ΑΠΟΨΗ: Ζητείται Δήμαρχος Πόλης- ‘Απολις

‘Απολις- ο εκτός πόλεως διάγων τον βίο του, ο άπατρις (Αριστοτέλης, Πολιτικά)

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΗΒΗ ΛΑΜΠΡΟΥ*

Εν μέσω θέρους, οι πολίτες μιας πόλης οι οποίοι δεν κατοικούν στην πόλη, που κάποιοι από αυτούς δεν έχουν δει ποτέ τους ολόκληρη την πόλη,  καλούνται να ψηφίσουν τον πολιτικό τους αρχηγό, τον δήμαρχο τους. Ο δήμαρχος τούτος θα προΐσταται των πεπραγμένων του Δημοτικού συμβουλίου αλλά όπως και οι πολίτες της πόλης δεν ζει την πόλη. Αντ’ αυτού, η πόλη διοικείται ντε φάκτο από άλλους, ενώ ένα τμήμα της , τρεις γειτονιές είπε κάποιος μικρομέγαλος πολιτικός, αφήνεται στην παρακμή του χρόνου και  απειλείται τους τελευταίους μήνες και με αλλαγή αυτού του στάτους.  Οι κάτοικοι , Συβαρίτες όπως τους ονόμασε μια άλλη λαμπρή πολιτική προσωπικότητα- καλούνται να αποφασίσουν με ποιον θα παν και ποιόν θ’ αφήσουν.

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<< 

Ο δήμαρχος τούτης της πόλης θα πηγαίνει σε επίσημες τελετές, θα βγάζει πύρινους ή νερόβραστους λόγους σε μνημόσυνα,  θα εκπροσωπεί την πόλη σε συνέδρια και συμβούλια αλλά όπως όλοι οι δήμαρχοι κατεχομένων πόλεων θα έχει τύποις εξουσία. 45 χρόνια μετά, οι δήμοι των κατεχόμενων πόλεων καταγράφουν μνήμες, εκδίδουν λευκώματα, σχεδιάζουν πολιτιστικά δρώμενα, προσπαθούν να κρατήσουν το αίσθημα του ανήκειν στην κάθε μια κοινότητα ζωντανό. Ας σημειωθεί εδώ πως το κράτος δεν φρόντισε να διατηρήσει τον κοινωνικό ιστό  των κατεχομένων περιοχών, προτρέποντας  τους εκτοπισμένους  πχ να συνεχίσουν να μένουν σε γειτονιές  στους ίδιους συνοικισμούς.  Το κράτος επικεντρώθηκε  σε ένα αυτοκόλλητο Δεν Ξεχνώ .

Εξαιτίας όμως της ιδιάζουσας κατάστασης της Αμμοχώστου ο μελλοντικός δήμαρχος της πόλης , μπορεί να έχει και έναν  πιο ουσιαστικό ρόλο. Θα μπορούσε να είναι ο ενδιάμεσος κρίκος για τα ΜΟΕ χαμηλής πολιτικής, για τη δημιουργία και την ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των κοινοτήτων. Κυρίως θα μπορούσε να επαναφέρει το θέμα της επιστροφής των κατοίκων της πόλης στην πολιτική ατζέντα.  Να επαναφέρει τη συζήτηση για την Αμμόχωστο ως βήμα λύσης.

Στην Αμμόχωστο τα μικρά κόμματα δεν ευδοκιμούν. Αντίθετα το  κυβερνητικό και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχουν μια ζηλευτή πλειοψηφία. Όμως αυτά τα κόμματα τι πολιτικό λόγο αρθρωθούν για την πόλη;  Από το κυβερνητικό στρατόπεδο  και  το ΔΗΣΥ, βλέπουμε  μια δυσκολία στις ξεκάθαρες πολιτικές θέσεις, και μια συζήτηση για  άλλα σενάρια λύσεων, μια κατάσταση ‘άλλα λόγια να αγαπιόμαστε’. Τον δε (ανεξάρτητο) υποψήφιο του ΑΚΕΛ ήρθαν να υποστηρίξουν κόμματα που αντιμάχονται την ΔΔΟ και ουσιαστικά διαφωνούν με το ίδιο το ΑΚΕΛ στη διαδικασία λύσης του Κυπριακού. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Υπάρχει και μια τρίτη υποψηφιότητα που στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές , κέρδισε κοντά στα 14 % των ψήφων . Ο Ανδρέας Λόρδος, είναι μια ενδιαφέρουσα περίπτωση ανεξάρτητου υποψηφίου που βρίσκει στήριξη από διάφορα ιδεολογικά πλαίσια. Από ψηφοφόρους που ακούνε ανήσυχοι τις δηλώσεις για άνοιγμα της περίκλειστης πόλης και δείχνουν να έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στους πολιτικούς και τα κόμματα. Και ίσως εδώ να είναι και η ειδοποιός διαφορά αυτής της υποψηφιότητας.. Γιατί μοιάζει να του είναι ξεκάθαρο πως για να πραγματωθεί η εξουσία του δήμου, θα έχει συγκρούσεις και πολιτικό κόστος, γιατί ο πολίτης δεν μπορεί να μείνει άπολις, πρέπει να «μετέχει κρίσεως και αρχής».

*Η Ήβη Λάμπρου είναι καθηγήτρια στο Τμήμα Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου Frederick

Tags
Ήβη Λάμπρου
 
255
Thumbnail

ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΩΣΤΟΥΡΗΣ

ad1mobile

Ίσως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα, αν όχι το κυριότερο πέραν των κοινωνικών συνθηκών και του οικονομικού αντικτύπου, που προκάλεσε η παγκόσμια οικονομική κρίση να είναι τα νέα δεδομένα που έφερε στο πολιτικό προσκήνιο. Οι καλά εδραιωμένες πολιτικές ελίτ έχουν αμφισβητηθεί σε τεράστιο βαθμό, εκτρέφοντας παράλληλα τον λαϊκισμό ο οποίος βρίσκει πρόσφορο έδαφος κυρίως στα άκρα, δηλαδή σε ξεπερασμένες ακραίες εκφάνσεις αριστερών προτάσεων για ταξική μάχη και σε επίσης παρωχημένες ακροδεξιές πεποιθήσεις ανωτερότητας φυλών, μισαλλοδοξίας, ξενοφοβικών συνδρόμων και επαναφοράς στρατοκρατικών σκέψεων, αστυνομοκρατούμενων πολιτειών και μαξιμαλιστικών πολιτικών θέσεων επί εθνικών-κρατικών θεμάτων. 

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<< 

Το οικονομικό κόστος μπορεί έστω και κατά προσέγγιση να μετρηθεί, το κοινωνικό δύσκολα μπορεί να υπολογιστεί, ενώ ο λαϊκισμός και οι πολιτικές των άκρων παίρνουν πίσω μια πολιτεία -όπως και την κυπριακή- με ανυπολόγιστη ζημιά σε διάφορα επίπεδα. 

Διάβαζα πρόσφατα στον Economist για την πιο πάνω εικόνα, σε ένα άρθρο το οποίο αναφερόταν σε διάφορες χώρες του πλανήτη = (Ουγγαρία, Πολωνία, Ιταλία, ΗΠΑ και Βρετανία) και παρόλο δεν υπήρχε κάποια ειδική αναφορά στην Κύπρο, οι αντιστοιχίες καταστάσεων και συμπεριφορών ήταν εξαιρετικά όμοιες με όσα συμβαίνουν και στη χώρα μας. 

Διαβάζοντας το άρθρο και ανταλλάζοντας -έστω κάποιες σύντομες απόψεις με άτομα στα social media- έκανα παράλληλα τη σκέψη για το πως αυτή η κατάσταση στην Κύπρο μπορεί να αλλάξει. Μπορεί να αλλάξει; Διερωτήθηκα ξανά και ξανά. 

Είναι δεδομένο ότι στη χώρα μας το κατεστημένο, δηλαδή τα παραδοσιακά κόμματα με τους μηχανισμούς τους σε συνδυασμό με μια οικονομική ελίτ που λειτουργεί πέριξ αυτών υπερισχύουν των λαϊκίστικων τάσεων, κάτι που θα μπορούσε να αξιολογηθεί -εν μέρει- και ως κάτι θετικό. Ο λόγος που το κομματικό και οικονομικό κατεστημένο είναι τόσο συμπαγές και ισχυρό στην Κύπρο είναι διότι βρίσκει ακροατήριο το οποίο καταναλώνει με ιδιαίτερη ευκολία λόγια χωρίς περιεχόμενο, ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, σκάνδαλα, διαφθορά και πρόσκαιρες παροχές. Αυτά τα συστατικά αποτελούν το καύσιμο της μηχανής που τρέφει τους ψηφοφόρους και εις αντάλλαγμα διευρύνει ολοένα και περισσότερο την επιρροή της. 

Είτε ως συμμετέχοντες, είτε ως παρατηρητές που δήθεν κρατούν απόσταση από αυτά που τους απωθούν από την πολιτική, είτε με λανθασμένο πολιτικό κριτήριο το οποίο επαναλαμβανόμενα στηρίζει τις δυνάμεις που κατ’ επανάληψη ζήμιωσαν τον τόπο, το αποτέλεσμα είναι ένα και το ζούμε καθημερινά σε κάθε έκφανση της κυπριακής κοινωνίας, της πολιτικής ζωής και της οικονομικής δραστηριότητας. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

ad2mobile

Και μπορεί οι λαϊκίστικες να μην έχουν πάρει την εξουσία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα κόμματα του ισχυρού κατεστημένου δεν εκφράζονται λαϊκίστικα ή δεν έχουν λαϊκιστές στις τάξεις τους, ωστόσο με την ημιμάθεια, την παραπληροφόρηση και τις εμμονές τους προσθέτουν επιπλέον συστατικά στο τοξικό μείγμα που οι πολίτες με το κατεστημένο έχουν από δεκαετίες δημιουργήσει και «καταναλώνουν», με ενδιάμεσους σταθμούς κρίσεων, τραγωδιών και μεγάλων σκανδάλων.  

Αλήθεια, πόσο θέλουμε να αλλάξει η σημερινή κατάσταση; Από ποιους θα γίνει αυτό και πότε; Θέλουμε; 

article 1