ΑΠΟΨΗ: Ε, να δώσουμε πίσω τις περικοπές, να δώσουμε και αυξήσεις

Το δίλημμα δεν είναι της Κυβέρνησης. Δεν πρέπει να είναι. Το δίλημμα είναι της ΠΑΣΥΔΥ. Ας επιλέξει: Επιστροφή των περικοπών και νέες περικοπές, Συνταγματικές αυτή τη φορά, της τάξεως του 10% για 15 συνεχή χρόνια; 


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Μόλις την περασμένη βδομάδα γράφαμε πως σε αυτό το Κράτος (ή «Κράτος») συνεχώς μας προκύπτει και μια νέα φαρσοκωμωδία. Τις προάλλες γράφαμε για το μπουρδέλο της 56ης έδρας. 

Σήμερα θα πούμε για το θέμα των περικοπών. Αποφάσισε το 2012 η Κυβέρνηση ΑΚΕΛ και Δ. Χριστόφια στα πλαίσια της ανάγκης διάσωσης της Οικονομίας να προχωρήσει -με την σύμφωνο γνώμη όλων των κομμάτων- σε περικοπές μισθών μέσω έκτακτης & μόνιμης αποκοπής μισθών. Όλων. Και των εργαζομένων στο Δημόσιο και των εργαζομένων στον Ιδιωτικό τομέα. Την ίδια ώρα όμως κάποιοι, μερικές 10άδες άτομα, Δημόσιοι Υπάλληλοι, αποφάσισαν να ασκήσουν προσφυγή κατά της Νομοθεσίας που προνοούσε αποκοπές. 

Το Διοικητικό Δικαστήριο αποφάσισε εν τέλει την 29η Μαρτίου 2019 ότι η τότε Νομοθεσία ήταν αντισυνταγματική και άρα η Κυπριακή Δημοκρατία θα πρέπει να επιστρέψει όσα περιέκοψε από μισθούς και συντάξεις στους δικαιούχους. 

Η «λυπητερή» τελικά δεν ξέρουμε πόσα ευρώ θα είναι, αν τελικά η Κυπριακή Δημοκρατία δεν δικαιωθεί μέσω της έφεσης που θα ασκήσει. Ίσως να είναι 2 δισεκατομμύρια, ίσως να είναι 3 δισεκατομμύρια ευρώ. 

Όπως και να έχει, η Στήλη έχει την άποψη πως η Κυβέρνηση δεν θα έπρεπε να είχε μπει καν στον κόπο της Έφεσης

Η Κυβέρνηση να προχωρήσει και να επιστρέψει όλες τις περικοπές στους δικαιούχους δημόσιους υπάλληλους καθώς και στους συνταξιούχους του δημοσίου. Να πάρουν όλοι πίσω μέχρι και το τελευταίο σεντ

Την ίδια ώρα η Κυβέρνηση να κάνει ό,τι πρέπει να γίνει ώστε ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑ να προχωρήσει σε νέες περικοπές μισθών των Δημοσίων για τα επόμενα 15 χρόνια της τάξεως του 10%, ώστε να μαζέψει αυτό το ποσό που θα δαπανήσει με τις επιστροφές. 

Το δίλημμα δεν είναι του Κράτους. Δεν είναι της Κυβέρνησης. Είναι της ΠΑΣΥΔΥ και των Δημοσίων Υπαλλήλων. Αυτοί να αποφασίσουν τι επιθυμούν. Επιστροφή των περικοπών ή νέες περικοπές της τάξεως του 10% για τα επόμενα 15 χρόνια; (παρεμπιπτόντως έχουμε ωραία ανάλυση σήμερα στην Brief για το κόστος του κράτους ανά έτος για το προσωπικό του. Διαβάστε την εδώ). 

Και ο λόγος που η Κυβέρνηση θα πρέπει να μεταφέρει το δίλημμα σε ΠΑΣΥΔΥ και Δημοσίους Υπαλλήλους είναι απλός: Κάποτε θα πρέπει να μάθουμε σε αυτό τον τόπο να είμαστε υπεύθυνοι και να λαμβάνουμε τις αποφάσεις που μας αφορούν, χωρίς να γινόμαστε ευθυνόφοβοι και να κρυβόμαστε πίσω από νομικίστικες προσεγγίσεις και αποφάσεις άλλων. Η απόφαση πρέπει να είναι των ιδίων

Διότι, λέμε για εκσυγχρονισμό του κράτους, λέμε για εκσυγχρονισμό της Δημόσιας Υπηρεσίας αλλά στην ουσία το μεγαλύτερο καρκίνωμα ούτε καν το αγγίξαμε. Την μονιμότητα. Ουδείς πρέπει να θεωρείται μόνιμος, ιδιαίτερα σε θέματα εργασίας. Θα πρέπει επιτέλους να αγγίξουμε αυτή την γάγγραινα. Να γίνουν θέσεις με Συμβόλαια, να γίνεται σωστή, αντικειμενική και ανεπηρέαστη αξιολόγηση και όποιος παίρνει απροβίβαστο, ναι να έχει το δικαίωμα το κράτος να διακόπτει την εργοδότησή του. Να απλοποιηθούν οι διαδικασίες απόλυσης και πλέον ο καθένας να αντιληφθεί ότι δεν μπορεί να παίρνει μια θέση και να θεωρεί πως ό,τι κι’ αν γίνει θα είναι εκεί, θα απολαμβάνει αυξήσεις, θα απολαμβάνει προσαυξήσεις «και τη δουλειά όποιος θέλει ας την κάνει». 

Διότι αυτή η νοοτροπία, της Μονιμότητας, είναι αυτή που γεννά και όλα αυτά τα αρνητικά. Να κάνεις ρύθμιση για να μην χάσουν ουσιαστικά τη δουλειά τους και να σου κινούν και αγωγή και να ζητούν πίσω αυτά που έδωσαν!!! Τα οποία, τα έδωσαν για να έχουν μέχρι σήμερα και μέχρι την αφυπηρέτησή τους δουλειά! 

Δεν είναι η επιτομή της αχαριστίας;   


Υγ. Η Στήλη έχει άμεσο συμφέρον. Μέρος του οικογενειακού εισοδήματος προέρχεται από την Δημόσια Υπηρεσία. 
 

 
95
Thumbnail

...Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό όμως από την πολιτική ηγεσία είναι άλλο: ότι σιγά, σιγά φτάνουμε σε ένα πολύ κομβικό σημείο, όπου η Λευκωσία θα πρέπει να επιλέξει, όχι μόνο στα λόγια αλλά και στην πράξη, μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας.

ad1mobile


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Δεν ξέρω αν είδατε ή αν διαβάσετε το σχέδιο νόμου για αναδιαμόρφωση της στρατηγικής των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο. Αν δεν το ακούσατε με αυτή τη μορφή, σίγουρα το ακούσατε ως «άρση του εμπάργκου των ΗΠΑ για πώληση όπλων στην Κύπρο». (Και λογικό. Διότι έτσι «διαφημίστηκε» ή έτσι «πλασαρίστηκε» από τα πλείστα ΜΜΕ. «Όπλα», «Εμπάργκο», «ΗΠΑ», «Κύπρος», «Τουρκία», «Πόλεμος» κτλ είναι λέξεις κλειδιά, ξέρετε, για τα κλικς).

Όπως και να έχει, αυτό το περιβόητο θέμα, σωστά έγινε περιβόητο και κακώς δεν προβλήθηκε ακόμη περισσότερο. Όχι όμως για την άρση του εμπάργκο πώλησης όπλων προς Κύπρο. Αλλά για τα άλλα που περιέχει το Σχέδιο Νόμου, τα οποία είναι πολύ πιο σημαντικά από αυτή την μπούρδα με το εμπάργκο όπλων (ωσάν και τώρα η Κύπρος θα παραγγείλει ελικόπτερα Apache ή μαχητικά F35). 

Το σχέδιο νόμου (Eastern Mediterranean Security and Energy Act of 2019) πέραν της άρσης του εμπάργκο προνοεί: 

  • πρόταση για ίδρυση ενός Ενεργειακού Κέντρου ΗΠΑ – Ανατολικής Μεσογείου προς διευκόλυνση της ενεργειακής συνεργασίας Ελλάδος – Κύπρου – Ισραήλ,
     
  • πρόταση για στρατιωτική βοήθεια (FMF) ύψους 3.000.000 δολαρίων προς την Ελλάδα,
     
  • πρόταση για χορήγηση βοήθειας υπό τη μορφή στρατιωτικής εκπαίδευσης ύψους 2.000.000 δολαρίων προς Ελλάδα και Κύπρο,
     
  • παρεμπόδιση της παράδοσης των αεροσκαφών F-35 στην Τουρκία εφόσον αυτή προχωρήσει στην αγορά του ρωσικού συστήματος S-400,
     
  • το αίτημα προς την κυβέρνηση Τραμπ να καταθέσει στο Κογκρέσο μία στρατηγική για την ενίσχυση της συνεργασίας στους τομείς της ασφάλειας και της ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς και έκθεση για τις κακόβουλες δραστηριότητες της Ρωσίας και άλλων κρατών στην περιοχή.

Μια απλή ανάγνωση των πιο πάνω τεσσάρων σημείων φανερώνει γιατί αυτή η Πρόταση Νόμου είναι άκρως σημαντική, ενώ θα πρέπει να σημειωθούν άλλοι δυο πολύ σημαντικοί παράγοντες στο όλο ζήτημα: 

Πρώτον. Το Σχέδιο Νόμου το εισήγαγαν στην αμερικανική Γερουσία οι Μπομπ Μενέντεζ και Μάρκο Ρούμπιο. Πρόκειται δηλαδή για προϊόν διακομματικής συναίνεσης, μεταξύ Δημοκρατών και Ρεπουμπλικάνων αφού ο κ. Μενέντεζ (Νιου Τζέρζι) προέρχεται από το Δημοκρατικό Κόμμα (και γνωστός φίλος της Κύπρου και Ελλάδος) και ο κ. Ρούμπιο (Φλόριντα) από τους Ρεπουμπλικανούς. Συνεπώς, πρόκειται για ένα Σχέδιο Νόμου, για το οποίο συναινούν και τα δυο κόμματα. Αντιπολίτευσης και συμπολίτευσης.  

Δεύτερον. Την ικανοποίησή τους για το νομοσχέδιο εξέφρασαν το Συμβούλιο Ελληνοαμερικανικής Συνεργασίας (HALC) και η Αμερικανοεβραϊκή Επιτροπή (AJC), τα οποία θεωρούνται ως δυο από τα πλέον ισχυρά λόμπι στις ΗΠΑ, ιδιαίτερα το AJC. 

Γίνεται κατανοητό ότι όλο αυτό το πλέγμα που δημιουργείται μόνο ένα βασικό στόχο έχει: 

Να αλλάξει τα δεδομένα στην Ανατολική Μεσόγειο και να ενταχθούν για τα καλά Κύπρος και Ελλάδα (κυρίως η Κύπρος) στην αμερικανική σφαίρα επιρροής. Με ανταλλάγματα, όπως φανερώνει το σχετικό Σχέδιο Νόμου. 

>>> Αναλύσεις / Έρευνες Brief <<<

Την ίδια ώρα όμως στόχος του Σχεδίου Νόμου δεν είναι μόνο η ενεργή εμπλοκή των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και η «εκδίωξη» της όποιας ρωσικής παρουσίας από την περιοχή. Αν όχι η καθολική «εκδίωξη» της, να επιτευχθεί τουλάχιστον μια πολύ στενή παρακολούθηση και έλεγχος των όποιων ρωσικών κινήσεων και σχεδιασμών στην ευρύτερη περιοχή της Κύπρου. 

Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό όμως από την πολιτική ηγεσία είναι άλλο: ότι σιγά, σιγά φτάνουμε σε ένα πολύ κομβικό σημείο, όπου η Λευκωσία θα πρέπει να επιλέξει, όχι μόνο στα λόγια αλλά και στην πράξη, μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας

Όχι μόνο θεωρητικά, δηλώνοντας πως «ο προσανατολισμός μας είναι δυτικός» αλλά από την άλλη να γίνονται deals και να δίδεται πρόσβαση στην Μόσχα. 

ad2mobile

Ανεξαρτήτως κατάληξης του Σχεδίου Νόμου, το μήνυμα είναι πως η προοπτική των σχέσεων Κύπρου – ΗΠΑ υπάρχει. Και είναι η πρώτη φορά που διανοίγονται τέτοιες προοπτικές για τόσο στενή συνεργασία με τις ΗΠΑ.

Εναπόκειται στην δική μας πολιτική ηγεσία να αποφασίσει τι θέλει και με ποιον εταίρο θέλει να οδεύσει… 

article 1