ΑΠΟΨΗ: Πόθεν Έσχες ή Σε αναζήτηση των Εχόντων

Προς διαχρονικά προβληματισμένους, επιστολής εικοστής ένατης, το ανάγνωσμα…

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ*

Ως Ρομπέν, αν θυμάστε καλά την ιστορία μου, είμαι ένας αβρός κι ευσεβής παράνομος της μεσαιωνικής εποχής, και έγινα διάσημος για το γεγονός ότι άρπαζα χρήματα από τους πλούσιους και τα μοίραζα στους φτωχούς, πολεμώντας την τυραννία και την αδικία, δεν μπορώ παρά να αναφερθώ στο πόθεν έσχες στη σημερινή μου επιστολή. 

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<< 

Σκέφτομαι να παραιτηθώ από τον ρόλο μου ως Ρομπέν. Σκέφτομαι ακόμη και να σταματήσω να γράφω τις επιστολές μου σε όλους εσάς τους διαχρονικά προβληματισμένους πολίτες. Γιατί; Μα είναι πασιφανές. Δεν υπάρχει πια συσσωρευμένος  πλούτος για  να τον μοιράσω δίκαια. Η αποστολή μου έχει τελειώσει. Έχει επέλθει κοινωνική δικαιοσύνη. Δεν υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί. Ο πλούτος, στην Κύπρο μας τουλάχιστον, έχει πλέον διαμοιραστεί στα ίσα. Καλά, στο περίπου, γιατί φαίνεται πάνω στη μοιρασιά αδίκησα όλους τους κατέχοντες δημόσια αξιώματα και τους άφησα τελικά επί ξύλου κρεμάμενους τους καημένους. Περισσότερα φαίνεται να κατέχουν οι απλοί υπάλληλοι, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι συνταξιούχοι της μεσαίας τάξης. 

Τι εννοώ; Όλοι αυτοί με τους κόπους μιας ζωής, με τη συνετή αποταμίευση, ακόμη και μετά το κούρεμα, κατάφεραν να αποκτήσουν ένα σπιτάκι και ένα εξοχικάκι, 2 αυτοκίνητα (ένα παλιό και ένα καινούριο) και λίγες καταθέσεις να τις έχουν στην άκρη για τα υστερινά τους και για τα παιδιά τους και για μια ώρα ανάγκης. Α, και κάτι λίγα ομόλογα έχουν και κάποιες μετοχές, που μπορεί αν μην έχουν μεγάλη αξία πια, αλλά τις έχουν γιατί τις αγόρασαν τον καιρό που όλοι αγόραζαν, και κάποιες ασφάλειες ζωής και για να αποταμιεύουν και για να έχουν μια κάποια φοροαπαλλαγή - νόμιμη-. 

Διάβαζα λοιπόν τα «πόθεν έσχες» των την εξουσία κατέχοντες εν έτη 2019, και τους λυπήθηκα. Πραγματικά ντράπηκα. Δεν γίνεται, πραγματικά, να επιτρέπουμε στους δημόσιους αξιωματούχους αυτού του τόπου να βρίσκονται στα όρια της ανέχειας. 

Κάτι πήγε πολύ Χ. Και πρέπει να το διορθώσουμε άμεσα.
Το ερεύνησα το θέμα σε βάθος. Το πόθεν έσχες, για να βάζουμε τα πράγματα στη θέση τους, είναι η υποχρέωση υψηλόβαθμων φυσικών προσώπων να δηλώνουν και να δικαιολογούν τις πηγές των εισοδημάτων τους ή άλλων περιουσιακών στοιχείων.

Η δήλωση περιουσιακής κατάστασης (η επίσημη ονομασία του "Πόθεν έσχες") περιλαμβάνει τα υπάρχοντα περιουσιακά στοιχεία ενός ατόμου την στιγμή της υποβολής της δήλωσης. Ως περιουσιακά στοιχεία νοούνται ακίνητα, μετοχές εταιρειών, ομόλογα, μερίδια σε αμοιβαία κεφάλαια, καταθέσεις, οχήματα κλπ.
Προέρχεται από τις αρχαιοελληνικές λέξεις πόθεν που σημαίνει "από που" και ἔσχες που είναι ο αόριστος του ἔχω. Με απλά λόγια σημαίνει "από που έχεις" (τα χρήματα ή την περιουσία σου).

Και ανακάλυψα το λάθος. Απλούστατα δεν έπρεπε καν να συμπληρώσουν το «Πόθεν Έσχες». Αφού δεν  έχουν χρήματα και περιουσία, άρα δεν υπάρχει και κανένας λόγος να δηλώσουν από πού την απέκτησαν! Οι περισσότεροι έχουν πολύ λιγότερες καταθέσεις ακόμη και από μένα, ένα Ρομπέν των Καμένων Δασών και των Χαμένων Θαυμάτων. Και σαν να μην έφτανε αυτό, την ίδια ώρα, τεράστια, πραγματικά όμως, δάνεια! 

Πρέπει να κάνουμε ως κοινωνία κάτι. Τώρα όμως, γιατί οι άνθρωποι είναι δικαίως απελπισμένοι. 
Άμεση αύξηση του μισθού τους, αύξηση των εξόδων παραστάσεως, δωρεάν αυτοκίνητο, κούρεμα των δανείων τους. Κάτι τέλος πάντων.

Εγώ προσωπικά δηλώνω, ως Ρομπέν, πως σταματώ να παίρνω από τους «δήθεν πλούσιους» και να δίνω στους «δήθεν φτωχούς». Εξάλλου τι να πάρεις από κάποιον που δεν έχει; Αναζητώ λοιπόν εναγωνίως άλλην εργασία για να έχω και λόγο ύπαρξης. Δάση δεν υπάρχουν πια, τα κάψαμε. Θαύματα δεν υπάρχουν πια, τα ακυρώσαμε. Έχοντες δεν υπάρχουν πια, τους εξαφανίσαμε.

Υπογραφή: Ρομπέν των Καμένων Δασών, των Χαμένων Θαυμάτων, των Εξαφανισμένων Εχόντων

Υ.Γ. Το «Πόθεν Έσχες» θα έπρεπε να μετονομαστεί σε «Πόθεν μη Έσχες»

*Η Έλενα Περικλέους είναι συγγραφέας-εκπαιδευτικός.

 

Tags
 
175
Thumbnail

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ*

ad1mobile

Δεν ξέρω αν φταίνε οι διακοπές, γιατί όλοι λείπετε και εγώ προσέχω τα καμένα δάση και τις τσιμεντουπόλεις σας που ψήνονται, άρα είμαι μόνος με μπόλικο ελεύθερο χρόνο και με πιάνουν ως συνήθως τα υπαρξιακά μου.

Δεν ξέρω αν φταίει η πανσέληνος (που μπαίνει από παντού) και οι Περσίδες (που πέφτουν από παντού) για τα όσα σκέφτομαι και όσα θα γράψω.

Σίγουρα όμως φταίει η ματιά στον κόσμο γύρω μου. Γιατί, φαντάζομαι όπως και όλες και όλοι εσείς, τον κόσμο μου τον αγαπώ, και τον ονειρεύτηκα κάποτε να αλλάζει και να γίνεται καλύτερος. Και το δοκίμασα στο μικρό τετραγωνάκι που μου αναλογεί. Και έσπασα τα μούτρα μου. Και παραιτήθηκα. Και ξαναδοκίμασα. Και ξαναέσπασα τα μούτρα μου. Αλλά πεισματάρης όντας, όπως ελπίζω και εσείς, επιμένω να τον κοιτάζω κατάματα και να δοκιμάζω ξανά και ξανά. Ένα τετραγωνάκι μου δόθηκε μικρό από την ανθρωπότητα, δεν θα τα καταφέρω να το αλλάξω; Να το σκουπίσω; Να το στολίσω; Να το καθαρίσω. Να βάλω και ένα βαζάκι με φρέσκα λουλουδάκια να τα βλέπεις και να ανοίγει η ψυχή σου; Και μετά να κρεμάσω ένα ήλιο και ένα φεγγάρι και ένα κατακόκκινο φιλί;

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

Έτσι πίστευα στα νιάτα μου. Τώρα που μπήκα στο δεύτερο μισό της ζωής μου άρχισα να απογοητεύομαι και να αναζητώ το λάθος. Και αυτές τις μέρες το βρήκα κρυμμένο στους στίχους του αγαπημένου Ελύτη. Νομίζω πως γενικά οι ποιητές έχουν δίκαιο. Και ναι, ίσως παρά λίγη αγάπη ο κόσμος να ήταν άλλος.

Δεν μπορεί, πρέπει να έχει δίκαιο, παρά λίγη αγάπη θα ήταν αλλιώτικα τα πράγματα, γιατί αν αγαπούσαμε ακόμη λίγο, δεν θα κλείναμε τις πόρτες στους 150 μετανάστες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, δεν θα τους μετατρέπαμε σε μπαλάκι ανάμεσα στις χώρες της Ε.Ε., τις χώρες της αλληλεγγύης, στην εποχή της Δημοκρατίας (γιατί δημοκρατικά εκλέγονται και οι φασιστικές κυβερνήσεις πλέον). Και σίγουρα δεν θα αρνούμαστε τη πιθανότητα στη ζωή σε ανθρώπους που βρίσκονται στα όρια της επιβίωσης. Δεν θα χρειάζονταν εκκλήσεις και  όλοι εμείς οι ευαισθητοποιημένοι και προβληματισμένοι θα αναλαμβάναμε δράση ως ενεργοί, λέμε τώρα, και κριτικά σκεπτόμενοι ευαίσθητοι πολίτες… παρά λίγη αγάπη…

Παρά λίγη αγάπη θα το φτιάχναμε επιτέλους το ΓΕΣΥ. Πόσο δύσκολο είναι τελικά; Θα κάναμε όλοι ένα βήμα πίσω στις διεκδικήσεις μας, θα βρίσκαμε όχι τι μας βολεύει, όχι τι μας συμφέρει, όχι τι δεμευτήκαμε, όχι τι υποσχεθήκαμε, όχι τι θέλουμε, αλλά εκείνο που ΠΡΕΠΕΙ. Πέρα από τα όποια συμφέροντα του οποιουδήποτε και θα στοιχηματίζαμε πως μπορούμε να δώσουμε όλοι μαζί αυτό το υπέροχο δώρο της ΥΓΕΙΑΣ, σε όσους δεν μπορούν, σε όσους το χρειάζονται, στην τρίτη ηλικία μας που δεν παίρνει διπλές και τριπλές συντάξεις, στους χρόνιους ασθενείς, στους λιγότερο προνομιούχους. Κρίμα! Είμαστε τόσο κοντά… παρά λίγη αγάπη.

Παρά λίγη αγάπη δεν θα ήταν οι κοινωνίες μας γεμάτες έγκλημα, δεν θα σκοτώναμε εν βρασμώ ψυχής, δεν θα σκοτώναμε από ζήλια, δεν θα καταλήγαμε σε εξαρτησιογόνες ουσίες, δεν θα  ζούσαμε στο περιθώριο της ζωής αλλά στο κέντρο της, δεν θα ξεπλέναμε βρώμικο χρήμα, δεν θα υπήρχαν φτωχοί και πλούσιοι, δεν θα πέθαιναν άστεγοι, δεν θα χρειαζόταν να συζητούμε για εκποιήσεις. Ούτε καν θα βρίζαμε στον δρόμο. Δεν θα περνούσαμε με κόκκινο. Δεν θα είχαμε άγχος. Δεν θα νιώθαμε πίεση. Δεν θα θέλαμε να αποδείξουμε πως είμαστε καλύτεροι από τον διπλανό μας. Και μπορώ να αναφερθώ και σε άλλα πολλά, αλλά θεωρώ πως πιάσατε τη σκέψη μου. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Υπεραπλούστευση; Ίσως. Δώστε μου ακόμη λίγο να εξηγήσω. Για να αγαπήσεις εκείνο το λίγο παραπάνω που θα άλλαζε τον κόσμο χρειάζονται 2 πράγματα. (Νομίζω. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάτε πως είμαι ένας απλός Ρομπέν). Αυτογνωσία και Ενσυναίσθηση. Να ξέρουμε ποιοι είμαστε και να μας αγαπήσουμε. Με τις φωτεινές και τις σκοτεινές στιγμές μας. Και μετά; Να μπούμε στη θέση του άλλου. Να τον καταλάβουμε αλλά κυρίως να τον νιώσουμε και να τον αγαπήσουμε. Λίγο παρά πάνω. 

Πώς; Επενδύοντας συστηματικά και σκόπιμα στην ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης στα σπίτια, στα σχολεία, στις κοινωνίες μας. Ναι, να δίνουμε στους άλλους όσες ευκαιρίες χρειάζεται ο καθένας, όσα μέσα πρέπει, όσο χρόνο απαιτείται για να βγάλει τον καλύτερο του εαυτό. Θα είναι μακροπρόθεσμα απόλυτα κερδοφόρα η επένδυση και οι δείκτες θα απογειωθούν. (Νομίζω. Θυμίζω ποιος είμαι).

Τελειώνω λέγοντας πως με αυτό τον τρόπο θα καταλήξουμε να έχουμε γύρω μας ηγέτες με ψηλό δείκτη συναισθηματικής νοημοσύνης (πέρα από κομματικούς μηχανισμούς, χρήμα, συμφέροντα, συγκυρίες; Νομίζω ναι. Πέρα από αγκυλώσεις στη σκέψη, δεσμεύσεις, συμφέροντα; Ξανά, νομίζω ναι.). 

Και τέτοιοι ηγέτες θα έχουν όραμα. Και θα αλλάξουν τον κόσμο. Και θα τον κάνουν καλύτερο, γιατί θα έχουν εκείνο το…  παρά λίγη αγάπη… που μας λείπει.

ad2mobile

Υπογραφή: Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων.

Υ.Γ. Έτσι τα Θαύματα θα σταματήσουν να είναι εξαφανισμένα από τον κόσμο γύρω μας και θα γίνουν κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Θα ζούμε κάθε μέρα θαύματα!

article 1