Μια σειρά γεγονότων και δεδομένων που μας χαρακτηρίζουν ως κοινωνία βρήκαν πεδίο εφαρμογής και στον Συνεργατισμό

ΓΡΑΦΕΙ Ο 
ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΩΣΤΟΥΡΗΣ


Γράφοντας αυτό το άρθρο σκέφτομαι ότι είναι σημαντικό πρώτα να διαχωρίσω τη θέση από τη στεγνή, απλοϊκή και γενικευμένη θέση που υπαγορεύει πως: «Καθετί δημόσιο λειτουργεί κακά και καθετί ιδιωτικό τέλεια». Προφανώς και δεν ισχύει απόλυτα ούτε το πρώτο κομμάτι, ούτε το δεύτερο και ούτε καν πλειοψηφικά το ένα έναντι του άλλου. Είναι άλλωστε πολλά τα παραδείγματα και στην Κύπρο, τόσο υπηρεσιών ή οργανισμών του Δημοσίου που λειτουργούν αποτελεσματικά, παραγωγικά και ωφέλιμα, ενώ άλλες τόσες είναι οι ιστορίες αποτυχίας κυπριακών εταιρειών του ιδιωτικού τομέα με αντίκτυπο -μάλιστα- τόσο σε μεγάλη μερίδα άλλων επιχειρηματιών ή εργαζομένων, όπως και στο σύνολο της κοινωνίας ως φορολογούμενου συνόλου που χρηματοδοτεί τον προϋπολογισμό του κράτους. 

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

Πέρα από τις όποιες θέσεις, πολιτικές και άλλες, τις αναλύσεις και φυσικά τις δήθεν αναλύσεις ένα άλλο ερώτημα, ίσως κάπως φιλοσοφικό, εγείρεται μετά το κλείσιμο του Συνεργατισμού: Γιατί, τελικά, τον θέλαμε;  

Μια σειρά γεγονότων και δεδομένων που μας χαρακτηρίζουν ως κοινωνία και που σαφώς μας έχουν καθορίσει βρήκαν πεδίο εφαρμογής και στον Συνεργατισμό. 

Και εξηγούμαι: 
-Κομματικές παρεμβάσεις για διορισμούς.
-Κομματικές παρεμβάσεις ουσιαστικά για να μην κάνει σωστά τη δουλειά του ως τράπεζα.
-Πολιτικές παρεμβάσεις για διαγραφές δανείων.
-Πολιτικές παρεμβάσεις για χορήγηση δανείων.
-Πολιτικές παρεμβάσεις και δράσεις για τα λεγόμενα λαϊκά στρώματα και υπεράσπιση της πρώτης κατοικίας, της όποιας -δηλαδή- κατοικίας, ανεξαρτήτως μεγέθους, ανέσεων, πολυτέλειας και κυρίως των οικονομικών δυνατοτήτων του δανειολήπτη.

Άκουγα παράλληλα, τις προάλλες ένα πρόσωπο που καταγράφεται -έστω και για μικρό χρονικό διάστημα- στην πρόσφατη ιστορία του Συνεργατισμού, τον κ. Μάριο Κληρίδη, να αναφέρει ότι ήταν ιδιαίτερα προβληματισμένος με τα δεδομένα που είχε ενώπιόν του ως Γενικός Διευθυντής της τράπεζας. Και αυτό γιατί, όπως χαρακτηριστικά είπε: «Ήταν κάπως δύσκολο να γίνει αντιληπτό ότι ένας κρατικός φορέας θα προχωρούσε σε εκποιήσεις». 

Από τη μια δηλαδή κτίστηκε μια διευρυμένη, μέχρι και σήμερα, αντίληψη ότι η όποια πρώτη κατοικία προστατεύεται και από την άλλη ότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, το κράτος ποτέ δεν θα βγάλει κάποιον από το σπίτι του. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Προφανώς αυτό τον Συνεργατισμό θέλαμε, που να μην «βγάλει κανέναν από το σπίτι του». Κι όμως! Αν έβγαζε κάποιους από το σπίτι τους, τότε οι εποπτικές αρχές προφανώς δεν θα μηδένιζαν την αξία των ενυπόθηκων δανείων που είχε ο Συνεργατισμός και κατά πάσα πιθανότητα η κατάληξη της τράπεζας να ήταν διαφορετική. 

Και για να κλείσω το άρθρο μου αλλάζω τον τίτλο και ρωτώ: Τελικά ποιον Φορέα θέλουμε; Θέλουμε έναν οργανισμό που θα κάνει σωστά τη δουλειά του, που θα εφαρμόσει νομοθεσίες και θα αποφέρει έσοδα στο κράτος, δηλαδή στους φορολογούμενους που χρηματοδότησαν τη δημιουργία του ή έναν οργανισμό που «θα προστατεύσει» την όποια -και πάλι- κύρια κατοικία, θα είναι πεδίο κομματικών παιχνιδιών και παρεμβάσεων και θα επιβαρύνει με την αδράνειά του περισσότερο τα δημόσια οικονομικά;  

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΩΣΤΟΥΡΗΣ
 
80
Thumbnail

Ας προσέξει η Κυβέρνηση να μην δημιουργήσει τετελεσμένα και δυο ταχυτήτων πολίτες. Άλλωστε ακόμη και το «υπόλοιπο» θα χρειαστεί λίαν συντόμως σε εισφορές εάν θέλουμε για όλο τον κόσμο πεντάστερο και όχι 3άστερο ΓΕΣΥ

ad1mobile


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Μάλιστα. Το ακούσαμε και αυτό. ΣΕΚ και ΠΕΟ ζητούν να επιστραφούν σε μορφή αυξήσεων μισθών το υπόλοιπο από το κόστος της ασφαλιστικής κάλυψης που παρέχουν οι Ημικρατικοί Οργανισμοί και άλλοι δημόσιοι Οργανισμοί (όπως Τοπική Αυτοδιοίκηση, Πανεπιστήμια κτλ) στους υπαλλήλους τους. 

Να σας πω τι ακριβώς ζητούν οι δυο συντεχνίες. Σήμερα αυτοί οι Οργανισμοί είναι υποχρεωμένοι να παρέχουν «επαρκή ασφαλιστική κάλυψη» στους υπαλλήλους τους από την πρώτη ημέρα εργοδότησης τους και έπειτα για εφόρου ζωής (όχι μέχρι την αφυπηρέτησή τους). Μέχρις εδώ όλα καλά (Ουδέν μεμπτό. Μακάρι να ήταν το σύνηθες αυτό και όχι η εξαίρεση.  Ωστόσο δεν είναι αυτό το θέμα μας). 

Αυτό το κόστος, της «επαρκούς» ασφαλιστικής κάλυψης κυμαίνεται περίπου στο 6%. 

Τώρα με το ΓΕΣΥ το κόστος για τον Εργοδότη θα ανέρχεται -στην πλήρη εφαρμογή του- στο 2.9%. 

>>> Άρθρα, Απόψεις Brief <<<

Οι Συντεχνίες τι άφησαν να νοηθεί ότι επιδιώκουν; Ότι το υπόλοιπο ποσοστό θα πρέπει να επιστραφεί στους εργαζομένους μέσω αυξήσεων. Αν δηλαδή για παράδειγμα το κόστος της ΑΗΚ για την ασφάλιση των εργαζομένων της ανέρχεται στο 5.9% και αφού η ΑΗΚ με το ΓΕΣΥ θα καταβάλλει 2.9%, οι συντεχνίες ζητούν όπως το άλλο 3% που απομένει να επιστραφεί στους εργαζομένους. 

Αυτό όμως τι σημαίνει; Σημαίνει -πέραν των άλλων- και έμμεση κάλυψη των συνεισφορών του εργαζομένου στο ΓΕΣΥ από πλευράς Εργοδότη. Δηλαδή, ο Εργοδότης -το Κράτος στην προκειμένη- είναι ωσάν -αν αποδεχτεί αυτή την εξίσωση των Συντεχνιών- να καταβάλλει όλες τις συνεισφορές για τους υπαλλήλους του.

Και το επικίνδυνο εντοπίζεται στο εξής, όπως πολύ ορθά ανέφερε και ο Γενικός Διευθυντής της ΟΕΒ, Μιχάλης Αντωνίου: Αν ισχύσει αυτό για τους Ημικρατικούς, δεν θα το απαιτήσουν -και ορθώς- και οι Δημόσιοι Υπάλληλοι; Και οι Εκπαιδευτικοί; Και οι Αστυνομικοί; Θα το απαιτήσουν. Με αποτέλεσμα να καταλήξουμε να έχουμε ΚΑΙ ΠΑΛΙ δυο ταχυτήτων εργαζόμενους, του Ιδιωτικού Τομέα και του Δημόσιου Τομέα, με αυτούς στο Δημόσιο και Ημιδημόσιο να μην καταβάλλουν ΚΑΜΙΑ εισφορά για το ΓΕΣΥ σε αντίθεση με τους υπαλλήλους του Ιδιωτικού Τομέα. 

Ορθή όμως και η παρέμβαση του Νικόλα Παπαδόπουλου επί του θέματος. Ο οποίος σημείωσε πως σε μια τέτοια περίπτωση τότε το ΔΗΚΟ θα ταχθεί υπέρ της μείωσης των συνεισφορών και του Ιδιωτικού τομέα. 

Όμως οι Συντεχνίες ενδεχομένως να μην θέλουν την επιστροφή του υπολοίπου σε μορφή αυξήσεων αλλά να ζητήσουν όπως το υπόλοιπο ποσοστό να διατεθεί για επιπλέον ασφαλιστική κάλυψη των υπαλλήλων τους για υπηρεσίες, οι οποίες δεν θα προσφέρονται στο ΓΕΣΥ. Όπως πχ ορθοδοντικά, ή κάλυψη μονόκλινου ενδονοσοκομειακά, ή πχ αντί κάλυψη μόνο μια φοράς ετησίως καθαρισμό δοντιών όπως προνοεί το ΓΕΣΥ να θέλει να τους καλύψει πέντε φορές. Υπάρχουν αρκετές «έξτρα» υπηρεσίες που θα μπορούσαν να αναφερθούν. 

Αν αυτή είναι η θέση των Συντεχνιών τότε αυτό αποτελεί μια άλλη εξέλιξη, η οποία ίσως να αποτελέσει και την απαρχή μιας άλλης προσέγγισης για το πώς θα λειτουργεί το ΓΕΣΥ. Δηλαδή ένα μεικτό μοντέλο, μεταξύ του κρατικού μονοασφαλιστικού και των ιδιωτικών εταιρειών ασφάλισης, οι οποίες θα εξειδικεύονται σε παροχή «έξτρα υπηρεσιών». 

Αυτό το μοντέλο βεβαίως δεν χρειάζεται την ΣΕΚ και την ΠΕΟ για να το εγκαινιάσουν, διότι ούτως ή άλλως αυτό το μοντέλο θα είναι αυτό που θα υπάρχει. Όμως οι δυο Συντεχνίες εάν αποφασίσουν κάτι τέτοιο για τους εργαζομένους στον Ημιδημόσιο τομέα, τότε θα πρόκειται για σημαντική ενίσχυση -λόγω και του τεράστιου αριθμού υπαλλήλων που εκπροσωπούν- του μοντέλου αυτού. Μια ενίσχυση, η οποία θα δώσει εν πολλοίς και ένα πιο επίσημο χαρακτήρα σε αυτό το «μεικτό μοντέλο ασφάλισης». 

>>> Αναλύσεις / Έρευνες Brief <<<

Ωστόσο ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, εγείρεται και πάλι ένα σημαντικό ερώτημα: Μήπως έτσι δεν δημιουργούνται και πάλι πολίτες δυο ταχυτήτων; Και ουδέποτε η Στήλη υποστήριξε την κομμουνιστική προσέγγιση πως πρέπει να είμαστε όλοι το ίδιο ή πως αν ένας εργοδότης επιλέξει μια πιο ενισχυμένη ασφάλιση για τους υπαλλήλους του τότε δεν θα πρέπει να το πράξει. Όμως εδώ δεν μιλάμε για ένα συνηθισμένο εργοδότη αλλά για το κράτος, το οποίο στην ουσία έχει και αυτό εργοδότη, τον φορολογούμενο. 

Οπόταν θα πληρώνουμε όλοι μαζί την πεντάστερη περίθαλψη των Ημικρατικών και Δημοσίων; Ή μήπως θα πρέπει να αρχίζουμε όλοι από την ίδια βάση -την ορθή εν μέρει αλληλέγγυα βάση-  του ΓΕΣΥ και επιπρόσθετα ο καθένας να επιλέγει με δικό του κόστος αν θέλει τις έξτρα υπηρεσίες περίθαλψης; 

ad2mobile

Ως εκ τούτου, η Κυβέρνηση οφείλει να είναι διπλά προσεκτική στις όποιες απαιτήσεις των συντεχνιών. Για να μην δημιουργήσει εκ νέου τετελεσμένα, τα οποία μετέπειτα δεν θα μπορούν εύκολα να διορθωθούν. 

Επιπλέον, ας μην ξεχνάμε πως το 2.9% είναι πολύ χαμηλό για να λειτουργήσει το ΓΕΣΥ. Πολύ σύντομα θα κληθούμε όλοι μας να καταβάλουμε πολύ υψηλότερες εισφορές… εκτός βεβαίως και αν, ως Κράτος και ως πολίτες, είμαστε ικανοποιημένοι με την «τριάστερη ποιότητα» του ΓΕΣΥ. 

article 1