ΑΠΟΨΗ: Με τόσα Ψέματα που ντύσαμε τις λέξεις…

Ποια Αλήθεια να σου πω και να πιστέψεις; - Προς διαχρονικά προβληματισμένους, επιστολής δέκατης έκτης, το ανάγνωσμα…

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ*


Με αυτά και εκείνα που συμβαίνουν γύρω μας ο Πορθητής μας έλειπε. Σπουδαία! Το δίκαιο των θαλασσών εννοείται πως ποσώς αφορά το Μεγάλο και Ιερό Τουρκικό Έθνος. Η αίσθησή τους περί δικαιοσύνης προφανώς ήταν από πάντα διαστρεβλωμένη. Το τι είναι δίκαιο και τι άδικο λειτουργεί στο μυαλό τους με τρόπο παρόμοιο με τον τρόπο που σκέφτονται τα ανώριμα τετράχρονα. Το δικό μου είναι το δίκαιο και το δικό σου είναι το άδικο. Εγώ είμαι ο σωστός, ο σπουδαίος, ο ικανός, ο αδικημένος. Η περηφάνια μου για το ποιος είμαι και ο άκρατος εθνικισμός μου δεν μου επιτρέπει βλέπετε να δω τα πράγματα και από άλλη γωνία. (Προσωπική μου άποψη, αν και δεν είμαι ψυχολόγος, είναι πως βρίσκονται προσκολλημένοι στο στάδιο του «εγώ» εδώ και αιώνες).

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

Πρέπει να σας εμπιστευτώ, και ελπίζω να μείνει μεταξύ μας, πως ποτέ μου δεν κατάλαβα πώς λειτουργεί η πολιτική. Οι εχθροί μετατρέπονται σε φίλους και οι αδελφικοί φίλοι γυρίζουν την πλάτη ο ένας στον άλλο, αν και εφόσον αυτό εξυπηρετεί πολιτικούς ελιγμούς και παιχνίδια εσωτερικής κατανάλωσης. Στην πραγματικότητα η όλη κατάσταση, με τον Πορθητή εννοώ, εμένα προσωπικά, που είμαι και ολίγον αδαής, και που πιστεύω και στα χαμένα θαύματα και στα καμένα δάση που ξαναπρασινίζουν και στο δίκαιο των φτωχών και των αδύναμων, μου φαίνεται απλούστατα παράλογη και θεωρώ την αντιμετώπισή της ολίγον τι επιπόλαιη και παιχνίδι εντυπώσεων, δεμένο στο άρμα της πολιτικής και των Ευρωεκλογών.

Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση αποκαλεί το τι μας συμβαίνει, δικαίως κατά τη γνώμη μου, δεύτερη εισβολή, δηλώνει πως όλα καλά αν και ο ΟΗΕ κρατά ίσες αποστάσεις, γιατί ήταν αναμενόμενο. Δηλώνει πως το «θα παρακολουθούμε την υπόθεση» των Ευρωπαίων είναι έμμεση- μεταξύ μας σίγουρα πρέπει να είναι πολύ μα πάρα πολύ έμμεση- απειλή για κυρώσεις. Ταυτόχρονα λέει πως πρέπει να δώσουμε χώρο και χρόνο στη διπλωματία για να δουλέψει και να μην ανησυχούμε γιατί η Total θα προβεί την ώρα ακριβώς που πρέπει, ούτε ένα λεπτό πιο νωρίς, ούτε ένα λεπτό πιο αργά, σε δηλώσεις- ευχάριστες αυτή τη φορά- άλλες από εκείνες του Πορθητή. Και ο Πορθητής σαν καλό παιδί που είναι θα βάλει την ουρά στα σκέλια και θα γεωτρήσει αλλού.

Και η αντιπολίτευση. Μια χαρούλα. Με γενικά και αόριστα σχόλια ή κορόνες υπέρμετρου πατριωτισμού, δηλώνει πως έπρεπε να κάνουν περισσότερα και να είναι πιο αυστηροί και πιο έντονοι και να προκαλέσουν κυρώσεις στο θηρίο που ονομάζεται Τουρκία και στον τρελό που την κυβερνά. Ναι, εκείνον που έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα βομβιστή τρομοκράτη, ζωσμένο με εκρηκτικά, έτοιμο να πεθάνει για να πάει στον παράδεισο του πιλαφιού, και ο οποίος χαλαρά και άνετα σουλατσάρει στο χώρο της Μέσης Ανατολής με το θράσος Καουμπόι σε χώματα Ινδιάνων. 

Μπορεί να είμαι ολίγον τι υπερβολικός και να ανησυχώ πολύ περισσότερο από ότι πρέπει, αλλά πρέπει να ομολογήσω πως εγώ τους τρελούς τους φοβάμαι. Γιατί κατά συρροή και καθ΄ομολογία δηλώνουν πως είναι έτοιμοι για τα πάντα. Γιατί το έχουν ξανακάνει- σώπα καλέ- κάτι μικρογενοκτονίες, κάτι εισβολές και κατοχές, κάτι δήθεν πραξικοπήματα, κάτι επαναλήψεις εκλογών γιατί δεν μας βολεύει, κάτι διεθνείς συνθήκες τις οποίες σκίζουν και καταπατούν ως κουρελόχαρτα. Μικροπράγματα θα μου πεις. Όλοι έχουμε και τα πάνω και τα κάτω μας. Εμείς και τους εμπιστευόμαστε και επενδύουμε και κατηγορούμε την κυβέρνηση- την όποια κυβέρνηση- δεν καταφέρνει να τους κάνει ζάφτι.

Ξέρω, πως στα παραμύθια και στους μύθους, το μέγεθος δεν έχει σημασία, και πως ο Δαβίδ, με το μαλλί ριγμένο πίσω, μπορεί να εξολοθρεύσει τον Γολιάθ.

Δεν πρέπει να ξεχνούμε πως ο δικός μας ο Δαβίδ είναι κουρεμένος και… πως ο δικός τους ο Γολιάθ, δεν πτοείται από λίγες τρίχες.

Μερικές φορές ακούω λοιπόν τις δηλώσεις και δεν πιστεύω στα αυτιά μου. Ας κάνουμε και τις συνεργασίες- διμερείς, τριμερείς, πολυμερείς- και τα σύμφωνά μας. Ας καταγράψουμε και τις συντεταγμένες μας- που έγινε μείζον θέμα λες και αν ήταν καταγραμμένες θα σταματούσαν την Τουρκία- . Ας κάνουμε μέχρι τελικής πτώσης τον διπλωματικό μας αγώνα και ας ενημερώσουμε και την Ευρώπη και τα Ηνωμένα Έθνη. Ας διεκδικήσουμε πολλά για να πάρουμε λίγα. Ας ανάψουμε και μια λαμπάδα στο μπόι μας. Ας παρακαλέσουμε και τον Αλάχ για καλό και για κακό. Αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας πιστεύοντας πως μπορούμε να βάλουμε σε τάξη ένα Έθνος το οποίο από πάντα είχε ροπή στην αταξία, στην αδικία, στο έγκλημα και ας μην ψέγουμε τη δική μας ατσαλοσύνη, ή παράλειψη, ή έλλειψη συνεργασίας, ή ανικανότητα ή και ατολμία, για το άκρο άωτο της εγκληματικότητας. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Να σας θυμίσω πως ο βιαστής φταίει πάντα για τον βιασμό, ακόμη και αν το θύμα φορούσε προκλητικά ρούχα και βρισκόταν σε ακατάλληλο μέρος στην ακατάλληλη στιγμή.

Υπογραφή: Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων.

Υ.Γ.: Εγώ προσωπικά θα τους έλεγα πάρτε τα αέρια και δώστε μας την Κερύνεια.

*Εκπαιδευτικός-συγγραφέας

Έλενα Περικλέους
 
175
Thumbnail

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ*

ad1mobile

Δεν ξέρω αν φταίνε οι διακοπές, γιατί όλοι λείπετε και εγώ προσέχω τα καμένα δάση και τις τσιμεντουπόλεις σας που ψήνονται, άρα είμαι μόνος με μπόλικο ελεύθερο χρόνο και με πιάνουν ως συνήθως τα υπαρξιακά μου.

Δεν ξέρω αν φταίει η πανσέληνος (που μπαίνει από παντού) και οι Περσίδες (που πέφτουν από παντού) για τα όσα σκέφτομαι και όσα θα γράψω.

Σίγουρα όμως φταίει η ματιά στον κόσμο γύρω μου. Γιατί, φαντάζομαι όπως και όλες και όλοι εσείς, τον κόσμο μου τον αγαπώ, και τον ονειρεύτηκα κάποτε να αλλάζει και να γίνεται καλύτερος. Και το δοκίμασα στο μικρό τετραγωνάκι που μου αναλογεί. Και έσπασα τα μούτρα μου. Και παραιτήθηκα. Και ξαναδοκίμασα. Και ξαναέσπασα τα μούτρα μου. Αλλά πεισματάρης όντας, όπως ελπίζω και εσείς, επιμένω να τον κοιτάζω κατάματα και να δοκιμάζω ξανά και ξανά. Ένα τετραγωνάκι μου δόθηκε μικρό από την ανθρωπότητα, δεν θα τα καταφέρω να το αλλάξω; Να το σκουπίσω; Να το στολίσω; Να το καθαρίσω. Να βάλω και ένα βαζάκι με φρέσκα λουλουδάκια να τα βλέπεις και να ανοίγει η ψυχή σου; Και μετά να κρεμάσω ένα ήλιο και ένα φεγγάρι και ένα κατακόκκινο φιλί;

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

Έτσι πίστευα στα νιάτα μου. Τώρα που μπήκα στο δεύτερο μισό της ζωής μου άρχισα να απογοητεύομαι και να αναζητώ το λάθος. Και αυτές τις μέρες το βρήκα κρυμμένο στους στίχους του αγαπημένου Ελύτη. Νομίζω πως γενικά οι ποιητές έχουν δίκαιο. Και ναι, ίσως παρά λίγη αγάπη ο κόσμος να ήταν άλλος.

Δεν μπορεί, πρέπει να έχει δίκαιο, παρά λίγη αγάπη θα ήταν αλλιώτικα τα πράγματα, γιατί αν αγαπούσαμε ακόμη λίγο, δεν θα κλείναμε τις πόρτες στους 150 μετανάστες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, δεν θα τους μετατρέπαμε σε μπαλάκι ανάμεσα στις χώρες της Ε.Ε., τις χώρες της αλληλεγγύης, στην εποχή της Δημοκρατίας (γιατί δημοκρατικά εκλέγονται και οι φασιστικές κυβερνήσεις πλέον). Και σίγουρα δεν θα αρνούμαστε τη πιθανότητα στη ζωή σε ανθρώπους που βρίσκονται στα όρια της επιβίωσης. Δεν θα χρειάζονταν εκκλήσεις και  όλοι εμείς οι ευαισθητοποιημένοι και προβληματισμένοι θα αναλαμβάναμε δράση ως ενεργοί, λέμε τώρα, και κριτικά σκεπτόμενοι ευαίσθητοι πολίτες… παρά λίγη αγάπη…

Παρά λίγη αγάπη θα το φτιάχναμε επιτέλους το ΓΕΣΥ. Πόσο δύσκολο είναι τελικά; Θα κάναμε όλοι ένα βήμα πίσω στις διεκδικήσεις μας, θα βρίσκαμε όχι τι μας βολεύει, όχι τι μας συμφέρει, όχι τι δεμευτήκαμε, όχι τι υποσχεθήκαμε, όχι τι θέλουμε, αλλά εκείνο που ΠΡΕΠΕΙ. Πέρα από τα όποια συμφέροντα του οποιουδήποτε και θα στοιχηματίζαμε πως μπορούμε να δώσουμε όλοι μαζί αυτό το υπέροχο δώρο της ΥΓΕΙΑΣ, σε όσους δεν μπορούν, σε όσους το χρειάζονται, στην τρίτη ηλικία μας που δεν παίρνει διπλές και τριπλές συντάξεις, στους χρόνιους ασθενείς, στους λιγότερο προνομιούχους. Κρίμα! Είμαστε τόσο κοντά… παρά λίγη αγάπη.

Παρά λίγη αγάπη δεν θα ήταν οι κοινωνίες μας γεμάτες έγκλημα, δεν θα σκοτώναμε εν βρασμώ ψυχής, δεν θα σκοτώναμε από ζήλια, δεν θα καταλήγαμε σε εξαρτησιογόνες ουσίες, δεν θα  ζούσαμε στο περιθώριο της ζωής αλλά στο κέντρο της, δεν θα ξεπλέναμε βρώμικο χρήμα, δεν θα υπήρχαν φτωχοί και πλούσιοι, δεν θα πέθαιναν άστεγοι, δεν θα χρειαζόταν να συζητούμε για εκποιήσεις. Ούτε καν θα βρίζαμε στον δρόμο. Δεν θα περνούσαμε με κόκκινο. Δεν θα είχαμε άγχος. Δεν θα νιώθαμε πίεση. Δεν θα θέλαμε να αποδείξουμε πως είμαστε καλύτεροι από τον διπλανό μας. Και μπορώ να αναφερθώ και σε άλλα πολλά, αλλά θεωρώ πως πιάσατε τη σκέψη μου. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Υπεραπλούστευση; Ίσως. Δώστε μου ακόμη λίγο να εξηγήσω. Για να αγαπήσεις εκείνο το λίγο παραπάνω που θα άλλαζε τον κόσμο χρειάζονται 2 πράγματα. (Νομίζω. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάτε πως είμαι ένας απλός Ρομπέν). Αυτογνωσία και Ενσυναίσθηση. Να ξέρουμε ποιοι είμαστε και να μας αγαπήσουμε. Με τις φωτεινές και τις σκοτεινές στιγμές μας. Και μετά; Να μπούμε στη θέση του άλλου. Να τον καταλάβουμε αλλά κυρίως να τον νιώσουμε και να τον αγαπήσουμε. Λίγο παρά πάνω. 

Πώς; Επενδύοντας συστηματικά και σκόπιμα στην ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης στα σπίτια, στα σχολεία, στις κοινωνίες μας. Ναι, να δίνουμε στους άλλους όσες ευκαιρίες χρειάζεται ο καθένας, όσα μέσα πρέπει, όσο χρόνο απαιτείται για να βγάλει τον καλύτερο του εαυτό. Θα είναι μακροπρόθεσμα απόλυτα κερδοφόρα η επένδυση και οι δείκτες θα απογειωθούν. (Νομίζω. Θυμίζω ποιος είμαι).

Τελειώνω λέγοντας πως με αυτό τον τρόπο θα καταλήξουμε να έχουμε γύρω μας ηγέτες με ψηλό δείκτη συναισθηματικής νοημοσύνης (πέρα από κομματικούς μηχανισμούς, χρήμα, συμφέροντα, συγκυρίες; Νομίζω ναι. Πέρα από αγκυλώσεις στη σκέψη, δεσμεύσεις, συμφέροντα; Ξανά, νομίζω ναι.). 

Και τέτοιοι ηγέτες θα έχουν όραμα. Και θα αλλάξουν τον κόσμο. Και θα τον κάνουν καλύτερο, γιατί θα έχουν εκείνο το…  παρά λίγη αγάπη… που μας λείπει.

ad2mobile

Υπογραφή: Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων.

Υ.Γ. Έτσι τα Θαύματα θα σταματήσουν να είναι εξαφανισμένα από τον κόσμο γύρω μας και θα γίνουν κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Θα ζούμε κάθε μέρα θαύματα!

article 1