ΑΠΟΨΗ: Λίγο πριν τις Βουλευτικές να μιλήσουμε ξανά για κατώτατο

Η προϊστορία αυτό μας διδάσκει. Ότι δηλαδή λίγο πριν από κάθε εκλογική αναμέτρηση έρχονται φιλολαϊκές εξαγγελίες, που στις πλείστες των περιπτώσεων, πρόκειται και για φαμφάρες και βαρύγδουπες υποσχέσεις

τ
ΓΡΑΦΕΙ Ο 
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ
Twitter: @tsangarisp
 
 

«Καταληκτικά η brief επιχειρεί να απαντήσει και το ερώτημα που τίθεται μέσω του τίτλου: Πότε θα αυξηθεί ο κατώτατος μισθός; Η απάντηση μάλλον κρύβεται -χρονικά- κάπου στο 2020. Η πορεία αποκλιμάκωσης της ανεργίας, όπως παρουσιάζεται και στο ακόλουθο γραφικό, δείχνει ότι η τάση δεν είναι τόσο ισχυρή που να περιορίσει το ποσοστό της ανεργίας στο 5% εντός των επόμενων μηνών».

Αυτά αναφέρονται σε σημερινή ανάλυση της Brief

Αυτό όμως που δεν αναφέρεται στην Ανάλυση είναι το τι υπάρχει πολιτικά «κάπου το 2020» (και ορθώς δεν αναφέρεται διότι σε μια σωστή ανάλυση και ρεπορτάζ ποτέ δεν πρέπει να περιέχονται αναφορές οι οποίες είτε παραπλανούν είτε «οδηγούν» τον αναγνώστη σε προσεγγίσεις, οι οποίες δεν έχουν να κάνουν με την ουσία του θέματος αλλά ενδεχομένως με προσωπικές απόψεις του συντάκτη)… 

Οπόταν λοιπόν, διαβάζοντας την ανάλυση, όπου καταληκτικά σημειώνεται, πως βάσει δεδομένων, εκτιμάται ότι η Κύπρος θα βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους απασχόλησης (κάτω του 5%) κάπου το 2020 και άρα τότε θα μπορεί να εφαρμοστεί η προεκλογική εξαγγελία για αύξηση του κατώτατου μισθού, αμέσως σκέφτηκα: «Βουλευτικές εκλογές». Και αμέσως μετά: «Θα είναι μια καλή εξαγγελία από πλευράς Κυβέρνησης και κατ’ επέκταση ΔΗΣΥ για αύξηση του κατώτατου μισθού». 

μ

Όντως όμως έτσι θα γίνει; Κυβέρνηση και ΔΗΣΥ -αν συμπέσει η κατάσταση πλήρους απασχόλησης λίγο πριν τις βουλευτικές- θα εξαγγείλουν και την πολιτική για αύξηση του κατώτατου μισθού; Την απάντηση δεν την γνωρίζω. 

Όμως αυτό που γνωρίζω είναι πως για ολόκληρες δεκαετίες μας έχουν συνηθίσει οι εκάστοτε κυβερνώντες να εξαγγέλλουν διάφορα μέτρα και διάφορες άλλες φιλολαϊκές πολιτικές ώστε να γαργαλήσουν τους ψηφοφόρους. Αυτό όμως δεν συμβαίνει μόνο από πλευράς των εκάστοτε Κυβερνήσεων και κυβερνώντων κομμάτων. Συμβαίνει και από πλευράς άλλων κομμάτων, συμπολιτευόμενα, αντιπολιτευόμενα, ουδέτερα κτλ και ιδιαίτερα σε βουλευτικές εκλογές. 

Η προϊστορία -πλην κάποιων εξαιρέσεων όπως πχ πρόσφατα το 2016, από πλευράς Αβέρωφ, ο οποίος το «πλήρωσε όμως ακριβά» διότι ενώ υπήρχαν 15 μέτρα έτοιμα αυτά δεν εξαγγέλθηκαν προεκλογικά αλλά μετεκλογικά- αυτό μας διδάσκει. Ότι δηλαδή λίγο πριν από κάθε εκλογική αναμέτρηση έρχονται φιλολαϊκές εξαγγελίες, που στις πλείστες των περιπτώσεων, πρόκειται και για φαμφάρες και βαρύγδουπες υποσχέσεις. 

Δεν υποστηρίζω ότι η δέσμευση για καθορισμό εθνικού κατώτατου μισθού είναι φαμφάρα. Ούτε βεβαίως και μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι πανάκεια. Άλλωστε ως προς την φιλοσοφία του κατώτατου μισθού, οι απόψεις διίστανται. Η Στήλη αναφέρει ενδεικτικά μόνο ότι έψαξε τι ισχύει στις τρεις μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρώπης. Και στις τρεις Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία καθορίζεται εθνικός κατώτατος μισθός δια Νόμου (είδε γράφημα πάνω). 

Όπως και να έχει, η ουσία της σημερινής επισήμανσης είναι άλλη. Ότι πρέπει επιτέλους να σταματήσουμε να θεωρούμε διάφορες εξαγγελίες ως «δόλωμα» για την αύξηση των ποσοστών. 

Το ίδιο όμως ισχύει και αντίστροφα: Οι πολίτες οφείλουν να σταματήσουν να αρέσκονται σε μεγάλες πολιτικές υποσχέσεις και να αρχίσουμε να κρίνουμε την πολιτική και τους πολιτικούς κατά κύριο λόγο από τις πολιτικές τους πράξεις και το τι έπραξαν. Όχι για το τι θα κάνουν…   

 

Παναγιώτης Τσαγγάρης
 
98
Thumbnail

Το status quo φαίνεται να είναι βολικό για όλους… 

ad1mobile


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Δεν ξέρω γιατί ο Αντόνιο Γκουτέρες απέφυγε στην έκθεση του να αναφερθεί στις δικές του διευκρινίσεις της 4ης Ιουλίου 2017 ως προς το δικό του Πλαίσιο της 30ης Ιουνίου 2017. 

Ψάχνοντας το όλο θέμα δημοσιογραφικά, τέθηκαν υπόψη μου δυο εκδοχές: 

Πρώτον, ότι ο Γενικός Γραμματέας γνωρίζοντας την κάθετη θέση της Άγκυρας ως προς την κατάργηση των Εγγυήσεων, δεν θέλησε να «κλείσει» τις πόρτες για ενδεχόμενο επανέναρξης διαλόγου. 

Δεύτερον, ότι ο Γενικός Γραμματέας, απλούστατα αντιλήφθηκε πως δεν μπορεί να πάει «κόντρα» στην Άγκυρα στο συγκεκριμένο θέμα και αναδιπλώθηκε. 

Υπάρχει όμως και μια άλλη εκδοχή. Ότι οι διευκρινίσεις που δόθηκαν από τον ίδιο τον Αντόνιο Γκουτέρες, την 4η Ιουλίου 2017, ΔΕΝ έχουν καταγραφεί πουθενά και συνεπώς δεν αποτελούν ΕΠΙΣΗΜΟ έγγραφο

Όποιο και αν ισχύει όμως, η ουσία παραμένει και παραμένει μάλιστα χωρίς να ξεκαθαρίζεται: 

Ότι το Πλαίσιο Γκουτέρες παραμένει αδιευκρίνιστο μέχρι σήμερα, αφού ο ίδιος (ο γγ του ΟΗΕ) που το διευκρίνισε την 4η Ιουλίου 2017 αρνείται να επιβεβαιώσει τις δικές του διευκρινίσεις! 

Είναι κατανοητό ότι θα ακουστεί «κλισέ κυπριακό» αν κάποιος προσπαθήσει να επιρρίψει ευθύνη στον Γενικό Γραμματέα. Και η Στήλη αρκετές φορές σημείωσε την διαφωνία της με τις καθολικές προσεγγίσεις που ακούγονται διαχρονικά στα του κυπριακού που θέλουν τον εκάστοτε Γενικό Γραμματέα και τον εκάστοτε Αντιπρόσωπό του για το κυπριακό να ευθύνεται για το όποιο αδιέξοδο. Και εξού ακριβώς όταν προκύψει πραγματική ανάγκη να το πράξεις, χάνεται η έξωθεν καλή μαρτυρία διότι ούτως ή άλλως τους κατηγορείς όλους και πάντα.

Όμως επί του συγκεκριμένου ζητήματος, όντως προκύπτουν ερωτήματα, με το κυριότερο να είναι, γιατί ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ δεν ξεκαθαρίζει τα πράγματα και με την στάση του κάνει τα απλά, δύσκολα

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Διότι αν ο Αντόνιο Γκουτέρες επαναλάβει τις διευκρινίσεις της 4ης Ιουλίου για το Πλαίσιο του (σε σημερινή μας ανάλυση αναδημοσιεύουμε τις ουσιαστικότερες διαφορές μεταξύ του Πλαισίου της 30ης Ιουνίου και του Πλαισίου κατόπιν διευκρινίσεων της 4ης Ιουλίου 2017)  τότε ουσιαστικά σφυρίζει τον τελικό γύρο των διαπραγματεύσεων, στον οποίο οι δυο πλευρές θα πρέπει να τοποθετηθούν οριστικά και θα διαφανούν και οι πραγματικές προθέσεις. Τόσο της Ελληνοκυπριακής πλευράς όσο και της Τουρκοκυπριακής πλευράς. 

Δεν γίνεται και δεν νοείται να βρισκόμαστε μπροστά από οριστική και τελική κατάρρευση της ΔΔΟ όπως αυτή προτείνεται και συζητείται εδώ και τέσσερεις δεκαετίες και να μην υπάρχει ένας άνθρωπος να θέσει τα ζητήματα κατά τελεσίδικο τρόπο, ώστε στο κάτω, κάτω να ξέρουμε και τι γίνεται. Είτε οι δυο πλευρές θα συμφωνήσουν, είτε οι δυο πλευρές θα πρέπει να σκεφτεί η κάθε μια κατά πόσο τελικά θέλει επανένωση και αν ναι βάσει ποιου μοντέλου λύσης θα επέλθει η επανένωση. 

ad2mobile

Οι επιλογές βεβαίως δεν είναι αρκετές. Είναι μόνο τρεις. Είτε λύση επανένωσης ή μέσω αυτού του μοντέλου της ΔΔΟ ή μέσω άλλου μοντέλου, είτε συνέχιση του στάτους κβο με ό,τι αυτό συνεπάγεται χρόνο με το χρόνο, είτε λύση διχοτόμησης. 

Τα Ηνωμένα Έθνη πάντως δεν φαίνεται να ενοχλούνται με το status quo, όπως ούτε κι’ εμείς αλλά ούτε και οι Τουρκοκύπριοι απ’ ότι όλα δείχνουν… 

article 1