Από την άρνηση της Λαγκάρντ στην πειθαρχία του Χάρη Γεωργιάδη

Είναι δύσκολος ο δρόμος της δημοσιονομικής πειθαρχίας, αλλά παραμένει για την Κύπρο μονόδρομος

ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΩΣΤΟΥΡΗΣ

Ως ιδιαίτερα φιλόδοξο μπορεί να χαρακτηριστεί το τριετές δημοσιονομικό πλάνο του Υπουργείου Οικονομικών, που δημοσιεύθηκε κατά την περασμένη εβδομάδα, το οποίο μεταξύ άλλων υπαγορεύει συνεχή πλεονάσματα στον κρατικό προϋπολογισμό και μάλιστα σε ποσοστό 3%, 2,4% και 2,2% αντίστοιχα για φέτος και τα επόμενα δύο χρόνια. 

Βεβαίως, πολλοί εσωτερικοί παράγοντες (όπως η πορεία του τουρισμού, των ακινήτων και των επαγγελματικών υπηρεσιών) καθώς και αστάθμητοι εξωγενείς παράγοντες, όπως για παράδειγμα ενός νέου κύκλου, μακράς οικονομικής επιβράδυνσης ή και ύφεσης, αποτελούν παράγοντες που μπορούν -όχι δύσκολα- να ανατρέχουν τους σημερινούς σχεδιασμούς. 

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

Σε κάθε περίπτωση ο προσανατολισμός, η στόχευση και ο σχεδιασμός αποτελούν σημαντικά στοιχεία που χαράζουν πορεία για την οικονομία και αυτή η πορεία είναι θετική. Η προσήλωση στον στόχο των επαναλαμβανόμενων πλεονασμάτων, μέσω νοικοκυρεμένων προϋπολογισμών, αποτελεί ένα μάθημα που η Κύπρος φαίνεται να έχει πάρει από την οικονομική κρίση και το Μνημόνιο. Ένα μάθημα που πήρε και η Ελλάδα παρόλο που χρειάστηκε περισσότερο χρόνο, μεγαλύτερο κόστος και αρκετές συγκρούσεις μέχρι η κυβέρνηση Τσίπρα να πεισθεί ότι η «πολιτική υπερβολικών πλεονασμάτων» ήταν ουσιαστικά λογική πολιτική διαχείρισηε των δημοσίων οικονομικών. 

Παράλληλα, η κρίση έδωσε μαθήματα -σε κάποιες περιπτώσεις με τον δύσκολο τρόπο- και σε άλλες χώρες, αφού εάν ανατρέξει κάποιος στα σχετικά στοιχεία της Eurostat θα παρατηρήσει ότι πολλές χώρες έχουν περιορίσει σημαντικά τα ελλείμματα ή και καταγράφουν, έστω και οριακά, πλεονάσματα. Πάντως, μέχρι να κτιστεί η συγκεκριμένη κουλτούρα η Ευρώπη πέρασε από διάφορα στάδια, με πρώτο αυτό της άρνησης σε σχέση με τη δημοσιονομική πειθαρχία. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα που θυμάμαι είναι αυτό της Γαλλίας, η οποία με Πρόεδρο τον Νικολά Σαρκοζί και Υπουργό Οικονομικών, τη σημερινή επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, προ δεκαετίας κατέγραψε ελλείμματα-σοκ. Μάλιστα, μέχρι να μπει σε τροχιά δημοσιονομικής περισυλλογής η Λαγκάρντ δήλωνε και δημοσίως πως δεν την ενδιέφερε τόσο το ύψος του χρέους ή το υψηλό έλλειμμα, αλλά προτεραιότητα στην πολιτική της ήταν η τόνωση της ανάπτυξης.

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Αφού έπαθε, έμαθε -όπως συνήθως συμβαίνει- και επιχείρησε τόσο στην ουσία, όσο και επικοινωνιακά να πείσει ότι η Γαλλία επρόκειτο να συμμαζευτεί. Βέβαια, ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός μίας δεξιάς κυβέρνησης, σε περίοδο παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και με τους Γάλλους να είχαν ήδη βιώσει στο πετσί τους τις επιπτώσεις (η ανεργία παραμένει μέχρι σήμερα υψηλή στη χώρα, με το ποσοστό να κινείται εδώ και χρόνια μεταξύ 9% και 10%) οδήγησε στην ήττα από το κεντροαριστερό κόμμα του Φρανσουά Ολαντ. 

Είναι δύσκολος ο δρόμος της δημοσιονομικής πειθαρχίας, αλλά παραμένει για την Κύπρο μονόδρομος. Ένας μονόδρομος οποίος θα πρέπει να ακολουθείται πιστά τα επόμενα χρόνια και θα πρέπει παράλληλα να συνδυαστεί με πραγματικές μεταρρυθμίσεις, διεύρυνση και καλύτερη στόχευση της κοινωνικής πολιτικής και τεχνολογική αναβάθμιση.  

Ανδρέας Κωστουρής
 
175
Thumbnail

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ*

ad1mobile

Δεν ξέρω αν φταίνε οι διακοπές, γιατί όλοι λείπετε και εγώ προσέχω τα καμένα δάση και τις τσιμεντουπόλεις σας που ψήνονται, άρα είμαι μόνος με μπόλικο ελεύθερο χρόνο και με πιάνουν ως συνήθως τα υπαρξιακά μου.

Δεν ξέρω αν φταίει η πανσέληνος (που μπαίνει από παντού) και οι Περσίδες (που πέφτουν από παντού) για τα όσα σκέφτομαι και όσα θα γράψω.

Σίγουρα όμως φταίει η ματιά στον κόσμο γύρω μου. Γιατί, φαντάζομαι όπως και όλες και όλοι εσείς, τον κόσμο μου τον αγαπώ, και τον ονειρεύτηκα κάποτε να αλλάζει και να γίνεται καλύτερος. Και το δοκίμασα στο μικρό τετραγωνάκι που μου αναλογεί. Και έσπασα τα μούτρα μου. Και παραιτήθηκα. Και ξαναδοκίμασα. Και ξαναέσπασα τα μούτρα μου. Αλλά πεισματάρης όντας, όπως ελπίζω και εσείς, επιμένω να τον κοιτάζω κατάματα και να δοκιμάζω ξανά και ξανά. Ένα τετραγωνάκι μου δόθηκε μικρό από την ανθρωπότητα, δεν θα τα καταφέρω να το αλλάξω; Να το σκουπίσω; Να το στολίσω; Να το καθαρίσω. Να βάλω και ένα βαζάκι με φρέσκα λουλουδάκια να τα βλέπεις και να ανοίγει η ψυχή σου; Και μετά να κρεμάσω ένα ήλιο και ένα φεγγάρι και ένα κατακόκκινο φιλί;

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

Έτσι πίστευα στα νιάτα μου. Τώρα που μπήκα στο δεύτερο μισό της ζωής μου άρχισα να απογοητεύομαι και να αναζητώ το λάθος. Και αυτές τις μέρες το βρήκα κρυμμένο στους στίχους του αγαπημένου Ελύτη. Νομίζω πως γενικά οι ποιητές έχουν δίκαιο. Και ναι, ίσως παρά λίγη αγάπη ο κόσμος να ήταν άλλος.

Δεν μπορεί, πρέπει να έχει δίκαιο, παρά λίγη αγάπη θα ήταν αλλιώτικα τα πράγματα, γιατί αν αγαπούσαμε ακόμη λίγο, δεν θα κλείναμε τις πόρτες στους 150 μετανάστες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, δεν θα τους μετατρέπαμε σε μπαλάκι ανάμεσα στις χώρες της Ε.Ε., τις χώρες της αλληλεγγύης, στην εποχή της Δημοκρατίας (γιατί δημοκρατικά εκλέγονται και οι φασιστικές κυβερνήσεις πλέον). Και σίγουρα δεν θα αρνούμαστε τη πιθανότητα στη ζωή σε ανθρώπους που βρίσκονται στα όρια της επιβίωσης. Δεν θα χρειάζονταν εκκλήσεις και  όλοι εμείς οι ευαισθητοποιημένοι και προβληματισμένοι θα αναλαμβάναμε δράση ως ενεργοί, λέμε τώρα, και κριτικά σκεπτόμενοι ευαίσθητοι πολίτες… παρά λίγη αγάπη…

Παρά λίγη αγάπη θα το φτιάχναμε επιτέλους το ΓΕΣΥ. Πόσο δύσκολο είναι τελικά; Θα κάναμε όλοι ένα βήμα πίσω στις διεκδικήσεις μας, θα βρίσκαμε όχι τι μας βολεύει, όχι τι μας συμφέρει, όχι τι δεμευτήκαμε, όχι τι υποσχεθήκαμε, όχι τι θέλουμε, αλλά εκείνο που ΠΡΕΠΕΙ. Πέρα από τα όποια συμφέροντα του οποιουδήποτε και θα στοιχηματίζαμε πως μπορούμε να δώσουμε όλοι μαζί αυτό το υπέροχο δώρο της ΥΓΕΙΑΣ, σε όσους δεν μπορούν, σε όσους το χρειάζονται, στην τρίτη ηλικία μας που δεν παίρνει διπλές και τριπλές συντάξεις, στους χρόνιους ασθενείς, στους λιγότερο προνομιούχους. Κρίμα! Είμαστε τόσο κοντά… παρά λίγη αγάπη.

Παρά λίγη αγάπη δεν θα ήταν οι κοινωνίες μας γεμάτες έγκλημα, δεν θα σκοτώναμε εν βρασμώ ψυχής, δεν θα σκοτώναμε από ζήλια, δεν θα καταλήγαμε σε εξαρτησιογόνες ουσίες, δεν θα  ζούσαμε στο περιθώριο της ζωής αλλά στο κέντρο της, δεν θα ξεπλέναμε βρώμικο χρήμα, δεν θα υπήρχαν φτωχοί και πλούσιοι, δεν θα πέθαιναν άστεγοι, δεν θα χρειαζόταν να συζητούμε για εκποιήσεις. Ούτε καν θα βρίζαμε στον δρόμο. Δεν θα περνούσαμε με κόκκινο. Δεν θα είχαμε άγχος. Δεν θα νιώθαμε πίεση. Δεν θα θέλαμε να αποδείξουμε πως είμαστε καλύτεροι από τον διπλανό μας. Και μπορώ να αναφερθώ και σε άλλα πολλά, αλλά θεωρώ πως πιάσατε τη σκέψη μου. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Υπεραπλούστευση; Ίσως. Δώστε μου ακόμη λίγο να εξηγήσω. Για να αγαπήσεις εκείνο το λίγο παραπάνω που θα άλλαζε τον κόσμο χρειάζονται 2 πράγματα. (Νομίζω. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάτε πως είμαι ένας απλός Ρομπέν). Αυτογνωσία και Ενσυναίσθηση. Να ξέρουμε ποιοι είμαστε και να μας αγαπήσουμε. Με τις φωτεινές και τις σκοτεινές στιγμές μας. Και μετά; Να μπούμε στη θέση του άλλου. Να τον καταλάβουμε αλλά κυρίως να τον νιώσουμε και να τον αγαπήσουμε. Λίγο παρά πάνω. 

Πώς; Επενδύοντας συστηματικά και σκόπιμα στην ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης στα σπίτια, στα σχολεία, στις κοινωνίες μας. Ναι, να δίνουμε στους άλλους όσες ευκαιρίες χρειάζεται ο καθένας, όσα μέσα πρέπει, όσο χρόνο απαιτείται για να βγάλει τον καλύτερο του εαυτό. Θα είναι μακροπρόθεσμα απόλυτα κερδοφόρα η επένδυση και οι δείκτες θα απογειωθούν. (Νομίζω. Θυμίζω ποιος είμαι).

Τελειώνω λέγοντας πως με αυτό τον τρόπο θα καταλήξουμε να έχουμε γύρω μας ηγέτες με ψηλό δείκτη συναισθηματικής νοημοσύνης (πέρα από κομματικούς μηχανισμούς, χρήμα, συμφέροντα, συγκυρίες; Νομίζω ναι. Πέρα από αγκυλώσεις στη σκέψη, δεσμεύσεις, συμφέροντα; Ξανά, νομίζω ναι.). 

Και τέτοιοι ηγέτες θα έχουν όραμα. Και θα αλλάξουν τον κόσμο. Και θα τον κάνουν καλύτερο, γιατί θα έχουν εκείνο το…  παρά λίγη αγάπη… που μας λείπει.

ad2mobile

Υπογραφή: Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων.

Υ.Γ. Έτσι τα Θαύματα θα σταματήσουν να είναι εξαφανισμένα από τον κόσμο γύρω μας και θα γίνουν κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Θα ζούμε κάθε μέρα θαύματα!

article 1