Εκποιήσεις, διάφοροι μύθοι και ο ασύμμετρος πολιτικός παράγοντας

Ποιος όμως έχει μετρήσει πόσο ο πολιτικός παράγοντας έχει επηρεάσει τον ευρύτερο χειρισμό των ΜΕΔ τα τελευταία χρόνια;

Μετά από χρόνια εντός κι έπειτα εκτός Μνημονίου, αλλά πάντα με το ορόσημο του 2013 να παραμένει έντονα χαραγμένο στη μνήμη όλων μας για το πώς οδηγήσαμε τον τόπο στην καταστροφή, αναζητούμε -ακόμα- λύσεις για τα Μη Εξυπηρετούμενα Δάνεια. Αν και με καθυστέρηση, πολλών μηνών, τίθεται σε εφαρμογή το σχέδιο Εστία, μέσω του οποίου θα διευθετηθούν δάνεια της τάξης περίπου των 3 δισ. ευρώ. Και με τα υπόλοιπα τι θα γίνει; Υπάρχουν άλλα τόσα ΜΕΔ που αφορούν οικιστικά δάνεια, τα οποία δεν εξυπηρετούνται. 

Προφανώς πρόκειται για δάνεια που για να μην εμπίπτουν στο Εστία, είτε πρόκειται για μεγάλα ακίνητα, είτε για εύρωστους δανειολήπτες είτε και τα δύο μαζί. Και πως αυτά τα δάνεια θα διευθετηθούν; Μήπως θα διαγραφούν ή θα γίνουν ανταλλαγές χρεών έναντι ακινήτων; Θα πάνε για εκποίηση ή άραγε θα πουληθούν; Μάλλον η απάντηση βρίσκεται σε όλα τα πιο πάνω ερωτήματα, σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό και αναλόγως της πολιτικής, των δεδομένων και του χρόνου που διαθέτει ο εκάστοτε, σημερινός κάτοχος τέτοιων πιστώσεων. 

Σημαντικές οικονομικοί υπολογισμοί και δεδομένα που αφορούν πρωτίστως τις τράπεζες και πολύ λιγότερο ή καθόλου οργανισμούς εκτός -πλέον- τραπεζικού συστήματος, όπως η κεφαλαιακή επάρκεια, οι αξίες των ακινήτων, οι πιθανές εκπτώσεις και η τελική τιμή στο σενάριο της πώλησης ή ακόμη και οι στόχοι και η προσέγγιση των μετόχων, καθορίζουν τις απαντήσεις στα πιο πάνω ερωτήματα και του ποσοστού εφαρμογής των δυνητικών λύσεων για τον χειρισμό κακών δανείων. 

Ένας άλλος, ασύμμετρος και ενίοτε απροσδόκητος μα πάνω από όλα σημαντικός παράγορας -που επηρεάζει το συγκεκριμένο θέμα- είναι ο πολιτικός παράγοντας. Μέχρι στιγμής έχουν γίνει συζητήσεις επί συζητήσεων από ειδικούς και μη, πραγματοποιήθηκε η διαδικασία των καταθέσεων στην ερευνητική επιτροπή, και γενικά έχουν λεχθεί πολλά και διάφορα, σωστά, ακριβή και όπως και για τα πλείστα θέματα της επικαιρότητας άλλα τόσα εκ διαμέτρου αντίθετα. 

Ποιος όμως έχει μετρήσει πόσο ο πολιτικός παράγοντας έχει επηρεάσει τον ευρύτερο χειρισμό των ΜΕΔ τα τελευταία χρόνια; Σε κάθε συζήτηση στη Βουλή χάνεται χρόνος με τη βασική προσέγγιση πλείστων εκ των κομμάτων να είναι να βάλουν εμπόδια στον χειρισμό των ΜΕΔ, θεωρώντας αυτή τους τη στάση ως βασισμένη σε κοινωνικά ευαίσθητη πολιτική. Κι όμως! Κάθε άλλο παρά καλό στην κοινωνία κάνουν, γιατί -έστω και εν μέρει- δημιουργούν τάσεις ασυνέπειας και μη σύνεσης. 

Για παράδειγμα από τη μια, και πολύ ορθά, γίνεται λόγος για να πληρώσουν οι στρατηγικοί κακοπληρωτές και από την άλλη γίνονται διαδηλώσεις ακόμη και για το ενδεχόμενο εκποίησης κατοικιών που κάθε άλλο παρά απλά σπίτια ή μέσα νοικοκυριά μπορούν να χαρακτηριστούν. Παράλληλα, στα πλαίσια συζήτησης του Εστία έγινε μεγάλη συζήτηση -και σε μεγάλο βαθμό ορθή- για τα εισοδηματικά κριτήρια των επιλέξιμων δανειοληπτών. Μετά από όλα αυτά ποιος μπορεί να πει το χ δάνειο να μην πωληθεί ή το ψ δάνειο ανήκει σε έναν μεροκαματιάρη και το σπιτικό του; Απάντηση σαφώς και δεν υπάρχει σε αυτά τα ερωτήματα, γιατί πολλές φορές η στάση των πολιτικών είναι είτε τιμωρητική είτε απλώς -και χωρίς ιδιαίτερα επιχειρήματα- εναντίον των τραπεζών. Το πόσο δίκαιο έχουν ή όχι είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση για όλα όσα οδήγησαν τις τράπεζες και το κράτος στις συνθήκες του 2013. Το σημαντικό είναι πως μετά από χρόνια και παρά τα όσα έχουμε περάσει και ακόμη εξακολουθούμε να προσπαθούμε να λύσουμε, έχουν δημιουργηθεί πολύ κακές νοοτροπίες και διάφοροι οικονομικής υφής μύθοι. 

Μύθοι όπως: «Μα είναι πρώτη κατοικία, δεν θα με πειράξουν ποτέ» ή όπως: «Καλά, οι άλλοι πληρώνουν κι εγώ θα πληρώσω;». Αν και πρόκειται για μύθους οφείλεται μια απάντηση σε τέτοιου είδους επιχειρήματα: Καμία πρώτη κατοικία δεν προστατεύεται επειδή απλώς είναι πρώτη κατοικία και ναι (!!!) πολλοί είναι και συνεπείς στις υποχρεώσεις τους και συνετοί στις επιλογές τους. 

Οι επικίνδυνες -για όλη την οικονομία- θεωρίες που δημιουργούν κάκιστες νοοτροπίες μας έχουν οδηγήσει σε πολλές και κακές αποφάσεις μέχρι στιγμής με γνωστές σε όλους μας συνέπειες. Από δω κι έπειτα απαιτούνται πολλές και δύσκολες αποφάσεις, με οικονομικό σε κάποιες περιστάσεις ή και πολιτικό κόστος. Είτε τις παίρνουμε και προχωρούμε μπροστά, είτε τις αφήνουμε -όπως κάναμε πολλές φορές- για παρακάτω μέχρι να μην υπάρχει άλλο περιθώριο. 

Αντρέας Κωστουρής
 
152
Thumbnail

Δεν θα συμβιβαστούμε με μια λογική περί πολιτισμού που τον αντιμετωπίζει ως κάτι που ανήκει σε λίγους. Που τον περιορίζει σε αποθήκες, αρχειοφυλάκια και στασιμότητα. Η λογική του κατεστημένου μέσα από το οποίο οι πιο «προχωρημένοι» αποτελούσαν την εξαίρεση, δεν ταιριάζει στην εποχή μας

ad1mobile


Του Μιχάλη Περσιάνη*
Όταν το τέλος του 2014 η Τράπεζα Κύπρου άλλαξε διεύθυνση, μια από τις κινήσεις που άρχισαν να γίνονται, ήταν και ο ορθολογισμός των δύο πολιτιστικών ιδρυμάτων, (Κύπρου και Λαϊκής), τα οποία είχαν πλέον συνενωθεί. Η διαδικασία άρχισε με την διερεύνηση των δεδομένων που παραλήφθηκαν από την νέα διεύθυνση.

Η εικόνα ήταν μάλλον καταθλιπτική για δύο λόγους.

Πρώτο, η ποιότητα των διευθυντικών πρακτικών δεν ήταν στα απαιτούμενα επίπεδα.

Δεύτερο, ήταν ένα σύστημα ημετέρων προς ημετέρους, με ελάχιστες λαμπρές εξαιρέσεις από άτομα με μεράκι. Ορισμένοι συνεχίζουν ένα εξαίρετο έργο από άλλους ρόλους και συχνά με προσωπικό κόστος.

Το έργο απευθυνόταν σε ένα στενό ακροατήριο, αυτοαναφορικό, ομφαλοσκοπικό και αναχρονιστικό. Η λογική που επικρατούσε ήταν πως δεν αξίζει στην υπόλοιπη κοινωνία να έχει πρόσβαση στο έργο που γίνεται, αφού «οι πολλοί» δεν αξίζουν τέτοιας ευκαιρίας.

Αυτές οι καταστάσεις βρήκαν τέλος.

Όσον αφορά στις εκδόσεις, υπήρχαν τότε 537 τίτλοι και 237 χιλιάδες αντίτυπα στις αποθήκες. Κλειστά, αδιάθετα, εγκλωβισμένα, φυλαγμένα σε συνθήκες πολύ χειρότερες από τις σημερινές.

>>> Όλες οι ειδήσεις χρονολογημένες - επιλεγμένο περιεχόμενο <<< 

Η πολιτική που ακολουθήθηκε έκτοτε είναι πως ο πολιτισμός δεν είναι για τους λίγους.

Δεν είναι προνόμιο μιας αστικής ελίτ που αποκλείει τους άλλους με την πρόφαση μιας δήθεν υψηλής ποιότητας.

Οι εκδόσεις διατέθηκαν, διατίθενται και θα διατίθενται. Επίσης ψηφιοποιούνται για τον απλούστατο λόγο πως βρισκόμαστε στο 2019 αλλά και για να ενισχυθεί η περεταίρω διάχυσή τους στην κοινωνία.

Χιλιάδες αντίτυπα διατέθηκαν στο Υπουργείο Παιδείας για να παραχωρηθούν σε σχολεία. Άλλα τόσα παραχωρήθηκαν στην Αρχιεπισκοπή για τις κατά τόπους βιβλιοθήκες της αλλά και στις τοπικές αρχές και κοινότητες για ενίσχυση της δικής τους προσπάθειας για αποκέντρωση του πολιτισμού. Έγιναν παζαράκια με πολύ υψηλές εκπτώσεις και μαζικές αγορές από το κοινό.

Το επόμενο βήμα είναι η διάθεση σε νοικοκυριά σε συνδυασμό και με την ψηφιοποίηση τους. Αυτό θα συνεχιστεί.

>>> Ειδήσεις από Bloomberg <<<

Η λογική πως τα βιβλία πρέπει να κοσμούν αποθήκες, έστω και πολύ καλύτερες από το χάλι που παραλάβαμε, δεν μας βρίσκει σύμφωνους. Τα βιβλία ανήκουν στις βιβλιοθήκες. Σχολείων, κοινοτήτων, εκκλησιών και σπιτιών. Και στα tablet. (Όπως το Read)

Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τις συλλογές, όπου η πρόοδος ήταν και είναι πολύ πιο αργή, λόγω και ζητημάτων ασφάλειας, καταγραφής, προστασίας των αντικειμένων και γενικότερων διαδικασιών. Κι αυτό, όμως, γίνεται, όπως προχωρεί (πιο αργά από ό,τι θα επιθυμούσαμε) και η ψηφιοποίησή τους.

Πάνω από όλα, δεν θα συμβιβαστούμε με μια λογική περί πολιτισμού που τον αντιμετωπίζει ως κάτι που ανήκει σε λίγους. Που τον περιορίζει σε αποθήκες, αρχειοφυλάκια και στασιμότητα. Η λογική του κατεστημένου μέσα από το οποίο οι πιο «προχωρημένοι» αποτελούσαν την εξαίρεση, δεν ταιριάζει στην εποχή μας.

Στην εποχή μας δεν ταιριάζει ούτε η λογική πως οτιδήποτε εμπεριέχει τεχνολογία «δεν είναι τέχνη» ή πως εκδίδουμε βιβλία με δεδηλωμένο στόχο και δεδηλωμένο σχεδιασμό που αποσκοπεί στην μαζική φύλαξη.

>>> Αρθρογραφία Brief <<<

Ο Πολιτισμός αλλά και η Έρευνα πρέπει να διαχέονται. Ο καιρός του κατεστημένου των λίγων-για-τους-λίγους, έχει παρέλθει. Ο επιθανάτιος ρόγχος του, μάλλον επιβεβαιώνει πως η πορεία μας είναι σωστή.

ad2mobile

Όσον αφορά στην διάθεση βιβλίων, αυτή θα συνεχιστεί, ελπίζω με την ίδια επιτυχία. Ανακοινώσεις θα ακολουθήσουν προς ενημέρωση των ενδιαφερομένων. Οι ηλεκτρονικές εκδόσεις επίσης συνεχίζονται.

*Ο Μιχάλης Περσιάνης είναι Διευθυντής Διεύθυνσης Εταιρικών Υποθέσεων της Τράπεζας Κύπρου, υπεύθυνος Πολιτιστικού Ιδρύματος Τράπεζας Κύπρου και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ογκολογικού Κέντρου της Τράπεζας Κύπρου
 
 

article 1