ΑΠΟΨΗ: Ζαμανφουτισμός και φωνάξτε όσο θέλετε… 

Αυτό δεν ήταν το μεγαλύτερό σου στοίχημα Νίκο Αναστασιάδη; Θα το κάνεις ή όχι; 


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Ζήσαμε τις τελευταίες μέρες δυο απομακρύνσεις. Την παραίτηση του Υπουργού Δικαιοσύνης, Ιωνά Νικολάου, και την παύση του Αρχηγού της Αστυνομίας. Οι λόγοι; Προφανείς. Δεν χρειάζονται καν εξηγήσεις. 

Αυτό όμως που πρέπει να επισημανθεί, είναι το ερώτημα: «και τώρα τι;»

Τώρα είναι όλα καλά και άγια; Είναι όλα «μέλι - γάλα»; 

Για παράδειγμα, αν μη κακό την επαύριον επισυμβεί κάτι, όλα θα λειτουργήσουν ρολόι; 

Διότι η ουσία ποια είναι; Και κυρίως, ο στόχος ποιος είναι; Οι παραιτήσεις; (που ορθώς έγιναν) Ή μήπως η καλλιέργεια του αισθήματος επαγγελματισμού; Του αισθήματος της «υποχρέωσης» από τον κάθε Αστυνομικό, από τον κάθε Υπάλληλο, από τον καθένα μας ξεχωριστά; 

Είναι πασιφανές πως η Αστυνομία Κύπρου ενήργησε με το γνωστό «κυπριακό στιλ», το οποίο όλοι μας, σε κάποια φάση, ίσως να εφαρμόσαμε. «Σιγά τώρα που πρέπει να ασχοληθώ». Ιδιαίτερα για υποθέσεις, τις οποίες θεωρούμε ως «ρουτίνα» και «συνηθισμένες».

Και ακριβώς εδώ, σε αυτή την προσέγγιση, τον ζαμανφουτισμό, είναι όλη η ουσία.  

Το «κυπριακό στιλ» προσέγγισης στο πρόβλημα του ενός, του ανώνυμου, του ξένου, του μίζερου, του άρρωστου, του «χωρκάτη», του «άξεστου», του άνεργου, του εργάτη, είναι ωσάν να μην υπάρχει. Το λέει, το καταγγέλλει, το γράφει, αλλά είναι ωσάν να μην υπάρχει πρόβλημα. Δεν λαμβάνεται υπόψη ποσώς. Δεν ασχολείται κανένας. Δεν αφιερώνει κανένας πέραν των 30 δευτερολέπτων χρόνο για το όποιο πρόβλημα καταγγελθεί. 

Και δεν αφορά μόνο την Αστυνομία. Αφορά τους πάντες. Όλους μας. Όμως με μια διαφορά. Στον ιδιωτικό τομέα αυτό εντοπίζεται, στις πλείστες των περιπτώσεων, και αν αυτή η προσέγγιση δεν είναι προς το συμφέρον και προς όφελος της εταιρείας τότε ο ζαμανφουτίστας αποπέμπεται. Κάτι που δεν γίνεται στο Δημόσιο Τομέα. 

Η τραγική υπόθεση που ζούμε, και που είχε ως αποτέλεσμα την παραίτηση του Υπουργού Δικαιοσύνης και την παύση του Αρχηγού Αστυνομίας αλλά δυστυχώς και την δολοφονία ανθρώπων (εξού και η τραγικότητα) είναι συνεπεία αυτής της προσέγγισης. Είναι λόγω ακριβώς αυτής της «χαλαρότητας» και της επαγγελματικής ασυνειδησίας και αναίδειας που μας διακατέχει ως Κοινωνία και ως Κράτος. 

>>> Όλες οι ειδήσεις χρονολογημένες - επιλεγμένο περιεχόμενο <<< 

Ο Ιωνάς και ο Αρχηγός έφυγαν. Τελείωσαν όμως. Αποτελούν πλέον παρελθόν. Αλλά ο ζαμανφουτισμός δυστυχώς παραμένει. Αυτό το καρκίνωμα είναι εκεί και παραμονεύει και αλλοίμονο στο επόμενο θύμα του. 

Ίσως να είναι ένας ηλικιωμένος που προσπαθεί ανεπιτυχώς να λάβει μια αξιοπρεπή και γρήγορη θεραπεία. Ίσως να είναι ένας ανώνυμος φουκαράς που προσπαθεί να βγάλει άδεια οικοδομής πριν αυξηθούν οι τιμές και μείνει εκτεθειμένος. Ίσως να είναι μια ξένη εργάτρια που καταπατώνται τα δικαιώματά της. Ίσως να είναι μια μικρομεσαία επιχείρηση, η οποία προσπαθεί να επιβιώσει αλλά έμπλεξε σε γραφειοκρατία και κάθε μέρα που περνά η οικονομική της θέση επιδεινώνεται. Ίσως να είναι μια γυναίκα που καταγγέλλει βία. 

Ίσως και ίσως και ίσως. Η λίστα ατελείωτη. 

Όλοι (βρισκόμαστε) στη σειρά περιμένοντας αν έχουν τύχη να εξυπηρετηθούν από ένα υπάλληλο, από ένα αστυνομικό, από ένα λειτουργό που ίσως να μην είναι στο «ζαμανφού κι απάνω τούρλα». Που αν φανούμε τυχεροί ίσως, ίσως να «πέσουμε» σε κανένα ενσυνείδητο (διότι υπάρχουν και αυτοί υποφέρουν περισσότερο από τους πολίτες). 

Όσοι είναι τυχεροί γλυτώνουν. Οι άλλοι πληρώνουν. Κι’ ας παραιτηθούν και δέκα. Είναι έτοιμη η Πολιτεία να βάλει χέρι σε αυτή την γάγγραινα; 

Αυτό δεν ήταν το μεγαλύτερο σου στοίχημα Νίκο Αναστασιάδη; Αυτό, μπορείς να το αλλάξεις; 

Παναγιώτης Τσαγγάρης
 
175
Thumbnail

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ*

ad1mobile

Δεν ξέρω αν φταίνε οι διακοπές, γιατί όλοι λείπετε και εγώ προσέχω τα καμένα δάση και τις τσιμεντουπόλεις σας που ψήνονται, άρα είμαι μόνος με μπόλικο ελεύθερο χρόνο και με πιάνουν ως συνήθως τα υπαρξιακά μου.

Δεν ξέρω αν φταίει η πανσέληνος (που μπαίνει από παντού) και οι Περσίδες (που πέφτουν από παντού) για τα όσα σκέφτομαι και όσα θα γράψω.

Σίγουρα όμως φταίει η ματιά στον κόσμο γύρω μου. Γιατί, φαντάζομαι όπως και όλες και όλοι εσείς, τον κόσμο μου τον αγαπώ, και τον ονειρεύτηκα κάποτε να αλλάζει και να γίνεται καλύτερος. Και το δοκίμασα στο μικρό τετραγωνάκι που μου αναλογεί. Και έσπασα τα μούτρα μου. Και παραιτήθηκα. Και ξαναδοκίμασα. Και ξαναέσπασα τα μούτρα μου. Αλλά πεισματάρης όντας, όπως ελπίζω και εσείς, επιμένω να τον κοιτάζω κατάματα και να δοκιμάζω ξανά και ξανά. Ένα τετραγωνάκι μου δόθηκε μικρό από την ανθρωπότητα, δεν θα τα καταφέρω να το αλλάξω; Να το σκουπίσω; Να το στολίσω; Να το καθαρίσω. Να βάλω και ένα βαζάκι με φρέσκα λουλουδάκια να τα βλέπεις και να ανοίγει η ψυχή σου; Και μετά να κρεμάσω ένα ήλιο και ένα φεγγάρι και ένα κατακόκκινο φιλί;

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

Έτσι πίστευα στα νιάτα μου. Τώρα που μπήκα στο δεύτερο μισό της ζωής μου άρχισα να απογοητεύομαι και να αναζητώ το λάθος. Και αυτές τις μέρες το βρήκα κρυμμένο στους στίχους του αγαπημένου Ελύτη. Νομίζω πως γενικά οι ποιητές έχουν δίκαιο. Και ναι, ίσως παρά λίγη αγάπη ο κόσμος να ήταν άλλος.

Δεν μπορεί, πρέπει να έχει δίκαιο, παρά λίγη αγάπη θα ήταν αλλιώτικα τα πράγματα, γιατί αν αγαπούσαμε ακόμη λίγο, δεν θα κλείναμε τις πόρτες στους 150 μετανάστες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, δεν θα τους μετατρέπαμε σε μπαλάκι ανάμεσα στις χώρες της Ε.Ε., τις χώρες της αλληλεγγύης, στην εποχή της Δημοκρατίας (γιατί δημοκρατικά εκλέγονται και οι φασιστικές κυβερνήσεις πλέον). Και σίγουρα δεν θα αρνούμαστε τη πιθανότητα στη ζωή σε ανθρώπους που βρίσκονται στα όρια της επιβίωσης. Δεν θα χρειάζονταν εκκλήσεις και  όλοι εμείς οι ευαισθητοποιημένοι και προβληματισμένοι θα αναλαμβάναμε δράση ως ενεργοί, λέμε τώρα, και κριτικά σκεπτόμενοι ευαίσθητοι πολίτες… παρά λίγη αγάπη…

Παρά λίγη αγάπη θα το φτιάχναμε επιτέλους το ΓΕΣΥ. Πόσο δύσκολο είναι τελικά; Θα κάναμε όλοι ένα βήμα πίσω στις διεκδικήσεις μας, θα βρίσκαμε όχι τι μας βολεύει, όχι τι μας συμφέρει, όχι τι δεμευτήκαμε, όχι τι υποσχεθήκαμε, όχι τι θέλουμε, αλλά εκείνο που ΠΡΕΠΕΙ. Πέρα από τα όποια συμφέροντα του οποιουδήποτε και θα στοιχηματίζαμε πως μπορούμε να δώσουμε όλοι μαζί αυτό το υπέροχο δώρο της ΥΓΕΙΑΣ, σε όσους δεν μπορούν, σε όσους το χρειάζονται, στην τρίτη ηλικία μας που δεν παίρνει διπλές και τριπλές συντάξεις, στους χρόνιους ασθενείς, στους λιγότερο προνομιούχους. Κρίμα! Είμαστε τόσο κοντά… παρά λίγη αγάπη.

Παρά λίγη αγάπη δεν θα ήταν οι κοινωνίες μας γεμάτες έγκλημα, δεν θα σκοτώναμε εν βρασμώ ψυχής, δεν θα σκοτώναμε από ζήλια, δεν θα καταλήγαμε σε εξαρτησιογόνες ουσίες, δεν θα  ζούσαμε στο περιθώριο της ζωής αλλά στο κέντρο της, δεν θα ξεπλέναμε βρώμικο χρήμα, δεν θα υπήρχαν φτωχοί και πλούσιοι, δεν θα πέθαιναν άστεγοι, δεν θα χρειαζόταν να συζητούμε για εκποιήσεις. Ούτε καν θα βρίζαμε στον δρόμο. Δεν θα περνούσαμε με κόκκινο. Δεν θα είχαμε άγχος. Δεν θα νιώθαμε πίεση. Δεν θα θέλαμε να αποδείξουμε πως είμαστε καλύτεροι από τον διπλανό μας. Και μπορώ να αναφερθώ και σε άλλα πολλά, αλλά θεωρώ πως πιάσατε τη σκέψη μου. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Υπεραπλούστευση; Ίσως. Δώστε μου ακόμη λίγο να εξηγήσω. Για να αγαπήσεις εκείνο το λίγο παραπάνω που θα άλλαζε τον κόσμο χρειάζονται 2 πράγματα. (Νομίζω. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάτε πως είμαι ένας απλός Ρομπέν). Αυτογνωσία και Ενσυναίσθηση. Να ξέρουμε ποιοι είμαστε και να μας αγαπήσουμε. Με τις φωτεινές και τις σκοτεινές στιγμές μας. Και μετά; Να μπούμε στη θέση του άλλου. Να τον καταλάβουμε αλλά κυρίως να τον νιώσουμε και να τον αγαπήσουμε. Λίγο παρά πάνω. 

Πώς; Επενδύοντας συστηματικά και σκόπιμα στην ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης στα σπίτια, στα σχολεία, στις κοινωνίες μας. Ναι, να δίνουμε στους άλλους όσες ευκαιρίες χρειάζεται ο καθένας, όσα μέσα πρέπει, όσο χρόνο απαιτείται για να βγάλει τον καλύτερο του εαυτό. Θα είναι μακροπρόθεσμα απόλυτα κερδοφόρα η επένδυση και οι δείκτες θα απογειωθούν. (Νομίζω. Θυμίζω ποιος είμαι).

Τελειώνω λέγοντας πως με αυτό τον τρόπο θα καταλήξουμε να έχουμε γύρω μας ηγέτες με ψηλό δείκτη συναισθηματικής νοημοσύνης (πέρα από κομματικούς μηχανισμούς, χρήμα, συμφέροντα, συγκυρίες; Νομίζω ναι. Πέρα από αγκυλώσεις στη σκέψη, δεσμεύσεις, συμφέροντα; Ξανά, νομίζω ναι.). 

Και τέτοιοι ηγέτες θα έχουν όραμα. Και θα αλλάξουν τον κόσμο. Και θα τον κάνουν καλύτερο, γιατί θα έχουν εκείνο το…  παρά λίγη αγάπη… που μας λείπει.

ad2mobile

Υπογραφή: Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων.

Υ.Γ. Έτσι τα Θαύματα θα σταματήσουν να είναι εξαφανισμένα από τον κόσμο γύρω μας και θα γίνουν κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Θα ζούμε κάθε μέρα θαύματα!

article 1