Έγινε ξεκάθαρο ή ακόμη; Λύση με ρόλο & λόγο Τουρκίας, γιοκ

Τη μορφή της λύσης όπως θέλετε πείτε την. Είτε ΔΔΟ είτε αλλιώς. Η ουσία είναι άλλη: Ότι λύση, μέσω της οποίας η Τουρκία διατηρεί και τον παραμικρό λόγο και ρόλο στην ενωμένη Κύπρο, είτε με Εγγυήσεις είτε με δικαιώματα είτε με Στρατό είτε άλλως πως, δεν μπορεί να υπάρξει…  


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Μίλησε ο Ακκιντζί. Μας θύμισε τον παλιό καλό Μουσταφά Ακκιντζί, ο οποίος τολμούσε, μιλούσε, έλεγε τα πράγματα ως έχουν, με μοναδικό του στόχο, όπως έλεγε πριν εκλεγεί ως ηγέτης των Τουρκοκυπρίων, την επανένωση της Κύπρου. Μακριά από «μητέρες πατρίδες», μακριά από παρεμβάσεις τρίτων χωρών, μακριά από εξισώσεις λύσης που θα κρατούσαν δέσμια την ενωμένη Κύπρο είτε στην Άγκυρα είτε στην Αθήνα. 

Με την εκλογή του ωστόσο, ως ηγέτης των Τ/κ, στις 19 Απριλίου 2015, αυτή η εικόνα του τουρκοκύπριου πολιτικού, άρχισε να θολώνει, να χάνεται, να σβήνεται και εν τέλει γύρω στο 2017 να μεταμορφώνεται πλήρως σε ένα άλλο Ακκιντζί, αγνώριστο για τους περισσότερους που θύμιζε πιόνι της Άγκυρας παρά τον Κύπριο πολιτικό που ξέραμε.   

Για παράδειγμα, δεν τόλμησε ούτε και μια φορά δημοσίως να δηλώσει πως Λύση με Εγγυήσεις τρίτων χωρών -πλην της ΕΕ- δεν νοείται. Όταν ακόμη ο Τούρκος ΥΠΕΞ δήλωνε δημοσίως πως «μόνο στα όνειρά μας θα υπάρξει λύση χωρίς τουρκικές εγγυήσεις», ο Ακκιντζί σιωπούσε, ενισχύοντας την παράλογη, ανεδαφική, μεσαιωνική, ετσιθελική και πατερναλιστική προσέγγιση της Άγκυρας. Λέξη, δεν είπε επίσης ο Μουσταφά Ακκιντζί, ούτε όταν ακόμη στην πρόσφατη κάθοδο του στα κατεχόμενα, ο Μ. Τσαβούσογλου, στις
8/9/19 μιλώντας σε συγκέντρωση στην Γιαλούσα, είπε πως «…μια λύση με μηδέν ασφάλεια και μηδέν εγγυήσεις δεν μπορεί να είναι ούτε στην φαντασία…και εάν κάποιος λέει ότι οι εγγυήσεις και η ασφάλεια είναι μόδα που πέρασε, να ξέρουν ότι είναι απερίσκεπτοι και προδότες, είναι λυπηρό να βλέπουμε τέτοια άτομα».

Τόλμησε όμως ο Μουσταφά Ακκιντζί και μίλησε λέγοντας το αυτονόητο: Ότι στους πολέμους χύνεται αίμα. Ότι ανεξαρτήτως τι ονομασίες δίδεις σε πολεμικές επιχειρήσεις, αυτό που χάνεται είναι ζωές. Είναι κόσμος, είναι άνθρωποι. «Αν και την επέμβαση της Τουρκίας τότε την αποκαλούσαμε “Ειρηνευτική Επιχείρηση”, ήταν ένας πόλεμος στον οποίο χύθηκε αίμα. Και τώρα, παρόλο που την αποκαλούμε “Πηγή Ειρήνης”, δεν είναι νερό που χύνεται αλλά αίμα. Γι’ αυτό και η μεγαλύτερη επιθυμία μου είναι να ξεκινήσει ο διάλογος και η διπλωματία όσο το δυνατόν συντομότερα», έγραψε ο Μουσταφά Ακκιντζί, ανάρτηση, η οποία θα μπορούσε κάποιος να αναγνώσει και ως μια ανάρτηση ενός διανοούμενου και όχι ενός πολιτικού. 

Αλλά ακόμη και αυτή η ανάρτηση του τ/κ ηγέτη, ενόχλησε. Ενόχλησε το αυτονόητο. Ενόχλησε η αλήθεια. Και ενόχλησε την Άγκυρα. Ενόχλησε προσωπικά τον Ταγίπ Ερντογάν. Ενόχλησε τον Τσαβούσογλου, ο οποίος ανάρτησε βίντεο εξυμνώντας τον Ραούφ Ντενκτάς λέγοντας πόσο τους λείπει αυτός και το όραμά του. 

Αλλά η ενόχληση της Άγκυρας και κυρίως η απάντηση του Ερντογάν προς τον Μουσταφά Ακκιντζί, ο οποίος στο τέλος υποχρεώθηκε να κατεβάσει την ανάρτησή του, ήταν και απάντηση προς όλους όσους προσπερνούν τα αυτονόητα, όπως το κεφάλαιο των Εγγυήσεων και του ρόλου και λόγου της Άγκυρας στη μετά-λύση εποχή, για χάρη δήθεν μιας λύσης. Καλοπροαίρετα μεν, αλλά η ουσία παραμένει. Και την ουσία την έστειλε η Άγκυρα στον Μ. Ακκιντζί και την έστειλε και σε όσους ξεχνούν τα αυτονόητα:

Ότι λύση που περιέχει και προβλέπει και προνοεί έστω και το ελάχιστο δικαίωμα ρόλου και λόγου της Τουρκίας στην ενωμένη Κύπρο, είτε δια των Εγγυήσεων είτε δια του μονομερούς δικαιώματος επέμβασης είτε δια του στρατού είτε άλλως πως, δεν μπορεί να λειτουργήσει. 

Μια τέτοια λύση, όπως θέλετε πείτε την, ΔΔΟ ή αλλιώς, δεν πρόκειται να εγκριθεί από την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών. Δεν πρόκειται να λειτουργήσει και θα καταστήσει την Ενωμένη Κύπρο όμηρο της Τουρκίας, πλέον και σε πολιτικό επίπεδο, η οποία θα αλλοιώνει, θα καθοδηγεί και θα υποβάλλει τις όποιες πολιτικές αποφάσεις της Ενωμένης Κύπρου, οι οποίες για τον οποιοδήποτε λόγο, δεν αρέσουν στην Άγκυρα.

Αυτό το μήνυμα πρέπει να φτάσει κυρίως στους Τουρκοκύπριους, εάν θέλουν την επανένωση. 

Η φιλοσοφία, η οποία αποτελεί και την πεμπτουσία της λύσης, είναι απλή: Μια ενωμένη Κύπρος χωρίς πατρονάρισμα από τις μητέρες πατρίδες.

Αλλιώς λύση επανένωσης δεν μπορεί να υπάρξει… δυστυχώς. 

Παναγιώτης Τσαγγάρης
 
417
Thumbnail

ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΩΣΤΟΥΡΗΣ

ad1mobile

>>> Αν έχετε πρόβλημα και δεν βλέπετε φωτογραφίες, έγγραφα, πίνακες στο θέμα μπορείτε να πατήσετε εδώ <<<

Μη Εξυπηρετούμενα Δάνεια, στρατηγικοί κακοπληρωτές, προστασία της πρώτης κατοικίας, προτάσεις Νόμου για το τάδε και το τούδε θέμα, συζητήσεις με αρμόδιες εποπτικές αρχές και άλλους ανεξάρτητους αξιωματούχους. Εάν στη «συνταγή» προστεθεί και η πολιτική -κόμματα και πρόσωπα- διάφοροι σύνδεσμοι ή κινήματα, τότε καταλήγουμε στον επικίνδυνο συνδυασμό, που το μόνο που πετυχαίνει είναι να παίρνει πίσω τον τόπο και όχι στην οδό της προόδου, της δικαιοσύνης και της διαφάνειας. 

Η χρονική εγγύτητα της κρίσης του 2013 με την τρέχουσα, είναι τέτοια που κάποιος θα περίμενε ότι τόσο η κοινωνία ως σύνολο, όσο και μεμονωμένα τα κόμματα, οι διάφοροι τεχνοκράτες, τα οργανωμένα σύνολα και κάθε άλλος εμπλεκόμενος με την κρίση θα ήταν σοφότεροι και σαφώς με αυξημένο το αίσθημα της σύνεσης και συνεπώς με νηφαλιότητα αλλά και σοβαρότητα θα προσέγγιζαν τα διάφορα θέματα που άπτονται της οικονομίας. 

>>> Ροή Ειδήσεων Brief – Επιλεγμένο περιεχόμενο <<<

Οι λαϊκίστικες θέσεις, που έχουν γεννηθεί από την προηγούμενη κρίση και ανατροφοδοτούνται κατά καιρούς, αναλόγως της ατζέντας στην επικαιρότητα, οι οικονομικές αποτυχίες ατόμων, νοικοκυριών ή επιχειρήσεων που αποτελούν «στίγμα» παρά μάθημα για κάποιους και η επιμονή της πολιτείας να στηρίζει ή να επιδιώκει πολιτική επιδοτήσεων για αυτούς που δεν πήραν ορθές, λογικές και συνετές αποφάσεις, αποτελεί αφενός πρόκληση για όσους έχουν χειριστεί καλά τα οικονομικά και αφετέρου εμπαιγμό προς τους συνεπείς, τους συνετούς και τους προνοητικούς. Για παράδειγμα εάν για μια επιχείρηση είναι ζωτικής σημασίας οι 2-3 χιλιάδες ευρώ που θα λάβει ως στήριξη από το κράτος, τότε μάλλον δεν έχει σοβαρή προοπτική επιβίωσης στο μέλλον. 

ad2mobile

Κάπως έτσι λειτουργεί η μηχανή παραγωγής παρανοήσεων, λανθασμένων εντυπώσεων ή κακής κουλτούρας εξυπηρέτησης υποχρεώσεων, μια μηχανή της οποίας η κατασκευή και η λειτουργία -κατά κύριο λόγο- αρχίζει από στα έδρανα της Βουλής, τα Υπουργικά γραφεία καταλήγοντας στα αυτιά «άτυχων» και «αδικημένων» συμπολιτών μας. Η μηχανή παραγωγής παρανοήσεων έχει φτιάξει μια κουλτούρα που καθορίζει την κυπριακή κοινωνία, η οποία πλέον θεωρεί -περίπου- ως δεδομένη την αρωγή του κράτους όταν κάτι δεν θα πάει καλά. Βεβαίως, όταν τα δεδομένα είναι ευνοϊκά ούτε λόγος για κάποια αντισταθμιστική συνεισφορά, κάποια κίνηση θωράκισης ή τη δημιουργία κομποδέματος για τις δύσκολες εποχές. 

Η αλήθεια, ο ρεαλισμός, η αυτογνωσία και η αυτοκριτική, ποιος ευθύνεται και για τι σε κάθε κρίση, από που προκύπτει η ανάγκη για κρατικές παρεμβάσεις ή όχι διαχρονικά δίνουν τη θέση τους στη λήθη, η οποία επίσης αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της κυπριακής πραγματικότητας και κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που αρνείται να μάθει, ξεχνά εύκολα, ψηφίζει ξανά και ξανά αυτόν που θα τον εξυπηρετήσει και όχι αυτόν που θα είναι ωφέλιμος για τον τόπο. Η μηχανή παραγωγής παρανοήσεων βρίσκει ξανά και ξανά το «καύσιμο» που την κινεί και αυτή με τη σειρά της «ανταμείβει» τους χορηγούς της.

article 1