ΑΠΟΨΗ: Ανοικτή επιστολή - Θέλω τη Θετική σου Ψήφο!

Προς διαχρονικά προβληματισμένους, επιστολής έκτης, το ανάγνωσμα…

ΓΡΑΦΕΙ Η 
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ*

Μα για όλα; Μάλλον για όλα.

Όλα του γάμου, ή και του συμφώνου συμβίωσης,- καθώς το θρήσκευμα σαφέστατα διαφέρει- δύσκολα και καμία κυοφορία ελπιδοφόρας κατάληξης δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα. 

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ιδιαίτερα δύσκολες στην εποχή μας. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που τα διαζύγια δίνουν και παίρνουν.

Καλύτερα ένα καλό διαζύγιο, θα μπορούσε να πει κάποιος,  παρά ένας κακός γάμος. Αλλά δεν το λέω γιατί όλοι θα με κατηγορούσαν πως ξεπουλάω το παιδί. Βλέπετε για το παιδί τα κάνουμε όλα, πόσο μάλλον τώρα που ανακαλύψαμε πως μαύρος χρυσός ρέει στις φλέβες του.

>>> BLOOMBERG ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ  <<<

Αν μάλιστα είσαι εν διαστάσει- και δει μετά από βιαιοπραγία και κακοποίηση- πρέπει να είσαι κάτι περισσότερο από προσεκτικός με την επαναφορά του συμφώνου συμβίωσης ή καλύτερα τη δημιουργία ενός νέου. Άξιες αναφοράς, και ας μην είχαν τότε όρους αναφοράς (καινούριο φρούτο αυτό) οι παρεμβάσεις πολλών και διαφόρων καλοθελητών και προξενητάδων που μας ήρθανε από πολύ μακριά. Ξεκινώντας από Λονδίνα και Ζυρίχες, αλλά και πέραν του ατλαντικού, πολλές φορές αργότερα. Αν μάλιστα εξαφανίζονται και πρακτικά ή  αλλάζουν συνεχώς οι όροι αναφοράς πρέπει να σου μπουν ψύλλοι στα αυτιά πως κάτι τρέχει.

Μακριά από στερεότυπα λοιπόν λέμε πως η ισότητα είναι πέρα και πάνω απ΄ όλα. ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ. Δεν έχει σημασία αν σε πήρα με το βρακί που φορούσες, που λέει ο λόγος, άνευ προίκας δηλαδή. Εκείνο που μετρά είναι η μαχητικότητα. Η διεκδικητικότητά σου. Οι προστάτες σου. Εκείνοι όλοι που σε υποστηρίζουν και σου κάνουν και πλάτες στα όσα κατά καιρούς λες ή κάνεις δικαιολογώντας μονίμως τα αδικαιολόγητα. Ισότητα λοιπόν.

Και εννοείται πως όλα εκ περιτροπής θα τα κάνουμε. Δευτέρα εγώ το νοικοκυριό, Τρίτη εσύ. Τετάρτη εγώ ψώνισμα, Πέμπτη εσύ. Το αμάξι στον μηχανικό; Ο καθένας το δικό του. 

Κανένα πρόβλημα δεν θα είχα ούτε και με αυτό. Είπαμε. Για το παιδί τα κάνω όλα. Θέλω να του δώσω τα πάντα και παρά τα όσα υπέφερα εγώ, επιμένω να σε εμπιστεύομαι. Από αγάπη με κτύπησες το ξέρω. Για το καλό μου. Για να με σώσεις από τον κακό μου εαυτό. Ειρηνευτικό ήταν και το χαστούκι και η κακοποίηση και ο βιασμός. Η αλήθεια είναι πως ενίοτε με κάνεις με το θράσος σου να πιστεύω πως για όλα φταίω εγώ. Νομίζω πως υποφέρω από το σύνδρομο της Στοκχόλμης. Ξέρετε, εκείνο στο οποίο το θύμα ερωτεύεται και δικαιολογεί τον θύτη. 

Για το παιδί όμως επανέρχομαι ξανά και ξανά. Συζητώ. Ξανασυζητώ. Δίνω χωρίς να πάρω. Ας είναι. Κάνω υπομονή και ξεπερνώ ξανά και ξανά τις κόκκινες γραμμές μου. Είναι και μικρούλη το καημένο και ανησυχώ μην του μείνουν, που θα του μείνουν, τραύματα. Ήδη τραυλίζει και πολλές φορές ψάχνει τις λέξεις που θέλει να πει. Τρίγλωσσο ήταν, άντε να τις αφομοιώσει και τις τρεις τις γλώσσες!

Εκείνο που δεν μπορώ με τίποτα να δεκτώ είναι τη θετική σου ψήφο για όλα. Μα για όλα; Δεν θα δουλέψει. Σε προειδοποιώ αλλά για ακόμη μια φορά δεν με ακούς. Θα το κτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο που πάμε τώρα να γκρεμίσουμε.

Θέλω για παράδειγμα να πάω κομμωτήριο. Θα πρέπει να συμφωνήσεις με την επιλογή του κομμωτή, την κοστολόγηση της υπηρεσίας, την απόχρωση με την οποία θα καλύψει τα μαλλιά μου που τα άσπρισες χρόνια τώρα με τα τερτίπια σου, την ώρα του ραντεβού, το μήκος στο οποίο θα τα κόψω… και πάει λέγοντας.

Δεν θα συζητήσω καν τις παρεμβάσεις που θέλεις να κάνεις στην κινητή μου τηλεφωνία, το πόσο προωθείσαι συστηματικά στη ζώνη κατάπαυσης του πυρός που χωρίζει τόσα χρόνια το κοινό μας σπίτι στα δυο και… στροβιλίζομαι για να το αντέξω αλλά έχει και η ανοχή τα όριά της.

Λέω πως τελικά πρέπει ίσως να το ξανασκεφτούμε. Ή μάλλον να σκεφτούμε έξω από το κουτί και να αποκεντρωθούμε. Να κρατήσει το σαλόνι το παιδί και να το μετατρέψουμε σε ένα πολυχώρο παιχνιδιού και διαβάσματος. Λεφτά να φάνε και οι κότες. Έτσι μου λεν οι προξενητάδες και οι καλοθελητές δηλαδή, γιατί για την ώρα με δανεικά την βγάζουμε. Όλα αυτά με την προοπτική να το αφήσουμε κάποια στιγμή να παίρνει κάποιες αποφάσεις και εκείνο. Του τύπου σε ποιο πανεπιστήμιο θα κάνει το διδακτορικό του, αν φυσικά δώσουμε και εμείς τη θετική μας ψήφο. Γιατί για πρώτο πτυχίο και μεταπτυχιακό σαφέστατα δεν του πέφτει λόγος.

>>> ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ & ΕΡΕΥΝΕΣ BRIEF <<<

Εγώ κουζίνα, διάδρομο, κάτω μπάνιο, κήπο (που λατρεύω και τη φύση, ένα χρυσοπράσινο το έχω στον χαρακτήρα μου) και εσύ τον πάνω χώρο να ατενίζεις και τα αστέρια και τα μισοφέγγαρα που λατρεύεις.

Αποκεντρωμένα λοιπόν. Ο καθένας τα δικά του και εννοείται πως για τα σημαντικά (κομμωτήριο, ενδυματολογικά- για μαντήλα δεν το συζητώ, δεν θα ξοδεύω τα μαλλιοκέφαλά μου στο κομμωτήριο για να τα κρύβω μετά- κ.λ.π) θα θέλω τη θετική σου ψήφο. 
 

Μα για όλα; Ε ναι, για όλα!

Υπογραφή: Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων

Υ.Γ. Το αποκεντρωμένο θαύμα, με τη θετική ψήφο τους, μπορεί και να οδηγήσει τελικά σε νέο σύμφωνο συμβίωσης, γιατί για γάμο δεν μας βλέπω.

*Η Έλενα Περικλέους είναι Εκπαιδευτικός / Συγγραφέας
 

ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ
 
80
Thumbnail

Ας προσέξει η Κυβέρνηση να μην δημιουργήσει τετελεσμένα και δυο ταχυτήτων πολίτες. Άλλωστε ακόμη και το «υπόλοιπο» θα χρειαστεί λίαν συντόμως σε εισφορές εάν θέλουμε για όλο τον κόσμο πεντάστερο και όχι 3άστερο ΓΕΣΥ

ad1mobile


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Μάλιστα. Το ακούσαμε και αυτό. ΣΕΚ και ΠΕΟ ζητούν να επιστραφούν σε μορφή αυξήσεων μισθών το υπόλοιπο από το κόστος της ασφαλιστικής κάλυψης που παρέχουν οι Ημικρατικοί Οργανισμοί και άλλοι δημόσιοι Οργανισμοί (όπως Τοπική Αυτοδιοίκηση, Πανεπιστήμια κτλ) στους υπαλλήλους τους. 

Να σας πω τι ακριβώς ζητούν οι δυο συντεχνίες. Σήμερα αυτοί οι Οργανισμοί είναι υποχρεωμένοι να παρέχουν «επαρκή ασφαλιστική κάλυψη» στους υπαλλήλους τους από την πρώτη ημέρα εργοδότησης τους και έπειτα για εφόρου ζωής (όχι μέχρι την αφυπηρέτησή τους). Μέχρις εδώ όλα καλά (Ουδέν μεμπτό. Μακάρι να ήταν το σύνηθες αυτό και όχι η εξαίρεση.  Ωστόσο δεν είναι αυτό το θέμα μας). 

Αυτό το κόστος, της «επαρκούς» ασφαλιστικής κάλυψης κυμαίνεται περίπου στο 6%. 

Τώρα με το ΓΕΣΥ το κόστος για τον Εργοδότη θα ανέρχεται -στην πλήρη εφαρμογή του- στο 2.9%. 

>>> Άρθρα, Απόψεις Brief <<<

Οι Συντεχνίες τι άφησαν να νοηθεί ότι επιδιώκουν; Ότι το υπόλοιπο ποσοστό θα πρέπει να επιστραφεί στους εργαζομένους μέσω αυξήσεων. Αν δηλαδή για παράδειγμα το κόστος της ΑΗΚ για την ασφάλιση των εργαζομένων της ανέρχεται στο 5.9% και αφού η ΑΗΚ με το ΓΕΣΥ θα καταβάλλει 2.9%, οι συντεχνίες ζητούν όπως το άλλο 3% που απομένει να επιστραφεί στους εργαζομένους. 

Αυτό όμως τι σημαίνει; Σημαίνει -πέραν των άλλων- και έμμεση κάλυψη των συνεισφορών του εργαζομένου στο ΓΕΣΥ από πλευράς Εργοδότη. Δηλαδή, ο Εργοδότης -το Κράτος στην προκειμένη- είναι ωσάν -αν αποδεχτεί αυτή την εξίσωση των Συντεχνιών- να καταβάλλει όλες τις συνεισφορές για τους υπαλλήλους του.

Και το επικίνδυνο εντοπίζεται στο εξής, όπως πολύ ορθά ανέφερε και ο Γενικός Διευθυντής της ΟΕΒ, Μιχάλης Αντωνίου: Αν ισχύσει αυτό για τους Ημικρατικούς, δεν θα το απαιτήσουν -και ορθώς- και οι Δημόσιοι Υπάλληλοι; Και οι Εκπαιδευτικοί; Και οι Αστυνομικοί; Θα το απαιτήσουν. Με αποτέλεσμα να καταλήξουμε να έχουμε ΚΑΙ ΠΑΛΙ δυο ταχυτήτων εργαζόμενους, του Ιδιωτικού Τομέα και του Δημόσιου Τομέα, με αυτούς στο Δημόσιο και Ημιδημόσιο να μην καταβάλλουν ΚΑΜΙΑ εισφορά για το ΓΕΣΥ σε αντίθεση με τους υπαλλήλους του Ιδιωτικού Τομέα. 

Ορθή όμως και η παρέμβαση του Νικόλα Παπαδόπουλου επί του θέματος. Ο οποίος σημείωσε πως σε μια τέτοια περίπτωση τότε το ΔΗΚΟ θα ταχθεί υπέρ της μείωσης των συνεισφορών και του Ιδιωτικού τομέα. 

Όμως οι Συντεχνίες ενδεχομένως να μην θέλουν την επιστροφή του υπολοίπου σε μορφή αυξήσεων αλλά να ζητήσουν όπως το υπόλοιπο ποσοστό να διατεθεί για επιπλέον ασφαλιστική κάλυψη των υπαλλήλων τους για υπηρεσίες, οι οποίες δεν θα προσφέρονται στο ΓΕΣΥ. Όπως πχ ορθοδοντικά, ή κάλυψη μονόκλινου ενδονοσοκομειακά, ή πχ αντί κάλυψη μόνο μια φοράς ετησίως καθαρισμό δοντιών όπως προνοεί το ΓΕΣΥ να θέλει να τους καλύψει πέντε φορές. Υπάρχουν αρκετές «έξτρα» υπηρεσίες που θα μπορούσαν να αναφερθούν. 

Αν αυτή είναι η θέση των Συντεχνιών τότε αυτό αποτελεί μια άλλη εξέλιξη, η οποία ίσως να αποτελέσει και την απαρχή μιας άλλης προσέγγισης για το πώς θα λειτουργεί το ΓΕΣΥ. Δηλαδή ένα μεικτό μοντέλο, μεταξύ του κρατικού μονοασφαλιστικού και των ιδιωτικών εταιρειών ασφάλισης, οι οποίες θα εξειδικεύονται σε παροχή «έξτρα υπηρεσιών». 

Αυτό το μοντέλο βεβαίως δεν χρειάζεται την ΣΕΚ και την ΠΕΟ για να το εγκαινιάσουν, διότι ούτως ή άλλως αυτό το μοντέλο θα είναι αυτό που θα υπάρχει. Όμως οι δυο Συντεχνίες εάν αποφασίσουν κάτι τέτοιο για τους εργαζομένους στον Ημιδημόσιο τομέα, τότε θα πρόκειται για σημαντική ενίσχυση -λόγω και του τεράστιου αριθμού υπαλλήλων που εκπροσωπούν- του μοντέλου αυτού. Μια ενίσχυση, η οποία θα δώσει εν πολλοίς και ένα πιο επίσημο χαρακτήρα σε αυτό το «μεικτό μοντέλο ασφάλισης». 

>>> Αναλύσεις / Έρευνες Brief <<<

Ωστόσο ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, εγείρεται και πάλι ένα σημαντικό ερώτημα: Μήπως έτσι δεν δημιουργούνται και πάλι πολίτες δυο ταχυτήτων; Και ουδέποτε η Στήλη υποστήριξε την κομμουνιστική προσέγγιση πως πρέπει να είμαστε όλοι το ίδιο ή πως αν ένας εργοδότης επιλέξει μια πιο ενισχυμένη ασφάλιση για τους υπαλλήλους του τότε δεν θα πρέπει να το πράξει. Όμως εδώ δεν μιλάμε για ένα συνηθισμένο εργοδότη αλλά για το κράτος, το οποίο στην ουσία έχει και αυτό εργοδότη, τον φορολογούμενο. 

Οπόταν θα πληρώνουμε όλοι μαζί την πεντάστερη περίθαλψη των Ημικρατικών και Δημοσίων; Ή μήπως θα πρέπει να αρχίζουμε όλοι από την ίδια βάση -την ορθή εν μέρει αλληλέγγυα βάση-  του ΓΕΣΥ και επιπρόσθετα ο καθένας να επιλέγει με δικό του κόστος αν θέλει τις έξτρα υπηρεσίες περίθαλψης; 

ad2mobile

Ως εκ τούτου, η Κυβέρνηση οφείλει να είναι διπλά προσεκτική στις όποιες απαιτήσεις των συντεχνιών. Για να μην δημιουργήσει εκ νέου τετελεσμένα, τα οποία μετέπειτα δεν θα μπορούν εύκολα να διορθωθούν. 

Επιπλέον, ας μην ξεχνάμε πως το 2.9% είναι πολύ χαμηλό για να λειτουργήσει το ΓΕΣΥ. Πολύ σύντομα θα κληθούμε όλοι μας να καταβάλουμε πολύ υψηλότερες εισφορές… εκτός βεβαίως και αν, ως Κράτος και ως πολίτες, είμαστε ικανοποιημένοι με την «τριάστερη ποιότητα» του ΓΕΣΥ. 

article 1