ΑΠΟΨΗ: Έχω μια κολοκυθιά (Βουλή) που κάνει... κολοκύθια

Και μην πει κάποιος ότι το παιχνίδι της κολοκυθιάς δεν του θυμίζει ό,τι ακριβώς συνέβη στη Βουλή τις τελευταίες βδομάδες

ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΩΣΤΟΥΡΗΣ

Παρακολουθώντας τις εξελίξεις κυρίως σε επίπεδο Βουλής τον τελευταίο ένα μήνα, δηλαδή από την εβδομάδα που ψηφίστηκαν οι πρώτες προτάσεις Νόμου για τις αλλαγές στις διαδικασίες των εκποιήσεων μέχρι και την εβδομάδα που μας πέρασε, που τελικώς ψηφίστηκαν άλλες προτάσεις ένα παιχνίδι που ήρθε στο μυαλό: Η κολοκυθιά. 

Κάνοντας ένα πρόχειρο search στο διαδίκτυο βρήκα την πιο κάτω περιγραφή για το παιχνίδι της κολοκυθιάς, για όσους δεν το γνωρίζουν ή το έχουν ξεχάσει από τότε που ήταν παιδιά: 
«Η κολοκυθιά παίζεται με αρκετά άτομα που κάθονται κυκλικά. Καθένα από τα παιδιά θα έχει ένα νούμερο. Αυτό αποφασίζεται με διάφορους τρόπους όπως η ηλικία η το ύψος ή τα παιδιά «τα βγάζουν».

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<< 

Αυτό που έχει τον αριθμό 1 κάνει τη μάνα και ξεκινάει επιλέγοντας έναν αριθμό από αυτούς που αντιστοιχούν στα υπόλοιπα παιδιά (για παράδειγμα το 4) και λέει «Έχω μια κολοκυθιά που κάνει 4 κολοκύθια». Τότε το παιδί που έχει αυτόν τον αριθμό πρέπει να ρωτήσει «Και γιατί να έχει 4;». Η μάνα θα πρέπει να ξαναρωτήσει «Και πόσα θέλεις να έχει;» και το παιδί με τον αριθμό να απαντήσει δίνοντας ένα άλλο νούμερο, διαφορετικό από το δικό του και τον αριθμό που έχει η μάνα. Τότε το λόγο παίρνει το παιδί που έχει το νέο νούμερο και λέει με τη σειρά του «Έχω μια κολοκυθιά που κάνει ... κολοκύθια».

Αν κάποιος ξεχαστεί και δεν απαντήσει ή δώσει λάθος αριθμό (για παράδειγμα πει ένα νούμερο που δεν υπάρχει ή πει το νούμερο αυτού που ρωτάει ή το δικό του) ή απαντήσει ενώ δεν έχει ειπωθεί ο δικός του αριθμός, τότε «τιμωρείται». Τις τιμωρίες τις αποφασίζουν από πριν ή αποφασίζει η μάνα για το είδος τους. Υπάρχουν διάφορες παραλλαγές των ερωτήσεων». 

Και μην πει κάποιος ότι το παιχνίδι δεν του θυμίζει και μάλιστα πολύ ό,τι ακριβώς συνέβη στη Βουλή τις τελευταίες εβδομάδες. 

Αρχικά ξεκινήσαμε με διάφορες προτάσεις κομμάτων και με κάμποσες προσθήκες εξωκοινοβουλευτικών φορέων, οργανώσεων και ατόμων. 

Έπειτα, συμφωνήθηκε να κατατεθεί μία η οποία μάλιστα στηρίχθηκε και από τον Χρηματοοικονομικό Επίτροπο. 

Στη συνέχεια λέχθηκε ότι όντως υπάρχει πεδίο δράσης της Υπηρεσίας του Φορέα Εξώδικης Επίλυσης Διαφορών αλλά είναι κάτι που καλό είναι να συζητηθεί το Φθινόπωρο. 

Στη συνέχεια η «κολοκυθιά» αγρίεψε όταν ο ΔΗΣΥ την υστάτη είπε: «Μα καλά θα παίζουμε την… κολοκυθιά; Να ψηφίσουμε τώρα!». Όπερ και εγένετο. Μετά τις πρώτες αντιδράσεις το ΔΗΚΟ -που βεβαίως υπερψήφισε την πρότασή του- είπε ότι τελικά δεν έχει εξαντληθεί ο διάλογος για το θέμα και μετά την αναπομπή του Προέδρου της Δημοκρατίας άρχισε «νέος γύρος κολοκυθιάς». Πρόταση με ρόλο στην Κεντρική Τράπεζα, πρόταση με ρόλο στον Χρηματοοικονομικό Επίτροπο και τελικώς πρόταση με ρόλο και στους δύο. Στους δύο θεσμούς που έτσι κι αλλιώς, θεσμοθετημένα και με νόμο έχουν και λόγο και ρόλο και εξουσίες για τα θέματα των αναδιαρθρώσεων. 

Το συμπέρασμα από όλη την ιστορία είναι ότι πειράματα δεν πρέπει να γίνονται. Παράλληλα, είναι απόλυτα πλέον ξεκάθαρο ότι το θέμα με την αργή απόδοση της Δικαιοσύνης επηρεάζει πολύ και πολλές εκφάνσεις της οικονομικη΄ς δραστηριότητας και απαιτείται βαθύς προβληματισμός αό πλευράς Πολιτείας, η οποία θα πρέπει να δαπανήσει περισσότερα και να εξετάσει αποτελεσματικές λύσεις για το πρόβλημα. Ακόμη και η κατάληξη του θέματος τω εκποιήσεων στη Βουλή με υπερψήφιση της νέας πρότασης του ΔΗΚΟ, ήταν ακριβώς κίνηση αποφυγής της άμεσης προσφυγής στα Δικαστήρια, διαδικασία η οποία ουσιαστικά τοποθετείται σε αόριστο χρονικό πεδίο. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Παράλληλα, οι επισημάνσεις φορέων που προειδοποίησαν για πιθανές επιπτώσεις και χαρακτηρίστηκαν ως κινδυνολόγοι (δηλαδή το Υπουργείο Οικονομικών, η Κεντρική Τράπεζα, οι τράπεζες και οι εργοδοτικές οργανώσεις) αποδείχθηκαν πέρα για πέρα βάσιμες, έστω και σε μικρή κλίμακα στο μικρό χρονικό διάστημα που το θέμα εκκρεμούσε.

Η χρηματοπιστωτική σταθερότητα, που καθορίζεται από τις αξιολογήσεις των διεθνών οίκων αλλά κυρίως από τους κινδύνους που εντοπίζουν οι εποπτικές αρχές σε συνδυασμό με τις αγορές που παρακολουθούν στενά την πορεία της οικονομίας, θα έπρεπε να αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο στη χάραξη πολιτικής ανεξαρτήτως κόμματος και ιδεολογικού υποβάθρου. Η οικονομία δεν είναι «κολοκυθιά» για να δίνει ο ένας στον άλλο το βάρος της ευθύνης μέχρι κάποιος να «καεί». Μα όπως και στο παιχνίδι έτσι και στην πραγματικότητα η «τιμωρία» είναι κάθε φορά διαφορετική, κάποτε μεγαλύτερη και κάποτε μικρότερη. 

Ανδρέας Κωστουρής
 
175
Thumbnail

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ*

ad1mobile

Δεν ξέρω αν φταίνε οι διακοπές, γιατί όλοι λείπετε και εγώ προσέχω τα καμένα δάση και τις τσιμεντουπόλεις σας που ψήνονται, άρα είμαι μόνος με μπόλικο ελεύθερο χρόνο και με πιάνουν ως συνήθως τα υπαρξιακά μου.

Δεν ξέρω αν φταίει η πανσέληνος (που μπαίνει από παντού) και οι Περσίδες (που πέφτουν από παντού) για τα όσα σκέφτομαι και όσα θα γράψω.

Σίγουρα όμως φταίει η ματιά στον κόσμο γύρω μου. Γιατί, φαντάζομαι όπως και όλες και όλοι εσείς, τον κόσμο μου τον αγαπώ, και τον ονειρεύτηκα κάποτε να αλλάζει και να γίνεται καλύτερος. Και το δοκίμασα στο μικρό τετραγωνάκι που μου αναλογεί. Και έσπασα τα μούτρα μου. Και παραιτήθηκα. Και ξαναδοκίμασα. Και ξαναέσπασα τα μούτρα μου. Αλλά πεισματάρης όντας, όπως ελπίζω και εσείς, επιμένω να τον κοιτάζω κατάματα και να δοκιμάζω ξανά και ξανά. Ένα τετραγωνάκι μου δόθηκε μικρό από την ανθρωπότητα, δεν θα τα καταφέρω να το αλλάξω; Να το σκουπίσω; Να το στολίσω; Να το καθαρίσω. Να βάλω και ένα βαζάκι με φρέσκα λουλουδάκια να τα βλέπεις και να ανοίγει η ψυχή σου; Και μετά να κρεμάσω ένα ήλιο και ένα φεγγάρι και ένα κατακόκκινο φιλί;

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

Έτσι πίστευα στα νιάτα μου. Τώρα που μπήκα στο δεύτερο μισό της ζωής μου άρχισα να απογοητεύομαι και να αναζητώ το λάθος. Και αυτές τις μέρες το βρήκα κρυμμένο στους στίχους του αγαπημένου Ελύτη. Νομίζω πως γενικά οι ποιητές έχουν δίκαιο. Και ναι, ίσως παρά λίγη αγάπη ο κόσμος να ήταν άλλος.

Δεν μπορεί, πρέπει να έχει δίκαιο, παρά λίγη αγάπη θα ήταν αλλιώτικα τα πράγματα, γιατί αν αγαπούσαμε ακόμη λίγο, δεν θα κλείναμε τις πόρτες στους 150 μετανάστες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, δεν θα τους μετατρέπαμε σε μπαλάκι ανάμεσα στις χώρες της Ε.Ε., τις χώρες της αλληλεγγύης, στην εποχή της Δημοκρατίας (γιατί δημοκρατικά εκλέγονται και οι φασιστικές κυβερνήσεις πλέον). Και σίγουρα δεν θα αρνούμαστε τη πιθανότητα στη ζωή σε ανθρώπους που βρίσκονται στα όρια της επιβίωσης. Δεν θα χρειάζονταν εκκλήσεις και  όλοι εμείς οι ευαισθητοποιημένοι και προβληματισμένοι θα αναλαμβάναμε δράση ως ενεργοί, λέμε τώρα, και κριτικά σκεπτόμενοι ευαίσθητοι πολίτες… παρά λίγη αγάπη…

Παρά λίγη αγάπη θα το φτιάχναμε επιτέλους το ΓΕΣΥ. Πόσο δύσκολο είναι τελικά; Θα κάναμε όλοι ένα βήμα πίσω στις διεκδικήσεις μας, θα βρίσκαμε όχι τι μας βολεύει, όχι τι μας συμφέρει, όχι τι δεμευτήκαμε, όχι τι υποσχεθήκαμε, όχι τι θέλουμε, αλλά εκείνο που ΠΡΕΠΕΙ. Πέρα από τα όποια συμφέροντα του οποιουδήποτε και θα στοιχηματίζαμε πως μπορούμε να δώσουμε όλοι μαζί αυτό το υπέροχο δώρο της ΥΓΕΙΑΣ, σε όσους δεν μπορούν, σε όσους το χρειάζονται, στην τρίτη ηλικία μας που δεν παίρνει διπλές και τριπλές συντάξεις, στους χρόνιους ασθενείς, στους λιγότερο προνομιούχους. Κρίμα! Είμαστε τόσο κοντά… παρά λίγη αγάπη.

Παρά λίγη αγάπη δεν θα ήταν οι κοινωνίες μας γεμάτες έγκλημα, δεν θα σκοτώναμε εν βρασμώ ψυχής, δεν θα σκοτώναμε από ζήλια, δεν θα καταλήγαμε σε εξαρτησιογόνες ουσίες, δεν θα  ζούσαμε στο περιθώριο της ζωής αλλά στο κέντρο της, δεν θα ξεπλέναμε βρώμικο χρήμα, δεν θα υπήρχαν φτωχοί και πλούσιοι, δεν θα πέθαιναν άστεγοι, δεν θα χρειαζόταν να συζητούμε για εκποιήσεις. Ούτε καν θα βρίζαμε στον δρόμο. Δεν θα περνούσαμε με κόκκινο. Δεν θα είχαμε άγχος. Δεν θα νιώθαμε πίεση. Δεν θα θέλαμε να αποδείξουμε πως είμαστε καλύτεροι από τον διπλανό μας. Και μπορώ να αναφερθώ και σε άλλα πολλά, αλλά θεωρώ πως πιάσατε τη σκέψη μου. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Υπεραπλούστευση; Ίσως. Δώστε μου ακόμη λίγο να εξηγήσω. Για να αγαπήσεις εκείνο το λίγο παραπάνω που θα άλλαζε τον κόσμο χρειάζονται 2 πράγματα. (Νομίζω. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάτε πως είμαι ένας απλός Ρομπέν). Αυτογνωσία και Ενσυναίσθηση. Να ξέρουμε ποιοι είμαστε και να μας αγαπήσουμε. Με τις φωτεινές και τις σκοτεινές στιγμές μας. Και μετά; Να μπούμε στη θέση του άλλου. Να τον καταλάβουμε αλλά κυρίως να τον νιώσουμε και να τον αγαπήσουμε. Λίγο παρά πάνω. 

Πώς; Επενδύοντας συστηματικά και σκόπιμα στην ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης στα σπίτια, στα σχολεία, στις κοινωνίες μας. Ναι, να δίνουμε στους άλλους όσες ευκαιρίες χρειάζεται ο καθένας, όσα μέσα πρέπει, όσο χρόνο απαιτείται για να βγάλει τον καλύτερο του εαυτό. Θα είναι μακροπρόθεσμα απόλυτα κερδοφόρα η επένδυση και οι δείκτες θα απογειωθούν. (Νομίζω. Θυμίζω ποιος είμαι).

Τελειώνω λέγοντας πως με αυτό τον τρόπο θα καταλήξουμε να έχουμε γύρω μας ηγέτες με ψηλό δείκτη συναισθηματικής νοημοσύνης (πέρα από κομματικούς μηχανισμούς, χρήμα, συμφέροντα, συγκυρίες; Νομίζω ναι. Πέρα από αγκυλώσεις στη σκέψη, δεσμεύσεις, συμφέροντα; Ξανά, νομίζω ναι.). 

Και τέτοιοι ηγέτες θα έχουν όραμα. Και θα αλλάξουν τον κόσμο. Και θα τον κάνουν καλύτερο, γιατί θα έχουν εκείνο το…  παρά λίγη αγάπη… που μας λείπει.

ad2mobile

Υπογραφή: Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων.

Υ.Γ. Έτσι τα Θαύματα θα σταματήσουν να είναι εξαφανισμένα από τον κόσμο γύρω μας και θα γίνουν κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Θα ζούμε κάθε μέρα θαύματα!

article 1