ΑΠΟΨΗ: Μεταρρύθμιση στις Επαρχιακές Διοικήσεις ποιος θα κάνει;

Οι Επαρχιακές Διοικήσεις έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους και πλέον πρέπει να καταργηθούν ή έστω να περιοριστούν ως ένα δευτεροβάθμιο όργανο εποπτείας των Δήμων… 

ΓΡΑΦΕΙ Ο 
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ
Twitter: @tsangarisp
 

Παρακολουθώ τις προσπάθειες του νυν Υπουργού Εσωτερικών, Κωνσταντίνου Πετρίδη, για ολοκλήρωση μιας πελώριας μεταρρύθμισης, αυτή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. 

Μάλιστα την περασμένη Δευτέρα (23/1) δημοσιοποιήθηκε και το προσχέδιο του Νόμου για τις αλλαγές. Δεν θα αναφερθώ στο πλέον επίμαχο σημείο περί μείωσης των Δήμων. Αυτό άλλωστε απασχολεί την Στήλη από το 2011 όταν τότε τόλμησε να εκφράσει ξεκάθαρη άποψη περί της ανάγκης για μείωση των Δήμων (και όχι αύξησή τους. Ναι! Ακόμη και τότε, το 2011 η τάση ήταν «αυξητική», αφού η Βουλή μας ψήφισε για αύξηση των Δήμων κατά έξι. Αντί να μειώναμε Δήμους, τους αυξάναμε). 

Όπως και να έχει, για αυτό το θέμα, της μείωσης των Δήμων, γράψαμε αρκετές φορές. Επί τούτου σημειώνεται μόνο ότι στο Προσχέδιο γίνεται λόγος πως ο αριθμός των Δήμων «δεν θα ξεπερνά τους 15-16 Δήμους». Και πάλι απλώς παρενθετικά, γιατί 15 ή 16 και όχι 6; Ή 10; Εν πάση περιπτώσει. 

Για την Στήλη υπάρχει και ένα άλλο μείζον θέμα, το οποίο κανείς δεν άγγιξε. Και ούτε μάλλον θα αγγίξει. Πάμε να κάνουμε μεταρρύθμιση Τοπικής Αυτοδιοίκησης αλλά αφήνουμε ΕΚΤΟΣ τις Επαρχιακές Διοικήσεις. Μα είναι ποτέ δυνατόν; Αυτές οι πρωτόγονες Αρχές να παραμείνουν εκτός χάρτη; Εκτός μεταρρύθμισης; 

Τι είναι οι Επαρχιακές Διοικήσεις; Είναι οι βραχίονες του Υπουργείου Εσωτερικών «που μεριμνούν για την εφαρμογή της Κυβερνητικής πολιτικής» στις Επαρχίες τους, σύμφωνα με την επίσημη Ιστοσελίδα των Επαρχιακών Διοικήσεων. 

Αλλά ο Έπαρχος της κάθε Επαρχίας δεν μεριμνά μόνο για την εφαρμογή της Κυβερνητικής πολιτικής αλλά παράλληλα -και πάλι σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα και την κείμενη Νομοθεσία- «είναι μεταξύ άλλων υπεύθυνος για την υποβολή εισηγήσεων σε συνεργασία με τις άλλες αρμόδιες υπηρεσίες για τη διαμόρφωση σωστής και επιτυχούς Κυβερνητικής πολιτικής για την κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη της Επαρχίας του».

>>> Ειδήσεις, Απόψεις, Αναλύσεις από Bloomberg <<<

Προσέξατε για ποιο άλλο πράμα είναι υπεύθυνος ο Έπαρχος; «Για τη διαμόρφωση σωστής και επιτυχούς Κυβερνητικής πολιτικής για την κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη της Επαρχίας του». 

Και για ποιο λόγο κάνουμε Μεταρρύθμιση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση; Μα διότι ακριβώς οι Επαρχίες -που αποτελούνται από τους Δήμους και τις Κοινότητες- ΑΠΕΤΥΧΑΝ να έχουν μια «επιτυχή κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη». 

Μα καλά, αν οι Επαρχίες με το υφιστάμενο μοντέλο απέτυχαν, αυτός που είναι ουσιαστικά ο ΕΠΟΠΤΗΣ -είδε Έπαρχο και Επαρχιακή Διοίκηση- πέτυχε; Ή απέτυχε και αυτός; Αυτονόητα πράματα. Είναι κάτι σαν την οικονομική κρίση και την μαύρη τρύπα των τραπεζών, όπου κατηγορούμε τους πάντες πλην των ΕΠΟΠΤΩΝ που ήταν οι Κεντρικοί Τραπεζίτες με τους δυο που διετέλεσαν Κεντρικοί Τραπεζίτες και άρα Επόπτες του Συστήματος να βρίσκονται τώρα στο εξωτερικό και να κάνουν τους καθηγητές Πανεπιστημίων και όχι μόνο αυτό αλλά και να προβαίνουν και αραιά και που και σε νουθεσίες!!!

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και τώρα. Το μοντέλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης έχει αποτύχει παταγωδώς. Θέλουμε να το μεταρρυθμίσουμε, αλλά τις Επαρχιακές Διοικήσεις δεν τις αγγίζει κανείς! Μα γίνεται; 

Δεν θα αναφερθώ στον προϊστορικό τρόπο λειτουργείας των Επαρχιακών Διοικήσεων. Δεν θα αναφερθώ στο κυριολεκτικό «γράψιμο» του Έπαρχου (Λευκωσίας και κατά πάσα πιθανότητα και των υπόλοιπων Επαρχιών) σε επιστολές και παράπονα πολιτών όπου ούτε καν στον κόπο δεν μπαίνει να απαντήσει, ούτε και στα παραδείγματα με τους πολίτες να βασανίζονται στα γρανάζια της γραφειοκρατίας των Επαρχιακών Διοικήσεων για διάφορες άδειες αλλά ούτε και σε άλλες εκατοντάδες παραδείγματα που καταδεικνύουν ότι οι Επαρχιακές Διοικήσεις έχουν ουσιαστικά ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΕΙ τον κύκλο τους. 

>>> Αναλύσεις - Έρευνες Brief <<<

Σε μια εποχή όπου τα πάντα κινούνται ή θα πρέπει να κινούνται με ταχύτητα, γιατί χρειάζομαι τις επαρχιακές διοικήσεις «να συντονίζουν, καθοδηγούν και υλοποιούν έργα ανάπτυξης στις κοινότητες»; Δεν μπορεί η κάθε Κοινότητα, ο κάθε Δήμος να το κάνει αυτό; Ούτως ή άλλως οι λογαριασμοί τους πλέον ελέγχονται και άρα η διασπάθιση θα εντοπίζεται ή θα αποτρέπεται. Αλλά να το αντιστρέψω. Δηλαδή τόσα χρόνια που συντόνιζε και επόπτευε ο Έπαρχος ήταν όλα μέλι – γάλα; Μα αφού τα έκαναν μαντάρα εξού και η ανάγκη της μεταρρύθμισης.

Το ερώτημα που απομένει λοιπόν, είναι ΠΟΙΟΣ είναι αυτός που θα τολμήσει να αγγίξει και τις Επαρχιακές Διοικήσεις; Ο ΔΗΣΥ; Το ΑΚΕΛ; Το ΔΗΚΟ; Κάποιο άλλο Κοινοβουλευτικό Κόμμα; Ποιος; 

Οι Επαρχιακές Διοικήσεις δεν είναι τίποτα άλλο από άλλο ένα κεφάλι της Λερναίας Ύδρας της γραφειοκρατίας. Και αν θέλουμε να εισέλθουμε σε μια σύγχρονη ευέλικτη και παραγωγική εποχή θα πρέπει αυτά τα κεφάλια να τα κόψουμε. 

Οι Επαρχιακές Διοικήσεις έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους και πλέον πρέπει να καταργηθούν ή έστω να περιοριστούν ως ένα δευτεροβάθμιο όργανο εποπτείας των Δήμων, χωρίς εξουσίες και αρμοδιότητες είτε για έκδοση αδειών είτε για εγκρίσεις είτε για οτιδήποτε άλλο. Όλα αυτά θα πρέπει να μεταφερθούν στον εκάστοτε Δήμο και Κοινοτικό Συμβούλιο. 

Παναγιώτης Τσαγγάρης
 
255
Thumbnail

ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΩΣΤΟΥΡΗΣ

ad1mobile

Ίσως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα, αν όχι το κυριότερο πέραν των κοινωνικών συνθηκών και του οικονομικού αντικτύπου, που προκάλεσε η παγκόσμια οικονομική κρίση να είναι τα νέα δεδομένα που έφερε στο πολιτικό προσκήνιο. Οι καλά εδραιωμένες πολιτικές ελίτ έχουν αμφισβητηθεί σε τεράστιο βαθμό, εκτρέφοντας παράλληλα τον λαϊκισμό ο οποίος βρίσκει πρόσφορο έδαφος κυρίως στα άκρα, δηλαδή σε ξεπερασμένες ακραίες εκφάνσεις αριστερών προτάσεων για ταξική μάχη και σε επίσης παρωχημένες ακροδεξιές πεποιθήσεις ανωτερότητας φυλών, μισαλλοδοξίας, ξενοφοβικών συνδρόμων και επαναφοράς στρατοκρατικών σκέψεων, αστυνομοκρατούμενων πολιτειών και μαξιμαλιστικών πολιτικών θέσεων επί εθνικών-κρατικών θεμάτων. 

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<< 

Το οικονομικό κόστος μπορεί έστω και κατά προσέγγιση να μετρηθεί, το κοινωνικό δύσκολα μπορεί να υπολογιστεί, ενώ ο λαϊκισμός και οι πολιτικές των άκρων παίρνουν πίσω μια πολιτεία -όπως και την κυπριακή- με ανυπολόγιστη ζημιά σε διάφορα επίπεδα. 

Διάβαζα πρόσφατα στον Economist για την πιο πάνω εικόνα, σε ένα άρθρο το οποίο αναφερόταν σε διάφορες χώρες του πλανήτη = (Ουγγαρία, Πολωνία, Ιταλία, ΗΠΑ και Βρετανία) και παρόλο δεν υπήρχε κάποια ειδική αναφορά στην Κύπρο, οι αντιστοιχίες καταστάσεων και συμπεριφορών ήταν εξαιρετικά όμοιες με όσα συμβαίνουν και στη χώρα μας. 

Διαβάζοντας το άρθρο και ανταλλάζοντας -έστω κάποιες σύντομες απόψεις με άτομα στα social media- έκανα παράλληλα τη σκέψη για το πως αυτή η κατάσταση στην Κύπρο μπορεί να αλλάξει. Μπορεί να αλλάξει; Διερωτήθηκα ξανά και ξανά. 

Είναι δεδομένο ότι στη χώρα μας το κατεστημένο, δηλαδή τα παραδοσιακά κόμματα με τους μηχανισμούς τους σε συνδυασμό με μια οικονομική ελίτ που λειτουργεί πέριξ αυτών υπερισχύουν των λαϊκίστικων τάσεων, κάτι που θα μπορούσε να αξιολογηθεί -εν μέρει- και ως κάτι θετικό. Ο λόγος που το κομματικό και οικονομικό κατεστημένο είναι τόσο συμπαγές και ισχυρό στην Κύπρο είναι διότι βρίσκει ακροατήριο το οποίο καταναλώνει με ιδιαίτερη ευκολία λόγια χωρίς περιεχόμενο, ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, σκάνδαλα, διαφθορά και πρόσκαιρες παροχές. Αυτά τα συστατικά αποτελούν το καύσιμο της μηχανής που τρέφει τους ψηφοφόρους και εις αντάλλαγμα διευρύνει ολοένα και περισσότερο την επιρροή της. 

Είτε ως συμμετέχοντες, είτε ως παρατηρητές που δήθεν κρατούν απόσταση από αυτά που τους απωθούν από την πολιτική, είτε με λανθασμένο πολιτικό κριτήριο το οποίο επαναλαμβανόμενα στηρίζει τις δυνάμεις που κατ’ επανάληψη ζήμιωσαν τον τόπο, το αποτέλεσμα είναι ένα και το ζούμε καθημερινά σε κάθε έκφανση της κυπριακής κοινωνίας, της πολιτικής ζωής και της οικονομικής δραστηριότητας. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

ad2mobile

Και μπορεί οι λαϊκίστικες να μην έχουν πάρει την εξουσία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα κόμματα του ισχυρού κατεστημένου δεν εκφράζονται λαϊκίστικα ή δεν έχουν λαϊκιστές στις τάξεις τους, ωστόσο με την ημιμάθεια, την παραπληροφόρηση και τις εμμονές τους προσθέτουν επιπλέον συστατικά στο τοξικό μείγμα που οι πολίτες με το κατεστημένο έχουν από δεκαετίες δημιουργήσει και «καταναλώνουν», με ενδιάμεσους σταθμούς κρίσεων, τραγωδιών και μεγάλων σκανδάλων.  

Αλήθεια, πόσο θέλουμε να αλλάξει η σημερινή κατάσταση; Από ποιους θα γίνει αυτό και πότε; Θέλουμε; 

article 1