Η ραχοκοκαλιά της Κυπριακής Οικονομίας, που είναι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις δεν έχουν μόνο να ανταπεξέλθουν την γραφειοκρατία… έχουν και να ανταπεξέλθουν σε ένα σύστημα απονομής δικαιοσύνης που παραδίδει αργά

σ
Γράφει ο:
Σωτήρης Φλουρέντζου
Twitter: @SoterisF
 
 

Την περασμένη εβδομάδα, δημοσιεύθηκε η ετήσια  έκθεση «Doing Business» της Παγκόσμιας Τράπεζας. Τα ευρήματα της Παγκόσμιας Τράπεζας για την Κύπρο ήταν, για ακόμη μια χρονιά, απογοητευτικά αφού σε σχέση με το 2018 η Κύπρος βρέθηκε για το 2019 τέσσερις θέσεις πιο κάτω στο επιχειρείν. Πιο συγκεκριμένα, η χώρα μας υποχώρησε στην παγκόσμια κατάταξη και πλέον βρίσκεται στην θέση 57η θέση ανάμεσα σε 190 χώρες, από την 53η θέση που βρισκόταν πέρυσι και την 45η θέση που βρισκόταν το 2017. 

Η έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας αξιολογεί και κατατάσσει κάθε χώρα στη βάση δέκα συγκεκριμένων παραγόντων οι οποίοι διέπουν τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι επιχειρήσεις σε μία οικονομία. Ανάμεσα σε αυτούς τους δέκα παράγοντες περιλαμβάνεται και η δυνατότητα και ο χρόνος που απαιτείται για την εφαρμογή και εκτέλεση των συμβάσεων / συμφωνιών από τα Δικαστήρια, ένας τομέας που ασυζητητί την αποκλειστική πολιτική ευθύνη έχει ο εκάστοτε Υπουργός Δικαιοσύνης. 

Με βάση την πιο πάνω αναλυτική αξιολόγηση της κυπριακής οικονομίας, η Κύπρος καταλαμβάνει στον εν λόγω τομέα την 138η θέση από τις 190 χώρες στο σύνολο. Την ίδια, ιδιαίτερα χαμηλή θέση, είχαμε και το 2018. Καμιά πρόοδος. Το αντίθετο μάλιστα. Όταν το 2013 αναλάμβανε το Υπουργείο Δικαιοσύνης ο κ. Ιωνάς Νικολάου, η Κύπρος στον συγκεκριμένο παράγοντα, δηλαδή στην εφαρμογή και εκτέλεση συμβάσεων / συμφωνιών από τα Δικαστήρια, βρισκόταν στην 108η θέση. Ένα χρόνο πριν, το 2012, η Κύπρος βρισκόταν στην 105η θέση. Με άλλα λόγια, όταν παράλαβε το Υπουργείο Δικαιοσύνης ο κ. Ιωνάς Νικολάου, η Κύπρος στον συγκεκριμένο τομέα βρισκόταν στην 105η θέση και κατά την εξαετή μέχρι τώρα θητεία του η διολίσθησε στην 138η θέση. Πρόκειται πράγματι για αρνητικό επίτευγμα.  

Για ποιον λόγο τον Μάρτη του 2018 ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας άφησε στα χέρια του κ. Ιωνά Νικολάου το χαρτοφυλάκιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης δεν αφορά το παρόν άρθρο. Εκείνο που ενδιαφέρει είναι το τι έπραξε κατά την θητεία του ο κ. Ιωνάς Νικολάου για το συγκεκριμένο θέμα. Όπως αποδεικνύουν αντικειμενικές και μη αμφισβητήσιμες αξιολογήσεις, όπως αυτή της Παγκόσμιας Τράπεζας, προφανώς λίγα μέχρι τίποτα και συνακόλουθα θα είναι δίκαιο σχόλιο αν ισχυριστεί κάποιος πως ο κ. Ιωνάς Νικολάου βλάπτει σοβαρά την οικονομία. 

Η εφαρμογή και εκτέλεση συμβάσεων / συμφωνιών από τα Δικαστήρια δεν αφορά και πολύ τις μεγάλες επιχειρήσεις, αυτές έχουν τη διαπραγματευτική θέση και τα μέσα να προστατεύσουν και να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα τους. Αφορά τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αυτές που πχ θα πωλήσουν υπηρεσίες ή αγαθά με πίστωση και θα αναμένουν να εισπράξουν. Δηλαδή αφορά το 90% των Κυπριακών επιχειρήσεων, την Κυπριακή Οικονομία. Βάσει της αξιολόγησης της Παγκόσμιας Τράπεζας, χρειάζονται 1,100 ημέρες για να δικαστεί μια εμπορική υπόθεση από τα Κυπριακά Δικαστήρια σε σχέση με τις 496 ημέρες που είναι ο μέσος όρος στην Ευρώπη. 

Έχω ακούσει πολλές φορές το αντεπιχείρημα ότι η Κυβέρνηση Αναστασιάδη θα ιδρύσει Εμπορικό Δικαστήριο. Αυτό είναι ένα έωλο αλλά και αίολο επιχείρημα. Πρώτο, η υπόσχεση για ίδρυση εμπορικού δικαστηρίου περιλαμβάνονταν στο προεκλογικό πρόγραμμα του κ. Νίκου Αναστασιάδη για τις εκλογές του 2013. Έξι χρόνια μετά και αυτό είναι ακόμη στα χαρτιά, με ευθύνη φυσικά του κ. Ιωνά Νικολάου. Δεύτερο, ακόμη και εάν λειτουργούσε σήμερα το Εμπορικό Δικαστήριο, αυτό δεν θα άλλαζε και πολύ τόσο την αξιολόγηση της Παγκόσμιας Τράπεζας όσο και της πραγματικής Κυπριακής Οικονομίας. Το Εμπορικό Δικαστήριο θα επιλύει εμπορικές διαφορές αξίας μεγαλύτερης των €2εκ. Η αξιολόγηση της Παγκόσμιας Τράπεζας έγινε στο υποθετικό σενάριο της διαφοράς να είναι ύψους €40,661. Πιο σημαντικό όμως είναι πως οι εμπορικές διαφορές των Κυπριακών μικρομεσαίων επιχειρήσεων δεν θα επιλύονται από το υπό ίδρυση (στα χαρτιά ακόμη) Εμπορικό Δικαστήριο.

Η ραχοκοκαλιά της Κυπριακής Οικονομίας, που είναι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις δεν έχουν μόνο να ανταπεξέλθουν την γραφειοκρατία που η Κυβέρνηση Αναστασιάδη απέτυχε να δαμάσει, αφού τον παράγοντα της εξέτασης αδειών, η Κύπρος λαμβάνει την 126η θέση από την 120η θέση που είχε το 2018 στην αξιολόγηση της Παγκόσμιας Τράπεζας. Έχουν και να ανταπεξέλθουν σε ένα σύστημα απονομής δικαιοσύνης που παραδίδει αργά και η ευθύνη ανήκει στον κ. Ιωνά Νικολάου αφού η διολίσθηση στον τομέα που έχει την ευθύνη, η κατάσταση έχει χειροτερέψει σε βαθμό διολίσθησης. Επαναλαμβάνω, όταν ανάλαβε το Υπουργείο Δικαιοσύνης ο κ. Ιωνάς Νικολάου το 2013, η Κύπρος βρισκόταν στην 105η θέση και σήμερα βρίσκεται στην 138η θέση της αξιολόγησης της Παγκόσμιας Τράπεζας.

 
80
Thumbnail

Ας προσέξει η Κυβέρνηση να μην δημιουργήσει τετελεσμένα και δυο ταχυτήτων πολίτες. Άλλωστε ακόμη και το «υπόλοιπο» θα χρειαστεί λίαν συντόμως σε εισφορές εάν θέλουμε για όλο τον κόσμο πεντάστερο και όχι 3άστερο ΓΕΣΥ

ad1mobile


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Μάλιστα. Το ακούσαμε και αυτό. ΣΕΚ και ΠΕΟ ζητούν να επιστραφούν σε μορφή αυξήσεων μισθών το υπόλοιπο από το κόστος της ασφαλιστικής κάλυψης που παρέχουν οι Ημικρατικοί Οργανισμοί και άλλοι δημόσιοι Οργανισμοί (όπως Τοπική Αυτοδιοίκηση, Πανεπιστήμια κτλ) στους υπαλλήλους τους. 

Να σας πω τι ακριβώς ζητούν οι δυο συντεχνίες. Σήμερα αυτοί οι Οργανισμοί είναι υποχρεωμένοι να παρέχουν «επαρκή ασφαλιστική κάλυψη» στους υπαλλήλους τους από την πρώτη ημέρα εργοδότησης τους και έπειτα για εφόρου ζωής (όχι μέχρι την αφυπηρέτησή τους). Μέχρις εδώ όλα καλά (Ουδέν μεμπτό. Μακάρι να ήταν το σύνηθες αυτό και όχι η εξαίρεση.  Ωστόσο δεν είναι αυτό το θέμα μας). 

Αυτό το κόστος, της «επαρκούς» ασφαλιστικής κάλυψης κυμαίνεται περίπου στο 6%. 

Τώρα με το ΓΕΣΥ το κόστος για τον Εργοδότη θα ανέρχεται -στην πλήρη εφαρμογή του- στο 2.9%. 

>>> Άρθρα, Απόψεις Brief <<<

Οι Συντεχνίες τι άφησαν να νοηθεί ότι επιδιώκουν; Ότι το υπόλοιπο ποσοστό θα πρέπει να επιστραφεί στους εργαζομένους μέσω αυξήσεων. Αν δηλαδή για παράδειγμα το κόστος της ΑΗΚ για την ασφάλιση των εργαζομένων της ανέρχεται στο 5.9% και αφού η ΑΗΚ με το ΓΕΣΥ θα καταβάλλει 2.9%, οι συντεχνίες ζητούν όπως το άλλο 3% που απομένει να επιστραφεί στους εργαζομένους. 

Αυτό όμως τι σημαίνει; Σημαίνει -πέραν των άλλων- και έμμεση κάλυψη των συνεισφορών του εργαζομένου στο ΓΕΣΥ από πλευράς Εργοδότη. Δηλαδή, ο Εργοδότης -το Κράτος στην προκειμένη- είναι ωσάν -αν αποδεχτεί αυτή την εξίσωση των Συντεχνιών- να καταβάλλει όλες τις συνεισφορές για τους υπαλλήλους του.

Και το επικίνδυνο εντοπίζεται στο εξής, όπως πολύ ορθά ανέφερε και ο Γενικός Διευθυντής της ΟΕΒ, Μιχάλης Αντωνίου: Αν ισχύσει αυτό για τους Ημικρατικούς, δεν θα το απαιτήσουν -και ορθώς- και οι Δημόσιοι Υπάλληλοι; Και οι Εκπαιδευτικοί; Και οι Αστυνομικοί; Θα το απαιτήσουν. Με αποτέλεσμα να καταλήξουμε να έχουμε ΚΑΙ ΠΑΛΙ δυο ταχυτήτων εργαζόμενους, του Ιδιωτικού Τομέα και του Δημόσιου Τομέα, με αυτούς στο Δημόσιο και Ημιδημόσιο να μην καταβάλλουν ΚΑΜΙΑ εισφορά για το ΓΕΣΥ σε αντίθεση με τους υπαλλήλους του Ιδιωτικού Τομέα. 

Ορθή όμως και η παρέμβαση του Νικόλα Παπαδόπουλου επί του θέματος. Ο οποίος σημείωσε πως σε μια τέτοια περίπτωση τότε το ΔΗΚΟ θα ταχθεί υπέρ της μείωσης των συνεισφορών και του Ιδιωτικού τομέα. 

Όμως οι Συντεχνίες ενδεχομένως να μην θέλουν την επιστροφή του υπολοίπου σε μορφή αυξήσεων αλλά να ζητήσουν όπως το υπόλοιπο ποσοστό να διατεθεί για επιπλέον ασφαλιστική κάλυψη των υπαλλήλων τους για υπηρεσίες, οι οποίες δεν θα προσφέρονται στο ΓΕΣΥ. Όπως πχ ορθοδοντικά, ή κάλυψη μονόκλινου ενδονοσοκομειακά, ή πχ αντί κάλυψη μόνο μια φοράς ετησίως καθαρισμό δοντιών όπως προνοεί το ΓΕΣΥ να θέλει να τους καλύψει πέντε φορές. Υπάρχουν αρκετές «έξτρα» υπηρεσίες που θα μπορούσαν να αναφερθούν. 

Αν αυτή είναι η θέση των Συντεχνιών τότε αυτό αποτελεί μια άλλη εξέλιξη, η οποία ίσως να αποτελέσει και την απαρχή μιας άλλης προσέγγισης για το πώς θα λειτουργεί το ΓΕΣΥ. Δηλαδή ένα μεικτό μοντέλο, μεταξύ του κρατικού μονοασφαλιστικού και των ιδιωτικών εταιρειών ασφάλισης, οι οποίες θα εξειδικεύονται σε παροχή «έξτρα υπηρεσιών». 

Αυτό το μοντέλο βεβαίως δεν χρειάζεται την ΣΕΚ και την ΠΕΟ για να το εγκαινιάσουν, διότι ούτως ή άλλως αυτό το μοντέλο θα είναι αυτό που θα υπάρχει. Όμως οι δυο Συντεχνίες εάν αποφασίσουν κάτι τέτοιο για τους εργαζομένους στον Ημιδημόσιο τομέα, τότε θα πρόκειται για σημαντική ενίσχυση -λόγω και του τεράστιου αριθμού υπαλλήλων που εκπροσωπούν- του μοντέλου αυτού. Μια ενίσχυση, η οποία θα δώσει εν πολλοίς και ένα πιο επίσημο χαρακτήρα σε αυτό το «μεικτό μοντέλο ασφάλισης». 

>>> Αναλύσεις / Έρευνες Brief <<<

Ωστόσο ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, εγείρεται και πάλι ένα σημαντικό ερώτημα: Μήπως έτσι δεν δημιουργούνται και πάλι πολίτες δυο ταχυτήτων; Και ουδέποτε η Στήλη υποστήριξε την κομμουνιστική προσέγγιση πως πρέπει να είμαστε όλοι το ίδιο ή πως αν ένας εργοδότης επιλέξει μια πιο ενισχυμένη ασφάλιση για τους υπαλλήλους του τότε δεν θα πρέπει να το πράξει. Όμως εδώ δεν μιλάμε για ένα συνηθισμένο εργοδότη αλλά για το κράτος, το οποίο στην ουσία έχει και αυτό εργοδότη, τον φορολογούμενο. 

Οπόταν θα πληρώνουμε όλοι μαζί την πεντάστερη περίθαλψη των Ημικρατικών και Δημοσίων; Ή μήπως θα πρέπει να αρχίζουμε όλοι από την ίδια βάση -την ορθή εν μέρει αλληλέγγυα βάση-  του ΓΕΣΥ και επιπρόσθετα ο καθένας να επιλέγει με δικό του κόστος αν θέλει τις έξτρα υπηρεσίες περίθαλψης; 

ad2mobile

Ως εκ τούτου, η Κυβέρνηση οφείλει να είναι διπλά προσεκτική στις όποιες απαιτήσεις των συντεχνιών. Για να μην δημιουργήσει εκ νέου τετελεσμένα, τα οποία μετέπειτα δεν θα μπορούν εύκολα να διορθωθούν. 

Επιπλέον, ας μην ξεχνάμε πως το 2.9% είναι πολύ χαμηλό για να λειτουργήσει το ΓΕΣΥ. Πολύ σύντομα θα κληθούμε όλοι μας να καταβάλουμε πολύ υψηλότερες εισφορές… εκτός βεβαίως και αν, ως Κράτος και ως πολίτες, είμαστε ικανοποιημένοι με την «τριάστερη ποιότητα» του ΓΕΣΥ. 

article 1