ΑΠΟΨΗ: Όταν τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης Πέφτουν…

Ξαφνικά βλέπω «breaking news-Twitter is down» .Το Twitter έπεσε!

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΗΒΗ ΛΑΜΠΡΟΥ*

Το βράδυ της Πέμπτης έγραφα το σχόλιο μου πάνω στην εκλογική συμπεριφορά των Ελλήνων, και παράλληλα στην οθόνη είχα  ανοιχτά 3 παράθυρα με ειδήσεις, τα social media (Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης ελληνιστί) και βεβαίως απέναντι την τηλεόραση για να κάνει αντιπερισπασμό στο θόρυβο του κλιματιστικού. Ξαφνικά βλέπω «breaking news-Twitter is down» .Το Twitter έπεσε! 

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<< 

Η αντίδραση μου άμεση. Παράτησα την επιχειρηματολογία  μου για την στάση των Ελλήνων ψηφοφόρων που χρησιμοποιούν την ψήφο τους για να καταψηφίσουν παρά για να υπερψηφίσουν πολιτικές, και προσπάθησα να μπω στον λογαριασμό μου στο Twitter. «Τεχνικό πρόβλημα , λυπούμαστε αλλά ευχαριστούμε που το προσέξατε. Θα επανέλθουμε σύντομα»  διαβεβαίωνε το παράθυρο, ενώ η μετοχή του στο χρηματιστήριο έπεφτε.

Τον τελευταίο καιρό είχαμε μια συνεχόμενη «αστοχία υλικού» . Η οικογένεια του Facebook  στο οποίο  έχει λογαριασμό γύρω στο 60 % του παγκόσμιου πληθυσμού, και του Instagram με την πρωτοκαθεδρία στην εικονολατρία και στους νέους,  αντιμετώπισε αντίστοιχο θέμα πρόσφατα.  

Μόλις γίνει αντιληπτό, οι χρήστες των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, γκουγκλάρουν το πρόβλημα, και μετά αντιμετωπίζουν το θέμα όπως η μάνα το μικρό της όταν έχει πυρετό. Ανά δίλεπτο τσεκάρουν αν έπεσε ο πυρετός, αν επανήλθε το μέσο. Μια έντονη ανάγκη να ποστάρουν, να διαβάσουν , να μοιραστούν την εμπειρία  αυτής της εξορίας μοιάζει να τους κατατρώει.  Ελέγχουν με μανία το κινητό τους για να δουν αν επανήλθε και ένας βαθύς, συλλογικός  αναστεναγμός ανακούφισης ακούγεται όταν η βλάβη διορθωθεί . 

Και ενώ όσοι χρησιμοποιούν αυτά τα Μέσα στα πλαίσια μιας ευρύτερης (ατομικής) κοινωνικοποίησης δεν βιώνουν  παρά μια χρονική ενόχληση, ή έστω μια ‘απεξαρτητική’ δυσφορία,   συμβατικές και διαδικτυακές επιχειρήσεις που διαφημίζουν ή εμπορεύονται διαδικτυακά αντιμετωπίζουν ξαφνικά και χωρίς δική τους υπαιτιότητα, προβλήματα . Οι επιχειρήσεις συνειδητοποίησαν πολύ νωρίς ότι μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα social media για να τονώσουν τη ζήτηση και να δημιουργήσουν στοχοθετημένες προσφορές προϊόντων και υπηρεσιών. Μελέτες δείχνουν ότι η εφαρμογή κοινωνικών δικτύων στο χώρο εργασίας μπορεί να ενισχύσει την ανταλλαγή γνώσεων και πληροφοριών με αποτέλεσμα τη βελτίωση επιμέρους δραστηριοτήτων . Τα social media άλλαξαν τον τρόπο που οι εταιρείες προσεγγίζουν πέρα από τους πελάτες και τους πιθανούς εργαζόμενους τους, διαφοροποιήσαν τις τεχνικές μάρκετινγκ  και πωλήσεων , ενίσχυσαν την ορατότητα τους πέρα από χωρικά και χρονικά όρια. Τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης μπορεί να λειτουργήσουν ως εργαλεία μάθησης στα πλαίσια μιας μη τυπικής εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Δεν είναι βέβαια όλα αγγελικά πλασμένα. Οι κίνδυνοι που αναπτύσσονται με την χρήση των social media είναι υπαρκτοί και πολλοί:  παραβίαση ιδιωτικότητας, εκφοβισμός , τρολαρίσματα, κατασκευή και  διάδοση  ψευδών ειδήσεων, υποκλοπές, πολλαπλές ταυτότητες.

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Έχει ειπωθεί ότι οι πληροφορίες είναι δύναμη, εξουσία. Χωρίς μέσο διανομής πληροφοριών, οι άνθρωποι δεν μπορούν να εκμεταλλευτούν αυτή την εξουσία , αυτή τη δύναμη. Πλατφόρμες όπως το Facebook, το LinkedIn, το Twitter έχουν καταστήσει δυνατή την πρόσβαση σε πληροφορίες με το πάτημα ενός κουμπιού. Και αυτό  είναι μια εξαιρετικά σημαντική κατάκτηση. Ψηφιακοί γηγενείς και  μετανάστες οφείλουμε να διαφυλάξουμε την ασφαλή και ισότιμη πρόσβαση στο διαδίκτυο, στις πλατφόρμες , σε αυτές τις πληροφορίες, με την στήριξη του ψηφιακού κριτικού γραμματισμού και την κανονικοποιήση της χρήσης των social media.

*Η Ήβη Λάμπρου είναι καθηγήτρια στο Τμήμα Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου Frederick

Ήβη Λάμπρου
 
255
Thumbnail

ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΩΣΤΟΥΡΗΣ

ad1mobile

Ίσως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα, αν όχι το κυριότερο πέραν των κοινωνικών συνθηκών και του οικονομικού αντικτύπου, που προκάλεσε η παγκόσμια οικονομική κρίση να είναι τα νέα δεδομένα που έφερε στο πολιτικό προσκήνιο. Οι καλά εδραιωμένες πολιτικές ελίτ έχουν αμφισβητηθεί σε τεράστιο βαθμό, εκτρέφοντας παράλληλα τον λαϊκισμό ο οποίος βρίσκει πρόσφορο έδαφος κυρίως στα άκρα, δηλαδή σε ξεπερασμένες ακραίες εκφάνσεις αριστερών προτάσεων για ταξική μάχη και σε επίσης παρωχημένες ακροδεξιές πεποιθήσεις ανωτερότητας φυλών, μισαλλοδοξίας, ξενοφοβικών συνδρόμων και επαναφοράς στρατοκρατικών σκέψεων, αστυνομοκρατούμενων πολιτειών και μαξιμαλιστικών πολιτικών θέσεων επί εθνικών-κρατικών θεμάτων. 

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<< 

Το οικονομικό κόστος μπορεί έστω και κατά προσέγγιση να μετρηθεί, το κοινωνικό δύσκολα μπορεί να υπολογιστεί, ενώ ο λαϊκισμός και οι πολιτικές των άκρων παίρνουν πίσω μια πολιτεία -όπως και την κυπριακή- με ανυπολόγιστη ζημιά σε διάφορα επίπεδα. 

Διάβαζα πρόσφατα στον Economist για την πιο πάνω εικόνα, σε ένα άρθρο το οποίο αναφερόταν σε διάφορες χώρες του πλανήτη = (Ουγγαρία, Πολωνία, Ιταλία, ΗΠΑ και Βρετανία) και παρόλο δεν υπήρχε κάποια ειδική αναφορά στην Κύπρο, οι αντιστοιχίες καταστάσεων και συμπεριφορών ήταν εξαιρετικά όμοιες με όσα συμβαίνουν και στη χώρα μας. 

Διαβάζοντας το άρθρο και ανταλλάζοντας -έστω κάποιες σύντομες απόψεις με άτομα στα social media- έκανα παράλληλα τη σκέψη για το πως αυτή η κατάσταση στην Κύπρο μπορεί να αλλάξει. Μπορεί να αλλάξει; Διερωτήθηκα ξανά και ξανά. 

Είναι δεδομένο ότι στη χώρα μας το κατεστημένο, δηλαδή τα παραδοσιακά κόμματα με τους μηχανισμούς τους σε συνδυασμό με μια οικονομική ελίτ που λειτουργεί πέριξ αυτών υπερισχύουν των λαϊκίστικων τάσεων, κάτι που θα μπορούσε να αξιολογηθεί -εν μέρει- και ως κάτι θετικό. Ο λόγος που το κομματικό και οικονομικό κατεστημένο είναι τόσο συμπαγές και ισχυρό στην Κύπρο είναι διότι βρίσκει ακροατήριο το οποίο καταναλώνει με ιδιαίτερη ευκολία λόγια χωρίς περιεχόμενο, ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, σκάνδαλα, διαφθορά και πρόσκαιρες παροχές. Αυτά τα συστατικά αποτελούν το καύσιμο της μηχανής που τρέφει τους ψηφοφόρους και εις αντάλλαγμα διευρύνει ολοένα και περισσότερο την επιρροή της. 

Είτε ως συμμετέχοντες, είτε ως παρατηρητές που δήθεν κρατούν απόσταση από αυτά που τους απωθούν από την πολιτική, είτε με λανθασμένο πολιτικό κριτήριο το οποίο επαναλαμβανόμενα στηρίζει τις δυνάμεις που κατ’ επανάληψη ζήμιωσαν τον τόπο, το αποτέλεσμα είναι ένα και το ζούμε καθημερινά σε κάθε έκφανση της κυπριακής κοινωνίας, της πολιτικής ζωής και της οικονομικής δραστηριότητας. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

ad2mobile

Και μπορεί οι λαϊκίστικες να μην έχουν πάρει την εξουσία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα κόμματα του ισχυρού κατεστημένου δεν εκφράζονται λαϊκίστικα ή δεν έχουν λαϊκιστές στις τάξεις τους, ωστόσο με την ημιμάθεια, την παραπληροφόρηση και τις εμμονές τους προσθέτουν επιπλέον συστατικά στο τοξικό μείγμα που οι πολίτες με το κατεστημένο έχουν από δεκαετίες δημιουργήσει και «καταναλώνουν», με ενδιάμεσους σταθμούς κρίσεων, τραγωδιών και μεγάλων σκανδάλων.  

Αλήθεια, πόσο θέλουμε να αλλάξει η σημερινή κατάσταση; Από ποιους θα γίνει αυτό και πότε; Θέλουμε; 

article 1