ΑΠΟΨΗ: Τηλεφώνησες πάλι

Ανοικτή επιστολή: Προς διαχρονικά προβληματισμένους, επιστολής εικοστής πέμπτης, το ανάγνωσμα…

Πρέπει να παραδεχτώ πως κάναμε βήματα μπροστά. Στα ΜΟΕ τα καταφέρνουμε πάντα να βρίσκουμε πρωτότυπους τρόπους να οικοδομούμε εμπιστοσύνη. Κινητή τηλεφωνία λοιπόν με διασύνδεση ανάμεσα στις κατεχόμενες και τις ελεύθερες περιοχές! Πανηγυρίζουμε; Δεν είμαι και τόσο σίγουρος πως πρέπει. Εκείνο που με προβληματίζει βαθιά είναι πως το χαιρέτισε η Βρετανία. Ύποπτο; Πολύ!

Παρόλα αυτά δεν μπορώ παρά να δηλώσω βαθιά εντυπωσιασμένος για την επιλογή του χρόνου υλοποίησης του συγκεκριμένου ΜΟΕ. Αποκατάσταση της επικοινωνίας την ίδια ώρα που το γεωτρύπανο τρυπά ακάθεκτο όπου σκεφτεί και η Αμμόχωστος εποικίζεται με έναν τρόπο και σε ένα χρόνο ο οποίος σαφέστατα μοιάζει και με απειλή αλλά και με προειδοποίηση του τύπου: «Αφού μπορώ το κάνω. Αν μπορείς αντέδρασε.» 

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

 

Και φυσικά αντιδράσαμε. Πήραμε τηλέφωνο. Τώρα που μπορούμε! Για να ακούσουμε και δια ζώσης τον Τατάρ να δηλώνει πως «τα Βαρώσια πρέπει να ανήκουν στο τουρκικό έθνος» και να μην ανησυχούμε γιατί η Τουρκία θα δείξει σύντομα μεγαλύτερο ενδιαφέρον για το θέμα- τώρα προσωπικά ηρέμησα- και πως σίγουρα αυτό θα είναι υπέρ και των Τουρκοκυπρίων αλλά και των παλιών ιδιοκτητών. Όσοι έχουν νόμιμα δικαιώματα δήλωσε να μην ανησυχούν. Γιατί να ανησυχήσουν; Η νομιμότητα ήταν από πάντα το κύριο μέλημά τους. Μια χαρά! Ένα τηλεφώνημα και όλες μου οι ανησυχίες καθησυχάστηκαν και η εμπιστοσύνη για το εν λόγω θέμα οικοδομήθηκε.

 

Και μετά πήραμε τηλέφωνο ξανά Παρασκευή βράδυ για να τους πούμε πως τα καταφέραμε. Μετά από σκληρή προσπάθεια και έντονη αντιπαράθεση, με την Βρετανία. Μα πάντα να την βρίσκουμε μπροστά μας; Δεν βοήθησε τελικά ποσώς στη βελτίωση των σχέσεων το δείπνο στο παλάτι του Προέδρου μας με την Βασίλισσά τους; Τα καταφέραμε να εγκριθεί πακέτο μέτρων μέσα από σιωπηρή διαδικασία. Πολύ  καλή αυτή η διαδικασία, μου αρέσει: Αν δεν μιλήσεις σημαίνει συμφωνείς! Έτσι για να εξοικονομούμε δυνάμεις και να κερδίζουμε χρόνο! Αυτό που κάποτε λέγαμε ανταλλαγή απόψεων έχει ξεπεραστεί στη σύγχρονη πολιτική, συν το ότι μπορείς πάντα να ισχυριστείς…μα εγώ δεν είπα τίποτα! Και θα εγκριθεί και το πακέτο μέτρων ως σημείο Α, δηλαδή χωρίς συζήτηση, από το Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων την Δευτέρα! Απλά ουάο! Τα γράφω όλα αυτά γιατί ήμουν πρόσφατα σε μια ολοήμερη. Κουραστική, αντιπαραθετική, συνεδρία με πολλή συζήτηση στην οποία τα επιχειρήματα εκατέρωθεν ήταν μόνο δύο! Ενώ αν η διαδικασία ήταν σιωπηρή… 

 

Με το που απάντησαν το τηλέφωνο και τους είπαμε για τα ομόφωνα στοχευμένα μέτρα από τους 28, εννοείται πως δεν μας απάντησαν ευχαριστούμε και ναι καταλάβαμε και οπωσδήποτε θα συμμορφωθούμε. Μας το έκλεισαν. Στα μούτρα. 

 

Και πήραν μετά. Βλέπετε τώρα που μπορούμε, μιλούμε συχνά και οικοδομούμε συστηματικά εμπιστοσύνη! Ο Τσαβούζογλου αυτοπροσώπως: «Αν γίνει βήμα εναντίον μας στο όνομα αυτής της σαχλής αλληλεγγύης, εμείς και θα απαντήσουμε και θα αυξήσουμε τις δραστηριότητες μας στην Κύπρο. Θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί για να προστατεύσουμε τα δικαιώματα της Τουρκίας και της τδβκ».

 

Μετά στείλαμε φιλάκια και το κλείσαμε. Ξέχασα να αναφέρω πως έκανε και μια παρέμβαση ο Ελβετός ΥΠΕΞ και μας προσκάλεσε για σκι αν και όποτε θέλουμε για να συνομιλήσουμε και να τα βρούμε κατευθείαν με την Τουρκία. Τώρα που οικοδομούμε εμπιστοσύνη να την οικοδομήσουμε τσακ μπαμ.
Και μετά καθίσαμε και αρχίσαμε να αναμένουμε στο ακουστικό. Και ξετυλίχτηκαν εμπρός μας δύο σενάρια. 

 

Σενάριο Α. Δεν κτυπάει το τηλέφωνο. Και εμείς στην μοναξιά της νύχτας σιγοψιθυρίζουμε το γνωστό άσμα: «Δώδεκα, και ούτε ένα τηλεφώνημα. Τον αριθμό της μοναξιάς μου δεν κτυπάς και μεγαλώνει η απόσταση για μας… Και δεν κτυπάει το τηλέφωνο, με πνίγει το παράπονο που δεν κατάλαβες ποτέ σου τι περνώ… Δώδεκα, η ελπίδα μου κρεμάστηκε σε ένα τηλέφωνο που έμεινε νεκρό» Τρομακτικό; Σαφέστατα.

 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

 

Και η αλήθεια είναι πως και το σενάριο Β στο οποίο κτυπά συνεχώς το τηλέφωνο δεν μοιάζει και πιο ευοίωνο. Θα σας το τραγουδήσω και το σενάριο Β για να κάνετε εικόνα: «Τηλεφώνησες πάλι, να μου κάνεις κεφάλι, να σου πω να μου πεις. Κοίτα μόνο την ώρα, ούτε χτες ούτε τώρα, θα φανείς συνεπής. Πάλι θα κανονίσεις, και θα ξεκουβαλήσεις, και κανέναν εξτρά. Τον κοντό κολλητό σου, ή κανένα γνωστό σου από τα Φιλιατρά.» Εξίσου τρομακτικό; Δεν θα διαφωνήσω.

 

Τελικά θα το κλείσω το κινητό και ας μην οικοδομήσω ως οφείλω εμπιστοσύνη. Γιατί η εμπιστοσύνη είναι όπως τον σεβασμό. Κερδίζεται. Δεν χαρίζεται.

 

Υπογραφή: Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων

 

Υ.Γ. : Και επειδή με πήραν τα ζουμιά με τα τηλέφωνα και τα διάφορα, θα σας αφιερώσω ειδικά το αγαπημένο μου σενάριο Γ. Γιατί εγώ τα πιστεύω τα θαύματα. Κτυπά το τηλέφωνο και ακούω από την άλλη μεριά της γραμμής:
«I just called to say I love you 
I just called to say how much I care 
I just called to say I love you 
And I mean it from the bottom of my heart»

Έλενα Περικλέους
 
175
Thumbnail

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ*

ad1mobile

Δεν ξέρω αν φταίνε οι διακοπές, γιατί όλοι λείπετε και εγώ προσέχω τα καμένα δάση και τις τσιμεντουπόλεις σας που ψήνονται, άρα είμαι μόνος με μπόλικο ελεύθερο χρόνο και με πιάνουν ως συνήθως τα υπαρξιακά μου.

Δεν ξέρω αν φταίει η πανσέληνος (που μπαίνει από παντού) και οι Περσίδες (που πέφτουν από παντού) για τα όσα σκέφτομαι και όσα θα γράψω.

Σίγουρα όμως φταίει η ματιά στον κόσμο γύρω μου. Γιατί, φαντάζομαι όπως και όλες και όλοι εσείς, τον κόσμο μου τον αγαπώ, και τον ονειρεύτηκα κάποτε να αλλάζει και να γίνεται καλύτερος. Και το δοκίμασα στο μικρό τετραγωνάκι που μου αναλογεί. Και έσπασα τα μούτρα μου. Και παραιτήθηκα. Και ξαναδοκίμασα. Και ξαναέσπασα τα μούτρα μου. Αλλά πεισματάρης όντας, όπως ελπίζω και εσείς, επιμένω να τον κοιτάζω κατάματα και να δοκιμάζω ξανά και ξανά. Ένα τετραγωνάκι μου δόθηκε μικρό από την ανθρωπότητα, δεν θα τα καταφέρω να το αλλάξω; Να το σκουπίσω; Να το στολίσω; Να το καθαρίσω. Να βάλω και ένα βαζάκι με φρέσκα λουλουδάκια να τα βλέπεις και να ανοίγει η ψυχή σου; Και μετά να κρεμάσω ένα ήλιο και ένα φεγγάρι και ένα κατακόκκινο φιλί;

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

Έτσι πίστευα στα νιάτα μου. Τώρα που μπήκα στο δεύτερο μισό της ζωής μου άρχισα να απογοητεύομαι και να αναζητώ το λάθος. Και αυτές τις μέρες το βρήκα κρυμμένο στους στίχους του αγαπημένου Ελύτη. Νομίζω πως γενικά οι ποιητές έχουν δίκαιο. Και ναι, ίσως παρά λίγη αγάπη ο κόσμος να ήταν άλλος.

Δεν μπορεί, πρέπει να έχει δίκαιο, παρά λίγη αγάπη θα ήταν αλλιώτικα τα πράγματα, γιατί αν αγαπούσαμε ακόμη λίγο, δεν θα κλείναμε τις πόρτες στους 150 μετανάστες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, δεν θα τους μετατρέπαμε σε μπαλάκι ανάμεσα στις χώρες της Ε.Ε., τις χώρες της αλληλεγγύης, στην εποχή της Δημοκρατίας (γιατί δημοκρατικά εκλέγονται και οι φασιστικές κυβερνήσεις πλέον). Και σίγουρα δεν θα αρνούμαστε τη πιθανότητα στη ζωή σε ανθρώπους που βρίσκονται στα όρια της επιβίωσης. Δεν θα χρειάζονταν εκκλήσεις και  όλοι εμείς οι ευαισθητοποιημένοι και προβληματισμένοι θα αναλαμβάναμε δράση ως ενεργοί, λέμε τώρα, και κριτικά σκεπτόμενοι ευαίσθητοι πολίτες… παρά λίγη αγάπη…

Παρά λίγη αγάπη θα το φτιάχναμε επιτέλους το ΓΕΣΥ. Πόσο δύσκολο είναι τελικά; Θα κάναμε όλοι ένα βήμα πίσω στις διεκδικήσεις μας, θα βρίσκαμε όχι τι μας βολεύει, όχι τι μας συμφέρει, όχι τι δεμευτήκαμε, όχι τι υποσχεθήκαμε, όχι τι θέλουμε, αλλά εκείνο που ΠΡΕΠΕΙ. Πέρα από τα όποια συμφέροντα του οποιουδήποτε και θα στοιχηματίζαμε πως μπορούμε να δώσουμε όλοι μαζί αυτό το υπέροχο δώρο της ΥΓΕΙΑΣ, σε όσους δεν μπορούν, σε όσους το χρειάζονται, στην τρίτη ηλικία μας που δεν παίρνει διπλές και τριπλές συντάξεις, στους χρόνιους ασθενείς, στους λιγότερο προνομιούχους. Κρίμα! Είμαστε τόσο κοντά… παρά λίγη αγάπη.

Παρά λίγη αγάπη δεν θα ήταν οι κοινωνίες μας γεμάτες έγκλημα, δεν θα σκοτώναμε εν βρασμώ ψυχής, δεν θα σκοτώναμε από ζήλια, δεν θα καταλήγαμε σε εξαρτησιογόνες ουσίες, δεν θα  ζούσαμε στο περιθώριο της ζωής αλλά στο κέντρο της, δεν θα ξεπλέναμε βρώμικο χρήμα, δεν θα υπήρχαν φτωχοί και πλούσιοι, δεν θα πέθαιναν άστεγοι, δεν θα χρειαζόταν να συζητούμε για εκποιήσεις. Ούτε καν θα βρίζαμε στον δρόμο. Δεν θα περνούσαμε με κόκκινο. Δεν θα είχαμε άγχος. Δεν θα νιώθαμε πίεση. Δεν θα θέλαμε να αποδείξουμε πως είμαστε καλύτεροι από τον διπλανό μας. Και μπορώ να αναφερθώ και σε άλλα πολλά, αλλά θεωρώ πως πιάσατε τη σκέψη μου. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Υπεραπλούστευση; Ίσως. Δώστε μου ακόμη λίγο να εξηγήσω. Για να αγαπήσεις εκείνο το λίγο παραπάνω που θα άλλαζε τον κόσμο χρειάζονται 2 πράγματα. (Νομίζω. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάτε πως είμαι ένας απλός Ρομπέν). Αυτογνωσία και Ενσυναίσθηση. Να ξέρουμε ποιοι είμαστε και να μας αγαπήσουμε. Με τις φωτεινές και τις σκοτεινές στιγμές μας. Και μετά; Να μπούμε στη θέση του άλλου. Να τον καταλάβουμε αλλά κυρίως να τον νιώσουμε και να τον αγαπήσουμε. Λίγο παρά πάνω. 

Πώς; Επενδύοντας συστηματικά και σκόπιμα στην ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης στα σπίτια, στα σχολεία, στις κοινωνίες μας. Ναι, να δίνουμε στους άλλους όσες ευκαιρίες χρειάζεται ο καθένας, όσα μέσα πρέπει, όσο χρόνο απαιτείται για να βγάλει τον καλύτερο του εαυτό. Θα είναι μακροπρόθεσμα απόλυτα κερδοφόρα η επένδυση και οι δείκτες θα απογειωθούν. (Νομίζω. Θυμίζω ποιος είμαι).

Τελειώνω λέγοντας πως με αυτό τον τρόπο θα καταλήξουμε να έχουμε γύρω μας ηγέτες με ψηλό δείκτη συναισθηματικής νοημοσύνης (πέρα από κομματικούς μηχανισμούς, χρήμα, συμφέροντα, συγκυρίες; Νομίζω ναι. Πέρα από αγκυλώσεις στη σκέψη, δεσμεύσεις, συμφέροντα; Ξανά, νομίζω ναι.). 

Και τέτοιοι ηγέτες θα έχουν όραμα. Και θα αλλάξουν τον κόσμο. Και θα τον κάνουν καλύτερο, γιατί θα έχουν εκείνο το…  παρά λίγη αγάπη… που μας λείπει.

ad2mobile

Υπογραφή: Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων.

Υ.Γ. Έτσι τα Θαύματα θα σταματήσουν να είναι εξαφανισμένα από τον κόσμο γύρω μας και θα γίνουν κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Θα ζούμε κάθε μέρα θαύματα!

article 1