ΑΠΟΨΗ: Με τόσα Ψέματα που ντύσαμε τις λέξεις…

Ποια Αλήθεια να σου πω και να πιστέψεις; - Προς διαχρονικά προβληματισμένους, επιστολής δέκατης έκτης, το ανάγνωσμα…

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ*


Με αυτά και εκείνα που συμβαίνουν γύρω μας ο Πορθητής μας έλειπε. Σπουδαία! Το δίκαιο των θαλασσών εννοείται πως ποσώς αφορά το Μεγάλο και Ιερό Τουρκικό Έθνος. Η αίσθησή τους περί δικαιοσύνης προφανώς ήταν από πάντα διαστρεβλωμένη. Το τι είναι δίκαιο και τι άδικο λειτουργεί στο μυαλό τους με τρόπο παρόμοιο με τον τρόπο που σκέφτονται τα ανώριμα τετράχρονα. Το δικό μου είναι το δίκαιο και το δικό σου είναι το άδικο. Εγώ είμαι ο σωστός, ο σπουδαίος, ο ικανός, ο αδικημένος. Η περηφάνια μου για το ποιος είμαι και ο άκρατος εθνικισμός μου δεν μου επιτρέπει βλέπετε να δω τα πράγματα και από άλλη γωνία. (Προσωπική μου άποψη, αν και δεν είμαι ψυχολόγος, είναι πως βρίσκονται προσκολλημένοι στο στάδιο του «εγώ» εδώ και αιώνες).

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

Πρέπει να σας εμπιστευτώ, και ελπίζω να μείνει μεταξύ μας, πως ποτέ μου δεν κατάλαβα πώς λειτουργεί η πολιτική. Οι εχθροί μετατρέπονται σε φίλους και οι αδελφικοί φίλοι γυρίζουν την πλάτη ο ένας στον άλλο, αν και εφόσον αυτό εξυπηρετεί πολιτικούς ελιγμούς και παιχνίδια εσωτερικής κατανάλωσης. Στην πραγματικότητα η όλη κατάσταση, με τον Πορθητή εννοώ, εμένα προσωπικά, που είμαι και ολίγον αδαής, και που πιστεύω και στα χαμένα θαύματα και στα καμένα δάση που ξαναπρασινίζουν και στο δίκαιο των φτωχών και των αδύναμων, μου φαίνεται απλούστατα παράλογη και θεωρώ την αντιμετώπισή της ολίγον τι επιπόλαιη και παιχνίδι εντυπώσεων, δεμένο στο άρμα της πολιτικής και των Ευρωεκλογών.

Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση αποκαλεί το τι μας συμβαίνει, δικαίως κατά τη γνώμη μου, δεύτερη εισβολή, δηλώνει πως όλα καλά αν και ο ΟΗΕ κρατά ίσες αποστάσεις, γιατί ήταν αναμενόμενο. Δηλώνει πως το «θα παρακολουθούμε την υπόθεση» των Ευρωπαίων είναι έμμεση- μεταξύ μας σίγουρα πρέπει να είναι πολύ μα πάρα πολύ έμμεση- απειλή για κυρώσεις. Ταυτόχρονα λέει πως πρέπει να δώσουμε χώρο και χρόνο στη διπλωματία για να δουλέψει και να μην ανησυχούμε γιατί η Total θα προβεί την ώρα ακριβώς που πρέπει, ούτε ένα λεπτό πιο νωρίς, ούτε ένα λεπτό πιο αργά, σε δηλώσεις- ευχάριστες αυτή τη φορά- άλλες από εκείνες του Πορθητή. Και ο Πορθητής σαν καλό παιδί που είναι θα βάλει την ουρά στα σκέλια και θα γεωτρήσει αλλού.

Και η αντιπολίτευση. Μια χαρούλα. Με γενικά και αόριστα σχόλια ή κορόνες υπέρμετρου πατριωτισμού, δηλώνει πως έπρεπε να κάνουν περισσότερα και να είναι πιο αυστηροί και πιο έντονοι και να προκαλέσουν κυρώσεις στο θηρίο που ονομάζεται Τουρκία και στον τρελό που την κυβερνά. Ναι, εκείνον που έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα βομβιστή τρομοκράτη, ζωσμένο με εκρηκτικά, έτοιμο να πεθάνει για να πάει στον παράδεισο του πιλαφιού, και ο οποίος χαλαρά και άνετα σουλατσάρει στο χώρο της Μέσης Ανατολής με το θράσος Καουμπόι σε χώματα Ινδιάνων. 

Μπορεί να είμαι ολίγον τι υπερβολικός και να ανησυχώ πολύ περισσότερο από ότι πρέπει, αλλά πρέπει να ομολογήσω πως εγώ τους τρελούς τους φοβάμαι. Γιατί κατά συρροή και καθ΄ομολογία δηλώνουν πως είναι έτοιμοι για τα πάντα. Γιατί το έχουν ξανακάνει- σώπα καλέ- κάτι μικρογενοκτονίες, κάτι εισβολές και κατοχές, κάτι δήθεν πραξικοπήματα, κάτι επαναλήψεις εκλογών γιατί δεν μας βολεύει, κάτι διεθνείς συνθήκες τις οποίες σκίζουν και καταπατούν ως κουρελόχαρτα. Μικροπράγματα θα μου πεις. Όλοι έχουμε και τα πάνω και τα κάτω μας. Εμείς και τους εμπιστευόμαστε και επενδύουμε και κατηγορούμε την κυβέρνηση- την όποια κυβέρνηση- δεν καταφέρνει να τους κάνει ζάφτι.

Ξέρω, πως στα παραμύθια και στους μύθους, το μέγεθος δεν έχει σημασία, και πως ο Δαβίδ, με το μαλλί ριγμένο πίσω, μπορεί να εξολοθρεύσει τον Γολιάθ.

Δεν πρέπει να ξεχνούμε πως ο δικός μας ο Δαβίδ είναι κουρεμένος και… πως ο δικός τους ο Γολιάθ, δεν πτοείται από λίγες τρίχες.

Μερικές φορές ακούω λοιπόν τις δηλώσεις και δεν πιστεύω στα αυτιά μου. Ας κάνουμε και τις συνεργασίες- διμερείς, τριμερείς, πολυμερείς- και τα σύμφωνά μας. Ας καταγράψουμε και τις συντεταγμένες μας- που έγινε μείζον θέμα λες και αν ήταν καταγραμμένες θα σταματούσαν την Τουρκία- . Ας κάνουμε μέχρι τελικής πτώσης τον διπλωματικό μας αγώνα και ας ενημερώσουμε και την Ευρώπη και τα Ηνωμένα Έθνη. Ας διεκδικήσουμε πολλά για να πάρουμε λίγα. Ας ανάψουμε και μια λαμπάδα στο μπόι μας. Ας παρακαλέσουμε και τον Αλάχ για καλό και για κακό. Αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας πιστεύοντας πως μπορούμε να βάλουμε σε τάξη ένα Έθνος το οποίο από πάντα είχε ροπή στην αταξία, στην αδικία, στο έγκλημα και ας μην ψέγουμε τη δική μας ατσαλοσύνη, ή παράλειψη, ή έλλειψη συνεργασίας, ή ανικανότητα ή και ατολμία, για το άκρο άωτο της εγκληματικότητας. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Να σας θυμίσω πως ο βιαστής φταίει πάντα για τον βιασμό, ακόμη και αν το θύμα φορούσε προκλητικά ρούχα και βρισκόταν σε ακατάλληλο μέρος στην ακατάλληλη στιγμή.

Υπογραφή: Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων.

Υ.Γ.: Εγώ προσωπικά θα τους έλεγα πάρτε τα αέρια και δώστε μας την Κερύνεια.

*Εκπαιδευτικός-συγγραφέας

Έλενα Περικλέους
 
111
Thumbnail

Ο πολύς πολιτικός καθωσπρεπισμός και ο πολύς πολιτικοκορεκτισμός δημιουργεί μαλθακή Κοινή Γνώμη… εκτός και αν αυτό θέλουμε…  

ad1mobile


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

«Μέτρον άριστον». Το έχουμε και στην διδασκαλία μας, το έχουμε και για να υπερηφανευόμαστε ότι ως Έλληνες έχουμε «φιλοσοφία» και «ιστορία» από αρχαιοτάτων χρόνων (όντως τα έχουμε, αλλά βεβαίως το στοίχημα και η ουσία δεν είναι το τι κληρονομούμε αλλά το τι κληροδοτούμε). Και πώς τα έχουμε όμως, τι να τα κάνουμε εάν -αφού τα θεωρούμε «σοφά ρητά»- δεν τα χρησιμοποιούμε; 

Ιδιαίτερα εδώ στην Κύπρο στις πλείστες των περιπτώσεων, ανεξαρτήτως σε ποιο τομέα, κάνουμε οτιδήποτε άλλο, πέραν του μέτρου. Όποιο θέμα θέλετε να σκεφτείτε, σκεφτείτε το και ψάξτε το λίγο. Είτε είμαστε στο μαύρο είτε στο άσπρο.

Θέλουμε να αλλάξουμε νομοθεσία για κάτι; Την αλλάζουμε και την πάμε στο άλλο άκρον. Ούτε λαμβάνουμε υπόψη αν κατά την περίοδο που θα εφαρμοστεί η συγκεκριμένη νομοθεσία είναι η κοινωνία έτοιμη να την αποδεχτεί, αν υπάρχουν οι υποδομές για την εφαρμογή της αλλά ούτε και σκεφτόμαστε αν υπάρχει δυνατότητα ελέγχου εφαρμογής της νομοθεσίας. 

Και ο λόγος; Διότι συμπεριφερόμαστε ως αρχοντοχωριάτες και θέλοντας να δείξουμε στην «ΕΕ» ότι είμαστε πολύ «προχωρημένοι» κάνουμε  νομοθεσίες, των οποίων δεν μπορούμε καν να ελέγξουμε την εφαρμογή τους

Το θέμα μας όμως δεν είναι οι νομοθεσίες αλλά η νοοτροπία. Το θέμα μας είναι αυτή η μανία μας στην Κύπρο να υπερβάλλουμε σε όλα. Να δείχνουμε ότι είμαστε «προχωρημένοι», όπως συμβαίνει και με τον «πολιτικοκορεκτισμό». Μάθαμε τα τελευταία χρόνια δήθεν να είμαστε «political correct», «πολιτικά ορθοί». Ή πιο σωστά, μάθαμε τα τελευταία χρόνια να το παίζουμε «πολιτικά ορθοί». Και δεν γίνεται να πεις το τάδε, δεν γίνεται ο πολιτικός να χρησιμοποιεί το τάδε «ύφος», το άλλο επίθετο, το παράλλο ουσιαστικό και πάει λέγοντας. 

Δεν θα αναφερθώ στους διάφορους μανδύες αυτής της τάσης της «πολιτικής ορθότητας», που για να φαίνεται «δίκαιη» και «ωραία» προτάσσεται ο ρατσισμός, η ομοφοβία και οι διακρίσεις. Το να αποκαλέσεις τον άλλο με το χρώμα του, είναι κακό από μόνο του και δεν χρειάζεται η θεώρηση της «πολιτικής ορθότητας» για να στο επιβάλει. Όπως και το να διακρίνεις τους ανθρώπους βάσει της σεξουαλικής τους επιλογής ή βάσει του φύλου τους είναι επίσης λάθος και κακό και επίσης δεν θες το «κίνημα της Πολιτικής Ορθότητας» για να στο υποδείξει ή να στο επιβάλει. Ούτε και θα αναφερθώ, σήμερα, στη συζήτηση για το κατά πόσο αυτός ο πολιτικοκορεκτισμός τείνει να γίνει ο σύγχρονος αριστερός μακαρθισμός

Θα αναφερθώ όμως σε αυτό τον «ατίθασο», τον «μη πολιτικά ορθό» άντρα, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Νίκο Αναστασιάδη, που τόλμησε να μιλήσει εκτός αυτού του κώδικα της «Πολιτικής Ορθότητας»

Ο οποίος εμφανίστηκε μη πολιτικά ορθός όχι μια φορά αλλά σε 10 περιπτώσεις στην ίδια ομιλία κατά τη διάρκεια της πανεπαρχιακής συγκέντρωσης του ΔΗΣΥ Λεμεσού το βράδυ της Παρασκευής (17/5). 

1. Από το πρωί μέχρι το βράδυ προσπαθούν να μηδενίσουν τα πάντα, θέλουν να μας φέρουν στο επίπεδο τους
2. Δεν μπορούν τα μηδενικά να μιλούν για τους άριστους ή εκείνους που αρίστευσαν
3. Το μόνο που κατόρθωσαν να φέρουν, συνέχισε, ήταν τη δυστυχία, τη φτώχεια, τις αποκοπές στις συντάξεις, τις αποκοπές στους μισθούς, την κατάργηση του κοινωνικού κράτους
4. Ίσως δεν αντιλαμβάνονται, διότι ουδέποτε βίωσαν ανάλογα, ουδέποτε είχαν πολιτική να εξαγγείλουν και όταν ακούν να υλοποιούνται έργα παθαίνουν μαρασμό".
5. Παραλάβαμε μια Κύπρο που δεν διέφερε από τον (σκυβαλότοπο) Κοτσιάτη και τους ενοχλεί γιατί έχουμε δημιουργήσει πύργους και  ολόκληρα έργα στη Λεμεσό, στην Πάφο, στη Λάρνακα, στην Αμμόχωστο, στη Λευκωσία, ύψους 1 δισεκατομμυρίου 200 εκατομμυρίων ευρώ και έχουν το θράσος να μιλούν
6. Αντιλαμβάνονται πόσα μέλη της ΠΕΟ βρήκαν δουλειά εξαιτίας της ανάπτυξης που παρατηρείται
7. Τόσο πάθος, τόσο μένος που ειλικρινά μόνο στον μικρόκοσμο της ηγεσίας της Αριστεράς
8. Αν παρέμεναν στην κριτική που αφορά το εσωτερικό μέτωπο θα ήταν ίσως συγχωρητέοι και θα έλεγε κανείς ότι οι άνθρωποι υποφέρουν διότι καταδικάστηκαν από τον κυπριακό λαό και θα παραμείνουν για πολλές δεκαετίες εκτός εξουσίας
9. Προσπαθούν με κάθε τρόπο να δικαιολογήσουν τη γαλάζια Τουρκία
10. Να προσπαθήσουμε να πείσουμε τους Τουρκοκύπριους ότι είμαστε πιο φιλότουρκοι μήπως και χάσουμε κάποιες ψήφους;

Την επομένη τα σχόλια πολλά. Με αρκετά να αναφέρονται στο θέμα μας για την «πολιτική ορθότητα», και σε αυτό τον «μη πολιτικά ορθό» πολιτικό άντρα που τόλμησε να μιλήσει με τέτοια επίθετα και τέτοιες αναφορές…!!! Εκτός του πλαισίου του «καθωσπρεπισμού» και του «πολιτικοκορεκτισμού». 

Είμαι της άποψης ότι αυτού του είδους τις αντιπαραθέσεις και τις θέλουμε και τις έχει ανάγκη η κοινωνία ώστε να μπορεί να κρίνει πολιτικές και επιχειρήματα χωρίς το περιτύλιγμα της «πολιτικής ορθότητας». Ο Νίκος Αναστασιάδης είπε κάτι που όλοι οι Συναγερμικοί προφανώς σιγοψιθυρίζουν και που λένε μεταξύ τους. Είπε τον τρόπο σκέψης του και πώς βλέπει ο ίδιος, πώς αντιλαμβάνεται ο ίδιος την πολιτική δράση του ΑΚΕΛ. Δεν έπρεπε; Έπρεπε να έλεγε «μα αν τα πω αυτά δεν θα είμαι πολιτικά ορθός» και να σιωπήσει;  

Ορθώς έπραξε και ορθώς τα είπε. Και ορθώς θα κάνει και το ΑΚΕΛ να απαντήσει με το ίδιο ύφος και με τον ίδιο τρόπο. Διότι, στην Κύπρο, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, ζούμε μια σκιαμαχία και ένα χαρτοπόλεμο, αντί της πραγματικής πολιτικής αντιπαράθεσης, μεταξύ των πολιτικών φοβούμενοι τον «πολιτικοκορεκτισμό»

Θέλουμε πολιτικούς που να τολμούν, να λένε αυτό που πιστεύουν. Να τολμούν να λένε τις θέσεις τους και να γίνεται πολιτική αντιπαράθεση. Θέλουμε την πολιτική αντιπαράθεση. Δεν θέλουμε σοβαροφανείς και «ευγενικές», «πολιτικά ορθές» προσεγγίσεις. Θέλουμε την πραγματική πολιτική γλώσσα. Την ειλικρινή, την αυθεντική. Όχι την κάλπικη. Πάντα βεβαίως στα πλαίσια της πολιτικής ηθικής, η οποία ούτως ή άλλως μόνο σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις στην Κύπρο δεν έχει τηρηθεί. 

Μέτρον Άριστον λοιπόν. Διότι, ο πολύς, ο υπερβολικός πολιτικός καθωσπρεπισμός και ο πολύς, υπερβολικός πολιτικοκορεκτισμός δημιουργεί μαλθακή Κοινή Γνώμη. Εκτός και αν αυτό θέλουμε… 

ad2mobile


Υγ. Ένας άλλος πολιτικός που τόλμησε και βγήκε εκτός πλαισίων του «πολιτικοκορεκτισμού» ήταν ο Νικόλας Παπαδόπουλος κατά την προεκλογική εκστρατεία των Προεδρικών εκλογών του 2018 αλλά του έγινε bullying όπως και στον Αβέρωφ Νεοφύτου, ο οποίος κάποιες φορές βγαίνει εκτός των πλαισίων της θεώρησης της πολιτικής ορθότητας...  

ΥΓ2 Ένας άλλος που είναι λίγο εκτός της «πολιτικής ορθότητας» είναι ο Στέφανος Στεφάνου, ο Εκπρόσωπος Τύπου του ΑΚΕΛ, του οποίου τις ανακοινώσεις -κυρίως των τελευταίων ημερών- τις απολαμβάνω. Με ωραίο αλλά και ειρωνικό και ενίοτε σκληρό ύφος. Αυτή είναι η πολιτική που θέλουμε και όχι τα νερόβραστα του πολιτικοκορεκτισμού...
 

article 1