ΑΠΟΨΗ: Η Αβάστακτη Ελαφρότητα του Είναι

Προς διαχρονικά προβληματισμένους, επιστολής εικοστής όγδοης, το ανάγνωσμα…

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ*

Το είχα διαβάσει, μικρός ακόμη, το γνωστό αριστουργηματικό μυθιστόρημα του Μίλαν Κούντερα. Δεν το πολυκατάλαβα καθώς διαπραγματευόταν ένα σοβαρό υπαρξιακό ζήτημα. Ένας τύπος που ενώ αγαπούσε μια κοπέλα, και όταν λέμε την αγαπούσε, εννοούμε την αγαπούσε πολύ, κάτω από το φως του πόσο σύντομη είναι η ζωή και πόσο μη επαναλαμβανόμενη στη βάση του πρόσκαιρου της ύπαρξης, είχε καταλήξει στην απόλυτη ελευθεριότητα μπερδεύοντας την με την ελευθερία. 

Το βρήκε το νόημα στο τέλος φυσικά αφού όπως σε όλα τα σοφά κλασικά αριστουργήματα επέλεξε σωστά και κατέληξε να δώσει στο είναι του βαρύτητα αντί να παραμείνει στην αβάστακτη ελαφρότητα. Στο τέλος της μέρας η επιλογή είναι πάντα δική μας. Τον τίτλο τον συγκράτησα καθώς τον βρήκα ευφυέστατο και μπράβο του που τον βρήκε!

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<< 

Τον τελευταίο καιρό λοιπόν όλο και τριγυρίζει στο μυαλό μου, γιατί όντας διαχρονικά προβληματισμένος, προβληματίζομαι ανελλιπώς, και κατέληξα πως μας ταιριάζει γάντι ως κοινωνία.

Η αβάστακτη ελαφρότητα μπορεί να γίνει σαφέστατα η ταυτότητά μας, το μότο ζωής μας, το διακριτικό μας ως κοινωνία. Δεν θα μπω σε βαθιά ανάλυση, καθώς ούτε αρέσει ούτε και ταιριάζει με την καλοκαιρινή ραστώνη και με την αβάστακτη ελαφρότητα η οποία είναι κολλητική και όλοι την κουβαλάμε ως αξεσουάρ, για να μας γειώνει απλοποιώντας την καθημερινότητά μας. Θα αναφερθώ ακροθιγώς στο τι εννοώ και ό,τι και όσο καταλάβουμε. Το σίγουρο είναι πως στο τέλος θα είμαστε όλοι happy ως συνήθως.

Έχουμε και λέμε λοιπόν, είμαστε στην πιο trendy παραλία του καλοκαιριού - δεν λέμε ποια - και με τους κολλητούς μας, αφού έχουμε καταναλώσει και ακριβοπληρώσει- γιατί μια ζωή την έχουμε και μια φορά τον χρόνο έρχονται οι διακοπές- ό,τι υπάρχει και κυκλοφορεί σε καφεΐνη και αλκοόλ ή και τα δύο μαζί παράλληλα ή και εναλλάξ, με το κινητό στην παλάμη -γιατί παλάμη και κινητό πάνε πακέτο- ξεκινούμε τις συζητήσεις μας για τα διάφορα που παίζουν στα ΜΚΔ ή αν το παίζουμε λίγο πιο σοβαροί, στα ΜΜΕ (μεταξύ μας τα ΜΚΔ τα τάπωσαν τα ΜΜΕ οριστικά και ανεπιστρεπτί) και τα σχολιάζουμε και σε βάθος και σε πλάτος. 

Ακούστε μας και υποκλιθείτε! Θα ζηλέψετε γιατί σας προλάβαμε και τα σκεφτήκαμε και τα είπαμε και τα γράψαμε πριν από σας. Βλέπετε όταν βρεθούμε είμαστε σπουδαία ομάδα, κάνουμε αυτό που λένε, δεξαμενή σκέψης, τύφλα να έχουν τα think tank, μιας και είμαστε πιο τύφλα χάρη στα διάφορα που καταναλώνουμε αλλά και χάρη στην «ελαφρότητα» που λέγαμε. Απολαύστε μας!

-Το Κυπριακό; Μας τελείωσε παιδί μου, δεν πουλά και δικαίως. Πόσα χρόνια; Για να μας τα τρώνε οι πολιτικοί που κάνουμε καριέρα με το κυπριακό; Μας βάζουν και τσακωνόμαστε εμείς και εκείνοι φιλαράκια αυτοκόλλητα. Ξέρω εγώ. Το φυσικό αέριο θα το λύσει μια και έξω!
-Το φυσικό αέριο! Το φυσικό αέριο δεν υπάρχει. Μας κοροϊδεύουν.
-Και να υπάρχει θα μας τα φάνε όλα οι Τ/Κ και οι εταιρείες και οι πολιτικοί. Παρέα με τους τραπεζίτες.
-Τρελός όμως ο Ερντογάν ε; Όλο μας απειλεί. Εγώ να σου πω την αλήθεια φοβάμαι λίγο.
-Τι τρελός καλέ; Αυτοί έχουν στρατηγική. Χρόνια τώρα. Μεθοδευμένα. Μην φοβάσαι όμως δεν θα τολμήσει. Έτσι τα λέει. Κουβέντα να γίνεται
-Θα μας σώσουν οι Ρώσσοι!
-Στη Λεμεσό;
-Όχι παιδί μου πολιτικά μιλώ.
-Ευτυχώς που κάναμε τις συμμαχίες. Τριμερείς, τετραμερείς, πολυμερείς! Έξυπνο!
-Ακούς και εσύ βλακείες. Τα μελέτησα εγώ. Όλα επικοινωνιακά κόλπα. Οι Αμερικάνοι θα μας σώσουν. 
-Βαρέθηκα! Πάλι πιάσατε τα πολιτικά και δεν καταλαβαίνω τίποτα. Ωραίο το μαγιό μου; Το πήρα από τα κατεχόμενα έφτιαξα και το μαλλί. Εξευτελιστικές τιμές.
-Τώρα που έχασες και κιλά ανανεώθηκες. Θα ξεκινήσω και εγώ δίαιτα αύριο. Και το μαλλί τέλειο! Σου πάει πολύ. Πήγα και εγώ προχτές. Έπαιξα και κέρδισα. Φάγαμε και ένα ψάρι!!! Φρεσκότατο! Και τι πληρώσαμε; Τίποτα. Γέμισα και το αμάξι καύσιμα, πήρα και τα φάρμακα του μπαμπά μου, όλα καλά!
-Με το ΓΕΣΥ δεν θα χρειάζεται πια. Δωρεάν είναι τα φάρμακα πια και απ’ εδώ.
-Αν τα βρεις! Θα καταρρεύσει παιδί μου. Να με ακούς εμένα. Ξέρω! Θα φάνε πρώτα όλοι καλά και μετά… Εμείς θα την πληρώσουμε πάλι.
-Άκουσες πως εκποίησαν το σπίτι της Γεωργίας; 
-Καλά να πάθει. Δεν θα πληρώνουμε εμείς τους στρατηγικούς κακοπληρωτές. Να τους τα εκποιήσουν να ησυχάσουμε. 
-Πέθανε ο άντρας της αρρώστησε ο γιος της και την απέλυσαν και από τη δουλειά…
-Ας μην αγόραζε μεγάλο σπίτι. Να απλώνεις το χέρι σου μέχρι εκεί που φτάνεις.
-Κοίτα τι γίνεται! Εκλογές στην Αμμόχωστο και τα κάνανε πάλι μαντάρα με τους υποψηφίους. Άλλον λένε, άλλον βάζουν αλλά οκ μπορεί να αλλάξουν και γνώμη! Θεϊκό!
-Κλείσανε λέει τα λιμάνια στους μετανάστες στην Ιταλία…
-Καιρός ήταν. Δεν αντέχουμε άλλο κύμα.
-Πάμε για μια βουτιά αφού το σήκωσε το κύμα; 
-Κάτσε να βγάλουμε μια φώτο να ανεβάσω στόρι και μετά…

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Στην υγεία σας ρε παιδιά!

Υπογραφή: Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων

Υ.Γ. Η αβάστακτη ελαφρότητα του είναι αποκτά τελικά νόημα κάτω από την απίστευτη βαρύτητα του φαίνεσθαι! Η οφθαλμαπάτη της στιγμής καλά κρατεί! Τι να την κάνουμε την βαθύτερη αξία; Μια ζωή την έχουμε!

*Η Έλενα Περικλέους είναι συγγραφέας-εκπαιδευτικός.

Tags
Έλενα Περικλέους
 
175
Thumbnail

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ*

ad1mobile

Δεν ξέρω αν φταίνε οι διακοπές, γιατί όλοι λείπετε και εγώ προσέχω τα καμένα δάση και τις τσιμεντουπόλεις σας που ψήνονται, άρα είμαι μόνος με μπόλικο ελεύθερο χρόνο και με πιάνουν ως συνήθως τα υπαρξιακά μου.

Δεν ξέρω αν φταίει η πανσέληνος (που μπαίνει από παντού) και οι Περσίδες (που πέφτουν από παντού) για τα όσα σκέφτομαι και όσα θα γράψω.

Σίγουρα όμως φταίει η ματιά στον κόσμο γύρω μου. Γιατί, φαντάζομαι όπως και όλες και όλοι εσείς, τον κόσμο μου τον αγαπώ, και τον ονειρεύτηκα κάποτε να αλλάζει και να γίνεται καλύτερος. Και το δοκίμασα στο μικρό τετραγωνάκι που μου αναλογεί. Και έσπασα τα μούτρα μου. Και παραιτήθηκα. Και ξαναδοκίμασα. Και ξαναέσπασα τα μούτρα μου. Αλλά πεισματάρης όντας, όπως ελπίζω και εσείς, επιμένω να τον κοιτάζω κατάματα και να δοκιμάζω ξανά και ξανά. Ένα τετραγωνάκι μου δόθηκε μικρό από την ανθρωπότητα, δεν θα τα καταφέρω να το αλλάξω; Να το σκουπίσω; Να το στολίσω; Να το καθαρίσω. Να βάλω και ένα βαζάκι με φρέσκα λουλουδάκια να τα βλέπεις και να ανοίγει η ψυχή σου; Και μετά να κρεμάσω ένα ήλιο και ένα φεγγάρι και ένα κατακόκκινο φιλί;

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

Έτσι πίστευα στα νιάτα μου. Τώρα που μπήκα στο δεύτερο μισό της ζωής μου άρχισα να απογοητεύομαι και να αναζητώ το λάθος. Και αυτές τις μέρες το βρήκα κρυμμένο στους στίχους του αγαπημένου Ελύτη. Νομίζω πως γενικά οι ποιητές έχουν δίκαιο. Και ναι, ίσως παρά λίγη αγάπη ο κόσμος να ήταν άλλος.

Δεν μπορεί, πρέπει να έχει δίκαιο, παρά λίγη αγάπη θα ήταν αλλιώτικα τα πράγματα, γιατί αν αγαπούσαμε ακόμη λίγο, δεν θα κλείναμε τις πόρτες στους 150 μετανάστες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, δεν θα τους μετατρέπαμε σε μπαλάκι ανάμεσα στις χώρες της Ε.Ε., τις χώρες της αλληλεγγύης, στην εποχή της Δημοκρατίας (γιατί δημοκρατικά εκλέγονται και οι φασιστικές κυβερνήσεις πλέον). Και σίγουρα δεν θα αρνούμαστε τη πιθανότητα στη ζωή σε ανθρώπους που βρίσκονται στα όρια της επιβίωσης. Δεν θα χρειάζονταν εκκλήσεις και  όλοι εμείς οι ευαισθητοποιημένοι και προβληματισμένοι θα αναλαμβάναμε δράση ως ενεργοί, λέμε τώρα, και κριτικά σκεπτόμενοι ευαίσθητοι πολίτες… παρά λίγη αγάπη…

Παρά λίγη αγάπη θα το φτιάχναμε επιτέλους το ΓΕΣΥ. Πόσο δύσκολο είναι τελικά; Θα κάναμε όλοι ένα βήμα πίσω στις διεκδικήσεις μας, θα βρίσκαμε όχι τι μας βολεύει, όχι τι μας συμφέρει, όχι τι δεμευτήκαμε, όχι τι υποσχεθήκαμε, όχι τι θέλουμε, αλλά εκείνο που ΠΡΕΠΕΙ. Πέρα από τα όποια συμφέροντα του οποιουδήποτε και θα στοιχηματίζαμε πως μπορούμε να δώσουμε όλοι μαζί αυτό το υπέροχο δώρο της ΥΓΕΙΑΣ, σε όσους δεν μπορούν, σε όσους το χρειάζονται, στην τρίτη ηλικία μας που δεν παίρνει διπλές και τριπλές συντάξεις, στους χρόνιους ασθενείς, στους λιγότερο προνομιούχους. Κρίμα! Είμαστε τόσο κοντά… παρά λίγη αγάπη.

Παρά λίγη αγάπη δεν θα ήταν οι κοινωνίες μας γεμάτες έγκλημα, δεν θα σκοτώναμε εν βρασμώ ψυχής, δεν θα σκοτώναμε από ζήλια, δεν θα καταλήγαμε σε εξαρτησιογόνες ουσίες, δεν θα  ζούσαμε στο περιθώριο της ζωής αλλά στο κέντρο της, δεν θα ξεπλέναμε βρώμικο χρήμα, δεν θα υπήρχαν φτωχοί και πλούσιοι, δεν θα πέθαιναν άστεγοι, δεν θα χρειαζόταν να συζητούμε για εκποιήσεις. Ούτε καν θα βρίζαμε στον δρόμο. Δεν θα περνούσαμε με κόκκινο. Δεν θα είχαμε άγχος. Δεν θα νιώθαμε πίεση. Δεν θα θέλαμε να αποδείξουμε πως είμαστε καλύτεροι από τον διπλανό μας. Και μπορώ να αναφερθώ και σε άλλα πολλά, αλλά θεωρώ πως πιάσατε τη σκέψη μου. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Υπεραπλούστευση; Ίσως. Δώστε μου ακόμη λίγο να εξηγήσω. Για να αγαπήσεις εκείνο το λίγο παραπάνω που θα άλλαζε τον κόσμο χρειάζονται 2 πράγματα. (Νομίζω. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάτε πως είμαι ένας απλός Ρομπέν). Αυτογνωσία και Ενσυναίσθηση. Να ξέρουμε ποιοι είμαστε και να μας αγαπήσουμε. Με τις φωτεινές και τις σκοτεινές στιγμές μας. Και μετά; Να μπούμε στη θέση του άλλου. Να τον καταλάβουμε αλλά κυρίως να τον νιώσουμε και να τον αγαπήσουμε. Λίγο παρά πάνω. 

Πώς; Επενδύοντας συστηματικά και σκόπιμα στην ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης στα σπίτια, στα σχολεία, στις κοινωνίες μας. Ναι, να δίνουμε στους άλλους όσες ευκαιρίες χρειάζεται ο καθένας, όσα μέσα πρέπει, όσο χρόνο απαιτείται για να βγάλει τον καλύτερο του εαυτό. Θα είναι μακροπρόθεσμα απόλυτα κερδοφόρα η επένδυση και οι δείκτες θα απογειωθούν. (Νομίζω. Θυμίζω ποιος είμαι).

Τελειώνω λέγοντας πως με αυτό τον τρόπο θα καταλήξουμε να έχουμε γύρω μας ηγέτες με ψηλό δείκτη συναισθηματικής νοημοσύνης (πέρα από κομματικούς μηχανισμούς, χρήμα, συμφέροντα, συγκυρίες; Νομίζω ναι. Πέρα από αγκυλώσεις στη σκέψη, δεσμεύσεις, συμφέροντα; Ξανά, νομίζω ναι.). 

Και τέτοιοι ηγέτες θα έχουν όραμα. Και θα αλλάξουν τον κόσμο. Και θα τον κάνουν καλύτερο, γιατί θα έχουν εκείνο το…  παρά λίγη αγάπη… που μας λείπει.

ad2mobile

Υπογραφή: Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων.

Υ.Γ. Έτσι τα Θαύματα θα σταματήσουν να είναι εξαφανισμένα από τον κόσμο γύρω μας και θα γίνουν κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Θα ζούμε κάθε μέρα θαύματα!

article 1