Η επιλογή Νικόλα: Πρόεδρος Βουλής το ’21 ή της Δημοκρατίας το ’23

Τα δεδομένα και τα ζητούμενα και οι ενδιάμεσοι σταθμοί έως τις Προεδρικές του ’23
  • Γιατί οι Προεδρικές ’23 θεωρούνται ως «Μέρος Β’» της πορείας Νικόλα - Ποιοι οι ενδιάμεσοι σταθμοί - Τι μπορεί να «προσφέρει» ο ΔΗΣΥ και τι το ΑΚΕΛ – Γιατί το ΑΚΕΛ κρατάει το «κλειδί»

 

τ
ΓΡΑΦΕΙ Ο 
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ
Twitter: @tsangarisp
 
 

Μπορεί να φαντάζει πρόωρο, αλλά στην πολιτική σκακιέρα τίποτα δεν θεωρείται πρόωρο και ιδιαίτερα όταν το αντικείμενο συζήτησης αφορά τον στόχο των αμέσως επόμενων δυο σημαντικών εκλογικών αναμετρήσεων, των Βουλευτικών και των Προεδρικών εκλογών. 

«Μόλις ολοκληρωθεί μια εκλογική διαδικασία, την επομένη αρχίζει ο σχεδιασμός για την επόμενη», είναι ο χρυσός κανόνας που επικρατεί στα κομματικά δώματα. Άλλωστε θα ήταν οξύμωρο, τα κόμματα να μην είχαν ως κεντρικό στόχο τις εκλογές, μέσω των οποίων, από την μια, τοποθετούνται στον κομματικό χάρτη (βουλευτικές εκλογές) και από την άλλη έχουν την ευκαιρία ανάληψης της εξουσίας για εφαρμογή των δικών τους πολιτικών (προεδρικές εκλογές). 

Μέσα από το κείμενο που ακολουθεί, θα «διανύσουμε» τους τρεις σταθερούς εκλογικούς σταθμούς μέχρι τις Προεδρικές του 2023, θα καταγράψουμε άλλες παραμέτρους – σταθμούς που είναι γνωστές από σήμερα και θα καταλήξουμε στο θέμα του τίτλου μας. 


Τρεις εκλογικοί σταθμοί ως τις Προεδρικές 2023 
Αναντίλεκτο είναι πως κύριος στόχος κάθε κόμματος είναι οι Προεδρικές εκλογές. Ωστόσο στην Κύπρο, όπως είναι διαμορφωμένες χρονικά οι εκλογικές αναμετρήσεις, υποχρεωτικά, οι Προεδρικές εκλογές περνάνε μέσα από άλλες τρεις εκλογικές διαδικασίες. 

Η πορεία λοιπόν προς τις Προεδρικές εκλογές του 2023 έχει αρχίσει, με πρώτο σταθμό τις Ευρωεκλογές του Μαΐου 2019, με δεύτερο σταθμό τις Βουλευτικές του 2021 και με τρίτο και τελικό σταθμό τις Δημοτικές εκλογές (τέλη 2021).

Δυο από αυτούς τους σταθμούς έχουν λιγότερη σημασία, με την εκλογική διαδικασία των Ευρωεκλογών να είναι η περισσότερο αδιάφορη. Τόσο για τους ίδιους πολίτες, όσο και για την πορεία των κομμάτων προς τις Προεδρικές εκλογές. Ωστόσο οι Ευρωεκλογές έχουν την σημασία τους για τα κόμματα, κυρίως ως προς επιβεβαίωση των ποσοστών τους αλλά και ως σημείο αναφοράς για τα ίδια ώστε να εισέλθουν μετέπειτα στην πορεία των Βουλευτικών εκλογών που ακολουθούν σε δυο χρόνια. 

Επίσης όχι με ιδιαίτερη σημασία αλλά με περισσότερη απ’ αυτή των ευρωεκλογών σε πολιτικο-κομματικό επίπεδο, είναι και ο τρίτος εκλογικός σταθμός, αυτός των Δημοτικών Εκλογών. Ο σταθμός αυτός έχει την ιδιαιτερότητα ότι είναι η τελευταία αναμέτρηση πριν την μεγάλη μάχη των Προεδρικών εκλογών και δίδεται η ευχέρεια στα κόμματα να προχωρήσουν «σε διορθωτικές κινήσεις» ως προς τις ενδεχόμενες συνεργασίες που σύναψαν ή θα συνάψουν μεταξύ τους αλλά την ίδια ώρα και να χρησιμοποιήσουν την όποια δυναμική αναπτύξουν σε αυτές τις εκλογές προς όφελός τους στις Προεδρικές. Παράλληλα δεν θα πρέπει να υποτιμάται ο «παράγοντας Τοπική Αυτοδιοίκηση», ειδικά στην Κύπρο και όπως λειτουργεί μέχρι σήμερα, όπου η Τοπική Αυτοδιοίκηση λειτουργεί συνήθως ως χώρος «κομματικών κρυψώνων και παρατηρητηρίων» πλησιέστερα της κοινωνικής βάσης.

Ο πλέον σημαντικός όμως σταθμός σε κάθε πενταετία της πορείας προς τις προεδρικές εκλογές είναι αναμφισβήτητα οι Βουλευτικές εκλογές. Εκεί προσφέρεται «πεδίον δόξης λαμπρόν» για κομματικές στρατηγικές και τακτικές που έχουν να κάνουν -όσο και εάν δεν γίνεται παραδεκτό από τα κόμματα- με την πορεία τους προς τις Προεδρικές εκλογές. Στην συγκεκριμένη διεργασία (βουλευτικές εκλογές, σύνθεση Κοινοβουλίου), υπάρχει το «ατού» της θέσης του δεύτερου τη τάξει της Κυπριακής Δημοκρατίας, του Προέδρου της Βουλής. Θέση, η οποία μπορεί να μην ελκύει συνεχώς τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά ουσιαστικά πρόκειται για μια πανίσχυρη πολιτική και πολιτειακή θέση, η οποία βρίσκεται πάντοτε στο στόχαστρο κάθε αρχηγού κόμματος. 


Άλλοι σταθμοί και παράγοντες
Είναι αυτονόητο, ότι στην πορεία και προετοιμασία για την μάχη των Προεδρικών Εκλογών, ρόλο παίζουν και άλλες συνιστάμενες και παράγοντες, όπως για παράδειγμα, η κομματική συνοχή ενός εκάστου κόμματος καθώς και η ηγεσία σε κάθε κόμμα. Είναι δηλαδή διαφορετικό εάν ένα κόμμα, καθ’ όλη τη διάρκεια της πενταετίας είχε να αντιμετωπίσει αποσκιρτήσεις ή εάν οδεύει προς τις προεδρικές εκλογές χωρίς ενδοκομματικές προστριβές και διγλωσσία όπως και είναι αλλιώς εάν ένα κόμμα στο μέσο της πενταετίας αλλάξει ηγεσία. 

α

Στην πορεία μέχρι το 2023, θα υπάρξουν άλλοι δυο σταθμοί, γεγονότα, τα οποία θα έχουν την δική τους σημασία, ενώ το ένα από αυτά, αναμένεται να είναι καίριας σημασίας. Πρόκειται για τις ενδοκομματικές εκλογές σε ΑΚΕΛ και ΕΔΕΚ. Η ΕΔΕΚ θα έχει εκλογές το 2022 ενώ το ΑΚΕΛ το 2020, όπου βάσει καταστατικού, θα οδηγηθεί στο 23ο Παγκύπριο Τακτικό Συνέδριο το οποίο ευθύνη έχει, ανάμεσα σε άλλα, να εκλέξει τη νέα Κεντρική Επιτροπή και κατ’ επέκταση τον νέο Γενικό Γραμματέα του κόμματος. 


Οι «ανοικτοί λογαριασμοί» του Νικόλα

ν

Αφού είδαμε όμως λίγο-πολύ τα χρονικά δεδομένα, ας δούμε τώρα τα ζητούμενα για τον Νικόλα Παπαδόπουλο. Η απάντηση στο ερώτημα «γιατί του Νικόλα Παπαδόπουλου», είναι λίγο πολύ κατανοητή στον καθένα. Διότι ο Νικόλας Παπαδόπουλος είναι ο πολιτικός αρχηγός, του τρίτου μεγαλύτερου κόμματος και κατήλθε ήδη ως υποψήφιος πρόεδρος το 2018. Με λίγα λόγια ο Νικόλας Παπαδόπουλος άφησε «ανοικτούς λογαριασμούς». 

Η πολιτική πορεία και οι πολιτικές αποφάσεις του Νικόλα Παπαδόπουλου, τον έβαλαν σε ένα δρόμο, ο οποίος οδηγεί εκ νέου στις Προεδρικές του 2023. Και ο λόγος είναι προφανής: Ένας νεαρός πολιτικός, ο οποίος κατάφερε να εκλεγεί Πρόεδρος του τρίτου μεγαλύτερου κόμματος, και ο οποίος έθεσε ήδη μια φορά τον εαυτό του ενώπιον του λαού για το ύψιστο αξίωμα το 2018, τότε οι μελλοντικές πολιτικές του επιλογές δεν είναι πολλές.

Για να γίνει κατανοητό, τίθεται διαφορετικά: Ο Νικόλας Παπαδόπουλος θα μπορούσε ενώ ήταν ο ίδιος υποψήφιος το 2018 να στηρίξει το 2023 άλλο υποψήφιο για την Προεδρία του κράτους; Μια τέτοια απόφαση, θα ήταν πολιτικά οξύμωρη και παράδοξη και στην πράξη θα σήμαινε και παραδοχή ότι «έπεσε μαχόμενος». Θα είναι ωσάν δηλαδή να αναγνωρίζει ότι ο ίδιος δεν μπορεί να εκλεγεί στο ύψιστο αξίωμα, και άρα δεν επαναδιεκδικεί, και στηρίζει άλλον υποψήφιο ικανότερο από τον ίδιο για να εκλεγεί ΠτΔ. 

Συνεπώς, για τον Νικόλα Παπαδόπουλο, η πολιτική πορεία οδηγεί στην επαναδιεκδίκηση της Προεδρίας της Δημοκρατίας το 2023. Εκτός και αν… 


Εκτός και αν…
Η μόνο διέξοδος για τον Νικόλα Παπαδόπουλο να μην επαναδιεκδικήσει την Προεδρία του Κράτους αλλά συνάμα να κρατάει εν ζωή με αξιώσεις (ίσως για το 2028) την πολιτική του πορεία είναι εάν το 2021, στις Βουλευτικές εκλογές, εκλεγεί στο αξίωμα του Προέδρου της Βουλής. 

Σε μια τέτοια περίπτωση, ο Νικόλας Παπαδόπουλος, θα βρεθεί στο δεύτερο τη τάξει αξίωμα του τόπου για πέντε χρόνια (2026) και άρα συνεχίζει ως Πρόεδρος του ΔΗΚΟ (διότι θα είναι δύσκολο ως ΠτΒ να αμφισβητηθεί) και συνεπώς θα μπορεί να χαράξει την στρατηγική του για την Προεδρία του Κράτους το 2028. 

Οι δυο ξενοδόχοι 

α

Θα ήταν όμως ωσάν «να λογαριάζει κάποιος χωρίς τον ξενοδόχο» εάν δεν λάβει υπόψη του δυο σοβαρούς συντελεστές στο πολιτικό σκηνικό της Κύπρου. Το ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ. Όπως κατέδειξε η πολιτική ιστορία τόσο το 2008 όσο και το 2018 (το 2013 δεν έγινε καν κατορθωτή η σύμπραξη του ενδιάμεσου) ο όποιος «ενδιάμεσος χώρος» χωρίς την συνεργασία με ένα εκ των δυο μεγάλων κομμάτων δεν μπορεί να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αυτός είναι ένας σημαντικός παράγοντας, ο οποίος λαμβάνεται πλέον πολύ σοβαρά υπόψη. 

Αν θεωρηθεί ότι η πολιτική διαδρομή και παράδοση του ΔΗΣΥ «απαγορεύει» την μη διεκδίκηση της Προεδρίας του Κράτους με δικό του υποψήφιο, τότε πρέπει να θεωρείται σχεδόν βέβαιο αν όχι σίγουρο ότι ο Δημοκρατικός Συναγερμός θα επαναδιεκδικήσει την Προεδρία της Δημοκρατίας, αν όχι ξανά με τον Νίκο Αναστασιάδη, τότε είτε με τον Πρόεδρο του ΔΗΣΥ είτε με άλλο Συναγερμικό υποψήφιο. 


Το ΑΚΕΛ όμως κρατάει το κλειδί… 
Αντίθετα, η πολιτική παράδοση του ΑΚΕΛ, θέλει το κόμμα της Αριστεράς να είναι πιο ευέλικτο από το ΔΗΣΥ στο θέμα της Προεδρίας του Κράτους, αφού το ΑΚΕΛ παλαιότερα προχώρησε σε αρκετές περιπτώσεις σε συνεργασίες. 

Εν ολίγοις, για το ΑΚΕΛ μια συνεργασία στις Προεδρικές με μη ΑΚΕΛικό υποψήφιο δεν θεωρείται ταμπού σε αντίθεση με τον Δημοκρατικό Συναγερμό. 

Αυτό, δημιουργεί εκ των πραγμάτων μια δυναμική υπέρ του ΑΚΕΛ, το οποίο εάν θελήσει μπορεί να δημιουργήσει μια δυναμική συνεργασία με το ΔΗΚΟ αρχής γενομένης από το 2021 (στις Βουλευτικές εκλογές), η οποία θα μπορεί να συνεχιστεί για την εκλογή του ΠτΔ και στην διακυβέρνηση του 2023-28. Δηλαδή, την ώρα που ο ΔΗΣΥ μπορεί να «προσφέρει» στον Νικόλα Παπαδόπουλο μόνο την Προεδρία της Βουλής, το ΑΚΕΛ μπορεί να «προσφέρει» στον Πρόεδρο του ΔΗΚΟ είτε την Προεδρία της Βουλής είτε την Προεδρία της Δημοκρατίας αναλόγως συμφωνίας και συνεργασίας. 

Εν κατακλείδι, τα δεδομένα και τα ζητούμενα, όπως αυτά είναι διαμορφωμένα αυτή την στιγμή, δείχνουν ότι οι επιλογές του Προέδρου του ΔΗΚΟ είναι συγκεκριμένες. 

Βεβαίως όλα αυτά βρίσκονται υπό την αίρεση διαφόρων εξελίξεων (πχ Κυπριακό) και αστάθμητων παραγόντων (πχ ίδρυση άλλου κόμματος, διάλυση άλλου κτλ). 

Όμως το επόμενο διάστημα θα αρχίσουν δειλά δειλά να διαφαίνονται οι προθέσεις, αφού η προετοιμασία για συνεργασίες σε επίπεδο Προεδρικών απαιτεί αρκετό χρονικό διάστημα και ιδιαίτερα μετά από τις εντάσεις των τελευταίων τριών χρόνων, όπου «όλοι ήταν αντίπαλοι με όλους». Άλλωστε εάν στην εξίσωση θα βρίσκεται και η ΠτΒ τα πρώτα «σημάδια» θα  αρχίσουν να εμφανίζονται με την είσοδο του 2019.

 
138
Thumbnail
  • "Να δεχτούμε την πολιτική ισότητα, και τ/κ την Ασφάλεια"
  • "Ο ΔΗΣΥ έχει τις πόρτες του για τον Χάρη Γεωργιάδη ορθάνοιχτες" 

 

ad1mobile

“Αν καταψηφίζαμε όπως το ΑΚΕΛ καταψήφισε; Πόσοι θα έχαναν την δουλειά τους και πόσοι θα έχαναν καταθέσεις; Και η οικονομία του τόπου θα πήγαινε σε υποβάθμιση” ανέφερε σε συνέντευξή του την “Brief” ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου.  

Για το ΓεΣΥ ο κ. Νεοφύτου σχολιάζει πώς “η μεγαλύτερη σύγχρονη κοινωνική μεταρρύθμιση, δεν θα πετύχει, εάν συνεχίσει να είναι αντικείμενο αντιπαράθεσης”. 

Όσον αφορά στο Κυπριακό ο Αβέρωφ Νεοφύτου επαναλάμβανει ότι “δεν μπορούμε εμείς οι ε/κ να εξασφαλίσουμε αυτά που ζητούμε στην ασφάλεια, χωρίς να αποδεχθούμε την πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων. Και ταυτόχρονα δεν είναι ρεαλιστικό να πιστεύουν οι συμπατριώτες μας Τ/κ ότι μπορούν να διασφαλίσουν την πολιτική ισότητα χωρίς να κάνουν παραχωρήσεις στο θέμα της ασφάλειας”. 

Σε σχέση με τις Ευρωεκλογές ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ ρίχνει τις προσδοκίες και υπενθυμίζει ότι “στις ευρωεκλογές του 2014, στο ψηφοδέλτιο μας είχαμε και το τότε ΕΥΡΩΚΟ, με υποψήφιο τον Δημήτρη Συλλούρη, και τη σημερινή Αλληλεγγύη”. 

>>> Αναλύσεις / Έρευνες Brief <<<

Έχετε δώσει στήριξη στον υπουργό Οικονομικών σε σχέση με τις πολιτικές ευθύνες που του καταλογίζει το Πόρισμα για τα αίτια της κατάρρευσης του Συνεργατισμού. Αφού τόσο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας όσο και εσείς ο Πρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος, έχετε τη δική σας άποψη, τότε γιατί διατάχθηκε έρευνα; 

Θα επαναλάβω τη θέση μας. Η όποια είναι η ίδια, και σήμερα και χθες. Και γι’ αυτό το πόρισμα και για τα προηγούμενα. Το πόρισμα της επιτροπής για τον Συνεργατισμό είναι σεβαστό. Από εκεί και πέρα, εμείς λειτουργούμε με σοβαρότητα. Αναθέσαμε σε τρεις τεχνοκράτες να μελετήσουν το πόρισμα. Όχι για να φτιάξουν το αντιπόρισμα, ούτε για να αναθεματίσουμε το πόρισμα. Κάθε άλλο. Σκοπός είναι να δούμε στην ουσία πώς θα αξιοποιήσουμε  τα ευρήματα για να αλλάξουμε όλα όσα πρέπει να αλλάξουν. Από νομοθεσίες μέχρι νοοτροπίες. 

Και θα πάω και στις πολιτικές ευθύνες. Που και πάλι κάποιοι τις βλέπουν άλα καρτ. Κάποιοι αγνόησαν ή δε διάβασαν τις σελίδες στο πόρισμα για τις ευθύνες από το 1987 μέχρι το 2013. Θεωρούν ή τους βολεύει να θεωρούν πως ο Συνεργατισμός δημιουργήθηκε το 2013. Αγνοούν πως η κρατικοποίησή του το 2013 ήταν το αποτέλεσμα της κακοδιαχείρισης μέχρι το 2013. Ήταν το αποτέλεσμα των 7 Δις ευρώ μη εξυπηρετούμενων δανείων που συσσωρεύτηκαν στον Συνεργατισμό μέχρι τότε. Εγώ ανέλαβα την ευθύνη για το κόμμα μου και για πριν το 2013 και για μετά το 2013. Ακούσατε κάποιον άλλον να το κάνει; Έγιναν λάθη και παραλείψεις μετά το 2013 στον Συνεργατισμό; Έγιναν ναι, αλλά χρειάζεται προσοχή για να μην χάσουμε τη μεγάλη εικόνα. Γιατί στην πολιτική χρειάζεται πάντοτε να έχουμε στο μυαλό μας τις εναλλακτικές επιλογές. Και ποια είναι η μεγάλη εικόνα; Τον Ιούλιο του 2018 διασώθηκαν οι καταθέσεις και οι θέσεις εργασίας αλλά και η πορεία της οικονομίας της χώρας συνέχισε τη θετική της πορεία. Και θέτω και ένα ερώτημα: Ποια ήταν η εναλλακτική επιλογή; Αν καταψηφίζαμε όπως το ΑΚΕΛ καταψήφισε; Πόσοι θα έχαναν την δουλειά τους και πόσοι θα έχαναν καταθέσεις; Και η οικονομία του τόπου θα πήγαινε σε υποβάθμιση. 

Και απαντώ και στο ερώτημά σας: Ήταν αναγκαία η ερευνητική επιτροπή. Θεωρώ ως σημαντικά τα ευρήματά τους. Πιαστήκαμε από ένα σημείο και είναι το κυρίαρχο θέμα της συζήτησης. Είναι ένα ζήτημα το θέμα των πολιτικών ευθυνών, που δεν ξεκινά και τελειώνει στον Υπουργό, αλλά καλύπτει το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Αυτό το ξεχνάμε. Εδώ και αν είναι αλά καρτ ανάγνωση του πορίσματος. Αγνοούμε ότι πρέπει να γίνουν ενδεχομένως περαιτέρω έρευνες για πιθανόν αστικά και ποινικά αδικήματα που θα τύχουν, και είμαι σίγουρος, από τον Γενικό Εισαγγελέα περαιτέρω διερεύνησης, δηλώνουμε τον πλήρη σεβασμό αλλά και στην στήριξη των ανεξάρτητων αρχών να προχωρήσουν στο έργο τους.

Είπατε ότι οι πολίτες γνωρίζουν πως ο ΔΗΣΥ δεν έλεγχε τον Συνεργατισμό και ότι ο Συνεργατισμός κατέρρευσε λόγω των ΜΕΔ που δημιουργήθηκαν πριν το 2013. Γιατί δεν διατάχθηκε τότε έρευνα με την ανάληψη της Προεδρίας του Νίκου Αναστασιάδη;

Όλοι οι πολίτες γνωρίζουν τι γινόταν στον συνεργατισμό πριν το 2013. Και όλοι γνωρίζουν ποιοι έλεγχαν και ποιοι δεν έλεγχαν.  Και η λύση για την κρατικοποίηση του συνεργατισμού ήταν το αποτέλεσμα αυτή της κακοδιαχείρισης που επέφερε τα 7 Δις ευρώ ΜΕΔ. 

Και θα τοποθετηθώ πολιτικά. Το 13 κάναμε μια άδικη μεταχείριση και διαχωρισμό των καταθετών. Από την μια, οι καταθέτες της Λαϊκής και της Τράπεζας Κύπρου που πλήρωσαν βαρύ το τίμημα με το κούρεμα. Για τον Συνεργατισμό με τα ίδια προβλήματα όπως τις δύο τράπεζες που έχω προαναφέρει, αυτή η πολιτεία επέλεξε διαφορετική μεταχείριση των καταθετών του Συνεργατισμού έναντι των άλλων καταθετών, με αποτέλεσμα εκτός της άδικης μεταχείρισης μεταξύ των καταθετών, να κάνουμε και τη δεύτερη μεγαλύτερη τράπεζα του τόπου κρατική. Γνωρίζοντας όλοι τις παθογένειες του κρατισμού στον τόπο.  
 
Με ρωτάτε γιατί δεν διατάχθηκε τότε έρευνα. Και απαντώ ευθέως. Γιατί προείχε η σωτηρία της οικονομίας. Αλλά επειδή δεν έμαθα να είμαι ποτέ επιμηθέας στη ζωή μου, αλλά προμηθέας, έστειλα επιστολές, μία από τις τέσσερις επιστολές, στις 4 Σεπτεμβρίου 2013, στον τότε διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας, όπου έγραφα πως το ποσό ανακεφαλαιοποίησης, το 1,5 Δις, δεν θα αρκέσει. Θα χρειαζόταν, έγραφα τότε, ακόμη 2,2 Δις τουλάχιστον. Βέβαια, όλα αυτά, ποιος τα διαβάζει, ποιος τα καταλαβαίνει σήμερα. Έχουμε, δυστυχώς εξελίξει την κοινωνία σε μια κοινωνία που τον ορθολογισμό τον πετάει στα σκουπίδια και επικροτεί τον λαϊκισμό. 

Τα Πορίσματα είναι κατά το δοκούν; Στο Πόρισμα για το Μαρί  καλούσατε τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας σε παραίτηση αναλαμβάνοντας τις ευθύνες του, και σήμερα ζητάτε χρόνο για να μελετηθεί το πόρισμα και στηρίζεται τον Χάρη Γεωργιάδη;

θα τοποθετηθώ με την ίδια σοβαρότητα. Επαναλαμβάνω. Τα Πορίσματα τα σεβόμαστε. Αλλά να μου επιτρέψετε να πω πως δεν μπορούμε να εξισώνουμε τα δύο γεγονότα. Στο Μαρί χάσαμε άδικα 13 ψυχές. Μετά την καταστροφή εκείνη, η οικονομία του τόπου πήρε την κατηφόρα. Πέσαμε στην κατηγορία σκουπίδια, και μας πήρε 7 ολόκληρα χρόνια, για να την επαναφέρουμε σε επενδυτική βαθμίδα. Καμία σχέση με το Μαρί. Με το Μαρί, και μετά το Μαρί, εκτός το ότι δεν μπορούσαμε να δανειστούμε, η ανεργία έφτασε στα ύψη και ο κόσμος έχανε τη δουλειά του. Ε, δεν είναι το ίδιο το Μαρί.  Με την απόφαση του Ιουλίου του 2018 για τον Συνεργατισμό, σώσαμε εκατοντάδες χιλιάδες καταθέσεις, σώσαμε όλες τις θέσεις εργασίας στον Συνεργατισμό και την επόμενη αναβαθμίστηκε η κυπριακή οικονομία σε επενδυτική βαθμίδα. 

Είναι ευπρόσδεκτος ο Χάρης Γεωργιάδης σε μία αξιόλογη θέση στον ΔΗΣΥ; 
Ο ΔΗΣΥ έχει ανοιχτές τις πόρτες του. Και για τον Χάρη Γεωργιάδη ορθάνοιχτες! 

Η Κυπριακή οικονομία βρίσκεται σε μια ανοδική πορεία. Οι πολίτες ωστόσο δεν ένιωσαν έμπρακτα αυτή την ανοδική πορεία. Πότε πιστεύετε ότι ως χώρα θα βρεθούμε σε συνθήκες πλήρους απασχόλησης και πότε πιστεύετε ότι θα ξεφύγουμε από τους μισθούς των 800 ευρώ;


Είμαστε στη μέση του δρόμου. Αυτό το λέμε και το επαναλαμβάνουμε. Και δεν θα επαναπαυόμαστε, ούτε και πανηγυρίζουμε. Αλλά από την άλλη, δεν μου αρέσει και ο μηδενισμός. Αυξήσαμε δραστικά την απασχόληση, έχουμε τα τελευταία χρόνια νοικοκυρευτεί και έχουμε πλεονασματικούς προϋπολογισμούς, καταφέραμε τους τελευταίους  μήνες να επαναφέρουμε την οικονομία σε επενδυτική βαθμίδα. Αναγνωρίζουμε την συνδρομή όλων. Των πολιτών πρωτίστως, για τις θυσίες που έκαναν όλα αυτά τα χρόνια, των κομμάτων εντός κοινοβουλίου που με υπεύθυνη στάση στήριξαν τα νομοσχέδια εκείνα που μας επιτρέπουν σήμερα να είμαστε στη θέση που είμαστε και σίγουρα στην στρατηγική και στην πολιτική της κυβέρνησης και του υπουργού των Οικονομικών για το νοικοκύρεμα και για την στοχευμένη συνολική πολιτική. 

Η συνέχιση αυτή της πορείας είναι το διακύβευμα. Γιατί ξέρουμε πολύ καλά, πως με αυτή την πορεία, και με την συνέχιση στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων που έχει ανάγκη ο τόπος θα μειώσουμε περαιτέρω την ανεργία για να φτάσουμε στον στόχο της πλήρους απασχόλησης, αλλά και για να έχουμε στον τόπο μας θέσεις εργασίας αιχμής, μέσα από τις επενδύσεις που είναι αναγκαίες για τη χώρα μας. Αν παραμείνουμε σε αυτή τη θετική πορεία αυτή η στιγμή θα έρθει στα επόμενα λίγα χρόνια. Το σημαντικότερο όμως είναι να καταφέρουμε να σχεδιάσουμε στρατηγικά για το ποια χώρα θέλουμε για εμάς και για τα παιδιά μας. 


Τελικά θα πληρώνουμε για ΓεΣΥ για να εχουμε μισό ΓεΣΥ; Αν η 
πλειοψηφία των γιατρών δεν ενταχθεί στο Γενικό Σχέδιο Υγείας, που πάει η κεντρική φιλοσοφια του Συστήματος ότι ο ασθενής θα  πληρώνει και θα έχει όποιον γιατρό θέλει; 

Όλοι συμφωνούμε στη βασική αρχή. Πως ο κάθε πολίτης, ανεξαρτήτως οικονομικών δυνατοτήτων, πρέπει να έχει πρόσβαση στις καλύτερες δυνατές υπηρεσίες υγείας και να επιλέγει ελεύθερα τον γιατρό του. 

Όλοι έχουμε ψηφίσει τα νομοσχέδια για το ΓεΣΥ και την αυτονόμηση. Παρά τις μεγάλες διαφορές στη φιλοσοφία που εμείς είχαμε, δώσαμε όλα τα εφόδια και εγκρίναμε τους σχεδιασμούς που προώθησαν οι αρμόδιοι φορείς. Οι εισφορές έχουν ήδη ξεκινήσει να τρέχουν. Επιστροφή, δεν υπάρχει και το έχω ξεκαθαρίσει από καιρό. Ούτε αναβολές, ούτε αναστολές. 

Το ΓεΣΥ όμως, η μεγαλύτερη σύγχρονη κοινωνική μεταρρύθμιση, δεν θα πετύχει, εάν συνεχίσει να είναι αντικείμενο αντιπαράθεσης. ΓεΣΥ χωρίς γιατρούς δεν γίνεται. Και αλλοίμονο εάν από το σημερινό πεπαλαιωμένο σύστημα καταλήξουμε σε ένα άλλο, όπου ο πολίτης θα καλείται να πληρώνει διπλά και να μην παίρνει τις υπηρεσίες που δικαιούται. 

Γι’ αυτό και καλώ όλους, να χαμηλώσουν τους τόνους. Να συνεχιστεί ένας παραγωγικός διάλογος αντί του δημόσιου πολέμου. Και όσοι πραγματικά νοιάζονται για το ΓεΣΥ και την υγεία των πολιτών ας πάψουν να στήνουν την αντίθετη άποψη στο εκτελεστικό απόσπασμα. Την επιλογή του γιατρού του δημοσίου την έχει σχεδόν το 85% των πολιτών μας. Με το ΓεΣΥ, θέλουμε οι πολίτες να έχουν και την επιλογή του ιδιώτη γιατρού. 

>>> Άρθρα, Απόψεις Brief <<<

Από την μια ο Τσαβουσογλου λέει ότι είναι όρος απαράβατος για λύση η πολιτική ισότητα, από την άλλη η δική μας πλευρά λέει πώς η κατάργηση των εγγυήσεων είναι όρος απαράβατος. Η Τουρκία δεν συζητά κατάργηση εγγυήσεων, εμείς δεν συζητάμε πολιτική ισότητα,  όπως την εννοούν οι τ/κ και ο Τσαβούσογλου. Πιστεύετε ότι πρέπει να συνεχίσουμε να επαναλαμβάνουμε τα ίδια και ίδια; 

Καταρχάς θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι το κυπριακό είναι ένα εξαιρετικά σύνθετο πρόβλημα. Σε διαφορετική περίπτωση θα είχε ήδη επιλυθεί. Από την άλλη είναι εξίσου αληθές ότι δεν μπορούμε να επαναλαμβάνουμε ξανά και ξανά το ίδιο πείραμα περιμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα. Αναμφίβολα τα μεγαλύτερα αγκάθια στο κυπριακό είναι η ασφάλεια για τους Ε/κ και το θέμα της πολιτικής ισότητας για τους Τ/κ. Τα ζητήματα αυτά θα πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε αλληλένδετα για να τα λύσουμε.
 
Για εμάς τους Ε/κ αλλά και για κάθε ευρωπαϊκό κράτος, δεν νοείται λύση που θα διατηρεί εγγυήσεις, παρεμβατικά δικαιώματα και κατοχικά στρατεύματα. Την ίδια στιγμή, αναγνωρίζουμε ότι τα γεγονότα που προηγήθηκαν της τουρκικής εισβολής έχουν σημαδέψει τους Τ/κ συμπατριώτες μας, οι οποίοι δεν θα ήθελαν να βιώσουν ξανά την πολιτική απομόνωση και την ανασφάλεια που βίωσαν την περίοδο μετά το 1963. Και θα πρέπει όλοι μας να κατανοήσουμε ότι τα δύο αυτά μεγάλα αγκάθια δεν μπορούν να είναι αλά καρτ. Δεν μπορούμε εμείς οι ε/κ να εξασφαλίσουμε αυτά που ζητούμε στην ασφάλεια, χωρίς να αποδεχθούμε την πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων. Και ταυτόχρονα δεν είναι ρεαλιστικό να πιστεύουν οι συμπατριώτες μας Τ/κ ότι μπορούν να διασφαλίσουν την πολιτική ισότητα χωρίς να κάνουν παραχωρήσεις στο θέμα της ασφάλειας.
 
Tην ίδια ώρα θα πρέπει όλοι μας να επιδιώκουμε όπως η πολιτική ισότητα, που είναι δεδομένη για τα μεγάλα θέματα και για τα θέματα που έχουν να κάνουν με την τ/κ κοινότητα, θα εφαρμοστεί με τρόπο που να μην δημιουργεί δυσλειτουργία στο κράτος. Και αυτό δεν διασφαλίζεται με την υιοθέτηση της τ/κ κοινότητας για μια θετική ψήφο σε κάθε απόφαση και σε κάθε ομοσπονδιακό όργανο. Μπορεί όμως να διασφαλιστεί με την εισήγηση του Προέδρου Αναστασιάδη για αποκέντρωση εκείνων των αρμοδιοτήτων που αφορούν την καθημερινότητα των πολιτών, από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση στις συνιστώσες πολιτείες.

Ο Αβέρωφ Νεοφύτου ως πρόεδρος του ΔΗΣΥ έχασε ποσοστά στις Βουλευτικές Εκλογές. Αύξησε ποσοστά στις Δημοτικές. Κέρδισε τις Προεδρικές και τώρα βρισκόμαστε στις Ευρωεκλογές. Αν και πρόκειται για διαφορετικές προεκλογικές αναμετρήσεις και οι συγκρίσεις δεν ειναι απόλυτες κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι αυτές οι εκλογές θα κάνουν είτε 2-2 είτε 3-1 υπέρ του Αβερωφ.  Να θεωρήσουμε ότι ο Αβέρωφ θα είναι νικητής σε αυτές τις ευρωεκλογές αν λάβει ο ΔΗΣΥ μεγαλύτερα ποσοστά σε σύγκριση με τις ευρωεκλογές του 2014 όπου ο ΔΗΣΥ πήρε 37.75%; 

Μην ξεχνάμε ότι στις ευρωεκλογές του 2014, στο ψηφοδέλτιο μας είχαμε και το τότε ΕΥΡΩΚΟ, με υποψήφιο τον Δημήτρη Συλλούρη, και τη σημερινή Αλληλεγγύη. 

Η πολιτική αγαπητή μου Σκεύη δεν είναι ούτε ποδοσφαιρικός αγώνας, ούτε αγώνας 100 μέτρων. Η πολιτική είναι μαραθώνιος και έτσι την αντιμετωπίζουμε εμείς. 

Το μεγαλύτερο διακύβευμα των Ευρωεκλογών για τον Δημοκρατικό Συναγερμό είναι η προσήλωσή μας στη μεγάλη ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πιστέψαμε στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας μας. Η Κύπρος είναι το σπίτι μας. Το σπίτι που χωράει όλους τους συμπατριώτες μας. Ελληνοκύπριους, Τουρκοκυπρίους, Μαρωνίτες, Λατίνους και Αρμένιους. Ο Ελληνισμός ήταν και παραμένει το Έθνος μας. Η ψυχή και η ταυτότητά μας. Η δε Ευρώπη, είναι η ασφάλεια και το μέλλον των παιδιών μας. 

Είναι καλό, ιδιαίτερα ενόψει των Ευρωεκλογών, να συνειδητοποιήσουμε, ότι η ενωμένη Ευρώπη δεν είναι δεδομένο. Αντιθέτως, είναι το μεγαλύτερο και δυσκολότερο εγχείρημα στην ιστορία, προκειμένου έθνη που πολεμούσαν μεταξύ τους για αιώνες να καταφέρουν να συνεργαστούν ειρηνικά για την κοινή ευημερία και πρόοδο. 

Το στοίχημα σήμερα για την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι να προχωρήσει, πιο ενωμένη, πιο δυνατή, που θα παρέχει ακόμη μεγαλύτερες ευκαιρίες στα έθνη και τους πολίτες. Μια Ευρώπη ασφάλειας εσωτερικής, αλλά και εξωτερικής. Με τη δημιουργία των δικών της αμυντικών μηχανισμών που δεν θα την αφήνουν εξαρτώμενη από τρίτους. 

Αυτό το νέο κεφάλαιο για την Ευρώπη μπορούν να το φέρουν μόνο όσοι πιστεύουν στην Ευρώπη. Όπως πιστεύουμε εμείς, η μεγάλη Ευρωπαϊκή παράταξη της Κύπρου.  Μια παράταξη που έχει πετύχει την καταξίωση, την αναγνώριση και τον σεβασμό σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.Γιατί χωρίς τον Δημοκρατικό Συναγερμό η Κύπρος δεν θα ήταν σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και εάν δεν ήταν το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, η Ευρώπη θα κλυδωνιζόταν. 

Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα και αυτήν είναι που καλούμαστε να περιφρουρήσουμε. Αυτή είναι η μάχη που δίνουμε μαζί με ολόκληρο το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Να κρατήσουμε την Ευρώπη ενωμένη και δυνατή. 

ad2mobile

 

 

article 1