ΑΠΟΨΗ: Μα ο Αναστασιάδης που είναι; 

Η Κύπρος δεν είναι σαν τις άλλες χώρες. Ο δικός μας Πρόεδρος ούτε μιλά ούτε κάνει δηλώσεις ούτε βγαίνει μπροστάρης για τις πολιτικές της κυβέρνησής του! Μόνο σε καμιά παρέλαση, γιορτή και εκδήλωση αναγιγνώσκει την ομιλία του και άντε να απαντήσει και σε καμιά δημοσιογραφική ερώτηση.

 

t
ΓΡΑΦΕΙ Ο 
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ
Twitter: @tsangarisp
 
 

Μάλλον πρέπει να το χωνέψουμε. Ότι η Κύπρος είναι διαφορετική. Είναι αλλιώς. Δεν είναι σαν όλες τις χώρες με τις οποίες θέλουμε να συγκρινόμαστε και δεν είναι σαν όλες τις χώρες με τις οποίες καυχόμαστε ότι είμαστε «ομάδα». 

Μέι και Μέρκελ; Κάνουν ρεσιτάλ εντός και εκτός. Μακρόν; Το ίδιο. Ο άλλος, ο 72χρονος Τραμπ, των ΗΠΑ; Το ίδιο. Κάνουν σχεδόν καθημερινά παρεμβάσεις. Πολιτικές παρεμβάσεις. Κυκλοφορούν. Αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες. Νιώθεις ότι υπάρχουν. Ότι είναι εκεί, κυβερνούν, και ότι έχουν την κατάσταση στα χέρια τους. Υπό έλεγχο ή μη δεν παίζει και ιδιαίτερη σημασία. Πολιτικά, αυτό που μετρά είναι ότι ο ηγέτης, έχει παρουσία. Δίδει την αίσθηση στους πολίτες τους ότι είναι «στις επάλξεις». Λαμβάνει αποφάσεις και κυρίως δείχνει στους πολίτες ότι έχει αντίληψη και συναίσθηση της ευθύνης του, ως Ηγέτης. Ως ο Πρώτος Πολίτης του κράτους του. 

Στην Κύπρο, η κατάσταση είναι κάπως αλλιώς. Ο Πρόεδρος εμφανίζεται σε διάφορες εκδηλώσεις, αναγιγνώσκει την ομιλία του και τέλος. Αν εμείς, ως δημοσιογράφοι τύχει και εντοπίσουμε και καμιά δήθεν είδηση, καλώς. Αν μάλιστα, τύχει και πει και καμιά ατάκα ο Πρόεδρος, τότε γίνεται και viral. Και όλα καλά. 

Ή μήπως δεν είναι όλα καλά; 

Η θητεία του Νίκου Αναστασιάδη, από το 2013, ήταν όντως προβληματική. Άρχισε με το κούρεμα, όπου εκεί «χάσαμε» τον Πρόεδρο από την επικαιρότητα για αρκετούς μήνες. Μετέπειτα ήταν το κυπριακό, το Μπαρμπαρός. Ταυτόχρονα η ανεργία ανέβαινε στα ύψη, μετά είχαμε εκ νέου το κυπριακό και την αποτυχία του Κρανς Μοντανά. Την ίδια ώρα είχαμε την προεκλογική εξαγγελία του ’13 για ένα «σύγχρονο Κράτος» και ότι το μοντέλο του 1960 ως προς την εσωτερική διακυβέρνηση είχε τελειώσει και θα έπρεπε να μεταβούμε, μέσα από μεταρρυθμίσεις και αλλαγές, σε ένα «σύγχρονο κράτος». Δεν θα αναλύσουμε το προφανές. Το τι έγινε δηλαδή από όλα αυτά και το τι δεν έγινε. Άλλο είναι το σημείο: Ότι ακόμη και στην πρώτη θητεία, ο Νίκος Αναστασιάδης, έδιδε την αίσθηση ότι «απουσίαζε». Ότι απείχε. Ότι «μισο-διοικούσε». 

Είναι λοιπόν γεγονός ότι η πρώτη θητεία του Νίκου Αναστασιάδη ήταν όντως μη φυσιολογική λόγω κυρίως περιστάσεων. Κάτι που οι πολίτες αναγνώρισαν -φάνηκε και από τις εκλογές του 2018 βάσει και των αποτελεσμάτων. Αναγνώρισαν τις ιδιαίτερες συνθήκες που επικρατούσαν κατά την πρώτη πενταετία και έτσι ανανέωσαν την εντολή στον Νίκο Αναστασιάδη για άλλη μια πενταετία.  

Όμως ο Νίκος Αναστασιάδης συνεχίζει και κατά την δεύτερη πενταετία να δίδει την αίσθηση ότι απουσιάζει. Ότι λείπει. Δίδει την εντύπωση ότι κυβερνούν οι Υπουργοί (πάλι καλά βεβαίως, που στο Υπουργικό Συμβούλιο υπάρχουν και κάποιοι υπουργοί που τρέχουν και «βγάζουν δουλειά»).

Αυτή γενικά η νοοτροπία το «να μην μιλά ο Πρόεδρος» επικρατεί μόνο στην Κύπρο και ακόμη δεν μάθαμε το λόγο. Το να μην μιλάς, όταν είσαι Πρόεδρος, σημαίνει δυο πράγματα: Είτε δεν ξέρεις τι να πεις, είτε δεν έχεις κάτι να πεις. Δεν θεωρώ ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είτε δεν ξέρει τι να πει είτε ότι δεν έχει κάτι να πει. Τουναντίον. Ο Νίκος Αναστασιάδης κατά την πολιτική του ιστορία απέδειξε ότι και έχει να πει κάτι και ξέρει τι να πει και ξέρει και πώς θα το πει. Ωστόσο εδώ και έξι χρόνια είναι σχεδόν εξαφανισμένος (πλην από διάφορα εγκαίνια, παρελάσεις και προγραμματισμένες, τυπικές, στεγνές εκδηλώσεις και συγκεντρώσεις).
 
Η Μέρκελ για παράδειγμα, πάει 4 φορές την βδομάδα στην Γερμανική Βουλή ή αλλιώς Bundestag (πάει διότι είναι κοινοβουλευτικό σύστημα αλλά άσχετο) και με το που μπαίνει, κάνει δηλώσεις. Με το που βγαίνει το ίδιο. Η Μέι επίσης. Ο Τραμπ, πριν να ανεβεί στο αεροπλάνο κάνει δηλώσεις. Με το που κατεβαίνει από το αεροπλάνο το ίδιο. Βγαίνει να καλωσορίσει καλεσμένο στον Λευκό Οίκο, κάνει δηλώσεις. Άσε που είναι και άριστος χρήστης του twitter και αναστατώνει το παγκόσμιο. Αλλά δεν έχει σημασία, το είπαμε και πιο πάνω, ότι αναστατώνει τον κόσμο. Σημασία έχει ότι μιλά. Και αυτός, και η Μέρκελ, και η Μέι και ο Μακρόν και όλοι οι ηγέτες σε όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου. Και δεν μιλάνε μόνο για τα δικά τους «εθνικά θέματα», όποια κι αν είναι αυτά. Μιλούν για την πολιτική ΤΟΥΣ, για τις Ενέργειες της Κυβέρνησής ΤΟΥΣ, προασπίζονται τις αποφάσεις ΤΟΥΣ. Οι ίδιοι!!! Πρώτα οι ίδιοι και μετά ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος ή/και ο αρμόδιος υπουργός. 

Ο Πρόεδρος όμως της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι αλλιώς… 

Ο Νίκος Αναστασιάδης διανύει (μάλλον!!!) την τελευταία του θητεία. Ως ΠτΔ μέχρι στιγμής δεν άφησε κάτι πλην του κουρέματος (υπό την επικοινωνιακή άποψη είναι το μόνο γεγονός. Η αναβάθμιση της οικονομίας και η πορεία προς συνθήκες πλήρους απασχόλησης δεν πρόκειται για τελεσίδικα γεγονότα αλλά διαδικασίες εν εξελίξει). Ο Νίκος Αναστασιάδης λοιπόν έχει στη διάθεσή του άλλα 4,5 χρόνια. Θα πρέπει να εμφανιστεί και να διοικήσει. Να προασπιστεί πρώτα αυτός τις πολιτικές του και μετά όλοι οι υπόλοιποι…

Παναγιώτης Τσαγγάρης
 
80
Thumbnail

Ας προσέξει η Κυβέρνηση να μην δημιουργήσει τετελεσμένα και δυο ταχυτήτων πολίτες. Άλλωστε ακόμη και το «υπόλοιπο» θα χρειαστεί λίαν συντόμως σε εισφορές εάν θέλουμε για όλο τον κόσμο πεντάστερο και όχι 3άστερο ΓΕΣΥ

ad1mobile


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Μάλιστα. Το ακούσαμε και αυτό. ΣΕΚ και ΠΕΟ ζητούν να επιστραφούν σε μορφή αυξήσεων μισθών το υπόλοιπο από το κόστος της ασφαλιστικής κάλυψης που παρέχουν οι Ημικρατικοί Οργανισμοί και άλλοι δημόσιοι Οργανισμοί (όπως Τοπική Αυτοδιοίκηση, Πανεπιστήμια κτλ) στους υπαλλήλους τους. 

Να σας πω τι ακριβώς ζητούν οι δυο συντεχνίες. Σήμερα αυτοί οι Οργανισμοί είναι υποχρεωμένοι να παρέχουν «επαρκή ασφαλιστική κάλυψη» στους υπαλλήλους τους από την πρώτη ημέρα εργοδότησης τους και έπειτα για εφόρου ζωής (όχι μέχρι την αφυπηρέτησή τους). Μέχρις εδώ όλα καλά (Ουδέν μεμπτό. Μακάρι να ήταν το σύνηθες αυτό και όχι η εξαίρεση.  Ωστόσο δεν είναι αυτό το θέμα μας). 

Αυτό το κόστος, της «επαρκούς» ασφαλιστικής κάλυψης κυμαίνεται περίπου στο 6%. 

Τώρα με το ΓΕΣΥ το κόστος για τον Εργοδότη θα ανέρχεται -στην πλήρη εφαρμογή του- στο 2.9%. 

>>> Άρθρα, Απόψεις Brief <<<

Οι Συντεχνίες τι άφησαν να νοηθεί ότι επιδιώκουν; Ότι το υπόλοιπο ποσοστό θα πρέπει να επιστραφεί στους εργαζομένους μέσω αυξήσεων. Αν δηλαδή για παράδειγμα το κόστος της ΑΗΚ για την ασφάλιση των εργαζομένων της ανέρχεται στο 5.9% και αφού η ΑΗΚ με το ΓΕΣΥ θα καταβάλλει 2.9%, οι συντεχνίες ζητούν όπως το άλλο 3% που απομένει να επιστραφεί στους εργαζομένους. 

Αυτό όμως τι σημαίνει; Σημαίνει -πέραν των άλλων- και έμμεση κάλυψη των συνεισφορών του εργαζομένου στο ΓΕΣΥ από πλευράς Εργοδότη. Δηλαδή, ο Εργοδότης -το Κράτος στην προκειμένη- είναι ωσάν -αν αποδεχτεί αυτή την εξίσωση των Συντεχνιών- να καταβάλλει όλες τις συνεισφορές για τους υπαλλήλους του.

Και το επικίνδυνο εντοπίζεται στο εξής, όπως πολύ ορθά ανέφερε και ο Γενικός Διευθυντής της ΟΕΒ, Μιχάλης Αντωνίου: Αν ισχύσει αυτό για τους Ημικρατικούς, δεν θα το απαιτήσουν -και ορθώς- και οι Δημόσιοι Υπάλληλοι; Και οι Εκπαιδευτικοί; Και οι Αστυνομικοί; Θα το απαιτήσουν. Με αποτέλεσμα να καταλήξουμε να έχουμε ΚΑΙ ΠΑΛΙ δυο ταχυτήτων εργαζόμενους, του Ιδιωτικού Τομέα και του Δημόσιου Τομέα, με αυτούς στο Δημόσιο και Ημιδημόσιο να μην καταβάλλουν ΚΑΜΙΑ εισφορά για το ΓΕΣΥ σε αντίθεση με τους υπαλλήλους του Ιδιωτικού Τομέα. 

Ορθή όμως και η παρέμβαση του Νικόλα Παπαδόπουλου επί του θέματος. Ο οποίος σημείωσε πως σε μια τέτοια περίπτωση τότε το ΔΗΚΟ θα ταχθεί υπέρ της μείωσης των συνεισφορών και του Ιδιωτικού τομέα. 

Όμως οι Συντεχνίες ενδεχομένως να μην θέλουν την επιστροφή του υπολοίπου σε μορφή αυξήσεων αλλά να ζητήσουν όπως το υπόλοιπο ποσοστό να διατεθεί για επιπλέον ασφαλιστική κάλυψη των υπαλλήλων τους για υπηρεσίες, οι οποίες δεν θα προσφέρονται στο ΓΕΣΥ. Όπως πχ ορθοδοντικά, ή κάλυψη μονόκλινου ενδονοσοκομειακά, ή πχ αντί κάλυψη μόνο μια φοράς ετησίως καθαρισμό δοντιών όπως προνοεί το ΓΕΣΥ να θέλει να τους καλύψει πέντε φορές. Υπάρχουν αρκετές «έξτρα» υπηρεσίες που θα μπορούσαν να αναφερθούν. 

Αν αυτή είναι η θέση των Συντεχνιών τότε αυτό αποτελεί μια άλλη εξέλιξη, η οποία ίσως να αποτελέσει και την απαρχή μιας άλλης προσέγγισης για το πώς θα λειτουργεί το ΓΕΣΥ. Δηλαδή ένα μεικτό μοντέλο, μεταξύ του κρατικού μονοασφαλιστικού και των ιδιωτικών εταιρειών ασφάλισης, οι οποίες θα εξειδικεύονται σε παροχή «έξτρα υπηρεσιών». 

Αυτό το μοντέλο βεβαίως δεν χρειάζεται την ΣΕΚ και την ΠΕΟ για να το εγκαινιάσουν, διότι ούτως ή άλλως αυτό το μοντέλο θα είναι αυτό που θα υπάρχει. Όμως οι δυο Συντεχνίες εάν αποφασίσουν κάτι τέτοιο για τους εργαζομένους στον Ημιδημόσιο τομέα, τότε θα πρόκειται για σημαντική ενίσχυση -λόγω και του τεράστιου αριθμού υπαλλήλων που εκπροσωπούν- του μοντέλου αυτού. Μια ενίσχυση, η οποία θα δώσει εν πολλοίς και ένα πιο επίσημο χαρακτήρα σε αυτό το «μεικτό μοντέλο ασφάλισης». 

>>> Αναλύσεις / Έρευνες Brief <<<

Ωστόσο ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, εγείρεται και πάλι ένα σημαντικό ερώτημα: Μήπως έτσι δεν δημιουργούνται και πάλι πολίτες δυο ταχυτήτων; Και ουδέποτε η Στήλη υποστήριξε την κομμουνιστική προσέγγιση πως πρέπει να είμαστε όλοι το ίδιο ή πως αν ένας εργοδότης επιλέξει μια πιο ενισχυμένη ασφάλιση για τους υπαλλήλους του τότε δεν θα πρέπει να το πράξει. Όμως εδώ δεν μιλάμε για ένα συνηθισμένο εργοδότη αλλά για το κράτος, το οποίο στην ουσία έχει και αυτό εργοδότη, τον φορολογούμενο. 

Οπόταν θα πληρώνουμε όλοι μαζί την πεντάστερη περίθαλψη των Ημικρατικών και Δημοσίων; Ή μήπως θα πρέπει να αρχίζουμε όλοι από την ίδια βάση -την ορθή εν μέρει αλληλέγγυα βάση-  του ΓΕΣΥ και επιπρόσθετα ο καθένας να επιλέγει με δικό του κόστος αν θέλει τις έξτρα υπηρεσίες περίθαλψης; 

ad2mobile

Ως εκ τούτου, η Κυβέρνηση οφείλει να είναι διπλά προσεκτική στις όποιες απαιτήσεις των συντεχνιών. Για να μην δημιουργήσει εκ νέου τετελεσμένα, τα οποία μετέπειτα δεν θα μπορούν εύκολα να διορθωθούν. 

Επιπλέον, ας μην ξεχνάμε πως το 2.9% είναι πολύ χαμηλό για να λειτουργήσει το ΓΕΣΥ. Πολύ σύντομα θα κληθούμε όλοι μας να καταβάλουμε πολύ υψηλότερες εισφορές… εκτός βεβαίως και αν, ως Κράτος και ως πολίτες, είμαστε ικανοποιημένοι με την «τριάστερη ποιότητα» του ΓΕΣΥ. 

article 1