ΑΠΟΨΗ: Η δικαιοσύνη και βλέπει και προφανώς ακούει

Προς διαχρονικά προβληματισμένους, επιστολής εντέκατης το ανάγνωσμα…

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ*

Με τις λίγες γνώσεις που έχω για τα της δικαιοσύνης, νόμιζα πως η δικαιοσύνη είναι τυφλή. Για να μπορεί να κρίνει ακριβοδίκαια και να αποφασίζει στη βάση του πταίσματος, ή του κακουργήματος, ή της παρανομίας, ανεξάρτητα από το ποιος την πράττει. 

Είχα ακούσει και διάφορα ωραία πως είμαστε όλοι ίσοι έναντι του νόμου. Άκουσα και για τη δικαστική εξουσία που ελέγχει την εκτελεστική και τη νομοθετική. Και μεταξύ μας, ναι, θα σας το εμπιστευτώ. Κοιμόμουν ήσυχα το βράδυ. Έλεγα, δεν μπορεί ό,τι και να πάει στραβά σε αυτό τον τόπο η δικαιοσύνη θα λάμψει και ο κάθε κατεργάρης θα καθίσει στο σκαμνί του για να λογοδοτήσει. Ω, μα ναι, την είχα πάντα περί πολλού, την πίστευα τυφλά. Τυφλή εκείνη, τυφλή και εγώ στην αγάπη και στην εμπιστοσύνη που της είχα, η οποία σαφέστατα παραήταν τυφλή.

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

Μεγάλωσα όμως και εγώ, όπως όλοι μας σε αυτό τον τόπο. Άνοιξα τα μάτια και είδα. Είδα πως τελικά δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα και πληγώθηκα τα μάλα. Έχασα κάθε εμπιστοσύνη. Η εμπιστοσύνη μου πλέον δεν είναι καθόλου τυφλή, βλέπει καθαρά, γιατί είδα πως και η δικαιοσύνη και βλέπει και προφανώς ακούει. Το άλλο, το ότι ακριβοπληρώνεται, το ήξερα, αλλά έλεγα πως δεν πειράζει ας πάει και το παλιάμπελο, το αξίζει, τυφλή ούσα.

Ναι, αγαπητοί συμπολίτες μου, μισανοίγει τα μάτια και κλέβει. Κλέβει ναι, για να δει ποιος κάθεται στο σκαμνί και ανάλογα ρυθμίζει τη ζυγαριά της με τρόπο που να διατηρεί την τάξη και την ασφάλεια. Γιατί μπορεί να κατάλαβα πως δεν είναι τυφλή αλλά για πολύ καιρό πίστευα πως το έκανε για μας, πως είχε κυρίες και κύριοι καλό σκοπό. Να μας προστατέψει από το σοκ που θα παθαίναμε αν μαθαίναμε πόσο βαθιά φτάνει η διαφθορά, ή μάλλον όχι πόσο βαθιά, αυτό είναι αυτονόητο, πόσο ψηλά. Τι; Να άφηνε μια τυφλή δικαιοσύνη να καταρρεύσει το κοινωνικοπολιτικό σύστημα που με κόπους και θυσίες κτίσαμε; Και μετά; Α Όχι! Οι συνέπειες θα ήταν απρόβλεπτες, το φαινόμενο του ντόμινο θα μας έπαιρνε και θα μας σήκωνε. Της κάναμε λοιπόν της πολυαγαπημένης μας δικαιοσύνης μια μικροεπέμβαση και τώρα πια βλέπει καθαρά. Όσο πιο ψηλά ιστάμενος κάποιος τόσο πιο καλά βλέπει. 

Και αν καμιά φορά δεν δει καλά, μην ανησυχείτε, αν δηλαδή δε σας αναγνωρίσει με την πρώτη, κανένα πρόβλημα. Γιατί; Μα γιατί ακούει πεντακάθαρα. Ακούει τις σχέσεις τις διασυνδέσεις, τα κουμπαράτα, τις υποσχέσεις, τις απειλές, τη ροή του χρήματος…. Δεν την σκιάζει φοβέρα καμιά. Όλα τα ξεκαθαρίζει στο πι και φι. Ποινές καταπέλτες ή χάδια, ανάλογα με το τι είδε και το τι άκουσε. Είναι μια πονηρή αυτή! Όλο και κάποιο κόλπο θα σκαρφιστεί ανάλογα με την περίπτωση. Νόμιζα πως ο νόμος είναι ένα πράγμα, σοβαρό, συμπαγές, ξεκάθαρο. Όσο ακούω όμως τόσο καταλαβαίνω πως μπάζει από παντού. Και μεταξύ μας σε τίποτα δεν φταίει ο νόμος αλλά τα παραθυράκια και οι μπαλκονόπορτες  που οι νομοθέτες άφησαν και ανάλογα ανοίγουν και κλείνουν για να απονεμηθεί η κατάλληλη δικαιοσύνη.

Νόμος, τάξη, πειθαρχία. Ναι, πραγματικά το πιστεύω. Ο Νόμος έρχεται για να βάλει τάξη, να οργανώσει, να καταδικάσει τα κακώς κείμενα, να τιμωρήσει ανάλογα με το παράπτωμα. Με σεβασμό στους νόμους, επικρατεί τάξη και ναι τελικά πείθεσαι πως η αρχή που σε κυβερνά καλά κάνει για να τιθασεύει τον κακό σου εαυτό και να βγάζει στην επιφάνεια εκείνο το αγγελάκι που σε σπρώχνει να κάνεις καλά πράγματα.

Στην έλλειψη νόμου, ή σεβασμού στον νόμο, γιατί νόμοι υπάρχουν αλλά όταν εκείνοι που τους υπηρετούν είναι και οι πρώτοι που τους παρακάμπτουν με τσαλιμάκια και περνούν από  ανοικτά παραθυράκια ή καμιά φορά και μπαλκονόπορτες, οδηγούμαστε σταδιακά στην αταξία και στην αναρχία. Η απειθαρχία είναι νομίζω πολύ μικρή για να περιγράψει την κατάσταση στην οποία θα περιπέσουμε αν δε διαφυλάξουμε τη δικαιοσύνη ως κόρη οφθαλμού, αφαιρώντας της άμεσα εδώ και τώρα τους οφθαλμούς. Ναι. Να της τα βγάλουμε τα μάτια. Να μην βλέπει. Να της κλείσουμε και τα αυτιά. Ερμητικά. Να μην ακούει. Είναι η τελευταία μας ελπίδα και μάλλον την πήρε και αυτή η κατηφόρα.

Σας παρακαλώ βοηθήστε επιτέλους να τυφλώσουμε μια και καλή τη δικαιοσύνη. Να μην βλέπει, να μην ακούει. Να μιλά μόνο αλήθειες. Δεν μας αρκεί μόνο η θεία δίκη. Χρειαζόμαστε κάθαρση για να μπορέσουμε να πιστέψουμε ξανά πως είμαστε φτιαγμένοι από καλύτερη πάστα. Πως μπορούμε να κάνουμε μια καινούρια αρχή.

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Εκείνο δε που με ανησυχεί ακόμα περισσότερο είναι πως το ισοσκελές τρίγωνο του Δ (έλτα) της Δικαιοσύνης μπορεί να παραπέει μεν αλλά εκείνο που της βάζει συστηματικά τρικλοποδιές είναι το δεύτερο από τα αγαπημένα μας Δ (έλτα). Εκείνο της Δημοκρατίας, το οποίο στο πρόσωπο της κυβέρνησης προσπαθεί να εφεσιβάλει ό,τι δεν την βολεύει (στο όνομα πάντα της οικονομία=της πούγκας μας κοινώς). Όσο για το τρίτο Δ (έλτα) εκείνου που αφορά στα δικαιώματά μας ως πολίτες κλάψ’ τα Χαράλαμπε.

Σημείωση: Να την τυφλώσουμε πρέπει μεν, να σταματήσουμε να της βάζουμε τρικλοποδιές δε!

Υπογραφή: Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων.

Υ.Γ.: Και από σήμερα… Φρουρός των 3Δ (Δημοκρατία-Δικαιοσύνη-Δικαίωμα).

*Εκπαιδευτικός-συγγραφέας

Έλενα Περικλέους
 
131
Thumbnail

Η Κύπρος δεν μπορεί να συνεχίσει τον ρόλο του «επιτήδειου ουδέτερου». Δεν μπορεί να είναι μια με την Μόσχα και μια με την Ουάσιγκτον. Θα πρέπει να επιλέξει… ο Νίκος Χριστοδουλίδης ως ο Υπουργός Εξωτερικών της χώρας έχει υποχρέωση να προωθήσει και να αναπτύξει αυτό τον διάλογο αλλά να ληφθούν και αποφάσεις…

ad1mobile



ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Παλαιότερα η Στήλη είχε τοποθετηθεί επί του θέματος «Πρότασης Μενέντεζ». Και είχε επισημάνει ότι η άρση του εμπάργκο όπλων προς την Κύπρο δεν ήταν το σημαντικότερο σημείο της Πρότασης. Γιατί; Προφανές. Διότι η Κύπρος είτε με εμπάργκο είτε χωρίς δεν πρόκειται να παραγγείλει είτε Apache είτε F-35. Η ουσία της Πρότασης Μενέντεζ δεν ήταν/είναι η άρση του εμπάργκο αλλά ότι η Κύπρος μεταφέρεται εντός του κυκεώνα αντιπαράθεσης μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Και ότι η «Νήσος μας» θα πρέπει λίαν συντόμως να επιλέξει μεταξύ των στρατοπέδων: ΗΠΑ ή Ρωσία; 

Πριν λίγες μέρες είχα την ευκαιρία να έχω μια συνέντευξη με τον ΓΓ του ΑΚΕΛ (δημοσιεύεται σήμερα. Διαβάστε την εδώ). Τον οποίο και ρώτησα, ποιες είναι οι ενστάσεις του ΑΚΕΛ στην Πρόταση Μενέντεζ. 

Ομολογουμένως ο Άντρος Κυπριανού είπε κάποια επιχειρήματα και έθεσε κάποια ερωτήματα, τα οποία δύσκολα απαντώνται. Όπως: Ποιο το αντάλλαγμα που θα λάβει η Κυπριακή Δημοκρατία να δεθεί στο άρμα των ΗΠΑ; Το εμπάργκο;

Και έχει δίκαιο. Όπως είπαμε πιο πάνω το θέμα του εμπάργκο είναι μια άνευ ουσίας. Δεν έχει καμία ουσιαστική σημασία, πέραν της πολιτικής σημειολογίας. 

>>> Όλες οι ειδήσεις χρονολογημένες - επιλεγμένο περιεχόμενο <<< 

Είπε ο ΓΓ του ΑΚΕΛ: «Το εμπάργκο δεν έπρεπε καν να μας είχε επιβληθεί. Εισέβαλε η Τουρκία στην Κύπρο, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούσαν όλα αυτά τα χρόνια να πουλούν εξοπλισμό στην Τουρκία, αλλά στο θύμα που είμαστε εμείς, έβαλαν εμπάργκο. Αστεία πράγματα. Δεν έπρεπε να υπάρχει και θα έπρεπε να καταργηθεί. Το ερώτημα είναι με πιο αντίτιμο θα δεχτούμε να καταργηθεί αυτό το εμπάργκο. Θα προσδεθούμε στο άρμα των Ηνωμένων Πολιτειών; Θα επιτρέψουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες την αντιπαράθεση που έχουν με την Ρωσία, να την μεταφέρουν στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, διότι περί τούτου πρόκειται».

Παράλληλα ο Άντρος Κυπριανού προειδοποιεί ότι η Ρωσία θα αντιδράσει «και μάλιστα έντονα». 

Είναι λογικό. Δεν είναι; Προσέξετε ποια είναι η κατάσταση τώρα: Μια χώρα, η Κύπρος, δεν ανήκει ούτε στο ΝΑΤΟ ούτε στον Συνεταιρισμό αλλά ούτε και σε κάποιο συνασπισμό Ρωσικών συμφερόντων. Η ίδια, η Κύπρος, επιχειρηματολογεί ότι έχει καλές σχέσεις και με τις ΗΠΑ και με την Ρωσία. 

Αλλά, το κύριο ερώτημα παραμένει. Που ανήκουμε τελικά; Που ανήκει η Κύπρος; Στην Δύση ή στην Ανατολή; Διότι η «μέση» (οι Αδέσμευτοι) έχει καταργηθεί. Ήταν όντως μια εύκολη λύση το «ούτε απ’ εκεί ούτε απ’ εδώ αλλά πότε απ’ εκεί πότε απ’ εδώ». Ο «επιτήδειος ουδέτερος», ήταν στις πλείστες των περιπτώσεων ο προνομιούχος, ασχέτως αν ούτε και αυτός ο ρόλος «μας βγήκε» ως Κύπρος. Τουναντίον ίσως να πληρώνουμε το τίμημα από το 1974 για αυτό τον ρόλο που επιλέξαμε. 

Αλλά βρισκόμαστε στο 2019. Από το 2004 βρισκόμαστε στην ΕΕ. Και μάλλον έως το 2020 θα πρέπει να επιλέξουμε και κάτι άλλο: 

Θα βρεθούμε στο ΝΑΤΟ; Ή θα βρεθούμε απέναντι; Μαζί με τη Ρωσία; Η μέση λύση πλέον δεν υπάρχει. Και σε αυτό διαφωνούμε με τον ΓΓ του ΑΚΕΛ αλλά διαφωνούμε και με την Κυβέρνηση, η οποία ούτε και αυτή λαμβάνει ξεκάθαρες αποφάσεις ως προς τούτο. Η Κύπρος δεν μπορεί να συνεχίσει τον ρόλο του «επιτήδειου ουδέτερου». Δεν μπορεί να είναι μια με την Μόσχα και μια με την Ουάσιγκτον. Θα πρέπει να επιλέξει. 

>>> Αρθρογραφία Brief <<<

Αλλά ο Άντρος Κυπριανού έχει δίκαιο και στο εξής: «Με ποιο αντάλλαγμα;» 

Η Στήλη έχει τοποθετηθεί και επί τούτου: Όντως. Θα πρέπει το δίλημμα να μεταφερθεί και στην ίδια την  Ουάσιγκτον. Διότι και αυτή θα πρέπει να απαντήσει τι θα πράξει η ίδια για την Κύπρο. Δηλαδή, η Κύπρος θα επιλέξει το ΝΑΤΟ αλλά την ώρα της κρίσης (είδε πχ λύση στο Κυπριακό), η Ουάσιγκτον θα παίζει αυτή τον επιτήδειο ουδέτερο; 

Όλα αυτά θα πρέπει λίαν συντόμως να ξεκαθαριστούν. 

ad2mobile

Και ο Νίκος Χριστοδουλίδης ως ο Υπουργός Εξωτερικών της χώρας έχει υποχρέωση να προωθήσει και να αναπτύξει αυτό τον διάλογο αλλά να ληφθούν και αποφάσεις: 

Είτε Ουάσιγκτον, είτε Μόσχα. Πρέπει να αποφασίσουμε. 

article 1