ΑΠΟΨΗ: «Έχουμε δικαίωμα να απομονώνουμε; Η περίπτωση της Ουχάν»

Προς διαχρονικά προβληματισμένους, επιστολής πεντηκοστής τέταρτης, το ανάγνωσμα…

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ*

Εποχή για γρίπη και κρυολόγημα. Οι ιοί κάνουν πάρτι παντού. Σε όλα τα σώματα. Σε όλα τα αίματα. Σε όλο το μήκος του αναπνευστικού μας συστήματος. Από το ανώτερο κινούνται με ταχύτητα στο μέσο και στο κατώτερο. Ροκάρουν μέχρι πρωίας. Υπερκαταναλώνουν τις δυνάμεις μας και μας αφήνουν ξέπνοους. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. 

Ο κοροναϊός, προφανώς δικαίως, όπως δηλώνει και το όνομά του, βρίσκεται αυτή την περίοδο στην κορυφή και με την κορώνα στο κεφάλι (εξού και το όνομα λόγω του σχήματος) και σκορπά τον πανικό στους πληθυσμούς, στις κυβερνήσεις, στους οργανισμούς υγείας όλων των κρατών. Τα σενάρια πολλά για την προέλευση. Από τις διατροφικές συνήθειες των κινέζων που τρώνε ό,τι περίεργο και άγριο σκεφτείς, μέχρι τις θεωρίες συνωμοσίας για κερδοσκοπία και έλεγχο του πληθυσμού από τις φαρμακοβιομηχανίες των οποίων οι μετοχές όντως εκτοξεύθηκαν. Πολλές οι στατιστικές και οι αριθμοί, έχουν καταγραφεί μεν αλλά και αλλάζουν αστραπιαία ανάλογα με τις εξελίξεις. Όλες τρομακτικές. Πρώτη είδηση σταθερά και δικαίως.

>>> Ροή Ειδήσεων Brief – Επιλεγμένο περιεχόμενο <<<

Δεν θα σταθώ σε όλα αυτά. Εκείνο που μου ράγισε την καρδιά ήταν η κραυγή απελπισίας από την πόλη Ουχάν με τις χιλιάδες κρούσματα και τα 11 εκατομμύρια πολιορκημένους. Την πόλη Ουχάν με τον εχθρό εντός των πυλών. Πόσο εύκολα και χωρίς τύψεις καταδικάζουμε και όσους δεν νοσούν! Τα εκατομμύρια υγιείς που ζουν πολιορκημένοι και αδυνατούν να κάνουν κάτι για να σώσουν τον εαυτό τους και την οικογένειά τους. Οι κινεζικές Αρχές κάνουν αγώνα δρόμου για να περιορίσουν την εξάπλωση του κοροναϊού, βάζοντας σε καραντίνα 60 εκατομμύρια ανθρώπους σε διάφορες πόλεις της χώρας. Και η πρόθεση της Αυστραλίας να εξορίσει στο νησί των Χριστουγέννων όσους Αυστραλούς επιθυμούν να επιστρέψουν. 

Και ναι, σίγουρα τα μικρόβια δεν είναι για να τα μοιραζόμαστε, εδώ η αλληλεγγύη σταματά. Μοιράζομαι τα λεφτά μου- λέμε τώρα-, το ψωμί μου, τα ιμάτιά μου- ειδικά τα παλιά- αλλά του καθενός τα μικρόβια είναι κατάδικά του. Καλά κάνει και εκείνος που τα έχει να τα κρατήσει για τον εαυτό του και εμείς να τα κρατήσουμε μακριά μας θωρακίζοντας την άμυνά μας. Και ναι, σίγουρα η ευθύνη μας είναι να περιορίσουμε και να εξολοθρεύσουμε και τον ιό και την επιδημία αλλά πόσο σκληρό και απάνθρωπο ακούγεται; Μου θυμίζει τους λεπρούς. Την εξορία και την απομόνωσή τους στο νησί Σπιναλόγκα. Μου θυμίζει και τον καιάδα στον οποίο έριχναν οι σπαρτιάτες τα παιδιά τα «λειψά» για να διασφαλίσουν την ευγονική της φυλής τους.

Είναι ακόμη μια περίπτωση που ο άνθρωπος, ως ξεχωριστός, μοναδικός και ανεπανάληπτος, αντιμετωπίζεται ως αριθμός. Ως ακόμη ένα ύποπτο κρούσμα. Ως ένα ακόμη άτομο που νοσεί. Γίνεται πλέον απλώς ο φορέας. Του αφαιρούν τα όνειρα, τα θέλω, τα σχέδια, τα ταλέντα τις ιδιαιτερότητες, τους φόβους τις αδυναμίες, το βάρος, το ύψος, τα δακτυλικά αποτυπώματα, τα λάθη και τα σωστά, το τι υπήρξε και το τι θα μπορούσε να γίνει. Τον ακυρώνουν ως οντότητα συνολική και τον μετατρέπουν σε φορέα ενός ιού. Ενός ιού με κορώνα στο κεφάλι. Στην απομόνωση λοιπόν και στον καιάδα αν χρειαστεί. Για να σωθούν οι πολλοί ας θυσιάσουμε τους λίγους. Και ανάμεσα στους λίγους, λέμε τώρα, φορείς και ασθενείς που θα «θυσιάσουμε» θα είναι και πολλοί υγιείς που ατύχησαν να είναι εκεί και με την καραντίνα τους «καταδικάζουμε» να νοσήσουν. 

>>> Όλες οι απόψεις που φιλοξενεί η Brief <<<

Είναι θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και το δίλημμα είναι μεγάλο. Ποιανού το δικαίωμα είναι πιο δικαίωμα; Όσων δεν είναι φορείς στην υγεία ή όσων νοσούν στην αποθεραπεία;

Υπογραφή: Ο Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων

Υ.Γ.: Πέρα από διλήμματα, υποκλινόμαστε όλοι ως ανθρωπότητα αυτές τις μέρες στο μεγαλείο των γιατρών και των νοσηλευτών. Οι οποίοι, ως οφείλουν καθηκόντως, ηρωικά, θέτουν, ναι, τον εαυτό τους σε θανάσιμο κίνδυνο για να φροντίσουν, για να νοσηλεύσουν, για να ανακουφίσουν και εάν μπορέσουν να σώσουν. 

*Η Έλενα Περικλέους είναι Εκπαιδευτικός-Συγγραφέας.

Έλενα Περικλέους
 
349
Thumbnail

ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΩΣΤΟΥΡΗΣ


Ίσως φανώ ρομαντικός, για κάποιους γραφικούς, σε κάποιους άλλους σίγουρα αδιάφορος (μάλλον στους περισσότερους, ιδίως αυτή την περίοδο και με πολλά και σημαντικά θέματα να απασχολούν όλους μας) αλλά είναι κάποιες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες χρειάζεται πραγματικά να κάνουμε το κάτι διαφορετικό, το κάτι παραπάνω, κάτι κάλο.

Υπάρχουν αμέτρητες οικονομικές θεωρήσεις, με πολιτικό ή καθαρά οικονομικό υπόβαθρο, οι οποίες αναλόγως φίλτρου και χρονικής συγκυρίας μπορούν να δώσουν λύσεις. Είναι άλλωστε απλό: Όταν επιδιώκεις να υποστηρίξεις μια θέση μαζεύεις όλα τα επιχειρήματα που θεωρείς ότι μπορούν να καταστήσουν λογικό, ρεαλιστικό και εφαρμόσιμο αυτό που προωθείς. Είναι κομμάτι τις πολιτικής ζύμωσης, ενίοτε της πολιτικής διαφωνίας και εν τέλει των πολιτικών αποφάσεων που λαμβάνονται στις δημοκρατίες, στις οποίες απαιτείται σύγκλιση απόψεων για την εξασφάλιση απαραίτητων πλειοψηφιών.

ad1mobile

>>> Όλες οι απόψεις που φιλοξενεί η Brief <<<

Είναι όμως αυτή η περίοδος μια φάση κατά την οποία υπάρχουν χρονικά περιθώρια που μπορούν να μεταθέτουν αποφάσεις από μέρα σε μέρα και από βδομάδα σε βδομάδα; Είναι ο καιρός για τη μακρά διαμάχη αριστερόστροφων ή δεξιόστροφων πεποιθήσεων. Προφανώς, είναι πολιτικά τα θέματα αλλά το πνεύμα που θα έπρεπε να διακατέχει όχι μόνον τον πολιτικό κόσμο αλλά  όλους μας, θα έπρεπε -για να μην πω επιβάλλεται- να ήταν διαφορετικό.

Ο ιδιωτικός τομέας κατηγορεί τον δημόσιο, ο δημόσιος το σύστημα που δεν λειτουργεί και συνεπώς τους πολιτικούς, οι πολιτικοί και τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα αναλόγως περίστασης και συγκυριών, οι αριστεροί τους δεξιούς και το αντίθετο, η αντιπολίτευση την κυβέρνηση, η κυβέρνηση όλους τους άλλους, οι εργοδότες τους εργαζόμενους, οι εργαζόμενοι το κεφάλαιο… Και πάει λέγοντας.

>>> Ροή Ειδήσεων Brief – Επιλεγμένο περιεχόμενο <<<

Το πιο πάνω μοτίβο πέραν από προβλεπτό και κατ’ εμένα βαρετό είναι και αντιπαραγωγικό και μη επωφελές για τον τόπο και δεν προσφέρει ουσιαστικά αποτελέσματα παρά μόνο χρονοτριβή, όταν μάλιστα καιγόμαστε για άμεση λήψη αποτελεσματικών μέτρων.

Είναι η ώρα να αναζητήσουμε ως κοινωνία συστατικά όπως η αλληλεγγύη, η σύνεση, η αλληλοκατανόηση και ο σεβασμός. Αυτά είναι που χρειάζεται για να ανταπεξέλθει η χώρα από τη δύνη του κορωνοϊού, αλλά και από τις συννεφιασμένες οικονομικά μέρες που μοιραία θα σκεπάσουν τον τόπο τους επόμενους μήνες. Την πολιτική ας την βελτιώσουμε τώρα που το χρειαζόμαστε και ας την θέσουμε σε νέο επίπεδο από δω κι έπειτα. Από φτηνό λαϊκισμό έχουμε μπουχτίσει, από ¨ευφάνταστες» ιδέες επίσης. Ας μαζέψουμε όλοι όση παραγωγική, δημιουργική και μυαλωμένη βούληση έχουμε να τραβήξουμε τον τόπο μας στο αύριο δίχως μακροχρόνιες περιπέτειες χάριν των εκλογών που είναι σε ένα χρόνο ή ακόμη περισσότερων αυτών του 2023.

article 1