ΑΠΟΨΗ: Μεταρρύθμιση στις Επαρχιακές Διοικήσεις ποιος θα κάνει;

Οι Επαρχιακές Διοικήσεις έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους και πλέον πρέπει να καταργηθούν ή έστω να περιοριστούν ως ένα δευτεροβάθμιο όργανο εποπτείας των Δήμων… 

ΓΡΑΦΕΙ Ο 
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ
Twitter: @tsangarisp
 

Παρακολουθώ τις προσπάθειες του νυν Υπουργού Εσωτερικών, Κωνσταντίνου Πετρίδη, για ολοκλήρωση μιας πελώριας μεταρρύθμισης, αυτή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. 

Μάλιστα την περασμένη Δευτέρα (23/1) δημοσιοποιήθηκε και το προσχέδιο του Νόμου για τις αλλαγές. Δεν θα αναφερθώ στο πλέον επίμαχο σημείο περί μείωσης των Δήμων. Αυτό άλλωστε απασχολεί την Στήλη από το 2011 όταν τότε τόλμησε να εκφράσει ξεκάθαρη άποψη περί της ανάγκης για μείωση των Δήμων (και όχι αύξησή τους. Ναι! Ακόμη και τότε, το 2011 η τάση ήταν «αυξητική», αφού η Βουλή μας ψήφισε για αύξηση των Δήμων κατά έξι. Αντί να μειώναμε Δήμους, τους αυξάναμε). 

Όπως και να έχει, για αυτό το θέμα, της μείωσης των Δήμων, γράψαμε αρκετές φορές. Επί τούτου σημειώνεται μόνο ότι στο Προσχέδιο γίνεται λόγος πως ο αριθμός των Δήμων «δεν θα ξεπερνά τους 15-16 Δήμους». Και πάλι απλώς παρενθετικά, γιατί 15 ή 16 και όχι 6; Ή 10; Εν πάση περιπτώσει. 

Για την Στήλη υπάρχει και ένα άλλο μείζον θέμα, το οποίο κανείς δεν άγγιξε. Και ούτε μάλλον θα αγγίξει. Πάμε να κάνουμε μεταρρύθμιση Τοπικής Αυτοδιοίκησης αλλά αφήνουμε ΕΚΤΟΣ τις Επαρχιακές Διοικήσεις. Μα είναι ποτέ δυνατόν; Αυτές οι πρωτόγονες Αρχές να παραμείνουν εκτός χάρτη; Εκτός μεταρρύθμισης; 

Τι είναι οι Επαρχιακές Διοικήσεις; Είναι οι βραχίονες του Υπουργείου Εσωτερικών «που μεριμνούν για την εφαρμογή της Κυβερνητικής πολιτικής» στις Επαρχίες τους, σύμφωνα με την επίσημη Ιστοσελίδα των Επαρχιακών Διοικήσεων. 

Αλλά ο Έπαρχος της κάθε Επαρχίας δεν μεριμνά μόνο για την εφαρμογή της Κυβερνητικής πολιτικής αλλά παράλληλα -και πάλι σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα και την κείμενη Νομοθεσία- «είναι μεταξύ άλλων υπεύθυνος για την υποβολή εισηγήσεων σε συνεργασία με τις άλλες αρμόδιες υπηρεσίες για τη διαμόρφωση σωστής και επιτυχούς Κυβερνητικής πολιτικής για την κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη της Επαρχίας του».

>>> Ειδήσεις, Απόψεις, Αναλύσεις από Bloomberg <<<

Προσέξατε για ποιο άλλο πράμα είναι υπεύθυνος ο Έπαρχος; «Για τη διαμόρφωση σωστής και επιτυχούς Κυβερνητικής πολιτικής για την κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη της Επαρχίας του». 

Και για ποιο λόγο κάνουμε Μεταρρύθμιση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση; Μα διότι ακριβώς οι Επαρχίες -που αποτελούνται από τους Δήμους και τις Κοινότητες- ΑΠΕΤΥΧΑΝ να έχουν μια «επιτυχή κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη». 

Μα καλά, αν οι Επαρχίες με το υφιστάμενο μοντέλο απέτυχαν, αυτός που είναι ουσιαστικά ο ΕΠΟΠΤΗΣ -είδε Έπαρχο και Επαρχιακή Διοίκηση- πέτυχε; Ή απέτυχε και αυτός; Αυτονόητα πράματα. Είναι κάτι σαν την οικονομική κρίση και την μαύρη τρύπα των τραπεζών, όπου κατηγορούμε τους πάντες πλην των ΕΠΟΠΤΩΝ που ήταν οι Κεντρικοί Τραπεζίτες με τους δυο που διετέλεσαν Κεντρικοί Τραπεζίτες και άρα Επόπτες του Συστήματος να βρίσκονται τώρα στο εξωτερικό και να κάνουν τους καθηγητές Πανεπιστημίων και όχι μόνο αυτό αλλά και να προβαίνουν και αραιά και που και σε νουθεσίες!!!

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και τώρα. Το μοντέλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης έχει αποτύχει παταγωδώς. Θέλουμε να το μεταρρυθμίσουμε, αλλά τις Επαρχιακές Διοικήσεις δεν τις αγγίζει κανείς! Μα γίνεται; 

Δεν θα αναφερθώ στον προϊστορικό τρόπο λειτουργείας των Επαρχιακών Διοικήσεων. Δεν θα αναφερθώ στο κυριολεκτικό «γράψιμο» του Έπαρχου (Λευκωσίας και κατά πάσα πιθανότητα και των υπόλοιπων Επαρχιών) σε επιστολές και παράπονα πολιτών όπου ούτε καν στον κόπο δεν μπαίνει να απαντήσει, ούτε και στα παραδείγματα με τους πολίτες να βασανίζονται στα γρανάζια της γραφειοκρατίας των Επαρχιακών Διοικήσεων για διάφορες άδειες αλλά ούτε και σε άλλες εκατοντάδες παραδείγματα που καταδεικνύουν ότι οι Επαρχιακές Διοικήσεις έχουν ουσιαστικά ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΕΙ τον κύκλο τους. 

>>> Αναλύσεις - Έρευνες Brief <<<

Σε μια εποχή όπου τα πάντα κινούνται ή θα πρέπει να κινούνται με ταχύτητα, γιατί χρειάζομαι τις επαρχιακές διοικήσεις «να συντονίζουν, καθοδηγούν και υλοποιούν έργα ανάπτυξης στις κοινότητες»; Δεν μπορεί η κάθε Κοινότητα, ο κάθε Δήμος να το κάνει αυτό; Ούτως ή άλλως οι λογαριασμοί τους πλέον ελέγχονται και άρα η διασπάθιση θα εντοπίζεται ή θα αποτρέπεται. Αλλά να το αντιστρέψω. Δηλαδή τόσα χρόνια που συντόνιζε και επόπτευε ο Έπαρχος ήταν όλα μέλι – γάλα; Μα αφού τα έκαναν μαντάρα εξού και η ανάγκη της μεταρρύθμισης.

Το ερώτημα που απομένει λοιπόν, είναι ΠΟΙΟΣ είναι αυτός που θα τολμήσει να αγγίξει και τις Επαρχιακές Διοικήσεις; Ο ΔΗΣΥ; Το ΑΚΕΛ; Το ΔΗΚΟ; Κάποιο άλλο Κοινοβουλευτικό Κόμμα; Ποιος; 

Οι Επαρχιακές Διοικήσεις δεν είναι τίποτα άλλο από άλλο ένα κεφάλι της Λερναίας Ύδρας της γραφειοκρατίας. Και αν θέλουμε να εισέλθουμε σε μια σύγχρονη ευέλικτη και παραγωγική εποχή θα πρέπει αυτά τα κεφάλια να τα κόψουμε. 

Οι Επαρχιακές Διοικήσεις έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους και πλέον πρέπει να καταργηθούν ή έστω να περιοριστούν ως ένα δευτεροβάθμιο όργανο εποπτείας των Δήμων, χωρίς εξουσίες και αρμοδιότητες είτε για έκδοση αδειών είτε για εγκρίσεις είτε για οτιδήποτε άλλο. Όλα αυτά θα πρέπει να μεταφερθούν στον εκάστοτε Δήμο και Κοινοτικό Συμβούλιο. 

Παναγιώτης Τσαγγάρης
 
175
Thumbnail

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ*

ad1mobile

Δεν ξέρω αν φταίνε οι διακοπές, γιατί όλοι λείπετε και εγώ προσέχω τα καμένα δάση και τις τσιμεντουπόλεις σας που ψήνονται, άρα είμαι μόνος με μπόλικο ελεύθερο χρόνο και με πιάνουν ως συνήθως τα υπαρξιακά μου.

Δεν ξέρω αν φταίει η πανσέληνος (που μπαίνει από παντού) και οι Περσίδες (που πέφτουν από παντού) για τα όσα σκέφτομαι και όσα θα γράψω.

Σίγουρα όμως φταίει η ματιά στον κόσμο γύρω μου. Γιατί, φαντάζομαι όπως και όλες και όλοι εσείς, τον κόσμο μου τον αγαπώ, και τον ονειρεύτηκα κάποτε να αλλάζει και να γίνεται καλύτερος. Και το δοκίμασα στο μικρό τετραγωνάκι που μου αναλογεί. Και έσπασα τα μούτρα μου. Και παραιτήθηκα. Και ξαναδοκίμασα. Και ξαναέσπασα τα μούτρα μου. Αλλά πεισματάρης όντας, όπως ελπίζω και εσείς, επιμένω να τον κοιτάζω κατάματα και να δοκιμάζω ξανά και ξανά. Ένα τετραγωνάκι μου δόθηκε μικρό από την ανθρωπότητα, δεν θα τα καταφέρω να το αλλάξω; Να το σκουπίσω; Να το στολίσω; Να το καθαρίσω. Να βάλω και ένα βαζάκι με φρέσκα λουλουδάκια να τα βλέπεις και να ανοίγει η ψυχή σου; Και μετά να κρεμάσω ένα ήλιο και ένα φεγγάρι και ένα κατακόκκινο φιλί;

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

Έτσι πίστευα στα νιάτα μου. Τώρα που μπήκα στο δεύτερο μισό της ζωής μου άρχισα να απογοητεύομαι και να αναζητώ το λάθος. Και αυτές τις μέρες το βρήκα κρυμμένο στους στίχους του αγαπημένου Ελύτη. Νομίζω πως γενικά οι ποιητές έχουν δίκαιο. Και ναι, ίσως παρά λίγη αγάπη ο κόσμος να ήταν άλλος.

Δεν μπορεί, πρέπει να έχει δίκαιο, παρά λίγη αγάπη θα ήταν αλλιώτικα τα πράγματα, γιατί αν αγαπούσαμε ακόμη λίγο, δεν θα κλείναμε τις πόρτες στους 150 μετανάστες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, δεν θα τους μετατρέπαμε σε μπαλάκι ανάμεσα στις χώρες της Ε.Ε., τις χώρες της αλληλεγγύης, στην εποχή της Δημοκρατίας (γιατί δημοκρατικά εκλέγονται και οι φασιστικές κυβερνήσεις πλέον). Και σίγουρα δεν θα αρνούμαστε τη πιθανότητα στη ζωή σε ανθρώπους που βρίσκονται στα όρια της επιβίωσης. Δεν θα χρειάζονταν εκκλήσεις και  όλοι εμείς οι ευαισθητοποιημένοι και προβληματισμένοι θα αναλαμβάναμε δράση ως ενεργοί, λέμε τώρα, και κριτικά σκεπτόμενοι ευαίσθητοι πολίτες… παρά λίγη αγάπη…

Παρά λίγη αγάπη θα το φτιάχναμε επιτέλους το ΓΕΣΥ. Πόσο δύσκολο είναι τελικά; Θα κάναμε όλοι ένα βήμα πίσω στις διεκδικήσεις μας, θα βρίσκαμε όχι τι μας βολεύει, όχι τι μας συμφέρει, όχι τι δεμευτήκαμε, όχι τι υποσχεθήκαμε, όχι τι θέλουμε, αλλά εκείνο που ΠΡΕΠΕΙ. Πέρα από τα όποια συμφέροντα του οποιουδήποτε και θα στοιχηματίζαμε πως μπορούμε να δώσουμε όλοι μαζί αυτό το υπέροχο δώρο της ΥΓΕΙΑΣ, σε όσους δεν μπορούν, σε όσους το χρειάζονται, στην τρίτη ηλικία μας που δεν παίρνει διπλές και τριπλές συντάξεις, στους χρόνιους ασθενείς, στους λιγότερο προνομιούχους. Κρίμα! Είμαστε τόσο κοντά… παρά λίγη αγάπη.

Παρά λίγη αγάπη δεν θα ήταν οι κοινωνίες μας γεμάτες έγκλημα, δεν θα σκοτώναμε εν βρασμώ ψυχής, δεν θα σκοτώναμε από ζήλια, δεν θα καταλήγαμε σε εξαρτησιογόνες ουσίες, δεν θα  ζούσαμε στο περιθώριο της ζωής αλλά στο κέντρο της, δεν θα ξεπλέναμε βρώμικο χρήμα, δεν θα υπήρχαν φτωχοί και πλούσιοι, δεν θα πέθαιναν άστεγοι, δεν θα χρειαζόταν να συζητούμε για εκποιήσεις. Ούτε καν θα βρίζαμε στον δρόμο. Δεν θα περνούσαμε με κόκκινο. Δεν θα είχαμε άγχος. Δεν θα νιώθαμε πίεση. Δεν θα θέλαμε να αποδείξουμε πως είμαστε καλύτεροι από τον διπλανό μας. Και μπορώ να αναφερθώ και σε άλλα πολλά, αλλά θεωρώ πως πιάσατε τη σκέψη μου. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Υπεραπλούστευση; Ίσως. Δώστε μου ακόμη λίγο να εξηγήσω. Για να αγαπήσεις εκείνο το λίγο παραπάνω που θα άλλαζε τον κόσμο χρειάζονται 2 πράγματα. (Νομίζω. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάτε πως είμαι ένας απλός Ρομπέν). Αυτογνωσία και Ενσυναίσθηση. Να ξέρουμε ποιοι είμαστε και να μας αγαπήσουμε. Με τις φωτεινές και τις σκοτεινές στιγμές μας. Και μετά; Να μπούμε στη θέση του άλλου. Να τον καταλάβουμε αλλά κυρίως να τον νιώσουμε και να τον αγαπήσουμε. Λίγο παρά πάνω. 

Πώς; Επενδύοντας συστηματικά και σκόπιμα στην ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης στα σπίτια, στα σχολεία, στις κοινωνίες μας. Ναι, να δίνουμε στους άλλους όσες ευκαιρίες χρειάζεται ο καθένας, όσα μέσα πρέπει, όσο χρόνο απαιτείται για να βγάλει τον καλύτερο του εαυτό. Θα είναι μακροπρόθεσμα απόλυτα κερδοφόρα η επένδυση και οι δείκτες θα απογειωθούν. (Νομίζω. Θυμίζω ποιος είμαι).

Τελειώνω λέγοντας πως με αυτό τον τρόπο θα καταλήξουμε να έχουμε γύρω μας ηγέτες με ψηλό δείκτη συναισθηματικής νοημοσύνης (πέρα από κομματικούς μηχανισμούς, χρήμα, συμφέροντα, συγκυρίες; Νομίζω ναι. Πέρα από αγκυλώσεις στη σκέψη, δεσμεύσεις, συμφέροντα; Ξανά, νομίζω ναι.). 

Και τέτοιοι ηγέτες θα έχουν όραμα. Και θα αλλάξουν τον κόσμο. Και θα τον κάνουν καλύτερο, γιατί θα έχουν εκείνο το…  παρά λίγη αγάπη… που μας λείπει.

ad2mobile

Υπογραφή: Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων.

Υ.Γ. Έτσι τα Θαύματα θα σταματήσουν να είναι εξαφανισμένα από τον κόσμο γύρω μας και θα γίνουν κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Θα ζούμε κάθε μέρα θαύματα!

article 1