Από την άρνηση της Λαγκάρντ στην πειθαρχία του Χάρη Γεωργιάδη

Είναι δύσκολος ο δρόμος της δημοσιονομικής πειθαρχίας, αλλά παραμένει για την Κύπρο μονόδρομος

ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΩΣΤΟΥΡΗΣ

Ως ιδιαίτερα φιλόδοξο μπορεί να χαρακτηριστεί το τριετές δημοσιονομικό πλάνο του Υπουργείου Οικονομικών, που δημοσιεύθηκε κατά την περασμένη εβδομάδα, το οποίο μεταξύ άλλων υπαγορεύει συνεχή πλεονάσματα στον κρατικό προϋπολογισμό και μάλιστα σε ποσοστό 3%, 2,4% και 2,2% αντίστοιχα για φέτος και τα επόμενα δύο χρόνια. 

Βεβαίως, πολλοί εσωτερικοί παράγοντες (όπως η πορεία του τουρισμού, των ακινήτων και των επαγγελματικών υπηρεσιών) καθώς και αστάθμητοι εξωγενείς παράγοντες, όπως για παράδειγμα ενός νέου κύκλου, μακράς οικονομικής επιβράδυνσης ή και ύφεσης, αποτελούν παράγοντες που μπορούν -όχι δύσκολα- να ανατρέχουν τους σημερινούς σχεδιασμούς. 

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

Σε κάθε περίπτωση ο προσανατολισμός, η στόχευση και ο σχεδιασμός αποτελούν σημαντικά στοιχεία που χαράζουν πορεία για την οικονομία και αυτή η πορεία είναι θετική. Η προσήλωση στον στόχο των επαναλαμβανόμενων πλεονασμάτων, μέσω νοικοκυρεμένων προϋπολογισμών, αποτελεί ένα μάθημα που η Κύπρος φαίνεται να έχει πάρει από την οικονομική κρίση και το Μνημόνιο. Ένα μάθημα που πήρε και η Ελλάδα παρόλο που χρειάστηκε περισσότερο χρόνο, μεγαλύτερο κόστος και αρκετές συγκρούσεις μέχρι η κυβέρνηση Τσίπρα να πεισθεί ότι η «πολιτική υπερβολικών πλεονασμάτων» ήταν ουσιαστικά λογική πολιτική διαχείρισηε των δημοσίων οικονομικών. 

Παράλληλα, η κρίση έδωσε μαθήματα -σε κάποιες περιπτώσεις με τον δύσκολο τρόπο- και σε άλλες χώρες, αφού εάν ανατρέξει κάποιος στα σχετικά στοιχεία της Eurostat θα παρατηρήσει ότι πολλές χώρες έχουν περιορίσει σημαντικά τα ελλείμματα ή και καταγράφουν, έστω και οριακά, πλεονάσματα. Πάντως, μέχρι να κτιστεί η συγκεκριμένη κουλτούρα η Ευρώπη πέρασε από διάφορα στάδια, με πρώτο αυτό της άρνησης σε σχέση με τη δημοσιονομική πειθαρχία. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα που θυμάμαι είναι αυτό της Γαλλίας, η οποία με Πρόεδρο τον Νικολά Σαρκοζί και Υπουργό Οικονομικών, τη σημερινή επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, προ δεκαετίας κατέγραψε ελλείμματα-σοκ. Μάλιστα, μέχρι να μπει σε τροχιά δημοσιονομικής περισυλλογής η Λαγκάρντ δήλωνε και δημοσίως πως δεν την ενδιέφερε τόσο το ύψος του χρέους ή το υψηλό έλλειμμα, αλλά προτεραιότητα στην πολιτική της ήταν η τόνωση της ανάπτυξης.

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Αφού έπαθε, έμαθε -όπως συνήθως συμβαίνει- και επιχείρησε τόσο στην ουσία, όσο και επικοινωνιακά να πείσει ότι η Γαλλία επρόκειτο να συμμαζευτεί. Βέβαια, ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός μίας δεξιάς κυβέρνησης, σε περίοδο παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και με τους Γάλλους να είχαν ήδη βιώσει στο πετσί τους τις επιπτώσεις (η ανεργία παραμένει μέχρι σήμερα υψηλή στη χώρα, με το ποσοστό να κινείται εδώ και χρόνια μεταξύ 9% και 10%) οδήγησε στην ήττα από το κεντροαριστερό κόμμα του Φρανσουά Ολαντ. 

Είναι δύσκολος ο δρόμος της δημοσιονομικής πειθαρχίας, αλλά παραμένει για την Κύπρο μονόδρομος. Ένας μονόδρομος οποίος θα πρέπει να ακολουθείται πιστά τα επόμενα χρόνια και θα πρέπει παράλληλα να συνδυαστεί με πραγματικές μεταρρυθμίσεις, διεύρυνση και καλύτερη στόχευση της κοινωνικής πολιτικής και τεχνολογική αναβάθμιση.  

Ανδρέας Κωστουρής
 
412
Thumbnail
  • Ποιες οι μεγάλες προκλήσεις

    ad1mobile
  • Οι ευθύνες και η συλλογική αντιμετώπισή τους

    ad2mobile
  • Η επιστροφή στη νέα κανονικότητα και η επιβίωση όσων προσαρμόζονται σε αλλαγή

Γράφει
Χρύσω Αντωνιάδου


H κρίση του COVID - 19 είναι μια πολυδιάσταση κρίση. Μια οικονομική, υγειονομική, κοινωνική κρίση, ακόμη κρίση αξιών και θεσμών. Ίσως παρόμοιές της να μην έχει ζήσει ξανά η ανθρωπότητα, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια, και πανομοιότυπες κρίσεις του παρελθόντος είχαν άλλη διάσταση, άλλες, παρόμοιες μεν, αλλά διαφορετικές προεκτάσεις.

Η κρίση του κορωνοϊού εκδηλώθηκε σε μια περίοδο που η ευρωπαϊκή, η παγκόσμια και η ντόπια οικονομία μετρούσε ακόμη ανοικτές πληγές από τη χρηματοοικονομική κρίση του 2008. Μια κρίση που ξανάγραψε τον χρηματοοικονομικό χάρτη, διαφοροποίησε τα οικονομικά μοντέλα, επέβαλε νέες πρακτικές και νέο τρόπο σκέψης. 

Στην κρίση του κορωνοϊού η πίεση είναι διαφορετική, πολύ μεγαλύτερη, σε άλλη διάσταση. Η πίεση είναι διπλή: για τις κυβερνήσεις και τους ιδιωτικούς οργανισμούς. Και είναι περίπλοκη γιατί δεν ξέρει κανείς πότε και πώς θα τελειώσει και ποια ανοικτά μέτωπα θα αφήσει.

Διακόπτεται η αλυσίδα εφοδιασμού, επηρεάζεται η αγορά εργασίας και το εργατικό δυναμικό, οι επιχειρήσεις και οι καταναλωτές δεν είναι σε θέση να προδιαγράψουν το μέλλον τους, οι κυβερνήσεις υποχρεώνονται να λάβουν νέες σημαντικές αποφάσεις που αφορούν όλο το πλέγμα της οικονομικής ζωής, οι κεντρικές τράπεζες καλούνται να διαχειριστούν τον τραπεζικό τομέα και να στηρίξουν νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Διάφοροι κλάδοι υποχρεώθηκαν να διακόψουν τις δραστηριότητές τους και επανέρχονται σταδιακά, με μεγάλες απώλειες, στη νέα κανονικότητα.

Οι προκλήσεις συνεχίζονται και θα συνεχιστούν με αλυσιδωτές παρενέργειες για τα νοικοκυριά, τις επιχειρήσεις και τις ίδιες τις κυβερνήσεις.
Οι όποιες αποφάσεις λαμβάνονται, σε κυβερνητικό και ιδιωτικό επίπεδο, πρέπει να στηρίζονται στην αμοιβαία συνεργασία για το γενικό συμφέρον και στην υπόθεση ότι υπάρχει μια μεγάλη πιθανότητα ο ιός να επιστρέψει ξανά. 

>>> Όλες οι απόψεις που φιλοξενεί η Brief <<<

Μετεξέλιξη
Γι’ αυτό και η κρίση θα πρέπει να αντιμετωπιστεί μέσα από ένα διαφορετικό φακό, με επίκεντρο τη μετεξέλιξη. Τον ψηφιακό μετασχηματισμό, τη λιγότερη εξάρτηση από τον τουρισμό, νέα οικονομικά μοντέλα, με περισσότερη κοινωνική αλληλεγγύη.

Αυτή η περίοδος δεν πρέπει να πάει χαμένη. Είναι μια περίοδος που οφείλουμε όλοι, κράτος, επιχειρήσεις, εργαζόμενοι, να δράσουμε προληπτικά και να αναλάβουμε ο καθένας την ευθύνη για την ομαλή και πλήρη επιστροφή στη νέα κανονικότητα. Με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Ίσως με λιγότερη φυσική παρουσία στους χώρους εργασίας μας, με μειωμένη παρουσία στις τράπεζες, στη δημόσια υπηρεσία, σε υπηρεσίες του ημιδημόσιου τομέα. Με περισσότερα και επαρκή μέτρα ασφάλειας για την υγεία μας, με περισσότερη υπευθυνότητα και σεβασμό προς τον καθένα και την καθεμιά. 

Υπάρχουν στιγμές στην πορεία της ανθρωπότητας, στην ιστορία της ανθρώπινης ύπαρξης, που ο κάθε άνθρωπος θα πρέπει να ξεφύγει από αυτά που έχει μάθει, που έχει συνηθίσει, από τα γνωστά και ασφαλή. Να εγκαταλείψει τη «comfort zone» του, να κοιτάξει μπροστά, να δοκιμάσει νέα, ακόμη κι αν του φαίνονται δύσκολα και πολύπλοκα. Η νέα κανονικότητα αυτό επιβάλλει! Να εγκαταλείψουμε τις παλιές συνήθειες, τα παλιά και δοκιμασμένα, που μέχρι πριν λίγους μήνες τα εκτελούσαμε με ευκολία και να δούμε τι άλλο μπορούμε να δοκιμάσουμε. Οικονομικά μοντέλα, νέους τρόπους εργασίας, επιλογές που μέχρι τώρα τις φοβόμασταν, ήμασταν καχύποπτοι και διστακτικοί. Ίσως κάποιες στιγμές στη ζωή μας, στη χώρα μας, στην οικονομία μας, στη δουλειά μας, πρέπει να επιχειρήσουμε τις ανατροπές, τις μεγάλες ανατροπές, για να επιβιώσουμε. 

Να κάνουμε πράξη και νέο τρόπο ζωής τη ρήση του Δαρβίνου ότι «Δεν είναι τα πιο δυνατά είδη που επιβιώνουν ή τα πιο έξυπνα, αλλά αυτά που ανταποκρίνονται καλύτερα στις αλλαγές».

article 1