• Το ουσιαστικότερο ερώτημα δεν είναι αν θα πρέπει να πούμε ότι η «ΔΔΟ τελείωσε» διότι αυτό το απάντησε ήδη ο χρόνος. Το ουσιαστικότερο ερώτημα είναι «μετά την ΔΔΟ, τι;» 


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ
@tsangarisp


Η μορφή λύσης ΔΔΟ φτάνει σιγά σιγά στο τέλος της. Ουσιαστικά πάντοτε ήταν μια προβληματική βάση λύσης, η οποία σε πολλά ζητήματα απαιτούσε / απαιτεί τον τετραγωνισμό του κύκλου. 

Διότι για παράδειγμα, η «αποτελεσματική συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων» ερμηνεύεται ως «πολιτική ισότητα» αλλά την ίδια ώρα «όχι αριθμητική ισότητα», και θα πρέπει να εξευρεθεί η λύση σε αυτή την εξίσωση με ετερώνυμα κλάσματα των οποίων ο ελάχιστος κοινός πολλαπλάσιος είναι το 25,998,977.67895. 

Μέχρι σήμερα, 40 χρόνια συνομιλιών, με αυτή τη βάση λύσης, δεν κατάφερε κανένας να βρει απάντηση σε αυτή την εξίσωση. Δεν εξετάζω ποιου το λάθος ήταν. Άλλωστε δεν είναι αυτή η ουσία. Η ουσία είναι ότι για 40 χρόνια δυο πλευρές συζητούν και δεν βρίσκουν λύση, όχι συνολική, αλλά ούτε καν σε πτυχές της λύσης. 

Από την άλλη παρεισφρέουν στον διάλογο ψευτοδιλήμματα περί φοβίας του ενός ή του άλλου μέρους και τίθεται θέμα εγγύησης της Κυπριακής Δημοκρατίας από ένα τρίτο κράτος, το οποίο ούτως ή άλλως είναι εμπλεκόμενο και φέρει και ευθύνες για την σημερινή κατάσταση. Και διερωτάται κάποιος, αν το 2019, η Κύπρος ως μέλος της ΕΕ, έχει ανάγκη την εγγύηση ενός τρίτου κράτους; 

Και πάλι δεν θα εξετάσουμε ποιος είπε τι, ποιος δεν είπε τι, κτλ. Αυτό είναι άλλωστε ξεκάθαρο. Σημασία -και πάλι- έχει ότι ούτε σε αυτό το ζήτημα έχει εξευρεθεί μια φόρμουλα που να ικανοποιεί και τις δυο πλευρές παρόλο που οι πλευρές συζητούν εδώ και 40 χρόνια

Και σαν αυτά τα ζητήματα, υπάρχουν πολλά, όπως το Εδαφικό, το Περιουσιακό κτλ. Ουσιαστικά όποια σημαντική πτυχή του κυπριακού και αν αγγίξεις είτε δεν είναι συμφωνημένη είτε είναι συμφωνημένη αλλά «με το ζόρι»… και όταν πτυχές «κλείνουν» «με το ζόρι» είναι εύθραυστες και με την πρώτη ουσιαστική διαφωνία καταρρέουν. Είναι ξεκάθαρο αυτό. 

Συνεπώς, προκύπτουν δυο βασικά ερωτήματα: 

Πρώτον. Μήπως έφτασε η ώρα να πούμε «this is the end» στην μορφή λύσης της Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας; 

Δεύτερον. Και αν όχι ΔΔΟ, τι; 

Το ουσιαστικότερο όμως ερώτημα είναι το δεύτερο. Επειδή το πρώτο ούτως ή άλλως, είτε θέλουμε να το απαντήσουμε είτε όχι, δεν έχει σημασία. Ούτε έχει σημασία αν θέλουμε να το παραδεχτούμε ή όχι. Διότι, και το απάντησε και το παραδέχτηκε ήδη ο χρόνος. 40 ΧΡΟΝΙΑ χωρίς αποτέλεσμα. Εθελοτυφλούμε αν δεν το βλέπουμε. Και οι τρίτοι μας αφήνουν στην τύφλα μας αφού κατ’ αυτό τον τρόπο εξυπηρετούνται ή καλύτερα δεν επηρεάζονται και ιδιαίτερα τα δικά τους συμφέροντα, ενόσω η κατάσταση παραμένει ως έχει. 

Οπόταν αυτό που θα πρέπει να απαντήσει πρώτα και κύρια η Πολιτική Ηγεσία, είναι το εξής: «Μετά την ΔΔΟ, τι;» Δεν θέλουν να το απαντήσουν. Εννοείται. Κανένας δεν τολμά να μετακινηθεί από την ΔΔΟ, η οποία -ω τι τραγικό!- δεν επιτεύχθηκε εδώ και 40 χρόνια αλλά την ίδια ώρα η «αναζήτησή της» προσφέρει την μεγαλύτερη ασφάλεια στον κάθε πολιτικό

Την ώρα μάλιστα που όλοι γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται να επιτευχθεί! 

Αλλά ο χρόνος τελειώνει και εκ των πραγμάτων λίαν συντόμως, θα πρέπει όλοι να τοποθετηθούν. 

 
175
Thumbnail

Αν τα ΜΕΔ είναι «κίνδυνος θάνατος» για τις Τράπεζες, η μη απορρόφηση χρημάτων υπό μορφή δανείων από τους πολίτες είναι «βέβαιος θάνατος». Και αφού η πλειοψηφία των πολιτών τέθηκε εκτός χρηματοπιστωτικού συστήματος, πώς και σε ποιους θα διαθέσουν τα λεφτά σε μορφή δανείων οι Τράπεζες; Κάποια/ες θα πεθάνουν ή θα σμικρυνθούν τόσο, όσο σηκώνει η αγορά... 

ad1mobile


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Αν υπάρχει προσφορά σε ένα προϊόν αλλά δεν υπάρχει ζήτηση ή η ζήτηση δεν μπορεί να ανταποκριθεί στα κριτήρια της προσφοράς τότε δημιουργείται υπερπροσφορά και είτε πέφτουν οι τιμές είτε κάποιος χάνει λεφτά, και συνήθως αυτός που χάνει λεφτά σε τέτοιες περιπτώσεις είναι αυτός που διαθέτει το προϊόν αλλά δεν μπορεί να το πουλήσει. 

Στην περίπτωση των Τραπεζών, το σκηνικό σήμερα είναι παρόμοιο. 

Οι Τράπεζες διαθέτουν ρευστό προς «πώληση», μέσω δηλαδή δανείων, αλλά η ζήτηση δεν υπάρχει. Ή αν υπάρχει η ζήτηση, οι όροι και οι προϋποθέσεις που πλέον τέθηκαν είναι τόσο αυστηροί που ουσιαστικά θέτουν εκτός διαδικασίας ζήτησης τους ενδιαφερόμενους και εν δυνάμει αγοραστές των τραπεζικών προϊόντων, ήτοι δανειολήπτες. 

Αυτό κατ’ επέκταση οδηγεί σε υπερβολική πλεονάζουσα ρευστότητα, η οποία αυτή την στιγμή στο τραπεζικό σύστημα της Κύπρου κυμαίνεται στα περίπου 14 δισεκατομμύρια ευρώ, τα οποία παραμένουν αδιάθετα λόγω κυρίως του γεγονότος ότι μειώθηκαν οι ενδιαφερόμενοι δανειολήπτες αλλά και όσοι ενδιαφέρονται για δανεισμό η συντριπτική πλειοψηφία αυτών είναι πρακτικά «εκτός συστήματος» αφού είτε είχαν οι ίδιοι στο παρελθόν Μη Εξυπηρετούμενο Δάνειο είτε είναι εγγυητές σε δανειολήπτη με ΜΕΔ. 

Η Στήλη έγραψε και παλαιότερα ότι με την πολιτική του καθολικού χαρακτηρισμού του «εξόριστου» σε όσους αναδιάρθρωσαν δάνειο ή σε όσους είναι εγγυητές σε ΜΕΔ, θα οδηγηθούμε σε αντίθετα αποτελέσματα αφού ουσιαστικά στην κατηγορία των «εξόριστων» βρίσκεται, σύμφωνα με εκτιμήσεις οικονομικών αναλυτών, μια σημαντική μερίδα πολιτών. 

Εάν σε αυτή την μερίδα προστεθούν και οι πολίτες που δεν διαθέτουν τα εισοδήματα για νέο δανεισμό (αυτή η μερίδα πάντοτε υπήρχε), το συνολικό ποσοστό των πολιτών που είναι πρακτικά εκτός χρηματοπιστωτικού συστήματος ενδεχομένως να ανέρχεται και σε ποσοστά της τάξεως του 80%. 

>>> Αρθρογραφία Brief <<<

Άλλωστε αυτό διαφαίνεται και από την πλεονάζουσα ρευστότητα, τα κεφάλαια δηλαδή που παραμένουν αδιάθετα αλλά αυτό θα αρχίσει να διαφαίνεται και από τα αποτελέσματα των τραπεζών, είτε τώρα είτε μετέπειτα.  

Ως ένα τρόπο αντιμετώπισης της πλεονάζουσας ρευστότητας οι τράπεζες αναμένεται να κινηθούν σύντομα προς την επιβολή αρνητικού καταθετικού επιτοκίου για τους μεγαλοκαταθέτες. Δηλαδή αντί να λαμβάνεις τόκους από τις καταθέσεις, θα πληρώνεις τόκο προς την Τράπεζα για την φύλαξη των λεφτών σου. Αυτό αναμένεται, αν δεν βελτιωθεί η κατάσταση, να επεκταθεί και σε μικρότερους καταθέτες. 

Ουσιαστικά η πολιτική των αρνητικών καταθετικών επιτοκίων στέλνουν το μήνυμα πως «κύριοι, δεν ενδιαφερόμαστε για άλλες καταθέσεις. Πάρτε τις και φύγετε αν θέλετε».

Την ίδια ώρα όμως, από την στιγμή που οι Τράπεζες δεν θέλουν άλλες καταθέσεις διότι απλούστατα δεν βρίσκουν πελάτες να τους πουλήσουν τις καταθέσεις υπό μορφή δανείων, σημαίνει πως η αγορά μειώνεται και σε μια μειωμένη και ζορισμένη αγορά, ίσως ο αριθμός των εμπορικών τραπεζών που λειτουργούν σήμερα στην Κύπρο να είναι υπερβολικά μεγάλος

Στην Κύπρο σήμερα λειτουργούν 7 εγχώρια χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, 3 θυγατρικές Χρηματοπιστωτικών Ιδρυμάτων από χώρες της ΕΕ, 1 θυγατρική από χώρα εκτός ΕΕ, 5 υποκαταστήματα Τραπεζών από χώρες εντός ΕΕ και 13 υποκαταστήματα Τραπεζών από χώρες εκτός ΕΕ. 

Αν το λιανικό τραπεζικό εμπόριο «ελέγχεται» σήμερα κατά κύριο λόγο από 11 τράπεζες (τις επτά εγχώριες και τις 4 θυγατρικές), το ερώτημα που προκύπτει, είναι κατά πόσο αυτές οι 11 τράπεζες θα αντέξουν και ποιες από αυτές θα αντέξουν...  

>>> Όλες οι ειδήσεις χρονολογημένες - επιλεγμένο περιεχόμενο <<<

Θα αντέξουν να μην παραχωρούν δάνεια στην πλειοψηφία των πολιτών; Θα αντέξουν σε αυτή την οικονομική πίεση; 

Διότι ουσιαστικά αν τα ΜΕΔ σήμερα είναι το Nr1 πρόβλημα στις τράπεζες, η μη σύναψη νέων δανειστικών συμβάσεων, είναι χειρότερο πρόβλημα για τις ίδιες και αυτό ήδη το αντιλαμβάνονται.  

Όλο το σύστημα χρειάζεται αναθεώρηση

Το πώς διασφαλίζεται ότι μια νέα σύμβαση δανείου δεν θα μετατραπεί σε ΜΕΔ, αλλά και αν μετατραπεί σε ποιο βαθμό θα είναι καλυμμένοι οι πιστωτές, αυτό είναι θέμα που θα πρέπει να το εξετάσουν οι ίδιες οι τράπεζες.

Αν θέλουν βεβαίως να επιβιώσουν. 

ad2mobile

Αλλιώς κάποια ή κάποιες τράπεζες θα κλείσουν ή θα προχωρήσουν σε απολύσεις ώστε το μέγεθός τους να συνάδει και με την αγορά. 

Είναι ξεκάθαρο που οδηγούνται τα πράγματα αν η κατάσταση παραμείνει ως έχει σήμερα… Και αυτή τη φορά είναι καλύτερα να δούμε κατάματα το πρόβλημα, να το αντιμετωπίσουμε ή να προετοιμαστούμε για αυτό που έρχεται παρά να αρχίσουμε τις αλχημικές δηλώσεις συγκάλυψης, όπως τότε, το 2010/11... 

article 2