ΑΠΟΨΗ: Ανοικτή επιστολή - Θέμα: Και οι 7 ήταν υπέροχοι

Προς διαχρονικά προβληματισμένους, επιστολής πρώτης, το ανάγνωσμα…

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ
 

Εννοείται πως καταχάρηκα με την διάσκεψη των MED 7. Ένιωσα και εθνικά περήφανη γιατί την οργανώσαμε εντυπωσιακά καλά. Καμία σχέση με τριτοκοσμικής χώρας οργάνωση. Ούτε καν με χώρας του Νότου. Στερεότυπα; Στερεότυπα σίγουρα.

Και δρόμοι κλειστοί την ώρα που έπρεπε και μόνο τόσο όσο... Και σχέδια ασφαλείας και δράσης… Και ελικόπτερα να υπερίπτανται… 

Όπως και να έχει, ας μην σταθούμε στις λεπτομέρειες αλλά στην ουσία. Στη βάση της λεπτομερούς ενημέρωσης που λαμβάναμε από όλα τα Μέσα Ενημέρωσης. Όλα πήγαν καλά. 

>>> BLOOMBERG ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ  <<<

Οι ηγέτες ήταν και οι 7 υπέροχοι. Και ο Γάλλος και ο Έλληνας και ο Ιταλός και ο Πορτογάλος και ο Ισπανός και ο Μαλτέζος και φυσικά ο Κύπριος οικοδεσπότης. Δεν θα σχολιάσω πως δεν είχαμε γυναίκα ηγέτη σε καμία από τις 7 χώρες του Νότου. Ούτε και θα αναφερθώ στα στερεότυπα των χωρών της Μεσογείου σε σχέση με τη συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική. Είναι σαφέστατα ήσσονος σημασίας και θα αποτελούσε γκρίνια μπροστά στα πολλά και στα σημαντικά που συζητήθηκαν και δημόσια και κατ΄ιδίαν. 

Τους θαύμασα όλους, και δεν είναι ειρωνεία. Τοποθετήθηκαν σωστά. Άγγιξαν τα θέματα με ευαισθησία. Πάλεψαν να περάσουν το μήνυμα πως για την Ευρώπη των πολιτών αγωνιζόμαστε και όχι για την Ευρώπη των Τραπεζών (ούτε καν των ευρωπαϊκών).

Αν ήμουν κάποιος σπουδαίος και όχι ο Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων, θα χαιρέτιζα, όπως χαιρέτισαν τόσοι και τόσοι, και εγώ την σύνοδο των MED7. Γιατί; Μα γιατί αποτελεί μία πολύ σημαντική εξέλιξη για την οικοδόμηση συνεργασίας μεταξύ των Μεσογειακών Χωρών. Γιατί καθίσαμε και συζητήσαμε θέματα κοινού ενδιαφέροντος. Το Ενεργειακό, το μεταναστευτικό, την προστασία των εξωτερικών συνόρων της Ευρώπης, την ανάγκη για συνθήκες σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή.

Επειδή όμως δεν είμαι σπουδαίος και είμαι απλώς ο Ρομπέν, ειδικός στο να εντοπίζω τα χαμένα θαύματα (έχω μύτη σε αυτά-οι συνθήκες με υποχρέωσαν αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία) πρόσεξα κάποιες λεπτομέρειες που με έκαναν τελικά να μην πιστέψω ούτε και σε αυτό το θαύμα που για μερικά δευτερόλεπτα πίστεψα πως θα γινόταν αληθινό.

Τους είδα να περπατάνε σε υπέροχα κόκκινα χαλιά. Να φοράνε ακριβά κουστούμια. Και να ονειρεύονται ως Νότιοι, τη μέρα που θα γίνουν Βόρειοι.

Να κινούνται σε άδειους δρόμους άρα να μην έρχονται σε επαφή με το κυκλοφοριακό χάος, άρα να μην το συνυπολογίζουν παρά μόνο θεωρητικά. Αμφιβάλω αν κόλλησαν ποτέ στην κίνηση και αν γέμισαν ποτέ οι ίδιοι το αμάξι τους με βενζίνη. Το ενεργειακό και την κλιματική αλλαγή τα ξέρουν, εννοείται, πολύ καλύτερα από μένα με αριθμούς και εμπεριστατωμένες αναλύσεις. Εγώ απλώς τα ζω καθημερινά. 

Το μεταναστευτικό/προσφυγικό το οποίο πρέπει να το δουν μεν με ευαισθησία αλλά σε συνδυασμό δε με την προστασία των εξωτερικών συνόρων της Ευρώπης. Αλληλέγγυοι, φιλάνθρωποι, υποστηρικτικοί, αλλά άλλο εμείς (και ας είμαστε Νότιοι) και άλλο οι άλλοι.

Είμαι σίγουρος πως έζησαν όλοι το θαύμα των κέντρων υποδοχής μεταναστών σε πολλές επιτόπου επισκέψεις. Μόνο που δεν έφαγαν ποτέ το φαγητό τους. Δεν κοιμήθηκαν ποτέ στο διπλανό κρεβάτι για να τους ακούσουν να ουρλιάζουν από εφιάλτες. Δεν τους κράτησαν το χέρι την ώρα που μιλούσαν για το πένθος και την απώλειά τους. 

>>> ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ & ΕΡΕΥΝΕΣ BRIEF <<<

Ήρθαν και οι 6 και έφυγαν χωρίς να γνωρίσουν και να σφίξουν το χέρι ενός αληθινού Κύπριου. Εκείνου που στέκεται ουρές στις πρώτες βοήθειες και περιμένει εναγωνίως το ΓεΣΥ να εφαρμοστεί για να δει μια άσπρη μέρα. Εκείνης που εργάζεται πωλήτρια και δουλεύει ώρες ατέλειωτες για να διασφαλίσει τον κατώτατο μισθό. Του συνταξιούχου πείνας που δεν έχει να πληρώσει για θέρμανση. 

Θα μου πείτε και στην χώρα τους πάνω κάτω τα ίδια έχουν. Σωστά. Αλλά και εκεί πάνε τελευταίοι σε στημένες εκδηλώσεις και φεύγουν πρώτοι. Το μόνο που παίρνουν μαζί τους είναι την αύρα των πονεμένων χειραψιών που ακόμη πιστεύουν στα θαύματα. 

Υπογραφή: Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων
Υ.Γ.: Αναζητείται Θαυματοποιός

Έλενα Περικλέους
 
175
Thumbnail

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ*

ad1mobile

Δεν ξέρω αν φταίνε οι διακοπές, γιατί όλοι λείπετε και εγώ προσέχω τα καμένα δάση και τις τσιμεντουπόλεις σας που ψήνονται, άρα είμαι μόνος με μπόλικο ελεύθερο χρόνο και με πιάνουν ως συνήθως τα υπαρξιακά μου.

Δεν ξέρω αν φταίει η πανσέληνος (που μπαίνει από παντού) και οι Περσίδες (που πέφτουν από παντού) για τα όσα σκέφτομαι και όσα θα γράψω.

Σίγουρα όμως φταίει η ματιά στον κόσμο γύρω μου. Γιατί, φαντάζομαι όπως και όλες και όλοι εσείς, τον κόσμο μου τον αγαπώ, και τον ονειρεύτηκα κάποτε να αλλάζει και να γίνεται καλύτερος. Και το δοκίμασα στο μικρό τετραγωνάκι που μου αναλογεί. Και έσπασα τα μούτρα μου. Και παραιτήθηκα. Και ξαναδοκίμασα. Και ξαναέσπασα τα μούτρα μου. Αλλά πεισματάρης όντας, όπως ελπίζω και εσείς, επιμένω να τον κοιτάζω κατάματα και να δοκιμάζω ξανά και ξανά. Ένα τετραγωνάκι μου δόθηκε μικρό από την ανθρωπότητα, δεν θα τα καταφέρω να το αλλάξω; Να το σκουπίσω; Να το στολίσω; Να το καθαρίσω. Να βάλω και ένα βαζάκι με φρέσκα λουλουδάκια να τα βλέπεις και να ανοίγει η ψυχή σου; Και μετά να κρεμάσω ένα ήλιο και ένα φεγγάρι και ένα κατακόκκινο φιλί;

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

Έτσι πίστευα στα νιάτα μου. Τώρα που μπήκα στο δεύτερο μισό της ζωής μου άρχισα να απογοητεύομαι και να αναζητώ το λάθος. Και αυτές τις μέρες το βρήκα κρυμμένο στους στίχους του αγαπημένου Ελύτη. Νομίζω πως γενικά οι ποιητές έχουν δίκαιο. Και ναι, ίσως παρά λίγη αγάπη ο κόσμος να ήταν άλλος.

Δεν μπορεί, πρέπει να έχει δίκαιο, παρά λίγη αγάπη θα ήταν αλλιώτικα τα πράγματα, γιατί αν αγαπούσαμε ακόμη λίγο, δεν θα κλείναμε τις πόρτες στους 150 μετανάστες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, δεν θα τους μετατρέπαμε σε μπαλάκι ανάμεσα στις χώρες της Ε.Ε., τις χώρες της αλληλεγγύης, στην εποχή της Δημοκρατίας (γιατί δημοκρατικά εκλέγονται και οι φασιστικές κυβερνήσεις πλέον). Και σίγουρα δεν θα αρνούμαστε τη πιθανότητα στη ζωή σε ανθρώπους που βρίσκονται στα όρια της επιβίωσης. Δεν θα χρειάζονταν εκκλήσεις και  όλοι εμείς οι ευαισθητοποιημένοι και προβληματισμένοι θα αναλαμβάναμε δράση ως ενεργοί, λέμε τώρα, και κριτικά σκεπτόμενοι ευαίσθητοι πολίτες… παρά λίγη αγάπη…

Παρά λίγη αγάπη θα το φτιάχναμε επιτέλους το ΓΕΣΥ. Πόσο δύσκολο είναι τελικά; Θα κάναμε όλοι ένα βήμα πίσω στις διεκδικήσεις μας, θα βρίσκαμε όχι τι μας βολεύει, όχι τι μας συμφέρει, όχι τι δεμευτήκαμε, όχι τι υποσχεθήκαμε, όχι τι θέλουμε, αλλά εκείνο που ΠΡΕΠΕΙ. Πέρα από τα όποια συμφέροντα του οποιουδήποτε και θα στοιχηματίζαμε πως μπορούμε να δώσουμε όλοι μαζί αυτό το υπέροχο δώρο της ΥΓΕΙΑΣ, σε όσους δεν μπορούν, σε όσους το χρειάζονται, στην τρίτη ηλικία μας που δεν παίρνει διπλές και τριπλές συντάξεις, στους χρόνιους ασθενείς, στους λιγότερο προνομιούχους. Κρίμα! Είμαστε τόσο κοντά… παρά λίγη αγάπη.

Παρά λίγη αγάπη δεν θα ήταν οι κοινωνίες μας γεμάτες έγκλημα, δεν θα σκοτώναμε εν βρασμώ ψυχής, δεν θα σκοτώναμε από ζήλια, δεν θα καταλήγαμε σε εξαρτησιογόνες ουσίες, δεν θα  ζούσαμε στο περιθώριο της ζωής αλλά στο κέντρο της, δεν θα ξεπλέναμε βρώμικο χρήμα, δεν θα υπήρχαν φτωχοί και πλούσιοι, δεν θα πέθαιναν άστεγοι, δεν θα χρειαζόταν να συζητούμε για εκποιήσεις. Ούτε καν θα βρίζαμε στον δρόμο. Δεν θα περνούσαμε με κόκκινο. Δεν θα είχαμε άγχος. Δεν θα νιώθαμε πίεση. Δεν θα θέλαμε να αποδείξουμε πως είμαστε καλύτεροι από τον διπλανό μας. Και μπορώ να αναφερθώ και σε άλλα πολλά, αλλά θεωρώ πως πιάσατε τη σκέψη μου. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Υπεραπλούστευση; Ίσως. Δώστε μου ακόμη λίγο να εξηγήσω. Για να αγαπήσεις εκείνο το λίγο παραπάνω που θα άλλαζε τον κόσμο χρειάζονται 2 πράγματα. (Νομίζω. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάτε πως είμαι ένας απλός Ρομπέν). Αυτογνωσία και Ενσυναίσθηση. Να ξέρουμε ποιοι είμαστε και να μας αγαπήσουμε. Με τις φωτεινές και τις σκοτεινές στιγμές μας. Και μετά; Να μπούμε στη θέση του άλλου. Να τον καταλάβουμε αλλά κυρίως να τον νιώσουμε και να τον αγαπήσουμε. Λίγο παρά πάνω. 

Πώς; Επενδύοντας συστηματικά και σκόπιμα στην ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης στα σπίτια, στα σχολεία, στις κοινωνίες μας. Ναι, να δίνουμε στους άλλους όσες ευκαιρίες χρειάζεται ο καθένας, όσα μέσα πρέπει, όσο χρόνο απαιτείται για να βγάλει τον καλύτερο του εαυτό. Θα είναι μακροπρόθεσμα απόλυτα κερδοφόρα η επένδυση και οι δείκτες θα απογειωθούν. (Νομίζω. Θυμίζω ποιος είμαι).

Τελειώνω λέγοντας πως με αυτό τον τρόπο θα καταλήξουμε να έχουμε γύρω μας ηγέτες με ψηλό δείκτη συναισθηματικής νοημοσύνης (πέρα από κομματικούς μηχανισμούς, χρήμα, συμφέροντα, συγκυρίες; Νομίζω ναι. Πέρα από αγκυλώσεις στη σκέψη, δεσμεύσεις, συμφέροντα; Ξανά, νομίζω ναι.). 

Και τέτοιοι ηγέτες θα έχουν όραμα. Και θα αλλάξουν τον κόσμο. Και θα τον κάνουν καλύτερο, γιατί θα έχουν εκείνο το…  παρά λίγη αγάπη… που μας λείπει.

ad2mobile

Υπογραφή: Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων.

Υ.Γ. Έτσι τα Θαύματα θα σταματήσουν να είναι εξαφανισμένα από τον κόσμο γύρω μας και θα γίνουν κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Θα ζούμε κάθε μέρα θαύματα!

article 1