ΑΠΟΨΗ: Ζαμανφουτισμός και φωνάξτε όσο θέλετε… 

Αυτό δεν ήταν το μεγαλύτερό σου στοίχημα Νίκο Αναστασιάδη; Θα το κάνεις ή όχι; 


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Ζήσαμε τις τελευταίες μέρες δυο απομακρύνσεις. Την παραίτηση του Υπουργού Δικαιοσύνης, Ιωνά Νικολάου, και την παύση του Αρχηγού της Αστυνομίας. Οι λόγοι; Προφανείς. Δεν χρειάζονται καν εξηγήσεις. 

Αυτό όμως που πρέπει να επισημανθεί, είναι το ερώτημα: «και τώρα τι;»

Τώρα είναι όλα καλά και άγια; Είναι όλα «μέλι - γάλα»; 

Για παράδειγμα, αν μη κακό την επαύριον επισυμβεί κάτι, όλα θα λειτουργήσουν ρολόι; 

Διότι η ουσία ποια είναι; Και κυρίως, ο στόχος ποιος είναι; Οι παραιτήσεις; (που ορθώς έγιναν) Ή μήπως η καλλιέργεια του αισθήματος επαγγελματισμού; Του αισθήματος της «υποχρέωσης» από τον κάθε Αστυνομικό, από τον κάθε Υπάλληλο, από τον καθένα μας ξεχωριστά; 

Είναι πασιφανές πως η Αστυνομία Κύπρου ενήργησε με το γνωστό «κυπριακό στιλ», το οποίο όλοι μας, σε κάποια φάση, ίσως να εφαρμόσαμε. «Σιγά τώρα που πρέπει να ασχοληθώ». Ιδιαίτερα για υποθέσεις, τις οποίες θεωρούμε ως «ρουτίνα» και «συνηθισμένες».

Και ακριβώς εδώ, σε αυτή την προσέγγιση, τον ζαμανφουτισμό, είναι όλη η ουσία.  

Το «κυπριακό στιλ» προσέγγισης στο πρόβλημα του ενός, του ανώνυμου, του ξένου, του μίζερου, του άρρωστου, του «χωρκάτη», του «άξεστου», του άνεργου, του εργάτη, είναι ωσάν να μην υπάρχει. Το λέει, το καταγγέλλει, το γράφει, αλλά είναι ωσάν να μην υπάρχει πρόβλημα. Δεν λαμβάνεται υπόψη ποσώς. Δεν ασχολείται κανένας. Δεν αφιερώνει κανένας πέραν των 30 δευτερολέπτων χρόνο για το όποιο πρόβλημα καταγγελθεί. 

Και δεν αφορά μόνο την Αστυνομία. Αφορά τους πάντες. Όλους μας. Όμως με μια διαφορά. Στον ιδιωτικό τομέα αυτό εντοπίζεται, στις πλείστες των περιπτώσεων, και αν αυτή η προσέγγιση δεν είναι προς το συμφέρον και προς όφελος της εταιρείας τότε ο ζαμανφουτίστας αποπέμπεται. Κάτι που δεν γίνεται στο Δημόσιο Τομέα. 

Η τραγική υπόθεση που ζούμε, και που είχε ως αποτέλεσμα την παραίτηση του Υπουργού Δικαιοσύνης και την παύση του Αρχηγού Αστυνομίας αλλά δυστυχώς και την δολοφονία ανθρώπων (εξού και η τραγικότητα) είναι συνεπεία αυτής της προσέγγισης. Είναι λόγω ακριβώς αυτής της «χαλαρότητας» και της επαγγελματικής ασυνειδησίας και αναίδειας που μας διακατέχει ως Κοινωνία και ως Κράτος. 

>>> Όλες οι ειδήσεις χρονολογημένες - επιλεγμένο περιεχόμενο <<< 

Ο Ιωνάς και ο Αρχηγός έφυγαν. Τελείωσαν όμως. Αποτελούν πλέον παρελθόν. Αλλά ο ζαμανφουτισμός δυστυχώς παραμένει. Αυτό το καρκίνωμα είναι εκεί και παραμονεύει και αλλοίμονο στο επόμενο θύμα του. 

Ίσως να είναι ένας ηλικιωμένος που προσπαθεί ανεπιτυχώς να λάβει μια αξιοπρεπή και γρήγορη θεραπεία. Ίσως να είναι ένας ανώνυμος φουκαράς που προσπαθεί να βγάλει άδεια οικοδομής πριν αυξηθούν οι τιμές και μείνει εκτεθειμένος. Ίσως να είναι μια ξένη εργάτρια που καταπατώνται τα δικαιώματά της. Ίσως να είναι μια μικρομεσαία επιχείρηση, η οποία προσπαθεί να επιβιώσει αλλά έμπλεξε σε γραφειοκρατία και κάθε μέρα που περνά η οικονομική της θέση επιδεινώνεται. Ίσως να είναι μια γυναίκα που καταγγέλλει βία. 

Ίσως και ίσως και ίσως. Η λίστα ατελείωτη. 

Όλοι (βρισκόμαστε) στη σειρά περιμένοντας αν έχουν τύχη να εξυπηρετηθούν από ένα υπάλληλο, από ένα αστυνομικό, από ένα λειτουργό που ίσως να μην είναι στο «ζαμανφού κι απάνω τούρλα». Που αν φανούμε τυχεροί ίσως, ίσως να «πέσουμε» σε κανένα ενσυνείδητο (διότι υπάρχουν και αυτοί υποφέρουν περισσότερο από τους πολίτες). 

Όσοι είναι τυχεροί γλυτώνουν. Οι άλλοι πληρώνουν. Κι’ ας παραιτηθούν και δέκα. Είναι έτοιμη η Πολιτεία να βάλει χέρι σε αυτή την γάγγραινα; 

Αυτό δεν ήταν το μεγαλύτερο σου στοίχημα Νίκο Αναστασιάδη; Αυτό, μπορείς να το αλλάξεις; 

Παναγιώτης Τσαγγάρης
 
412
Thumbnail
  • Ποιες οι μεγάλες προκλήσεις

    ad1mobile
  • Οι ευθύνες και η συλλογική αντιμετώπισή τους

    ad2mobile
  • Η επιστροφή στη νέα κανονικότητα και η επιβίωση όσων προσαρμόζονται σε αλλαγή

Γράφει
Χρύσω Αντωνιάδου


H κρίση του COVID - 19 είναι μια πολυδιάσταση κρίση. Μια οικονομική, υγειονομική, κοινωνική κρίση, ακόμη κρίση αξιών και θεσμών. Ίσως παρόμοιές της να μην έχει ζήσει ξανά η ανθρωπότητα, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια, και πανομοιότυπες κρίσεις του παρελθόντος είχαν άλλη διάσταση, άλλες, παρόμοιες μεν, αλλά διαφορετικές προεκτάσεις.

Η κρίση του κορωνοϊού εκδηλώθηκε σε μια περίοδο που η ευρωπαϊκή, η παγκόσμια και η ντόπια οικονομία μετρούσε ακόμη ανοικτές πληγές από τη χρηματοοικονομική κρίση του 2008. Μια κρίση που ξανάγραψε τον χρηματοοικονομικό χάρτη, διαφοροποίησε τα οικονομικά μοντέλα, επέβαλε νέες πρακτικές και νέο τρόπο σκέψης. 

Στην κρίση του κορωνοϊού η πίεση είναι διαφορετική, πολύ μεγαλύτερη, σε άλλη διάσταση. Η πίεση είναι διπλή: για τις κυβερνήσεις και τους ιδιωτικούς οργανισμούς. Και είναι περίπλοκη γιατί δεν ξέρει κανείς πότε και πώς θα τελειώσει και ποια ανοικτά μέτωπα θα αφήσει.

Διακόπτεται η αλυσίδα εφοδιασμού, επηρεάζεται η αγορά εργασίας και το εργατικό δυναμικό, οι επιχειρήσεις και οι καταναλωτές δεν είναι σε θέση να προδιαγράψουν το μέλλον τους, οι κυβερνήσεις υποχρεώνονται να λάβουν νέες σημαντικές αποφάσεις που αφορούν όλο το πλέγμα της οικονομικής ζωής, οι κεντρικές τράπεζες καλούνται να διαχειριστούν τον τραπεζικό τομέα και να στηρίξουν νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Διάφοροι κλάδοι υποχρεώθηκαν να διακόψουν τις δραστηριότητές τους και επανέρχονται σταδιακά, με μεγάλες απώλειες, στη νέα κανονικότητα.

Οι προκλήσεις συνεχίζονται και θα συνεχιστούν με αλυσιδωτές παρενέργειες για τα νοικοκυριά, τις επιχειρήσεις και τις ίδιες τις κυβερνήσεις.
Οι όποιες αποφάσεις λαμβάνονται, σε κυβερνητικό και ιδιωτικό επίπεδο, πρέπει να στηρίζονται στην αμοιβαία συνεργασία για το γενικό συμφέρον και στην υπόθεση ότι υπάρχει μια μεγάλη πιθανότητα ο ιός να επιστρέψει ξανά. 

>>> Όλες οι απόψεις που φιλοξενεί η Brief <<<

Μετεξέλιξη
Γι’ αυτό και η κρίση θα πρέπει να αντιμετωπιστεί μέσα από ένα διαφορετικό φακό, με επίκεντρο τη μετεξέλιξη. Τον ψηφιακό μετασχηματισμό, τη λιγότερη εξάρτηση από τον τουρισμό, νέα οικονομικά μοντέλα, με περισσότερη κοινωνική αλληλεγγύη.

Αυτή η περίοδος δεν πρέπει να πάει χαμένη. Είναι μια περίοδος που οφείλουμε όλοι, κράτος, επιχειρήσεις, εργαζόμενοι, να δράσουμε προληπτικά και να αναλάβουμε ο καθένας την ευθύνη για την ομαλή και πλήρη επιστροφή στη νέα κανονικότητα. Με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Ίσως με λιγότερη φυσική παρουσία στους χώρους εργασίας μας, με μειωμένη παρουσία στις τράπεζες, στη δημόσια υπηρεσία, σε υπηρεσίες του ημιδημόσιου τομέα. Με περισσότερα και επαρκή μέτρα ασφάλειας για την υγεία μας, με περισσότερη υπευθυνότητα και σεβασμό προς τον καθένα και την καθεμιά. 

Υπάρχουν στιγμές στην πορεία της ανθρωπότητας, στην ιστορία της ανθρώπινης ύπαρξης, που ο κάθε άνθρωπος θα πρέπει να ξεφύγει από αυτά που έχει μάθει, που έχει συνηθίσει, από τα γνωστά και ασφαλή. Να εγκαταλείψει τη «comfort zone» του, να κοιτάξει μπροστά, να δοκιμάσει νέα, ακόμη κι αν του φαίνονται δύσκολα και πολύπλοκα. Η νέα κανονικότητα αυτό επιβάλλει! Να εγκαταλείψουμε τις παλιές συνήθειες, τα παλιά και δοκιμασμένα, που μέχρι πριν λίγους μήνες τα εκτελούσαμε με ευκολία και να δούμε τι άλλο μπορούμε να δοκιμάσουμε. Οικονομικά μοντέλα, νέους τρόπους εργασίας, επιλογές που μέχρι τώρα τις φοβόμασταν, ήμασταν καχύποπτοι και διστακτικοί. Ίσως κάποιες στιγμές στη ζωή μας, στη χώρα μας, στην οικονομία μας, στη δουλειά μας, πρέπει να επιχειρήσουμε τις ανατροπές, τις μεγάλες ανατροπές, για να επιβιώσουμε. 

Να κάνουμε πράξη και νέο τρόπο ζωής τη ρήση του Δαρβίνου ότι «Δεν είναι τα πιο δυνατά είδη που επιβιώνουν ή τα πιο έξυπνα, αλλά αυτά που ανταποκρίνονται καλύτερα στις αλλαγές».

article 1