ΑΠΟΨΗ: Ανοικτή επιστολή - Το ποδήλατό μου ήταν πάντοτε δικό μου!

Προς διαχρονικά προβληματισμένους, επιστολής πέμπτης, το ανάγνωσμα…

ΓΡΑΦΕΙ Η 
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ*

Ονειρευόμουν κάποτε, όταν ήμουν νέος και αθώος, πως όταν μεγάλωνα θα πήγαινα στη δουλειά μου με το ποδήλατο. Εγώ μεγάλωσα σίγουρα. Στη δουλειά πηγαίνω καθημερινά και ανελλιπώς και μάλιστα χωρίς να παίρνω άδειες ασθενείας για ψύλλου πήδημα (μάλλον ο ψύλλος μου δεν το πολυέχει με τα άλματα)  όπως κατηγορούν του δημοσίους υπαλλήλους και δει τους εκπαιδευτικούς. Με το ποδήλατο όμως δεν τα κατάφερα τελικά να πραγματώσω το όνειρό μου, αν και με βλέπω τώρα στα γεράματα να το ξαναπροσπαθώ για λόγους υπεράνω της θέλησής μου, επιβεβλημένους από τις εξελίξεις.

Ένα κόκκινο ποδήλατο να κατηφορίζει και να ανηφορίζει και να εκτοξεύεται στο φως του ανοιξιάτικου ουρανού μέσα σε καταπράσινα λιβάδια. Αυτό. Ναι. Αυτό ήταν το όνειρό μου. Κόκκινο το ποδήλατο για να δένει με το πράσινο λιβάδι. Τον ανοιξιάτικο ουρανό θα τον έχουμε από βδομάδας, το κόκκινο ποδήλατο δεδομένο, άρα αν προστεθεί και το πράσινο λιβάδι όλα καλά.

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

Εννοείται πως το πράσινο λιβάδι μόνο για φέτος παίζει. Φέτος που μετατραπήκαμε σε μια τεράστια «λάντα» γιατί λίμνη δεν μας λες ακόμη… μόνο φέτος που γέμισαν τα φράγματα… μόνο φέτος που λόγω της αυξημένης βροχόπτωσης το μόνο που απασχολεί του Υπουργείο Γεωργίας είναι οι πληγέντες πατατοπαραγωγοί (Ω τι έκπληξη!) και το χαλούμι (η μεγαλύτερη μας αποτυχία ever όμως) και όχι η λειψυδρία και οι περικοπές νερού. 

Ήταν τα πιο πάνω, όπως πολύ καλά αντιληφθήκατε, μια μεγάλη παρένθεση… Μόνο φέτος λοιπόν το ποδήλατό μου, που ήταν πάντοτε δικό μου και μάλιστα χωρίς άδεια κυκλοφορίας και ασφάλεια και χωρίς φόρο κατανάλωσης- προφανώς από τη μια γιατί δεν είναι ρυπογόνο, και από την άλλη γιατί τα συμφέροντα πίσω από την εισαγωγή και πώλησή του δεν είναι τεράστια, γιατί αν γίνουν σαφέστατα θα αλλάξουν και τα δεδομένα και  για το ποδήλατό μου αλλά και για το δικό σας ποδήλατο.

Έχω ένα μικρό αμάξι:
«Ακριβό μου διθέσιο
καλό μου αμάξι
κινητήρα και πλαίσιο
στα’ χω πειράξει…»

Θα μου πείτε γιατί. Ο Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων, ο Ρομπέν των καμένων Δασών, ο Ρομπέν που αναζητεί το θαύμα να έχει αμάξι; Και δει ρυπογόνο λόγω ηλικίας;

Προσπάθησα με το μετρό (δεν έχει), δοκίμασα με το τρένο (μας τελείωσε), τραμ έλεγαν να φτιάξουν στην κοίτη του Πεδιαίου (δεν βόλεψε) κατέληξα λοιπόν να χρησιμοποιώ το παλιό μου διθέσιο. Ρυπογόνο; Σαφέστατα. Αφού όμως το ποδήλατο, στην πόλη μας που μας πρόδωσε με την έλλειψη των ποδηλατοδρόμων, ακόμη και αν είναι κόκκινο,  είναι σαφέστατα μέσο μεταφοράς προς αποφυγή, για λόγους σωματικής ακεραιότητας και επιβίωσης, δεν είχα καθόλου επιλογή.

Και πάνω που τα είχα τακτοποιήσει όλα στο  μυαλό μου και στη ζωή μου σε κουτάκια τσουπ, έρχεται το προτεινόμενο νομοσχέδιο για το φόρο κατανάλωσης και τα τέλη κυκλοφορίας για να φέρει τα πάνω κάτω. Είναι τόσο πολύπλοκο το συγκεκριμένο νομοσχέδιο που με βάζει υποψίες πως κάτι, κάποιους εξυπηρετεί. Είμαι δύσπιστος; Αδίκως άραγε;

Έχω την εντύπωση, μέσα στο απλοϊκό μου μυαλό, ένας απλός Ρομπέν είμαι στο τέλος της μέρας που αναζητά το θαύμα,  πως ο  φόρος κατανάλωσης δεν πρέπει να καταργηθεί. Η κατάργησή του θα ευνοήσει τις πωλήσεις μεγάλου κυβισμού και, κατά συνέπεια, ρυπογόνων αυτοκινήτων.

Καθότι είμαι πράσινος (φύσει και θέση) πιστεύω ακράδαντα, πρώτον πως ο καθορισμός των τελών κυκλοφορίας και του φόρου κατανάλωσης πρέπει να γίνεται για όλα τα οχήματα στη βάση της εκπομπής ρύπων και μόνο. 

Και δεύτερον, πως της ίδιας μεταχείρισης θα πρέπει να τυγχάνουν τόσο τα καινούργια όσο και μεταχειρισμένα εισαγόμενα οχήματα ανεξαρτήτου ηλικίας. Είπαμε σπάζουμε τα στερεότυπα δεν είμαστε ρατσιστές (μόνο ευρωπαϊκά όχι γιαπωνέζικα) και αποδεχόμαστε την διαφορετικότητα. Δεν κρίνουμε τα αυτοκίνητα από την ηλικία τους και τη χώρα προέλευσής τους. Μόνο από τους ρύπους που εκπέμπουν. Α, όλα κι όλα. Πρέπει να είμαστε δίκαιοι.

Γιατί; Μα απλούστατα γιατί πρέπει να δίνεται η δυνατότητα στο μέσο Κύπριο πολίτη να αποκτήσει ασφαλισμένο αυτοκίνητο καινούργιο ή μεταχειρισμένο.

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Δώστε στη βάση του καινούριου νομοσχεδίου και κάποια κίνητρα απόσυρσης των παλιών ρυπογόνων αυτοκινήτων και για μας τους πολίτες δεύτερης κατηγορίας οι οποίοι δεν μπορούμε να αντεπεξέλθουμε στο κόστος αντικατάστασης του παλιού μας διθέσιου μεν και αδυνατούμε να διακινηθούμε και με άλλο μέσο δε.

Υπογραφή: Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων

Υ.Γ. «Τα ποδήλατά μας, όπως τα όνειρά μας, ξέρουν από ανηφοριές»

*Η Έλενα Περικλέους είναι Εκπαιδευτικός / Συγγραφέας

 
80
Thumbnail

Ας προσέξει η Κυβέρνηση να μην δημιουργήσει τετελεσμένα και δυο ταχυτήτων πολίτες. Άλλωστε ακόμη και το «υπόλοιπο» θα χρειαστεί λίαν συντόμως σε εισφορές εάν θέλουμε για όλο τον κόσμο πεντάστερο και όχι 3άστερο ΓΕΣΥ

ad1mobile


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Μάλιστα. Το ακούσαμε και αυτό. ΣΕΚ και ΠΕΟ ζητούν να επιστραφούν σε μορφή αυξήσεων μισθών το υπόλοιπο από το κόστος της ασφαλιστικής κάλυψης που παρέχουν οι Ημικρατικοί Οργανισμοί και άλλοι δημόσιοι Οργανισμοί (όπως Τοπική Αυτοδιοίκηση, Πανεπιστήμια κτλ) στους υπαλλήλους τους. 

Να σας πω τι ακριβώς ζητούν οι δυο συντεχνίες. Σήμερα αυτοί οι Οργανισμοί είναι υποχρεωμένοι να παρέχουν «επαρκή ασφαλιστική κάλυψη» στους υπαλλήλους τους από την πρώτη ημέρα εργοδότησης τους και έπειτα για εφόρου ζωής (όχι μέχρι την αφυπηρέτησή τους). Μέχρις εδώ όλα καλά (Ουδέν μεμπτό. Μακάρι να ήταν το σύνηθες αυτό και όχι η εξαίρεση.  Ωστόσο δεν είναι αυτό το θέμα μας). 

Αυτό το κόστος, της «επαρκούς» ασφαλιστικής κάλυψης κυμαίνεται περίπου στο 6%. 

Τώρα με το ΓΕΣΥ το κόστος για τον Εργοδότη θα ανέρχεται -στην πλήρη εφαρμογή του- στο 2.9%. 

>>> Άρθρα, Απόψεις Brief <<<

Οι Συντεχνίες τι άφησαν να νοηθεί ότι επιδιώκουν; Ότι το υπόλοιπο ποσοστό θα πρέπει να επιστραφεί στους εργαζομένους μέσω αυξήσεων. Αν δηλαδή για παράδειγμα το κόστος της ΑΗΚ για την ασφάλιση των εργαζομένων της ανέρχεται στο 5.9% και αφού η ΑΗΚ με το ΓΕΣΥ θα καταβάλλει 2.9%, οι συντεχνίες ζητούν όπως το άλλο 3% που απομένει να επιστραφεί στους εργαζομένους. 

Αυτό όμως τι σημαίνει; Σημαίνει -πέραν των άλλων- και έμμεση κάλυψη των συνεισφορών του εργαζομένου στο ΓΕΣΥ από πλευράς Εργοδότη. Δηλαδή, ο Εργοδότης -το Κράτος στην προκειμένη- είναι ωσάν -αν αποδεχτεί αυτή την εξίσωση των Συντεχνιών- να καταβάλλει όλες τις συνεισφορές για τους υπαλλήλους του.

Και το επικίνδυνο εντοπίζεται στο εξής, όπως πολύ ορθά ανέφερε και ο Γενικός Διευθυντής της ΟΕΒ, Μιχάλης Αντωνίου: Αν ισχύσει αυτό για τους Ημικρατικούς, δεν θα το απαιτήσουν -και ορθώς- και οι Δημόσιοι Υπάλληλοι; Και οι Εκπαιδευτικοί; Και οι Αστυνομικοί; Θα το απαιτήσουν. Με αποτέλεσμα να καταλήξουμε να έχουμε ΚΑΙ ΠΑΛΙ δυο ταχυτήτων εργαζόμενους, του Ιδιωτικού Τομέα και του Δημόσιου Τομέα, με αυτούς στο Δημόσιο και Ημιδημόσιο να μην καταβάλλουν ΚΑΜΙΑ εισφορά για το ΓΕΣΥ σε αντίθεση με τους υπαλλήλους του Ιδιωτικού Τομέα. 

Ορθή όμως και η παρέμβαση του Νικόλα Παπαδόπουλου επί του θέματος. Ο οποίος σημείωσε πως σε μια τέτοια περίπτωση τότε το ΔΗΚΟ θα ταχθεί υπέρ της μείωσης των συνεισφορών και του Ιδιωτικού τομέα. 

Όμως οι Συντεχνίες ενδεχομένως να μην θέλουν την επιστροφή του υπολοίπου σε μορφή αυξήσεων αλλά να ζητήσουν όπως το υπόλοιπο ποσοστό να διατεθεί για επιπλέον ασφαλιστική κάλυψη των υπαλλήλων τους για υπηρεσίες, οι οποίες δεν θα προσφέρονται στο ΓΕΣΥ. Όπως πχ ορθοδοντικά, ή κάλυψη μονόκλινου ενδονοσοκομειακά, ή πχ αντί κάλυψη μόνο μια φοράς ετησίως καθαρισμό δοντιών όπως προνοεί το ΓΕΣΥ να θέλει να τους καλύψει πέντε φορές. Υπάρχουν αρκετές «έξτρα» υπηρεσίες που θα μπορούσαν να αναφερθούν. 

Αν αυτή είναι η θέση των Συντεχνιών τότε αυτό αποτελεί μια άλλη εξέλιξη, η οποία ίσως να αποτελέσει και την απαρχή μιας άλλης προσέγγισης για το πώς θα λειτουργεί το ΓΕΣΥ. Δηλαδή ένα μεικτό μοντέλο, μεταξύ του κρατικού μονοασφαλιστικού και των ιδιωτικών εταιρειών ασφάλισης, οι οποίες θα εξειδικεύονται σε παροχή «έξτρα υπηρεσιών». 

Αυτό το μοντέλο βεβαίως δεν χρειάζεται την ΣΕΚ και την ΠΕΟ για να το εγκαινιάσουν, διότι ούτως ή άλλως αυτό το μοντέλο θα είναι αυτό που θα υπάρχει. Όμως οι δυο Συντεχνίες εάν αποφασίσουν κάτι τέτοιο για τους εργαζομένους στον Ημιδημόσιο τομέα, τότε θα πρόκειται για σημαντική ενίσχυση -λόγω και του τεράστιου αριθμού υπαλλήλων που εκπροσωπούν- του μοντέλου αυτού. Μια ενίσχυση, η οποία θα δώσει εν πολλοίς και ένα πιο επίσημο χαρακτήρα σε αυτό το «μεικτό μοντέλο ασφάλισης». 

>>> Αναλύσεις / Έρευνες Brief <<<

Ωστόσο ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, εγείρεται και πάλι ένα σημαντικό ερώτημα: Μήπως έτσι δεν δημιουργούνται και πάλι πολίτες δυο ταχυτήτων; Και ουδέποτε η Στήλη υποστήριξε την κομμουνιστική προσέγγιση πως πρέπει να είμαστε όλοι το ίδιο ή πως αν ένας εργοδότης επιλέξει μια πιο ενισχυμένη ασφάλιση για τους υπαλλήλους του τότε δεν θα πρέπει να το πράξει. Όμως εδώ δεν μιλάμε για ένα συνηθισμένο εργοδότη αλλά για το κράτος, το οποίο στην ουσία έχει και αυτό εργοδότη, τον φορολογούμενο. 

Οπόταν θα πληρώνουμε όλοι μαζί την πεντάστερη περίθαλψη των Ημικρατικών και Δημοσίων; Ή μήπως θα πρέπει να αρχίζουμε όλοι από την ίδια βάση -την ορθή εν μέρει αλληλέγγυα βάση-  του ΓΕΣΥ και επιπρόσθετα ο καθένας να επιλέγει με δικό του κόστος αν θέλει τις έξτρα υπηρεσίες περίθαλψης; 

ad2mobile

Ως εκ τούτου, η Κυβέρνηση οφείλει να είναι διπλά προσεκτική στις όποιες απαιτήσεις των συντεχνιών. Για να μην δημιουργήσει εκ νέου τετελεσμένα, τα οποία μετέπειτα δεν θα μπορούν εύκολα να διορθωθούν. 

Επιπλέον, ας μην ξεχνάμε πως το 2.9% είναι πολύ χαμηλό για να λειτουργήσει το ΓΕΣΥ. Πολύ σύντομα θα κληθούμε όλοι μας να καταβάλουμε πολύ υψηλότερες εισφορές… εκτός βεβαίως και αν, ως Κράτος και ως πολίτες, είμαστε ικανοποιημένοι με την «τριάστερη ποιότητα» του ΓΕΣΥ. 

article 1