ΑΠΟΨΗ: «Η ελευθερία, η αναγκαιότητα και το μεταναστευτικό»

Προς διαχρονικά προβληματισμένους, εβδομηκοστής τέταρτης επιστολής, το ανάγνωσμα…

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ*

Όλοι λένε πως τα όσα ζήσαμε με την καραντίνα και την πανδημία θα μας κάνουν καλύτερους ως άτομα και ως κοινωνίες. Δεν είμαι και τόσο σίγουρος, αν και επειδή η ελπίδα πεθαίνει τελευταία θα συνεχίσω να ελπίζω. Το μόνο σίγουρο είναι πως με την απελευθέρωση του χρόνου μας δόθηκε η ευκαιρία να φιλοσοφήσουμε τη ζωή. Φαντάζομαι πως και εσείς όπως εγώ, ξέρετε πως το φιλοσοφείν είναι χρονοβόρο, γι’ αυτό και οι αρχαίοι φιλόσοφοι δεν επιτελούσαν άλλη εργασία αλλά κάθονταν όλη μέρα αραχτοί και σκέφτονταν τα πολλά και πολύπλοκα που καθόριζαν τον τρόπο ύπαρξης του κόσμου τους.

>>> Αν έχετε πρόβλημα και δεν βλέπετε φωτογραφίες, έγγραφα, πίνακες στο θέμα μπορείτε να πατήσετε εδώ <<<

Καλή ώρα και εγώ λοιπόν, αραχτός στα καμένα μου δάση, φιλοσοφώ. Για την ελευθερία και την αναγκαιότητα που ως έννοιες αντίθετες υποβοηθούν η μία τον ορισμό και την κατανόηση της άλλης. Την ελευθερία ως τη δυνατότητα του καθενός από εμάς να επιλέγει ιδέες, σκέψεις, πράξεις, συμπεριφορές, τρόπο ζωής, στόχους και την αναγκαιότητα η οποία επιβάλλεται από τη φύση των πραγμάτων άρα δεν έχουμε δυνατότητα επιλογής και πρέπει να υπακούσουμε. Μπορούμε να επιλέξουμε την ελευθερία αγνοώντας την αναγκαιότητα και να συνεχίσει να γυρίζει ο κόσμος με τον τρόπο που ξέρουμε; Θα μπορούσε ένα χρυσόψαρο να επιλέξει την ελευθερία του αέρα ενώ η αναγκαιότητά του, του επιβάλει τη γυάλα του με το νερό;

Επειδή η φιλοσοφία είναι η μητέρα των επιστημών και πρέπει να ακολουθεί την επιστημονική διαδικασία της παρατήρησης, της διατύπωσης του προβλήματος, της υπόθεσης, του πειράματος, της καταγραφής των αποτελεσμάτων και του συμπεράσματος θα επιχειρήσω να προβληματιστώ για την ελευθερία και την αναγκαιότητα στη βάση των σύγχρονων ζητημάτων που μας απασχολούν ως κοινωνία.

Υπάρχει σίγουρα μεταναστευτικό πρόβλημα. Υπάρχει μεγάλος αριθμός ανθρώπων που μετακινούνται στον κόσμο μας για διάφορους λόγους. Υπάρχουν οικονομικοί μετανάστες, περιβαλλοντικοί και πολιτικοί πρόσφυγες και θα πρόσθετα κράτη που χρησιμοποιούν το μεταναστευτικό για πολιτικούς σκοπούς. Η παρατήρηση λοιπόν καταγραμμένη και αναμφισβήτητη.

>>> Ροή Ειδήσεων Brief – Επιλεγμένο περιεχόμενο <<<

Το πρόβλημα που δημιουργείται με το μεταναστευτικό ρεύμα στηρίζει το φιλοσοφικό μας δίλημμα. Έχουν οι άνθρωποι αυτοί το βασικό δικαίωμα επιβίωσης και διεκδίκησης μιας καλύτερης ζωής. Και, ναι, θα έπρεπε να έχουν την ελευθερία να επιλέξουν την νέα τους πατρίδα. Τη χώρα εκείνη που θα τους προσφέρει τη ζωή που επιθυμούν σε συνθήκες ασφάλειας, ειρήνης και ευημερίας. 

Την ίδια ώρα συνυπάρχει στο πρόβλημα/δίλημμα και η αναγκαιότητα να διατηρηθεί η ισορροπία, η ευημερία, η ταυτότητα του πληθυσμού στη χώρα υποδοχής. Διατυπώνοντας την υπόθεση πως θα έπρεπε να αφήσουμε την ελευθερία (διακίνησης) να ξεπεράσει την αναγκαιότητα οδηγεί σε μια ανεξέλεγκτη ροή μετανάστευσης, καθοδηγούμενη από αλλότρια συμφέροντα πολλές φορές, και το πείραμα καταλήγει σε παταγώδη αποτυχία. 

Γιατί απλούστατα, ούτε οι μετανάστες βρίσκουν στη χώρα υποδοχής αυτό που αναζητούν μιας και ο αριθμός τους ξεπερνά στις πλείστες των περιπτώσεων το όριο που μπορεί να υποστηρίξει η χώρα υποδοχής για να μπορεί να τους προσφέρει την αξιοπρεπή διαβίωση που αιτούνται και δικαιούνται, ούτε όμως και οι γηγενείς πληθυσμοί διατηρούν τον τρόπο ζωής όπως τον έχουν επιλέξει και την ταυτότητά τους όπως αυτή έχει διαμορφωθεί ιστορικά σε βάθος χρόνου στη δική τους πατρίδα. 

Τα αποτελέσματα λοιπόν καταγράφονται με αρνητικό πρόσημο και για τις δύο μεταβλητές. Συμπέρασμα; Μήπως, λέω, μήπως η ελευθερία στη διακίνηση χωρίς την υιοθέτηση του όρου της αναγκαιότητας, όπως έχει περιγραφεί πιο πάνω δεν μπορεί να οδηγήσει σε ευτυχές τέλος; Μήπως δεν μπορούν να ζήσουν ούτε αυτοί καλά, ούτε και εμείς καλύτερα; Μήπως το παραμύθι τόσο της καινούριας, καλύτερης ζωής για τους μετανάστες, όσο και της αλτρουιστικής, ειρηνικής, αλληλέγγυας, αντιρατσιστικής συνύπαρξης για τους γηγενείς πληθυσμούς καταρρέει ως χάρτινος πύργος;

Παρόλο που προσωπικά λοιπόν, ως Ρομπέν, την ελευθερία τη θέτω υπεράνω της αναγκαιότητας, υπάρχουν περιπτώσεις, πολλές, που αν δεν λάβει υπόψη της την αναγκαιότητα, αυτοακυρώνεται μιας και δεν οδηγεί στον επιθυμητό αποτέλεσμα που είναι η ευτυχία, η επιτυχία, η ισορροπία, το βέλτιστο.

>>> Όλες οι απόψεις που φιλοξενεί η Brief <<<

Το μεταναστευτικό λοιπόν, τόσο σε παγκόσμιο και ευρωπαϊκό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο εγχώριο, θα πρέπει να αντιμετωπιστεί στη βάση της ενσωμάτωσης και της συμπερίληψης της αναγκαιότητας μέσα στην έννοια της ελευθερίας. Ναι, πρέπει να σταματήσουν οι εικονικοί γάμοι και οι δήθεν φοιτητές να πλημμυρίζουν τα κουτσουρεμένα ούτως ή άλλως από την εισβολή και κατοχή εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πρέπει να κλείσουν οι τρύπες στη γραμμή αντιπαράταξης, της πράσινης αν θέλετε γραμμής, της γραμμή που τέλος πάντων χωρίζει, χρόνια τώρα, την πατρίδα μας στα δυο.

Θα πρέπει να βρεθεί η χρυσή τομή ανάμεσα στην ελευθερία του μετανάστη και του διεκδικητή πολιτικού ασύλου και την αναγκαιότητα να συνεχίσουμε να υπάρχουμε και εμείς στη δική μας πατρίδα γιατί μόνο έτσι θα μάθουμε να συνυπάρχουμε. Όλοι μαζί ναι αλλά τόσοι όσοι. Κύριοι αρμόδιοι να αναλάβετε τις ευθύνες σας πάραυτα λοιπόν.

Υπογραφή: Ο Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων

Υ.Γ.: « Σκοπός της εισαγωγής ξένων εργατών από τους εργοδότες είναι η διαιώνιση της σκλαβιάς» (Κάρλ Μάρξ / ... Έτσι για να μην λένε κάποιοι άλλα)

*Η Έλενα Περικλέους είναι Εκπαιδευτικός-Συγγραφέας
 

Έλενα Περικλέους
 
412
Thumbnail
  • Ποιες οι μεγάλες προκλήσεις

    ad1mobile
  • Οι ευθύνες και η συλλογική αντιμετώπισή τους

    ad2mobile
  • Η επιστροφή στη νέα κανονικότητα και η επιβίωση όσων προσαρμόζονται σε αλλαγή

Γράφει
Χρύσω Αντωνιάδου


H κρίση του COVID - 19 είναι μια πολυδιάσταση κρίση. Μια οικονομική, υγειονομική, κοινωνική κρίση, ακόμη κρίση αξιών και θεσμών. Ίσως παρόμοιές της να μην έχει ζήσει ξανά η ανθρωπότητα, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια, και πανομοιότυπες κρίσεις του παρελθόντος είχαν άλλη διάσταση, άλλες, παρόμοιες μεν, αλλά διαφορετικές προεκτάσεις.

Η κρίση του κορωνοϊού εκδηλώθηκε σε μια περίοδο που η ευρωπαϊκή, η παγκόσμια και η ντόπια οικονομία μετρούσε ακόμη ανοικτές πληγές από τη χρηματοοικονομική κρίση του 2008. Μια κρίση που ξανάγραψε τον χρηματοοικονομικό χάρτη, διαφοροποίησε τα οικονομικά μοντέλα, επέβαλε νέες πρακτικές και νέο τρόπο σκέψης. 

Στην κρίση του κορωνοϊού η πίεση είναι διαφορετική, πολύ μεγαλύτερη, σε άλλη διάσταση. Η πίεση είναι διπλή: για τις κυβερνήσεις και τους ιδιωτικούς οργανισμούς. Και είναι περίπλοκη γιατί δεν ξέρει κανείς πότε και πώς θα τελειώσει και ποια ανοικτά μέτωπα θα αφήσει.

Διακόπτεται η αλυσίδα εφοδιασμού, επηρεάζεται η αγορά εργασίας και το εργατικό δυναμικό, οι επιχειρήσεις και οι καταναλωτές δεν είναι σε θέση να προδιαγράψουν το μέλλον τους, οι κυβερνήσεις υποχρεώνονται να λάβουν νέες σημαντικές αποφάσεις που αφορούν όλο το πλέγμα της οικονομικής ζωής, οι κεντρικές τράπεζες καλούνται να διαχειριστούν τον τραπεζικό τομέα και να στηρίξουν νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Διάφοροι κλάδοι υποχρεώθηκαν να διακόψουν τις δραστηριότητές τους και επανέρχονται σταδιακά, με μεγάλες απώλειες, στη νέα κανονικότητα.

Οι προκλήσεις συνεχίζονται και θα συνεχιστούν με αλυσιδωτές παρενέργειες για τα νοικοκυριά, τις επιχειρήσεις και τις ίδιες τις κυβερνήσεις.
Οι όποιες αποφάσεις λαμβάνονται, σε κυβερνητικό και ιδιωτικό επίπεδο, πρέπει να στηρίζονται στην αμοιβαία συνεργασία για το γενικό συμφέρον και στην υπόθεση ότι υπάρχει μια μεγάλη πιθανότητα ο ιός να επιστρέψει ξανά. 

>>> Όλες οι απόψεις που φιλοξενεί η Brief <<<

Μετεξέλιξη
Γι’ αυτό και η κρίση θα πρέπει να αντιμετωπιστεί μέσα από ένα διαφορετικό φακό, με επίκεντρο τη μετεξέλιξη. Τον ψηφιακό μετασχηματισμό, τη λιγότερη εξάρτηση από τον τουρισμό, νέα οικονομικά μοντέλα, με περισσότερη κοινωνική αλληλεγγύη.

Αυτή η περίοδος δεν πρέπει να πάει χαμένη. Είναι μια περίοδος που οφείλουμε όλοι, κράτος, επιχειρήσεις, εργαζόμενοι, να δράσουμε προληπτικά και να αναλάβουμε ο καθένας την ευθύνη για την ομαλή και πλήρη επιστροφή στη νέα κανονικότητα. Με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Ίσως με λιγότερη φυσική παρουσία στους χώρους εργασίας μας, με μειωμένη παρουσία στις τράπεζες, στη δημόσια υπηρεσία, σε υπηρεσίες του ημιδημόσιου τομέα. Με περισσότερα και επαρκή μέτρα ασφάλειας για την υγεία μας, με περισσότερη υπευθυνότητα και σεβασμό προς τον καθένα και την καθεμιά. 

Υπάρχουν στιγμές στην πορεία της ανθρωπότητας, στην ιστορία της ανθρώπινης ύπαρξης, που ο κάθε άνθρωπος θα πρέπει να ξεφύγει από αυτά που έχει μάθει, που έχει συνηθίσει, από τα γνωστά και ασφαλή. Να εγκαταλείψει τη «comfort zone» του, να κοιτάξει μπροστά, να δοκιμάσει νέα, ακόμη κι αν του φαίνονται δύσκολα και πολύπλοκα. Η νέα κανονικότητα αυτό επιβάλλει! Να εγκαταλείψουμε τις παλιές συνήθειες, τα παλιά και δοκιμασμένα, που μέχρι πριν λίγους μήνες τα εκτελούσαμε με ευκολία και να δούμε τι άλλο μπορούμε να δοκιμάσουμε. Οικονομικά μοντέλα, νέους τρόπους εργασίας, επιλογές που μέχρι τώρα τις φοβόμασταν, ήμασταν καχύποπτοι και διστακτικοί. Ίσως κάποιες στιγμές στη ζωή μας, στη χώρα μας, στην οικονομία μας, στη δουλειά μας, πρέπει να επιχειρήσουμε τις ανατροπές, τις μεγάλες ανατροπές, για να επιβιώσουμε. 

Να κάνουμε πράξη και νέο τρόπο ζωής τη ρήση του Δαρβίνου ότι «Δεν είναι τα πιο δυνατά είδη που επιβιώνουν ή τα πιο έξυπνα, αλλά αυτά που ανταποκρίνονται καλύτερα στις αλλαγές».

article 1