ΑΠΟΨΗ: Ψευδαίσθηση κανονικότητας τα αναγκαία ΜΟΕ 

Οφείλουν οι κοινότητες να κάνουν βήματα για να έρχονται κοντά

ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΩΣΤΟΥΡΗΣ

Σχεδόν σε κάθε εφαρμογή ενός νέου Μέτρου Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) προκύπτουν και αντίστοιχες αντιδράσεις, τόσο από τους περιγραφόμενους ως «απορριπτικούς» δηλαδή ατόμων που έχουν σκληρή γραμμή έναντι του Κυπριακού, όσο και από κόσμο χωρίς ισχυρές θέσεις για το πρόβλημα αλλά με ανησυχία για καθετί νέο προστίθεται στη λίστα των ΜΟΕ. Παράλληλα, οικονομικά και άλλα συμφέροντα παίζουν τον δικό τους ρόλο, τόσο για διαμόρφωση θετικών όσο και αρνητικών αντιδράσεων. Για παράδειγμα διαφορετικά αντιμετωπίζεται η διάνοιξη οδοφράγματος στη Λευκωσία, από μια αντίστοιχη κίνηση στην περιοχή Αμμοχώστου, όπου συνυπολογίζεται και η δυνητική απώλεια τουριστικών εσόδων. 

Βεβαίως, τα ΜΟΕ είναι προς τη σωστή κατεύθυνση στον δρόμο της λύσης του Κυπριακού. Αποτελούν απαραίτητο συστατικό σε αυτή την επίπονη και δαιδαλώδη διαδρομή. Ο κόσμος των δύο κοινοτήτων τα τελευταία 16 χρόνια, κατά τα οποία υπάρχει -έστω και με έναν στρεβλό τρόπο- διακίνηση από και προς τα Κατεχόμενα έχει έρθει πιο κοντά. Πολλά ταμπού έχουν σπάσει, ενώ η ανθρώπινη διάσταση έχει για τα καλά μπει στη συνείδηση πολλών που δεν έχουν πρόβλημα να μεταβαίνουν στα Κατεχόμενα, ούτε αντιστοίχως ατόμων που διαμένουν στα Κατεχόμενα και επισκέπτονται τις ελεύθερες περιοχές. Μάλιστα, επιχειρήματα περί «χρηματοδότησης του Αττίλα» περιορίστηκαν από το σημείο που η δαπάνη των Τ/κ στις ελεύθερες περιοχές κατέστη μεγαλύτερη από την αντίστοιχη των Ε/κ στα Κατεχόμενα. 

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

 

Είναι αυτή η κατάσταση έστω και ένα μικρό βήμα προς την κατεύθυνση της κανονικότητας που θα υπήρχε ακόμη και στην περίπτωση δύο, οποιωνδήποτε κρατών στον κόσμο; Σαφέστατα όχι! Οι στρεβλώσεις και ανωμαλίες που δημιουργούνται είναι τέτοιες που ευθυγραμμίζονται πλήρως με τις αρνητικές επιπτώσεις που το status quo παγιώνει στη χώρα μας. 

Δεν αποτελεί κανονικότητα η διέλευση οδοφραγμάτων και μάλιστα με την επίδειξη επίσημων πολιτικών εγγράφων στην επικράτεια της ίδιας χώρας, όπως δεν αποτελεί κανονικότητα η συντήρηση, επιδιόρθωση ή αναστύλωση μνημείων πολιτιστικής κληρονομιάς μέσω των αρμόδιων, δικοινοτικών ομάδων εργασίας και προφανώς δεν αποτελεί κανονικότητα η πανάκριβη επικοινωνία μέσω κινητής τηλεφωνίας σε απόσταση ακόμη και μερικών μόλις χιλιομέτρων. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

 

Παρόλα αυτά, οφείλουν οι κοινότητες -δηλαδή ο κόσμος αυτού του ταλαιπωρημένου τόπου- να κάνουν βήματα για να έρχονται κοντά. Άλλωστε, η όποια λύση -καλή ή κακή αναλόγως κριτηρίου, ευαισθησιών ή και οικογενειακής ή προσωπικής ιστορίας του καθενός- δεν μπορεί να δουλέψει εάν ο κόσμος του τόπου δεν είναι κοντά, αν δεν αφήσει πίσω τα αρνητικά του παρελθόντος, το αίμα που χύθηκε, την αδικία και εάν δεν οραματιστεί το κοινό του μέλλον. 

Ο αντίλογος για την κριτική που ασκείται στο κάθε νέο ΜΟΕ είναι απλός: Οι δεδομένες στρεβλώσεις δεν είναι τίποτε περισσότερο από ενδιάμεσα βήματα που απλοποιούν την καθημερινότητα και φέρνουν τις δύο κοινότητες κοντά, μέχρι τελικώς να καταλήξουμε στον μεγάλο στόχο της λύσης του Κυπριακού. 

Υ.Γ. Ενοχλεί που απαιτείται τουρκικός κωδικός για κλήσεις στα Κατεχόμενα επειδή δήθεν προκύπτει θέμα αναγνώρισης της τουρκικής κατοχής. Την ίδια ώρα από τουρκικά τηλέφωνα θα απαιτείται ο κυπριακός κωδικός για κλήσεις στις ελεύθερες περιοχές. Κωδικός μιας χώρας που η Τουρκία δεν αναγνωρίζει σε αντίθεση με τη θέση της Κύπρου έναντι της Τουρκίας. Μήπως κερδίζει και η Κυπριακή Δημοκρατία από αυτή την εξέλιξη; Λέω μήπως… 
 

Ανδρέας Κωστουρής
 
175
Thumbnail

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ*

ad1mobile

Δεν ξέρω αν φταίνε οι διακοπές, γιατί όλοι λείπετε και εγώ προσέχω τα καμένα δάση και τις τσιμεντουπόλεις σας που ψήνονται, άρα είμαι μόνος με μπόλικο ελεύθερο χρόνο και με πιάνουν ως συνήθως τα υπαρξιακά μου.

Δεν ξέρω αν φταίει η πανσέληνος (που μπαίνει από παντού) και οι Περσίδες (που πέφτουν από παντού) για τα όσα σκέφτομαι και όσα θα γράψω.

Σίγουρα όμως φταίει η ματιά στον κόσμο γύρω μου. Γιατί, φαντάζομαι όπως και όλες και όλοι εσείς, τον κόσμο μου τον αγαπώ, και τον ονειρεύτηκα κάποτε να αλλάζει και να γίνεται καλύτερος. Και το δοκίμασα στο μικρό τετραγωνάκι που μου αναλογεί. Και έσπασα τα μούτρα μου. Και παραιτήθηκα. Και ξαναδοκίμασα. Και ξαναέσπασα τα μούτρα μου. Αλλά πεισματάρης όντας, όπως ελπίζω και εσείς, επιμένω να τον κοιτάζω κατάματα και να δοκιμάζω ξανά και ξανά. Ένα τετραγωνάκι μου δόθηκε μικρό από την ανθρωπότητα, δεν θα τα καταφέρω να το αλλάξω; Να το σκουπίσω; Να το στολίσω; Να το καθαρίσω. Να βάλω και ένα βαζάκι με φρέσκα λουλουδάκια να τα βλέπεις και να ανοίγει η ψυχή σου; Και μετά να κρεμάσω ένα ήλιο και ένα φεγγάρι και ένα κατακόκκινο φιλί;

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

Έτσι πίστευα στα νιάτα μου. Τώρα που μπήκα στο δεύτερο μισό της ζωής μου άρχισα να απογοητεύομαι και να αναζητώ το λάθος. Και αυτές τις μέρες το βρήκα κρυμμένο στους στίχους του αγαπημένου Ελύτη. Νομίζω πως γενικά οι ποιητές έχουν δίκαιο. Και ναι, ίσως παρά λίγη αγάπη ο κόσμος να ήταν άλλος.

Δεν μπορεί, πρέπει να έχει δίκαιο, παρά λίγη αγάπη θα ήταν αλλιώτικα τα πράγματα, γιατί αν αγαπούσαμε ακόμη λίγο, δεν θα κλείναμε τις πόρτες στους 150 μετανάστες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, δεν θα τους μετατρέπαμε σε μπαλάκι ανάμεσα στις χώρες της Ε.Ε., τις χώρες της αλληλεγγύης, στην εποχή της Δημοκρατίας (γιατί δημοκρατικά εκλέγονται και οι φασιστικές κυβερνήσεις πλέον). Και σίγουρα δεν θα αρνούμαστε τη πιθανότητα στη ζωή σε ανθρώπους που βρίσκονται στα όρια της επιβίωσης. Δεν θα χρειάζονταν εκκλήσεις και  όλοι εμείς οι ευαισθητοποιημένοι και προβληματισμένοι θα αναλαμβάναμε δράση ως ενεργοί, λέμε τώρα, και κριτικά σκεπτόμενοι ευαίσθητοι πολίτες… παρά λίγη αγάπη…

Παρά λίγη αγάπη θα το φτιάχναμε επιτέλους το ΓΕΣΥ. Πόσο δύσκολο είναι τελικά; Θα κάναμε όλοι ένα βήμα πίσω στις διεκδικήσεις μας, θα βρίσκαμε όχι τι μας βολεύει, όχι τι μας συμφέρει, όχι τι δεμευτήκαμε, όχι τι υποσχεθήκαμε, όχι τι θέλουμε, αλλά εκείνο που ΠΡΕΠΕΙ. Πέρα από τα όποια συμφέροντα του οποιουδήποτε και θα στοιχηματίζαμε πως μπορούμε να δώσουμε όλοι μαζί αυτό το υπέροχο δώρο της ΥΓΕΙΑΣ, σε όσους δεν μπορούν, σε όσους το χρειάζονται, στην τρίτη ηλικία μας που δεν παίρνει διπλές και τριπλές συντάξεις, στους χρόνιους ασθενείς, στους λιγότερο προνομιούχους. Κρίμα! Είμαστε τόσο κοντά… παρά λίγη αγάπη.

Παρά λίγη αγάπη δεν θα ήταν οι κοινωνίες μας γεμάτες έγκλημα, δεν θα σκοτώναμε εν βρασμώ ψυχής, δεν θα σκοτώναμε από ζήλια, δεν θα καταλήγαμε σε εξαρτησιογόνες ουσίες, δεν θα  ζούσαμε στο περιθώριο της ζωής αλλά στο κέντρο της, δεν θα ξεπλέναμε βρώμικο χρήμα, δεν θα υπήρχαν φτωχοί και πλούσιοι, δεν θα πέθαιναν άστεγοι, δεν θα χρειαζόταν να συζητούμε για εκποιήσεις. Ούτε καν θα βρίζαμε στον δρόμο. Δεν θα περνούσαμε με κόκκινο. Δεν θα είχαμε άγχος. Δεν θα νιώθαμε πίεση. Δεν θα θέλαμε να αποδείξουμε πως είμαστε καλύτεροι από τον διπλανό μας. Και μπορώ να αναφερθώ και σε άλλα πολλά, αλλά θεωρώ πως πιάσατε τη σκέψη μου. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Υπεραπλούστευση; Ίσως. Δώστε μου ακόμη λίγο να εξηγήσω. Για να αγαπήσεις εκείνο το λίγο παραπάνω που θα άλλαζε τον κόσμο χρειάζονται 2 πράγματα. (Νομίζω. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάτε πως είμαι ένας απλός Ρομπέν). Αυτογνωσία και Ενσυναίσθηση. Να ξέρουμε ποιοι είμαστε και να μας αγαπήσουμε. Με τις φωτεινές και τις σκοτεινές στιγμές μας. Και μετά; Να μπούμε στη θέση του άλλου. Να τον καταλάβουμε αλλά κυρίως να τον νιώσουμε και να τον αγαπήσουμε. Λίγο παρά πάνω. 

Πώς; Επενδύοντας συστηματικά και σκόπιμα στην ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης στα σπίτια, στα σχολεία, στις κοινωνίες μας. Ναι, να δίνουμε στους άλλους όσες ευκαιρίες χρειάζεται ο καθένας, όσα μέσα πρέπει, όσο χρόνο απαιτείται για να βγάλει τον καλύτερο του εαυτό. Θα είναι μακροπρόθεσμα απόλυτα κερδοφόρα η επένδυση και οι δείκτες θα απογειωθούν. (Νομίζω. Θυμίζω ποιος είμαι).

Τελειώνω λέγοντας πως με αυτό τον τρόπο θα καταλήξουμε να έχουμε γύρω μας ηγέτες με ψηλό δείκτη συναισθηματικής νοημοσύνης (πέρα από κομματικούς μηχανισμούς, χρήμα, συμφέροντα, συγκυρίες; Νομίζω ναι. Πέρα από αγκυλώσεις στη σκέψη, δεσμεύσεις, συμφέροντα; Ξανά, νομίζω ναι.). 

Και τέτοιοι ηγέτες θα έχουν όραμα. Και θα αλλάξουν τον κόσμο. Και θα τον κάνουν καλύτερο, γιατί θα έχουν εκείνο το…  παρά λίγη αγάπη… που μας λείπει.

ad2mobile

Υπογραφή: Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων.

Υ.Γ. Έτσι τα Θαύματα θα σταματήσουν να είναι εξαφανισμένα από τον κόσμο γύρω μας και θα γίνουν κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Θα ζούμε κάθε μέρα θαύματα!

article 1