Ανοικτή επιστολή: Ένα μπαούλο παραμύθια

Προς  διαχρονικά προβληματισμένους, επιστολής τεσσαρακοστής τρίτης, το ανάγνωσμα…

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ


Αλήθεια πόση ανάγκη έχουμε το παραμύθι στη ζωή μας; Το παραμύθι που μας παρηγορεί (παραμύθι=παραμυθία=παρηγοριά). Το παραμύθι στο οποίο νικά πάντα το καλό και ζούνε πάντα αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Το παραμύθι που λέει τις αλήθειες με ένα τρόπο που τον αντέχει η ψυχή μας. Το παραμύθι στο οποίο τα μαγικά αντικείμενα οδηγούν πάντα την αποστολή σε επιτυχία. Το παραμύθι στο οποίο όλα διαρκούν «3». Τρεις μέρες και τρεις νύχτες. Και τα γλέντια και τα βάσανα και οι αγώνες. Καμία σχέση με το 45.

Και μετά θυμάμαι το «φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι» και λέω να ξετυλίξω την κόκκινη κλωστή και να το φτιάξω. Και μετά όσο και να προσπαθώ βλέπω πως η κόκκινη κλωστή παραείναι μπερδεμένη και ας δοκιμάζουν διάφοροι, ηγέτες και διαπραγματευτές, με ψηφίσματα και άλλα πολλά να την ξεμπερδέψουν. Αδίκως. Ξεχνούν το ό,τι δε λύνεται κόβεται και ο γόρδιος δεσμός γίνεται βρόγχος και μας πνίγει.

Πάνω που πάω να απελπιστώ θυμάμαι και τον Αϊνστάιν που ισχυριζόταν πως η φαντασία είναι πιο σημαντική από τη γνώση καθώς αποκαλύπτει μονοπάτια άγνωστα και διαδρομές που τα χωρίς φαντασία μυαλά αδυνατούν να διακρίνουν και… Μου έρχεται μια ιδέα! Μια τρελή ιδέα!

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<< 

Μαζεύω τα αγαπημένα μου παραμύθια και τα χωρίζω σε στοίβες. Ξεκινώ από την πρώτη. 

«Οπωσδήποτε ο πρόεδρος!», σκέφτομαι  «… αλλά δεν είναι αρκετό… σίγουρα και το Υπουργικό συμβούλιο», ωραία, είμαι σε καλό δρόμο, και έχω ακόμη παραμύθια μπόλικα. «Να μην ξεχάσω τους 56 Βουλευτές», ο χώρος γεμίζει με στοίβες, αλλά ευτυχώς τα παραμύθια είναι πολλά. «Οπωσδήποτε ο διαπραγματευτής». Τελειώσαμε; «Α μπα. Τι γίνεται με τους προέδρους των φορέων, των οργανισμών, τους τοπικούς άρχοντες, τις ηγεσίες των κομμάτων;» Και άλλες στοίβες ετοιμάζονται στο πι και φι. Πάνω που λέω τελείωσα, θυμάμαι πως είναι και η άλλη πλευρά (Πόσο εύκολα μετατράπηκε σε άλλη πλευρά!! Όσο εύκολα σβήστηκε η απελευθέρωση. Όσο εύκολα διαγράφηκε η εισβολή. Όσο εύκολα ειπώθηκε το φταίμε και οι δύο. Όσο εύκολα πικράθηκα στα ελληνικά και πληγώθηκα στα τούρκικα)… και η Ευρωπαϊκή Ένωση… και τα Ηνωμένα Έθνη… και η Τουρκία με την πολιτική αλαζονεία και τον τρελό σουλτάνο…

Ετοίμασα τα μπαούλα μου, τα γέμισα με παραμύθια και έγραψα τις οδηγίες. 

«Ειδική θεραπευτική αγωγή που ενισχύει τη φαντασία, δυναμώνει την ενσυναίσθηση, ξεμπλοκάρει τα αδιέξοδα, χαρίζει ελπίδα. Οδηγίες λήψης: 3 φορές τη μέρα. Πρωί. Μεσημέρι Βράδυ. Παρενέργειες: Απρόβλεπτες καθώς άνθρωποι με φαντασία παύουν να ακολουθούν οδηγίες. Κόβουν τα σχοινιά που επιβάλουν συγκεκριμένες κινήσεις. Ελευθερώνονται. Στόχος: Να φτιάξουμε επιτέλους το δικό μας παραμύθι και να ζήσουμε εμείς καλά, και ας ζήσουν και αυτοί καλύτερα.»

Μέχρι εδώ όλα καλά. Έλα που κάποιος πρέπει να σκοτώσει τους δράκους. Και είναι πολλοί. Και όσο πάνε και πληθαίνουν…

>>> ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ & ΕΡΕΥΝΕΣ BRIEF <<<

Μαγικά αντικείμενα!  Ένα μαγικό καπέλο που σε κάνει αόρατο. Αρά μπορείς να δεις αληθινά. Να ακούσεις αληθινά. Να νιώσεις αληθινά.
Το μαξιλάρι που σε ταξιδεύει όπου ονειρευτείς. Πέρα από σύνορα και συρματοπλέγματα.
Την κρυστάλλινη σφαίρα που λέει πάντα την αλήθεια. Και στα ελληνικά και στα τουρκικά. Γιατί η αλήθεια παραμένει αλήθεια. Όσο και αν παραποιηθεί.

Και τελευταίο το μαγικό ηλιοτρόπιο που πραγματοποιεί 3 ευχές:

Αλήθεια τι να ευχηθεί κανείς; Τι να πρωτοευχηθεί για να μπορέσει να ξεκινήσει να γυρίζει η ανέμη και να ξετυλίγει το παραμύθι της απελευθέρωσης, της επανένωσης, της δημιουργίας;

Θα κάνω μόνο την πρώτη ευχή και θα αφήσω τις άλλες δυο για τους ηγέτες. Εύχομαι στον τόπο τούτο να αξιωθούμε λεύτερα να πορευόμαστε όλοι όπου η ψυχή μας πιότερο ποθεί χωρίς σημαίες κατοχής και συρματοπλέγματα διαχωρισμού καμιάς μορφής.

Υπογραφή

Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων

Υ.Γ.1  Ειδικά αφιερωμένο 1. 

Γιατί «Πάνω σε τούτη την πεσμένη πόρτα δώσαμε ξανά τον όρκο. Όρκο της νιότης, της ζωής, της λευτεριάς. Όρκο του ονείρου και της πράξης» Γιάννης Ρίτσος (17 Νοεμβρίου 1973)

Υ.Γ. 2 Ειδικά αφιερωμένο 2

Γιατί, δεν ξεχάσαμε. Δεν ξεχάσαμε το αίμα που χύθηκε άδικα στο χώμα εκείνο τον Ιούλη. Με το προδοτικό πραξικόπημα και τη βάρβαρη τουρκική εισβολή. Δεν μας αφήνουν να ξεχάσουμε οι άταφοι νεκροί που μας κυνηγάνε στον ύπνο μας. Οι αγνοούμενοι που στοιχειώνουν τα όνειρα μας. Γιατί τα παράθυρα που ξεχάσαμε να κλείσουμε εκείνο το πρωινό του Ιούλη μπάζουν στην ψυχή μας από παντού. Οι μνήμες και οι ζωές που δε χώρεσαν στη μικρή βαλίτσα που κουβαλήσαμε, μας έχουν στοιχειώσει. Το χώμα που δε φέραμε μας περιμένει να το φυτέψουμε, να το ποτίσουμε, να το μυρίσουμε. Η κούκλα με το κομμένο χέρι στο παράθυρο του γκρεμισμένου σπιτιού μας καλεί απελπισμένα να μην την ξεχάσουμε στο επόμενο  παιχνίδι. Και εμείς; Θα επιστρέψουμε. Και ας είμαστε πια πολύ μεγάλοι για παιχνίδι. Θα επιστρέψουμε γιατί το παιδικό μας παιχνίδι εκείνο το πρωϊνό διακόπηκε από μια βόμβα. Μια βόμβα που έκοψε τη ζωή μας στα δυο. (15 Νοεμβρίου1983)

 
412
Thumbnail
  • Ποιες οι μεγάλες προκλήσεις

    ad1mobile
  • Οι ευθύνες και η συλλογική αντιμετώπισή τους

    ad2mobile
  • Η επιστροφή στη νέα κανονικότητα και η επιβίωση όσων προσαρμόζονται σε αλλαγή

Γράφει
Χρύσω Αντωνιάδου


H κρίση του COVID - 19 είναι μια πολυδιάσταση κρίση. Μια οικονομική, υγειονομική, κοινωνική κρίση, ακόμη κρίση αξιών και θεσμών. Ίσως παρόμοιές της να μην έχει ζήσει ξανά η ανθρωπότητα, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια, και πανομοιότυπες κρίσεις του παρελθόντος είχαν άλλη διάσταση, άλλες, παρόμοιες μεν, αλλά διαφορετικές προεκτάσεις.

Η κρίση του κορωνοϊού εκδηλώθηκε σε μια περίοδο που η ευρωπαϊκή, η παγκόσμια και η ντόπια οικονομία μετρούσε ακόμη ανοικτές πληγές από τη χρηματοοικονομική κρίση του 2008. Μια κρίση που ξανάγραψε τον χρηματοοικονομικό χάρτη, διαφοροποίησε τα οικονομικά μοντέλα, επέβαλε νέες πρακτικές και νέο τρόπο σκέψης. 

Στην κρίση του κορωνοϊού η πίεση είναι διαφορετική, πολύ μεγαλύτερη, σε άλλη διάσταση. Η πίεση είναι διπλή: για τις κυβερνήσεις και τους ιδιωτικούς οργανισμούς. Και είναι περίπλοκη γιατί δεν ξέρει κανείς πότε και πώς θα τελειώσει και ποια ανοικτά μέτωπα θα αφήσει.

Διακόπτεται η αλυσίδα εφοδιασμού, επηρεάζεται η αγορά εργασίας και το εργατικό δυναμικό, οι επιχειρήσεις και οι καταναλωτές δεν είναι σε θέση να προδιαγράψουν το μέλλον τους, οι κυβερνήσεις υποχρεώνονται να λάβουν νέες σημαντικές αποφάσεις που αφορούν όλο το πλέγμα της οικονομικής ζωής, οι κεντρικές τράπεζες καλούνται να διαχειριστούν τον τραπεζικό τομέα και να στηρίξουν νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Διάφοροι κλάδοι υποχρεώθηκαν να διακόψουν τις δραστηριότητές τους και επανέρχονται σταδιακά, με μεγάλες απώλειες, στη νέα κανονικότητα.

Οι προκλήσεις συνεχίζονται και θα συνεχιστούν με αλυσιδωτές παρενέργειες για τα νοικοκυριά, τις επιχειρήσεις και τις ίδιες τις κυβερνήσεις.
Οι όποιες αποφάσεις λαμβάνονται, σε κυβερνητικό και ιδιωτικό επίπεδο, πρέπει να στηρίζονται στην αμοιβαία συνεργασία για το γενικό συμφέρον και στην υπόθεση ότι υπάρχει μια μεγάλη πιθανότητα ο ιός να επιστρέψει ξανά. 

>>> Όλες οι απόψεις που φιλοξενεί η Brief <<<

Μετεξέλιξη
Γι’ αυτό και η κρίση θα πρέπει να αντιμετωπιστεί μέσα από ένα διαφορετικό φακό, με επίκεντρο τη μετεξέλιξη. Τον ψηφιακό μετασχηματισμό, τη λιγότερη εξάρτηση από τον τουρισμό, νέα οικονομικά μοντέλα, με περισσότερη κοινωνική αλληλεγγύη.

Αυτή η περίοδος δεν πρέπει να πάει χαμένη. Είναι μια περίοδος που οφείλουμε όλοι, κράτος, επιχειρήσεις, εργαζόμενοι, να δράσουμε προληπτικά και να αναλάβουμε ο καθένας την ευθύνη για την ομαλή και πλήρη επιστροφή στη νέα κανονικότητα. Με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Ίσως με λιγότερη φυσική παρουσία στους χώρους εργασίας μας, με μειωμένη παρουσία στις τράπεζες, στη δημόσια υπηρεσία, σε υπηρεσίες του ημιδημόσιου τομέα. Με περισσότερα και επαρκή μέτρα ασφάλειας για την υγεία μας, με περισσότερη υπευθυνότητα και σεβασμό προς τον καθένα και την καθεμιά. 

Υπάρχουν στιγμές στην πορεία της ανθρωπότητας, στην ιστορία της ανθρώπινης ύπαρξης, που ο κάθε άνθρωπος θα πρέπει να ξεφύγει από αυτά που έχει μάθει, που έχει συνηθίσει, από τα γνωστά και ασφαλή. Να εγκαταλείψει τη «comfort zone» του, να κοιτάξει μπροστά, να δοκιμάσει νέα, ακόμη κι αν του φαίνονται δύσκολα και πολύπλοκα. Η νέα κανονικότητα αυτό επιβάλλει! Να εγκαταλείψουμε τις παλιές συνήθειες, τα παλιά και δοκιμασμένα, που μέχρι πριν λίγους μήνες τα εκτελούσαμε με ευκολία και να δούμε τι άλλο μπορούμε να δοκιμάσουμε. Οικονομικά μοντέλα, νέους τρόπους εργασίας, επιλογές που μέχρι τώρα τις φοβόμασταν, ήμασταν καχύποπτοι και διστακτικοί. Ίσως κάποιες στιγμές στη ζωή μας, στη χώρα μας, στην οικονομία μας, στη δουλειά μας, πρέπει να επιχειρήσουμε τις ανατροπές, τις μεγάλες ανατροπές, για να επιβιώσουμε. 

Να κάνουμε πράξη και νέο τρόπο ζωής τη ρήση του Δαρβίνου ότι «Δεν είναι τα πιο δυνατά είδη που επιβιώνουν ή τα πιο έξυπνα, αλλά αυτά που ανταποκρίνονται καλύτερα στις αλλαγές».

article 1