ΑΠΟΨΗ: Ζητείται Δήμαρχος Πόλης- ‘Απολις

‘Απολις- ο εκτός πόλεως διάγων τον βίο του, ο άπατρις (Αριστοτέλης, Πολιτικά)

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΗΒΗ ΛΑΜΠΡΟΥ*

Εν μέσω θέρους, οι πολίτες μιας πόλης οι οποίοι δεν κατοικούν στην πόλη, που κάποιοι από αυτούς δεν έχουν δει ποτέ τους ολόκληρη την πόλη,  καλούνται να ψηφίσουν τον πολιτικό τους αρχηγό, τον δήμαρχο τους. Ο δήμαρχος τούτος θα προΐσταται των πεπραγμένων του Δημοτικού συμβουλίου αλλά όπως και οι πολίτες της πόλης δεν ζει την πόλη. Αντ’ αυτού, η πόλη διοικείται ντε φάκτο από άλλους, ενώ ένα τμήμα της , τρεις γειτονιές είπε κάποιος μικρομέγαλος πολιτικός, αφήνεται στην παρακμή του χρόνου και  απειλείται τους τελευταίους μήνες και με αλλαγή αυτού του στάτους.  Οι κάτοικοι , Συβαρίτες όπως τους ονόμασε μια άλλη λαμπρή πολιτική προσωπικότητα- καλούνται να αποφασίσουν με ποιον θα παν και ποιόν θ’ αφήσουν.

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<< 

Ο δήμαρχος τούτης της πόλης θα πηγαίνει σε επίσημες τελετές, θα βγάζει πύρινους ή νερόβραστους λόγους σε μνημόσυνα,  θα εκπροσωπεί την πόλη σε συνέδρια και συμβούλια αλλά όπως όλοι οι δήμαρχοι κατεχομένων πόλεων θα έχει τύποις εξουσία. 45 χρόνια μετά, οι δήμοι των κατεχόμενων πόλεων καταγράφουν μνήμες, εκδίδουν λευκώματα, σχεδιάζουν πολιτιστικά δρώμενα, προσπαθούν να κρατήσουν το αίσθημα του ανήκειν στην κάθε μια κοινότητα ζωντανό. Ας σημειωθεί εδώ πως το κράτος δεν φρόντισε να διατηρήσει τον κοινωνικό ιστό  των κατεχομένων περιοχών, προτρέποντας  τους εκτοπισμένους  πχ να συνεχίσουν να μένουν σε γειτονιές  στους ίδιους συνοικισμούς.  Το κράτος επικεντρώθηκε  σε ένα αυτοκόλλητο Δεν Ξεχνώ .

Εξαιτίας όμως της ιδιάζουσας κατάστασης της Αμμοχώστου ο μελλοντικός δήμαρχος της πόλης , μπορεί να έχει και έναν  πιο ουσιαστικό ρόλο. Θα μπορούσε να είναι ο ενδιάμεσος κρίκος για τα ΜΟΕ χαμηλής πολιτικής, για τη δημιουργία και την ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των κοινοτήτων. Κυρίως θα μπορούσε να επαναφέρει το θέμα της επιστροφής των κατοίκων της πόλης στην πολιτική ατζέντα.  Να επαναφέρει τη συζήτηση για την Αμμόχωστο ως βήμα λύσης.

Στην Αμμόχωστο τα μικρά κόμματα δεν ευδοκιμούν. Αντίθετα το  κυβερνητικό και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχουν μια ζηλευτή πλειοψηφία. Όμως αυτά τα κόμματα τι πολιτικό λόγο αρθρωθούν για την πόλη;  Από το κυβερνητικό στρατόπεδο  και  το ΔΗΣΥ, βλέπουμε  μια δυσκολία στις ξεκάθαρες πολιτικές θέσεις, και μια συζήτηση για  άλλα σενάρια λύσεων, μια κατάσταση ‘άλλα λόγια να αγαπιόμαστε’. Τον δε (ανεξάρτητο) υποψήφιο του ΑΚΕΛ ήρθαν να υποστηρίξουν κόμματα που αντιμάχονται την ΔΔΟ και ουσιαστικά διαφωνούν με το ίδιο το ΑΚΕΛ στη διαδικασία λύσης του Κυπριακού. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Υπάρχει και μια τρίτη υποψηφιότητα που στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές , κέρδισε κοντά στα 14 % των ψήφων . Ο Ανδρέας Λόρδος, είναι μια ενδιαφέρουσα περίπτωση ανεξάρτητου υποψηφίου που βρίσκει στήριξη από διάφορα ιδεολογικά πλαίσια. Από ψηφοφόρους που ακούνε ανήσυχοι τις δηλώσεις για άνοιγμα της περίκλειστης πόλης και δείχνουν να έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στους πολιτικούς και τα κόμματα. Και ίσως εδώ να είναι και η ειδοποιός διαφορά αυτής της υποψηφιότητας.. Γιατί μοιάζει να του είναι ξεκάθαρο πως για να πραγματωθεί η εξουσία του δήμου, θα έχει συγκρούσεις και πολιτικό κόστος, γιατί ο πολίτης δεν μπορεί να μείνει άπολις, πρέπει να «μετέχει κρίσεως και αρχής».

*Η Ήβη Λάμπρου είναι καθηγήτρια στο Τμήμα Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου Frederick

Tags
Ήβη Λάμπρου
 
175
Thumbnail

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ*

ad1mobile

Δεν ξέρω αν φταίνε οι διακοπές, γιατί όλοι λείπετε και εγώ προσέχω τα καμένα δάση και τις τσιμεντουπόλεις σας που ψήνονται, άρα είμαι μόνος με μπόλικο ελεύθερο χρόνο και με πιάνουν ως συνήθως τα υπαρξιακά μου.

Δεν ξέρω αν φταίει η πανσέληνος (που μπαίνει από παντού) και οι Περσίδες (που πέφτουν από παντού) για τα όσα σκέφτομαι και όσα θα γράψω.

Σίγουρα όμως φταίει η ματιά στον κόσμο γύρω μου. Γιατί, φαντάζομαι όπως και όλες και όλοι εσείς, τον κόσμο μου τον αγαπώ, και τον ονειρεύτηκα κάποτε να αλλάζει και να γίνεται καλύτερος. Και το δοκίμασα στο μικρό τετραγωνάκι που μου αναλογεί. Και έσπασα τα μούτρα μου. Και παραιτήθηκα. Και ξαναδοκίμασα. Και ξαναέσπασα τα μούτρα μου. Αλλά πεισματάρης όντας, όπως ελπίζω και εσείς, επιμένω να τον κοιτάζω κατάματα και να δοκιμάζω ξανά και ξανά. Ένα τετραγωνάκι μου δόθηκε μικρό από την ανθρωπότητα, δεν θα τα καταφέρω να το αλλάξω; Να το σκουπίσω; Να το στολίσω; Να το καθαρίσω. Να βάλω και ένα βαζάκι με φρέσκα λουλουδάκια να τα βλέπεις και να ανοίγει η ψυχή σου; Και μετά να κρεμάσω ένα ήλιο και ένα φεγγάρι και ένα κατακόκκινο φιλί;

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

Έτσι πίστευα στα νιάτα μου. Τώρα που μπήκα στο δεύτερο μισό της ζωής μου άρχισα να απογοητεύομαι και να αναζητώ το λάθος. Και αυτές τις μέρες το βρήκα κρυμμένο στους στίχους του αγαπημένου Ελύτη. Νομίζω πως γενικά οι ποιητές έχουν δίκαιο. Και ναι, ίσως παρά λίγη αγάπη ο κόσμος να ήταν άλλος.

Δεν μπορεί, πρέπει να έχει δίκαιο, παρά λίγη αγάπη θα ήταν αλλιώτικα τα πράγματα, γιατί αν αγαπούσαμε ακόμη λίγο, δεν θα κλείναμε τις πόρτες στους 150 μετανάστες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, δεν θα τους μετατρέπαμε σε μπαλάκι ανάμεσα στις χώρες της Ε.Ε., τις χώρες της αλληλεγγύης, στην εποχή της Δημοκρατίας (γιατί δημοκρατικά εκλέγονται και οι φασιστικές κυβερνήσεις πλέον). Και σίγουρα δεν θα αρνούμαστε τη πιθανότητα στη ζωή σε ανθρώπους που βρίσκονται στα όρια της επιβίωσης. Δεν θα χρειάζονταν εκκλήσεις και  όλοι εμείς οι ευαισθητοποιημένοι και προβληματισμένοι θα αναλαμβάναμε δράση ως ενεργοί, λέμε τώρα, και κριτικά σκεπτόμενοι ευαίσθητοι πολίτες… παρά λίγη αγάπη…

Παρά λίγη αγάπη θα το φτιάχναμε επιτέλους το ΓΕΣΥ. Πόσο δύσκολο είναι τελικά; Θα κάναμε όλοι ένα βήμα πίσω στις διεκδικήσεις μας, θα βρίσκαμε όχι τι μας βολεύει, όχι τι μας συμφέρει, όχι τι δεμευτήκαμε, όχι τι υποσχεθήκαμε, όχι τι θέλουμε, αλλά εκείνο που ΠΡΕΠΕΙ. Πέρα από τα όποια συμφέροντα του οποιουδήποτε και θα στοιχηματίζαμε πως μπορούμε να δώσουμε όλοι μαζί αυτό το υπέροχο δώρο της ΥΓΕΙΑΣ, σε όσους δεν μπορούν, σε όσους το χρειάζονται, στην τρίτη ηλικία μας που δεν παίρνει διπλές και τριπλές συντάξεις, στους χρόνιους ασθενείς, στους λιγότερο προνομιούχους. Κρίμα! Είμαστε τόσο κοντά… παρά λίγη αγάπη.

Παρά λίγη αγάπη δεν θα ήταν οι κοινωνίες μας γεμάτες έγκλημα, δεν θα σκοτώναμε εν βρασμώ ψυχής, δεν θα σκοτώναμε από ζήλια, δεν θα καταλήγαμε σε εξαρτησιογόνες ουσίες, δεν θα  ζούσαμε στο περιθώριο της ζωής αλλά στο κέντρο της, δεν θα ξεπλέναμε βρώμικο χρήμα, δεν θα υπήρχαν φτωχοί και πλούσιοι, δεν θα πέθαιναν άστεγοι, δεν θα χρειαζόταν να συζητούμε για εκποιήσεις. Ούτε καν θα βρίζαμε στον δρόμο. Δεν θα περνούσαμε με κόκκινο. Δεν θα είχαμε άγχος. Δεν θα νιώθαμε πίεση. Δεν θα θέλαμε να αποδείξουμε πως είμαστε καλύτεροι από τον διπλανό μας. Και μπορώ να αναφερθώ και σε άλλα πολλά, αλλά θεωρώ πως πιάσατε τη σκέψη μου. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Υπεραπλούστευση; Ίσως. Δώστε μου ακόμη λίγο να εξηγήσω. Για να αγαπήσεις εκείνο το λίγο παραπάνω που θα άλλαζε τον κόσμο χρειάζονται 2 πράγματα. (Νομίζω. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάτε πως είμαι ένας απλός Ρομπέν). Αυτογνωσία και Ενσυναίσθηση. Να ξέρουμε ποιοι είμαστε και να μας αγαπήσουμε. Με τις φωτεινές και τις σκοτεινές στιγμές μας. Και μετά; Να μπούμε στη θέση του άλλου. Να τον καταλάβουμε αλλά κυρίως να τον νιώσουμε και να τον αγαπήσουμε. Λίγο παρά πάνω. 

Πώς; Επενδύοντας συστηματικά και σκόπιμα στην ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης στα σπίτια, στα σχολεία, στις κοινωνίες μας. Ναι, να δίνουμε στους άλλους όσες ευκαιρίες χρειάζεται ο καθένας, όσα μέσα πρέπει, όσο χρόνο απαιτείται για να βγάλει τον καλύτερο του εαυτό. Θα είναι μακροπρόθεσμα απόλυτα κερδοφόρα η επένδυση και οι δείκτες θα απογειωθούν. (Νομίζω. Θυμίζω ποιος είμαι).

Τελειώνω λέγοντας πως με αυτό τον τρόπο θα καταλήξουμε να έχουμε γύρω μας ηγέτες με ψηλό δείκτη συναισθηματικής νοημοσύνης (πέρα από κομματικούς μηχανισμούς, χρήμα, συμφέροντα, συγκυρίες; Νομίζω ναι. Πέρα από αγκυλώσεις στη σκέψη, δεσμεύσεις, συμφέροντα; Ξανά, νομίζω ναι.). 

Και τέτοιοι ηγέτες θα έχουν όραμα. Και θα αλλάξουν τον κόσμο. Και θα τον κάνουν καλύτερο, γιατί θα έχουν εκείνο το…  παρά λίγη αγάπη… που μας λείπει.

ad2mobile

Υπογραφή: Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων.

Υ.Γ. Έτσι τα Θαύματα θα σταματήσουν να είναι εξαφανισμένα από τον κόσμο γύρω μας και θα γίνουν κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Θα ζούμε κάθε μέρα θαύματα!

article 1