ΑΠΟΨΗ: Ήταν ο Γλαύκος Κληρίδης ο μεγαλύτερος πολιτικός απατεώνας;

Μα πέρσι ιδρύθηκε ο ΔΗΣΥ, και φέτος οι Συναγερμικοί αποφάσισαν ότι χρειάζονται επανατοποθέτηση της ιδεολογίας του κόμματος; Η Ιδεολογία είναι γραμμένη και ο πυρήνας της είναι η φιλοσοφία Κληρίδη, η οποία είναι η σύζευξη ακόμη και των αντίθετων προσεγγίσεων με στόχο το «ένα». Εκτός και αν ο Γλ. Κληρίδης ήταν ένας πολιτικός απατεώνας…  

 

ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Βρίσκεται σε κρίση ο ΔΗΣΥ; Δεν ξέρουν οι Συναγερμικοί ποιοι είναι και τι πρεσβεύει το κόμμα τους; Υπάρχει σύγχυση για το τι είναι ο Δημοκρατικός Συναγερμός; Σε ποια πορεία οδεύει; Είναι φιλελεύθερο κόμμα ή συντηρητικό; Είναι Χριστιανοδημοκρατικό ή άθεο; Βασίζεται στον Ελληνικό πολιτισμό ή όχι; 

Διαβάζω και ακούω διάφορα τις τελευταίες μέρες ωσάν ο ΔΗΣΥ να ιδρύθηκε πέρσι (ιδρύθηκε το 1976) και φέτος πελαγοδρομεί και σχοινοβατεί ως προς την ιδεολογική του ταυτότητα. Και όλα αρχίζουν από τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών όπου ο ΔΗΣΥ έλαβε 29.02% σε σύγκριση με τις ευρωεκλογές του 2014 που έλαβε 37.75%. 

Το θέμα μας δεν είναι τα ποσοστά αυτά καθαυτά αλλά ας σημειωθεί μόνο κάτι επί τούτου για να πάμε στην Ιδεολογία του ΔΗΣΥ:  

Μα καλά, ο ΔΗΣΥ το 2016 με 56 υποψήφιους στις Βουλευτικές πόσα έλαβε; Πόσους ψήφους έλαβε;  Έλαβε 107,825 ψήφους ή ποσοστό 30,69%. 

>>> Αρθρογραφία Brief <<<

Θέλετε κυνική απάντηση; Όταν το 2016 με 56 υποψήφιους έλαβε 107,825 ψήφους τώρα με έξι υποψήφιους πόσες ψήφους έπρεπε να λάμβανε;

Η ιστορία της τελευταίας 20ετίας μας λέει ένα πράμα. Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση για την ευρωβουλή που ακολουθεί των βουλευτικών εκλογών, ο ΔΗΣΥ λάμβανε λιγότερες ψήφους απ’ ότι στις βουλευτικές που προηγήθηκαν. Λογικότατο.  

Στις βουλευτικές του 2001 ο ΔΗΣΥ έλαβε 139,732 ψήφους και στις ευρωεκλογές του 2004 έλαβε 94,355 ψήφους (απώλεια 45,377 ψήφων).
Στις βουλευτικές του 2006 ο ΔΗΣΥ έλαβε 128,334 ψήφους και στις ευρωεκλογές που ακολούθησαν, το 2009 έλαβε 109,209 ψήφους (απώλεια 19,125 ψήφων)
Στις βουλευτικές του 2011 ο ΔΗΣΥ έλαβε 138,682 ψήφους και στις Ευρωεκλογές του 2014 έλαβε 97,732 ψήφους (απώλεια 40,950 ψήφων). 
Στις βουλευτικές του 2016 ο ΔΗΣΥ έλαβε 107,825 ψήφους και στις Ευρωεκλογές του 2019 έλαβε 81,539 ψήφους (απώλεια 26,286 ψήφων).

Υπάρχει πρόβλημα; Και βεβαίως υπάρχει πρόβλημα. Προφανώς, πασιφανώς και πασιδήλως

Που είναι το πρόβλημα; Πολύ απλό. Από την στιγμή που η «φιλελεύθερη» τάση αντιπαλεύεται την «συντηρητική» τάση στο ΔΗΣΥ, ή και το αντίστροφο, δημιουργείται πρόβλημα. Και αυτό φαίνεται. 

Τώρα ανακάλυψαν στο ΔΗΣΥ ότι το κόμμα και η επιτυχία του κόμματος είναι ακριβώς αυτό, για το οποίο σήμερα τα δυο μέρη, οι δυο τάσεις, αλληλοκατηγορούνται; Ότι ακριβώς ο Δημοκρατικός Συναγερμός ήταν το κόμμα που πέτυχε να παντρέψει τότε τους Ενωτικούς με τους μη Ενωτικούς, τους Αντιομοσπονδιακούς με τους Ομοσπονδιακούς; Τους Συντηρητικούς με τους φιλελεύθερους; Τους Χριστιανοδημοκράτες με τους μη Χριστιανοδημοκράτες; Τους ελληνικών φρονημάτων με τους μη ελληνικών φρονημάτων;  

Αυτή ήταν και η κεντρική φιλοσοφία του Γλαύκου Κληρίδη, άλλωστε. Ότι αντικρουόμενες τάσεις μπορούν να συνυπάρξουν και να λειτουργούν ως «ένα», ως «κόμμα», ως «παράταξη». Κοντά στην Ελλάδα αλλά με σεβασμό και προς τους Τουρκοκύπριους. Με στόχο την Ομοσπονδία αλλά χωρίς να «πνίγονται» οι Ελληνοκύπριοι, που είναι και η πλειοψηφία. Με Χριστιανοδημοκρατικά ιδεώδη αλλά με ανοικτές πόρτες και σε άλλους που δεν τα ασπάζονται αυτά. Με κοινή πορεία το μικρότερο κράτος, την προώθηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, την στήριξη των επιχειρήσεων. Ακριβώς, επειδή πιστεύει πως ΔΕΝ είναι όλοι οι ίδιοι και δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται όλοι και όλα ως ίδιοι και ίδια, πιστεύει πως μέσα από αυτή την πραγματικότητα θα πρέπει να δημιουργήσει και να πολιτευτεί ως κόμμα

Υπό τα σημερινά δεδομένα, όπου η μια τάση θεωρεί ότι αυτή και μόνο είναι ο ΔΗΣΥ και η άλλη τάση θεωρεί επίσης το ίδιο, αν υπήρχε ένας Γλαύκος Κληρίδης θα καταδικαζόταν σε λιθοβολισμό ως ο μεγαλύτερος πολιτικός απατεώνας που τόλμησε και προσπάθησε να παντρέψει διαφορετικές τάσεις, διότι θα κατηγορείτο ότι το πράττει για τις ψήφους. Θα κατηγορείτο ότι αντί να επιλέξει είτε συντηρητική είτε φιλελεύθερη πορεία για το κόμμα του, επέλεξε το μιξ για να αυξήσει τα ποσοστά του

Βεβαίως οι αντίπαλοι του ΔΗΣΥ αυτό έλεγαν και αυτό λένε και μέχρι σήμερα, ότι ο ΔΗΣΥ πάντοτε πατούσε σε δυο βάρκες, και οι φωνές που ακούγονται σήμερα από Συναγερμικούς ίσως δικαιώνουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους. 

Συνεπώς, ο ΔΗΣΥ δεν θα πρέπει να συζητήσει για το τι ιδεολογία πρεσβεύει, διότι αυτή είναι γνωστή. Είναι ένα μείγμα Συντηρητισμού και Φιλελευθερισμού. Με προτεραιότητες αλλά χωρίς αποκλεισμούς. 

>>> Όλες οι ειδήσεις χρονολογημένες - επιλεγμένο περιεχόμενο <<< 

Αν πρέπει να συζητήσει και αν θέλει να συζητήσει κάτι, αυτό είναι για το αν ο ΔΗΣΥ απ’ εδώ και μπρος θα είναι μόνο φιλελεύθερο κόμμα ή μόνο συντηρητικό κόμμα. Και ήδη τα δείγματα αυτής της «διαμάχης» (να πάει μόνο σε μια κατεύθυνση) φαίνεται να είναι καταστροφικά… 

Εν κατακλείδι, ο ΔΗΣΥ θα πρέπει να είναι σε θέση να αποδεχτεί και τις ανάλογες επιπτώσεις και συνέπειες, στην περίπτωση που επιλέξει να υπηρετεί πλέον μόνο το ένα σκέλος της πολιτικής του ιδρυτικής φιλοσοφίας. 

Και σίγουρα σε μια τέτοια περίπτωση, ακόμη και το 29% θα φαντάζει θρίαμβος…   
 

Υγ. Ποιες οι Αρχές και Στόχοι του ΔΗΣΥ; Μια ανάγνωση του Καταστατικού του, μόλις στο άρθρο 2, περιγράφεται ο πυρήνας της ιδεολογίας του: 

ΑΡΘΡΟ 2: ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΧΟΙ
2.1. Ο Δημοκρατικός Συναγερμός είναι Κόμμα αρχών με ιδεολογική και πολιτική φιλοσοφία, όπως αυτή απορρέει μέσα από την Ιδρυτική Διακήρυξη του και τις μεταγενέστερες Διακηρύξεις Αρχών.

2.2. Η πολιτική φιλοσοφία του Δημοκρατικού Συναγερμού:

2.2.1. Εδράζεται στον Ελληνικό πολιτισμό και στις ευρωπαϊκές αρχές και αξίες του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισότητας, του κράτους δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

2.2.2. Στοχεύει στη διάπλαση μιας κοινωνίας (α) πλουραλισμού, ανεκτικότητας, δικαιοσύνης, αλληλεγγύης, ίσων ευκαιριών, ισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών, προστασίας των δικαιωμάτων των μειονοτήτων και σεβασμού της διαφορετικότητας, (β) απαλλαγμένης από διακρίσεις, αποκλεισμούς, ανεργία και φτώχεια, (γ) βασισμένη στην κοινωνική οικονομία της αγοράς με ταυτόχρονη διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής, της προστασίας του περιβάλλοντος και της προώθησης του πολιτισμού.

2.3. Ο Δημοκρατικός Συναγερμός αγωνίζεται για μια Κύπρο ελεύθερη, ειρηνική και ενωμένη, που να λειτουργεί στη βάση των ευρωπαϊκών αρχών και αξιών.

2.4. Συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα και σε άλλους ιδεολογικά συγγενείς οργανισμούς με τους οποίους συνεργάζεται για την προώθηση των πιο πάνω αρχών και στόχων.
 

Παναγιώτης Τσαγγάρης
 
131
Thumbnail

Η Κύπρος δεν μπορεί να συνεχίσει τον ρόλο του «επιτήδειου ουδέτερου». Δεν μπορεί να είναι μια με την Μόσχα και μια με την Ουάσιγκτον. Θα πρέπει να επιλέξει… ο Νίκος Χριστοδουλίδης ως ο Υπουργός Εξωτερικών της χώρας έχει υποχρέωση να προωθήσει και να αναπτύξει αυτό τον διάλογο αλλά να ληφθούν και αποφάσεις…

ad1mobile



ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Παλαιότερα η Στήλη είχε τοποθετηθεί επί του θέματος «Πρότασης Μενέντεζ». Και είχε επισημάνει ότι η άρση του εμπάργκο όπλων προς την Κύπρο δεν ήταν το σημαντικότερο σημείο της Πρότασης. Γιατί; Προφανές. Διότι η Κύπρος είτε με εμπάργκο είτε χωρίς δεν πρόκειται να παραγγείλει είτε Apache είτε F-35. Η ουσία της Πρότασης Μενέντεζ δεν ήταν/είναι η άρση του εμπάργκο αλλά ότι η Κύπρος μεταφέρεται εντός του κυκεώνα αντιπαράθεσης μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Και ότι η «Νήσος μας» θα πρέπει λίαν συντόμως να επιλέξει μεταξύ των στρατοπέδων: ΗΠΑ ή Ρωσία; 

Πριν λίγες μέρες είχα την ευκαιρία να έχω μια συνέντευξη με τον ΓΓ του ΑΚΕΛ (δημοσιεύεται σήμερα. Διαβάστε την εδώ). Τον οποίο και ρώτησα, ποιες είναι οι ενστάσεις του ΑΚΕΛ στην Πρόταση Μενέντεζ. 

Ομολογουμένως ο Άντρος Κυπριανού είπε κάποια επιχειρήματα και έθεσε κάποια ερωτήματα, τα οποία δύσκολα απαντώνται. Όπως: Ποιο το αντάλλαγμα που θα λάβει η Κυπριακή Δημοκρατία να δεθεί στο άρμα των ΗΠΑ; Το εμπάργκο;

Και έχει δίκαιο. Όπως είπαμε πιο πάνω το θέμα του εμπάργκο είναι μια άνευ ουσίας. Δεν έχει καμία ουσιαστική σημασία, πέραν της πολιτικής σημειολογίας. 

>>> Όλες οι ειδήσεις χρονολογημένες - επιλεγμένο περιεχόμενο <<< 

Είπε ο ΓΓ του ΑΚΕΛ: «Το εμπάργκο δεν έπρεπε καν να μας είχε επιβληθεί. Εισέβαλε η Τουρκία στην Κύπρο, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούσαν όλα αυτά τα χρόνια να πουλούν εξοπλισμό στην Τουρκία, αλλά στο θύμα που είμαστε εμείς, έβαλαν εμπάργκο. Αστεία πράγματα. Δεν έπρεπε να υπάρχει και θα έπρεπε να καταργηθεί. Το ερώτημα είναι με πιο αντίτιμο θα δεχτούμε να καταργηθεί αυτό το εμπάργκο. Θα προσδεθούμε στο άρμα των Ηνωμένων Πολιτειών; Θα επιτρέψουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες την αντιπαράθεση που έχουν με την Ρωσία, να την μεταφέρουν στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, διότι περί τούτου πρόκειται».

Παράλληλα ο Άντρος Κυπριανού προειδοποιεί ότι η Ρωσία θα αντιδράσει «και μάλιστα έντονα». 

Είναι λογικό. Δεν είναι; Προσέξετε ποια είναι η κατάσταση τώρα: Μια χώρα, η Κύπρος, δεν ανήκει ούτε στο ΝΑΤΟ ούτε στον Συνεταιρισμό αλλά ούτε και σε κάποιο συνασπισμό Ρωσικών συμφερόντων. Η ίδια, η Κύπρος, επιχειρηματολογεί ότι έχει καλές σχέσεις και με τις ΗΠΑ και με την Ρωσία. 

Αλλά, το κύριο ερώτημα παραμένει. Που ανήκουμε τελικά; Που ανήκει η Κύπρος; Στην Δύση ή στην Ανατολή; Διότι η «μέση» (οι Αδέσμευτοι) έχει καταργηθεί. Ήταν όντως μια εύκολη λύση το «ούτε απ’ εκεί ούτε απ’ εδώ αλλά πότε απ’ εκεί πότε απ’ εδώ». Ο «επιτήδειος ουδέτερος», ήταν στις πλείστες των περιπτώσεων ο προνομιούχος, ασχέτως αν ούτε και αυτός ο ρόλος «μας βγήκε» ως Κύπρος. Τουναντίον ίσως να πληρώνουμε το τίμημα από το 1974 για αυτό τον ρόλο που επιλέξαμε. 

Αλλά βρισκόμαστε στο 2019. Από το 2004 βρισκόμαστε στην ΕΕ. Και μάλλον έως το 2020 θα πρέπει να επιλέξουμε και κάτι άλλο: 

Θα βρεθούμε στο ΝΑΤΟ; Ή θα βρεθούμε απέναντι; Μαζί με τη Ρωσία; Η μέση λύση πλέον δεν υπάρχει. Και σε αυτό διαφωνούμε με τον ΓΓ του ΑΚΕΛ αλλά διαφωνούμε και με την Κυβέρνηση, η οποία ούτε και αυτή λαμβάνει ξεκάθαρες αποφάσεις ως προς τούτο. Η Κύπρος δεν μπορεί να συνεχίσει τον ρόλο του «επιτήδειου ουδέτερου». Δεν μπορεί να είναι μια με την Μόσχα και μια με την Ουάσιγκτον. Θα πρέπει να επιλέξει. 

>>> Αρθρογραφία Brief <<<

Αλλά ο Άντρος Κυπριανού έχει δίκαιο και στο εξής: «Με ποιο αντάλλαγμα;» 

Η Στήλη έχει τοποθετηθεί και επί τούτου: Όντως. Θα πρέπει το δίλημμα να μεταφερθεί και στην ίδια την  Ουάσιγκτον. Διότι και αυτή θα πρέπει να απαντήσει τι θα πράξει η ίδια για την Κύπρο. Δηλαδή, η Κύπρος θα επιλέξει το ΝΑΤΟ αλλά την ώρα της κρίσης (είδε πχ λύση στο Κυπριακό), η Ουάσιγκτον θα παίζει αυτή τον επιτήδειο ουδέτερο; 

Όλα αυτά θα πρέπει λίαν συντόμως να ξεκαθαριστούν. 

ad2mobile

Και ο Νίκος Χριστοδουλίδης ως ο Υπουργός Εξωτερικών της χώρας έχει υποχρέωση να προωθήσει και να αναπτύξει αυτό τον διάλογο αλλά να ληφθούν και αποφάσεις: 

Είτε Ουάσιγκτον, είτε Μόσχα. Πρέπει να αποφασίσουμε. 

article 1