ΑΠΟΨΗ: Η άρση του εμπάργκο όπλων από ΗΠΑ, δεν είναι τίποτα! 

...Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό όμως από την πολιτική ηγεσία είναι άλλο: ότι σιγά, σιγά φτάνουμε σε ένα πολύ κομβικό σημείο, όπου η Λευκωσία θα πρέπει να επιλέξει, όχι μόνο στα λόγια αλλά και στην πράξη, μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας.


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Δεν ξέρω αν είδατε ή αν διαβάσετε το σχέδιο νόμου για αναδιαμόρφωση της στρατηγικής των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο. Αν δεν το ακούσατε με αυτή τη μορφή, σίγουρα το ακούσατε ως «άρση του εμπάργκου των ΗΠΑ για πώληση όπλων στην Κύπρο». (Και λογικό. Διότι έτσι «διαφημίστηκε» ή έτσι «πλασαρίστηκε» από τα πλείστα ΜΜΕ. «Όπλα», «Εμπάργκο», «ΗΠΑ», «Κύπρος», «Τουρκία», «Πόλεμος» κτλ είναι λέξεις κλειδιά, ξέρετε, για τα κλικς).

Όπως και να έχει, αυτό το περιβόητο θέμα, σωστά έγινε περιβόητο και κακώς δεν προβλήθηκε ακόμη περισσότερο. Όχι όμως για την άρση του εμπάργκο πώλησης όπλων προς Κύπρο. Αλλά για τα άλλα που περιέχει το Σχέδιο Νόμου, τα οποία είναι πολύ πιο σημαντικά από αυτή την μπούρδα με το εμπάργκο όπλων (ωσάν και τώρα η Κύπρος θα παραγγείλει ελικόπτερα Apache ή μαχητικά F35). 

Το σχέδιο νόμου (Eastern Mediterranean Security and Energy Act of 2019) πέραν της άρσης του εμπάργκο προνοεί: 

  • πρόταση για ίδρυση ενός Ενεργειακού Κέντρου ΗΠΑ – Ανατολικής Μεσογείου προς διευκόλυνση της ενεργειακής συνεργασίας Ελλάδος – Κύπρου – Ισραήλ,
     
  • πρόταση για στρατιωτική βοήθεια (FMF) ύψους 3.000.000 δολαρίων προς την Ελλάδα,
     
  • πρόταση για χορήγηση βοήθειας υπό τη μορφή στρατιωτικής εκπαίδευσης ύψους 2.000.000 δολαρίων προς Ελλάδα και Κύπρο,
     
  • παρεμπόδιση της παράδοσης των αεροσκαφών F-35 στην Τουρκία εφόσον αυτή προχωρήσει στην αγορά του ρωσικού συστήματος S-400,
     
  • το αίτημα προς την κυβέρνηση Τραμπ να καταθέσει στο Κογκρέσο μία στρατηγική για την ενίσχυση της συνεργασίας στους τομείς της ασφάλειας και της ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς και έκθεση για τις κακόβουλες δραστηριότητες της Ρωσίας και άλλων κρατών στην περιοχή.

Μια απλή ανάγνωση των πιο πάνω τεσσάρων σημείων φανερώνει γιατί αυτή η Πρόταση Νόμου είναι άκρως σημαντική, ενώ θα πρέπει να σημειωθούν άλλοι δυο πολύ σημαντικοί παράγοντες στο όλο ζήτημα: 

Πρώτον. Το Σχέδιο Νόμου το εισήγαγαν στην αμερικανική Γερουσία οι Μπομπ Μενέντεζ και Μάρκο Ρούμπιο. Πρόκειται δηλαδή για προϊόν διακομματικής συναίνεσης, μεταξύ Δημοκρατών και Ρεπουμπλικάνων αφού ο κ. Μενέντεζ (Νιου Τζέρζι) προέρχεται από το Δημοκρατικό Κόμμα (και γνωστός φίλος της Κύπρου και Ελλάδος) και ο κ. Ρούμπιο (Φλόριντα) από τους Ρεπουμπλικανούς. Συνεπώς, πρόκειται για ένα Σχέδιο Νόμου, για το οποίο συναινούν και τα δυο κόμματα. Αντιπολίτευσης και συμπολίτευσης.  

Δεύτερον. Την ικανοποίησή τους για το νομοσχέδιο εξέφρασαν το Συμβούλιο Ελληνοαμερικανικής Συνεργασίας (HALC) και η Αμερικανοεβραϊκή Επιτροπή (AJC), τα οποία θεωρούνται ως δυο από τα πλέον ισχυρά λόμπι στις ΗΠΑ, ιδιαίτερα το AJC. 

Γίνεται κατανοητό ότι όλο αυτό το πλέγμα που δημιουργείται μόνο ένα βασικό στόχο έχει: 

Να αλλάξει τα δεδομένα στην Ανατολική Μεσόγειο και να ενταχθούν για τα καλά Κύπρος και Ελλάδα (κυρίως η Κύπρος) στην αμερικανική σφαίρα επιρροής. Με ανταλλάγματα, όπως φανερώνει το σχετικό Σχέδιο Νόμου. 

>>> Αναλύσεις / Έρευνες Brief <<<

Την ίδια ώρα όμως στόχος του Σχεδίου Νόμου δεν είναι μόνο η ενεργή εμπλοκή των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και η «εκδίωξη» της όποιας ρωσικής παρουσίας από την περιοχή. Αν όχι η καθολική «εκδίωξη» της, να επιτευχθεί τουλάχιστον μια πολύ στενή παρακολούθηση και έλεγχος των όποιων ρωσικών κινήσεων και σχεδιασμών στην ευρύτερη περιοχή της Κύπρου. 

Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό όμως από την πολιτική ηγεσία είναι άλλο: ότι σιγά, σιγά φτάνουμε σε ένα πολύ κομβικό σημείο, όπου η Λευκωσία θα πρέπει να επιλέξει, όχι μόνο στα λόγια αλλά και στην πράξη, μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας

Όχι μόνο θεωρητικά, δηλώνοντας πως «ο προσανατολισμός μας είναι δυτικός» αλλά από την άλλη να γίνονται deals και να δίδεται πρόσβαση στην Μόσχα. 

Ανεξαρτήτως κατάληξης του Σχεδίου Νόμου, το μήνυμα είναι πως η προοπτική των σχέσεων Κύπρου – ΗΠΑ υπάρχει. Και είναι η πρώτη φορά που διανοίγονται τέτοιες προοπτικές για τόσο στενή συνεργασία με τις ΗΠΑ.

Εναπόκειται στην δική μας πολιτική ηγεσία να αποφασίσει τι θέλει και με ποιον εταίρο θέλει να οδεύσει… 

Παναγιώτης Τσαγγάρης
 
131
Thumbnail

Η Κύπρος δεν μπορεί να συνεχίσει τον ρόλο του «επιτήδειου ουδέτερου». Δεν μπορεί να είναι μια με την Μόσχα και μια με την Ουάσιγκτον. Θα πρέπει να επιλέξει… ο Νίκος Χριστοδουλίδης ως ο Υπουργός Εξωτερικών της χώρας έχει υποχρέωση να προωθήσει και να αναπτύξει αυτό τον διάλογο αλλά να ληφθούν και αποφάσεις…

ad1mobile



ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Παλαιότερα η Στήλη είχε τοποθετηθεί επί του θέματος «Πρότασης Μενέντεζ». Και είχε επισημάνει ότι η άρση του εμπάργκο όπλων προς την Κύπρο δεν ήταν το σημαντικότερο σημείο της Πρότασης. Γιατί; Προφανές. Διότι η Κύπρος είτε με εμπάργκο είτε χωρίς δεν πρόκειται να παραγγείλει είτε Apache είτε F-35. Η ουσία της Πρότασης Μενέντεζ δεν ήταν/είναι η άρση του εμπάργκο αλλά ότι η Κύπρος μεταφέρεται εντός του κυκεώνα αντιπαράθεσης μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Και ότι η «Νήσος μας» θα πρέπει λίαν συντόμως να επιλέξει μεταξύ των στρατοπέδων: ΗΠΑ ή Ρωσία; 

Πριν λίγες μέρες είχα την ευκαιρία να έχω μια συνέντευξη με τον ΓΓ του ΑΚΕΛ (δημοσιεύεται σήμερα. Διαβάστε την εδώ). Τον οποίο και ρώτησα, ποιες είναι οι ενστάσεις του ΑΚΕΛ στην Πρόταση Μενέντεζ. 

Ομολογουμένως ο Άντρος Κυπριανού είπε κάποια επιχειρήματα και έθεσε κάποια ερωτήματα, τα οποία δύσκολα απαντώνται. Όπως: Ποιο το αντάλλαγμα που θα λάβει η Κυπριακή Δημοκρατία να δεθεί στο άρμα των ΗΠΑ; Το εμπάργκο;

Και έχει δίκαιο. Όπως είπαμε πιο πάνω το θέμα του εμπάργκο είναι μια άνευ ουσίας. Δεν έχει καμία ουσιαστική σημασία, πέραν της πολιτικής σημειολογίας. 

>>> Όλες οι ειδήσεις χρονολογημένες - επιλεγμένο περιεχόμενο <<< 

Είπε ο ΓΓ του ΑΚΕΛ: «Το εμπάργκο δεν έπρεπε καν να μας είχε επιβληθεί. Εισέβαλε η Τουρκία στην Κύπρο, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούσαν όλα αυτά τα χρόνια να πουλούν εξοπλισμό στην Τουρκία, αλλά στο θύμα που είμαστε εμείς, έβαλαν εμπάργκο. Αστεία πράγματα. Δεν έπρεπε να υπάρχει και θα έπρεπε να καταργηθεί. Το ερώτημα είναι με πιο αντίτιμο θα δεχτούμε να καταργηθεί αυτό το εμπάργκο. Θα προσδεθούμε στο άρμα των Ηνωμένων Πολιτειών; Θα επιτρέψουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες την αντιπαράθεση που έχουν με την Ρωσία, να την μεταφέρουν στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, διότι περί τούτου πρόκειται».

Παράλληλα ο Άντρος Κυπριανού προειδοποιεί ότι η Ρωσία θα αντιδράσει «και μάλιστα έντονα». 

Είναι λογικό. Δεν είναι; Προσέξετε ποια είναι η κατάσταση τώρα: Μια χώρα, η Κύπρος, δεν ανήκει ούτε στο ΝΑΤΟ ούτε στον Συνεταιρισμό αλλά ούτε και σε κάποιο συνασπισμό Ρωσικών συμφερόντων. Η ίδια, η Κύπρος, επιχειρηματολογεί ότι έχει καλές σχέσεις και με τις ΗΠΑ και με την Ρωσία. 

Αλλά, το κύριο ερώτημα παραμένει. Που ανήκουμε τελικά; Που ανήκει η Κύπρος; Στην Δύση ή στην Ανατολή; Διότι η «μέση» (οι Αδέσμευτοι) έχει καταργηθεί. Ήταν όντως μια εύκολη λύση το «ούτε απ’ εκεί ούτε απ’ εδώ αλλά πότε απ’ εκεί πότε απ’ εδώ». Ο «επιτήδειος ουδέτερος», ήταν στις πλείστες των περιπτώσεων ο προνομιούχος, ασχέτως αν ούτε και αυτός ο ρόλος «μας βγήκε» ως Κύπρος. Τουναντίον ίσως να πληρώνουμε το τίμημα από το 1974 για αυτό τον ρόλο που επιλέξαμε. 

Αλλά βρισκόμαστε στο 2019. Από το 2004 βρισκόμαστε στην ΕΕ. Και μάλλον έως το 2020 θα πρέπει να επιλέξουμε και κάτι άλλο: 

Θα βρεθούμε στο ΝΑΤΟ; Ή θα βρεθούμε απέναντι; Μαζί με τη Ρωσία; Η μέση λύση πλέον δεν υπάρχει. Και σε αυτό διαφωνούμε με τον ΓΓ του ΑΚΕΛ αλλά διαφωνούμε και με την Κυβέρνηση, η οποία ούτε και αυτή λαμβάνει ξεκάθαρες αποφάσεις ως προς τούτο. Η Κύπρος δεν μπορεί να συνεχίσει τον ρόλο του «επιτήδειου ουδέτερου». Δεν μπορεί να είναι μια με την Μόσχα και μια με την Ουάσιγκτον. Θα πρέπει να επιλέξει. 

>>> Αρθρογραφία Brief <<<

Αλλά ο Άντρος Κυπριανού έχει δίκαιο και στο εξής: «Με ποιο αντάλλαγμα;» 

Η Στήλη έχει τοποθετηθεί και επί τούτου: Όντως. Θα πρέπει το δίλημμα να μεταφερθεί και στην ίδια την  Ουάσιγκτον. Διότι και αυτή θα πρέπει να απαντήσει τι θα πράξει η ίδια για την Κύπρο. Δηλαδή, η Κύπρος θα επιλέξει το ΝΑΤΟ αλλά την ώρα της κρίσης (είδε πχ λύση στο Κυπριακό), η Ουάσιγκτον θα παίζει αυτή τον επιτήδειο ουδέτερο; 

Όλα αυτά θα πρέπει λίαν συντόμως να ξεκαθαριστούν. 

ad2mobile

Και ο Νίκος Χριστοδουλίδης ως ο Υπουργός Εξωτερικών της χώρας έχει υποχρέωση να προωθήσει και να αναπτύξει αυτό τον διάλογο αλλά να ληφθούν και αποφάσεις: 

Είτε Ουάσιγκτον, είτε Μόσχα. Πρέπει να αποφασίσουμε. 

article 1