• Το ουσιαστικότερο ερώτημα δεν είναι αν θα πρέπει να πούμε ότι η «ΔΔΟ τελείωσε» διότι αυτό το απάντησε ήδη ο χρόνος. Το ουσιαστικότερο ερώτημα είναι «μετά την ΔΔΟ, τι;» 


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ
@tsangarisp


Η μορφή λύσης ΔΔΟ φτάνει σιγά σιγά στο τέλος της. Ουσιαστικά πάντοτε ήταν μια προβληματική βάση λύσης, η οποία σε πολλά ζητήματα απαιτούσε / απαιτεί τον τετραγωνισμό του κύκλου. 

Διότι για παράδειγμα, η «αποτελεσματική συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων» ερμηνεύεται ως «πολιτική ισότητα» αλλά την ίδια ώρα «όχι αριθμητική ισότητα», και θα πρέπει να εξευρεθεί η λύση σε αυτή την εξίσωση με ετερώνυμα κλάσματα των οποίων ο ελάχιστος κοινός πολλαπλάσιος είναι το 25,998,977.67895. 

Μέχρι σήμερα, 40 χρόνια συνομιλιών, με αυτή τη βάση λύσης, δεν κατάφερε κανένας να βρει απάντηση σε αυτή την εξίσωση. Δεν εξετάζω ποιου το λάθος ήταν. Άλλωστε δεν είναι αυτή η ουσία. Η ουσία είναι ότι για 40 χρόνια δυο πλευρές συζητούν και δεν βρίσκουν λύση, όχι συνολική, αλλά ούτε καν σε πτυχές της λύσης. 

Από την άλλη παρεισφρέουν στον διάλογο ψευτοδιλήμματα περί φοβίας του ενός ή του άλλου μέρους και τίθεται θέμα εγγύησης της Κυπριακής Δημοκρατίας από ένα τρίτο κράτος, το οποίο ούτως ή άλλως είναι εμπλεκόμενο και φέρει και ευθύνες για την σημερινή κατάσταση. Και διερωτάται κάποιος, αν το 2019, η Κύπρος ως μέλος της ΕΕ, έχει ανάγκη την εγγύηση ενός τρίτου κράτους; 

Και πάλι δεν θα εξετάσουμε ποιος είπε τι, ποιος δεν είπε τι, κτλ. Αυτό είναι άλλωστε ξεκάθαρο. Σημασία -και πάλι- έχει ότι ούτε σε αυτό το ζήτημα έχει εξευρεθεί μια φόρμουλα που να ικανοποιεί και τις δυο πλευρές παρόλο που οι πλευρές συζητούν εδώ και 40 χρόνια

Και σαν αυτά τα ζητήματα, υπάρχουν πολλά, όπως το Εδαφικό, το Περιουσιακό κτλ. Ουσιαστικά όποια σημαντική πτυχή του κυπριακού και αν αγγίξεις είτε δεν είναι συμφωνημένη είτε είναι συμφωνημένη αλλά «με το ζόρι»… και όταν πτυχές «κλείνουν» «με το ζόρι» είναι εύθραυστες και με την πρώτη ουσιαστική διαφωνία καταρρέουν. Είναι ξεκάθαρο αυτό. 

Συνεπώς, προκύπτουν δυο βασικά ερωτήματα: 

Πρώτον. Μήπως έφτασε η ώρα να πούμε «this is the end» στην μορφή λύσης της Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας; 

Δεύτερον. Και αν όχι ΔΔΟ, τι; 

Το ουσιαστικότερο όμως ερώτημα είναι το δεύτερο. Επειδή το πρώτο ούτως ή άλλως, είτε θέλουμε να το απαντήσουμε είτε όχι, δεν έχει σημασία. Ούτε έχει σημασία αν θέλουμε να το παραδεχτούμε ή όχι. Διότι, και το απάντησε και το παραδέχτηκε ήδη ο χρόνος. 40 ΧΡΟΝΙΑ χωρίς αποτέλεσμα. Εθελοτυφλούμε αν δεν το βλέπουμε. Και οι τρίτοι μας αφήνουν στην τύφλα μας αφού κατ’ αυτό τον τρόπο εξυπηρετούνται ή καλύτερα δεν επηρεάζονται και ιδιαίτερα τα δικά τους συμφέροντα, ενόσω η κατάσταση παραμένει ως έχει. 

Οπόταν αυτό που θα πρέπει να απαντήσει πρώτα και κύρια η Πολιτική Ηγεσία, είναι το εξής: «Μετά την ΔΔΟ, τι;» Δεν θέλουν να το απαντήσουν. Εννοείται. Κανένας δεν τολμά να μετακινηθεί από την ΔΔΟ, η οποία -ω τι τραγικό!- δεν επιτεύχθηκε εδώ και 40 χρόνια αλλά την ίδια ώρα η «αναζήτησή της» προσφέρει την μεγαλύτερη ασφάλεια στον κάθε πολιτικό

Την ώρα μάλιστα που όλοι γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται να επιτευχθεί! 

Αλλά ο χρόνος τελειώνει και εκ των πραγμάτων λίαν συντόμως, θα πρέπει όλοι να τοποθετηθούν. 

 
152
Thumbnail

Δεν θα συμβιβαστούμε με μια λογική περί πολιτισμού που τον αντιμετωπίζει ως κάτι που ανήκει σε λίγους. Που τον περιορίζει σε αποθήκες, αρχειοφυλάκια και στασιμότητα. Η λογική του κατεστημένου μέσα από το οποίο οι πιο «προχωρημένοι» αποτελούσαν την εξαίρεση, δεν ταιριάζει στην εποχή μας

ad1mobile


Του Μιχάλη Περσιάνη*
Όταν το τέλος του 2014 η Τράπεζα Κύπρου άλλαξε διεύθυνση, μια από τις κινήσεις που άρχισαν να γίνονται, ήταν και ο ορθολογισμός των δύο πολιτιστικών ιδρυμάτων, (Κύπρου και Λαϊκής), τα οποία είχαν πλέον συνενωθεί. Η διαδικασία άρχισε με την διερεύνηση των δεδομένων που παραλήφθηκαν από την νέα διεύθυνση.

Η εικόνα ήταν μάλλον καταθλιπτική για δύο λόγους.

Πρώτο, η ποιότητα των διευθυντικών πρακτικών δεν ήταν στα απαιτούμενα επίπεδα.

Δεύτερο, ήταν ένα σύστημα ημετέρων προς ημετέρους, με ελάχιστες λαμπρές εξαιρέσεις από άτομα με μεράκι. Ορισμένοι συνεχίζουν ένα εξαίρετο έργο από άλλους ρόλους και συχνά με προσωπικό κόστος.

Το έργο απευθυνόταν σε ένα στενό ακροατήριο, αυτοαναφορικό, ομφαλοσκοπικό και αναχρονιστικό. Η λογική που επικρατούσε ήταν πως δεν αξίζει στην υπόλοιπη κοινωνία να έχει πρόσβαση στο έργο που γίνεται, αφού «οι πολλοί» δεν αξίζουν τέτοιας ευκαιρίας.

Αυτές οι καταστάσεις βρήκαν τέλος.

Όσον αφορά στις εκδόσεις, υπήρχαν τότε 537 τίτλοι και 237 χιλιάδες αντίτυπα στις αποθήκες. Κλειστά, αδιάθετα, εγκλωβισμένα, φυλαγμένα σε συνθήκες πολύ χειρότερες από τις σημερινές.

>>> Όλες οι ειδήσεις χρονολογημένες - επιλεγμένο περιεχόμενο <<< 

Η πολιτική που ακολουθήθηκε έκτοτε είναι πως ο πολιτισμός δεν είναι για τους λίγους.

Δεν είναι προνόμιο μιας αστικής ελίτ που αποκλείει τους άλλους με την πρόφαση μιας δήθεν υψηλής ποιότητας.

Οι εκδόσεις διατέθηκαν, διατίθενται και θα διατίθενται. Επίσης ψηφιοποιούνται για τον απλούστατο λόγο πως βρισκόμαστε στο 2019 αλλά και για να ενισχυθεί η περεταίρω διάχυσή τους στην κοινωνία.

Χιλιάδες αντίτυπα διατέθηκαν στο Υπουργείο Παιδείας για να παραχωρηθούν σε σχολεία. Άλλα τόσα παραχωρήθηκαν στην Αρχιεπισκοπή για τις κατά τόπους βιβλιοθήκες της αλλά και στις τοπικές αρχές και κοινότητες για ενίσχυση της δικής τους προσπάθειας για αποκέντρωση του πολιτισμού. Έγιναν παζαράκια με πολύ υψηλές εκπτώσεις και μαζικές αγορές από το κοινό.

Το επόμενο βήμα είναι η διάθεση σε νοικοκυριά σε συνδυασμό και με την ψηφιοποίηση τους. Αυτό θα συνεχιστεί.

>>> Ειδήσεις από Bloomberg <<<

Η λογική πως τα βιβλία πρέπει να κοσμούν αποθήκες, έστω και πολύ καλύτερες από το χάλι που παραλάβαμε, δεν μας βρίσκει σύμφωνους. Τα βιβλία ανήκουν στις βιβλιοθήκες. Σχολείων, κοινοτήτων, εκκλησιών και σπιτιών. Και στα tablet. (Όπως το Read)

Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τις συλλογές, όπου η πρόοδος ήταν και είναι πολύ πιο αργή, λόγω και ζητημάτων ασφάλειας, καταγραφής, προστασίας των αντικειμένων και γενικότερων διαδικασιών. Κι αυτό, όμως, γίνεται, όπως προχωρεί (πιο αργά από ό,τι θα επιθυμούσαμε) και η ψηφιοποίησή τους.

Πάνω από όλα, δεν θα συμβιβαστούμε με μια λογική περί πολιτισμού που τον αντιμετωπίζει ως κάτι που ανήκει σε λίγους. Που τον περιορίζει σε αποθήκες, αρχειοφυλάκια και στασιμότητα. Η λογική του κατεστημένου μέσα από το οποίο οι πιο «προχωρημένοι» αποτελούσαν την εξαίρεση, δεν ταιριάζει στην εποχή μας.

Στην εποχή μας δεν ταιριάζει ούτε η λογική πως οτιδήποτε εμπεριέχει τεχνολογία «δεν είναι τέχνη» ή πως εκδίδουμε βιβλία με δεδηλωμένο στόχο και δεδηλωμένο σχεδιασμό που αποσκοπεί στην μαζική φύλαξη.

>>> Αρθρογραφία Brief <<<

Ο Πολιτισμός αλλά και η Έρευνα πρέπει να διαχέονται. Ο καιρός του κατεστημένου των λίγων-για-τους-λίγους, έχει παρέλθει. Ο επιθανάτιος ρόγχος του, μάλλον επιβεβαιώνει πως η πορεία μας είναι σωστή.

ad2mobile

Όσον αφορά στην διάθεση βιβλίων, αυτή θα συνεχιστεί, ελπίζω με την ίδια επιτυχία. Ανακοινώσεις θα ακολουθήσουν προς ενημέρωση των ενδιαφερομένων. Οι ηλεκτρονικές εκδόσεις επίσης συνεχίζονται.

*Ο Μιχάλης Περσιάνης είναι Διευθυντής Διεύθυνσης Εταιρικών Υποθέσεων της Τράπεζας Κύπρου, υπεύθυνος Πολιτιστικού Ιδρύματος Τράπεζας Κύπρου και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ογκολογικού Κέντρου της Τράπεζας Κύπρου
 
 

article 1