Έφτασε ίσως η στιγμή που ο Υπουργός Οικονομικών θα πρέπει να βρει τους τρόπους, τις ριζοσπαστικές λύσεις και την αποφασιστικότητα για καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της παραοικονομίας στην Κύπρο.

Η δραματική άλλωστε παραδοχή του προβλήματος ήρθε πριν από λίγες μέρες από τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όταν καλούσε τους γιατρούς να δώσουν στη δημοσιότητα τις φορολογικές τους δηλώσεις! Ο ίδιος αμφισβητούσε το Τμήμα Φορολογίας ότι αδυνατεί να εισπράξει τους πραγματικούς φόρους και την ίδια στιγμή παραδέχονταν στην ουσία ότι γνωρίζει ότι η εν λόγω επαγγελματική ομάδα φοροδιαφεύγει. 

Δυστυχώς, και εμείς ως πολίτες δεν έχουμε καλλιεργημένη τη φορολογική συνείδηση και παρανομούμε ή παραλείπουμε ως φορολογούμενοι απέναντι στις υποχρεώσεις μας.
 
Δυστυχέστατα, δυσκολευόμαστε ως πολίτες να κατανοήσουμε ότι το φαινόμενο της φοροδιαφυγής, όπως και η ύπαρξη της παραοικονομίας δημιουργούν αρνητικές και αλυσιδωτές εις βάρος μας επιπτώσεις. 

Και εξηγούμε τις αλυσιδωτές συνέπειες: Με τη φοροδιαφυγή δημιουργούνται κοινωνικές ανισότητες λόγω της άνισης κατανομής φορολογικών βαρών αλλά και της στέρησης του δικαιώματος του κράτους να εισπράξει τους οικονομικούς του πόρους. Ακολούθως όταν το κράτος αδυνατεί να εισπράξει τους φόρους, προκειμένου να εξασφαλίσει πόρους, επιβάλλει περαιτέρω φορολογικές επιβαρύνσεις σε όσους δεν μπορούν να αποφύγουν τη φορολόγηση. Όταν επιβάλλονται νέες φορολογίες επιδεινώνονται οι δείκτες του πληθωρισμού και της μακροοικονομίας με αποτέλεσμα, να συγκρατούνται οι αυξήσεις των μισθών και των εισοδημάτων.

Από την άλλη πλευρά βέβαια το μεγάλο ποσοστό φοροδιαφυγής θα μπορούσε να αναλυθεί ως αντίδραση των φορολογουμένων πολιτών στις υψηλές φορολογικές επιβαρύνσεις. Το ύψος των φορολογικών συντελεστών και συνάμα η αναθεώρησή τους, φαίνεται ότι είναι ένα θέμα που επιβάλλεται να μελετήσει σοβαρά το κράτος.  

Παράλληλα οι συνθήκες στην αγορά εργασίας ειδικά μετά το 2013 προσφέρονται στην ουσία ως κίνητρο για φοροδιαφυγή! 

Οι χαμηλοί μισθοί και ο ανύπαρκτος ουσιαστικά κατώτατος μισθός οδηγεί μεγάλη μερίδα εργαζομένων στην μερική και αδήλωτη απασχόληση, ώστε να συμπληρώσουν και να εξασφαλίσουν βιώσιμο μισθό, με αποτέλεσμα να προοικονομούν και να φοροδιαφεύγουν.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που η μερική απασχόληση ανθεί τα τελευταία χρόνια, καθότι την επιδιώκουν και οι εργοδότες, αφού έτσι μπορούν να μην καταβάλλουν εισφορές στο Ταμείο  Κοινωνικών Ασφαλίσεων για τους ημιαπασχολούμενους, εργαζόμενους. 

Ως κίνητρο για φοροδιαφυγή φαίνεται ότι λειτουργεί και ο Φόρος Προστιθέμενης Αξίας (ΦΠΑ). Η διόρθωση της λειτουργίας του ΦΠΑ φαίνεται ότι είναι ακόμη ένα ζήτημα που θα πρέπει να μελετηθεί σε βάθος από το κράτος. Έχει διαπιστωθεί πλέον από τους κανόνες της αγοράς, ότι στην πράξη δεν μπορεί να λειτουργήσει. Η αγορά υπηρεσιών ή προϊόντων χωρίς την έκδοση απόδειξης ωφελεί τόσο τον καταναλωτή όσο και τον πωλητή ή πάροχο υπηρεσιών. Αφού, από την μία ο καταναλωτής θα αγοράσει υπηρεσίες ή προϊόντα με χαμηλότερη τιμή (η επιβολή ΦΠΑ επηρεάζει προς τα πάνω την τιμή των αγαθών), και από την άλλην ο πωλητής ή ο πάροχος υπηρεσιών μπορεί με αυτόν τον τρόπο να μειώσει το δηλωμένο κέρδος του και άρα και το φορολογητέο εισόδημά του. 

Την ίδια στιγμή φαίνεται πως και στην Κύπρο όπως και στις υπόλοιπες ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου κατά κανόνα οι αυτοαπασχολούμενοι και οι μικρές επιχειρήσεις δεν δηλώνουν το πραγματικό τους εισόδημα από ότι οι μισθωτοί ή οι μεγάλες επιχειρήσεις, καθότι το κίνητρο έκδοσης αποδείξεων είναι μικρότερο! 
 
Ίσως για την Κύπρο που είναι μία μικρή οικονομία, το πιο άμεσο και ριζοσπαστικό μέτρο για καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, να αποτελεί το μέτρο που προσπαθούν να εφαρμόσουν και σε άλλες χώρες. Αυτό της υποχρεωτικής χρήσης πιστωτικών/χρεωστικών καρτών, για τις συναλλαγές όχι μόνο για τους εμπόρους -όπως προτείνει ο Υπουργός Οικονομικών- αλλά για όλες τις συναλλαγές και των καταναλωτών. Άλλωστε το πλαστικό χρήμα μπορεί ταυτόχρονα να πατάξει και το φαινόμενο της παραοικονομίας, αφού τα μετρητά χρήματα  μπορούν να διοχετευθούν ευκολότερα στη … μαύρη οικονομία. 

Εν κατακλείδι το φαινόμενο της φοροδιαφυγής είναι ένα πολύπλοκο ζήτημα που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με περιστασιακά μέτρα, άλλα με μακροχρόνιες και ορθολογικές οικονομικές και δημοσιονομικές πολιτικές, που θα μηδενίζουν τα ελλείμματα και θα αποτρέπουν την αύξηση των φόρων.

Ταυτόχρονα η λήψη μέτρων θα πρέπει να είναι τέτοια που δεν θα εναπόκειται η εφαρμογή τους στο ήθος των πολιτών. Κυρίως θα πρέπει να είναι τέτοια που θα δημιουργούν τις συνθήκες ενός δίκαιου κράτους που θα αποτρέπει την φορομπηχτική πολιτική και τους φοροφυγάδες πολίτες! 

 

Σκεύη Σταύρου
 
131
Thumbnail

Η Κύπρος δεν μπορεί να συνεχίσει τον ρόλο του «επιτήδειου ουδέτερου». Δεν μπορεί να είναι μια με την Μόσχα και μια με την Ουάσιγκτον. Θα πρέπει να επιλέξει… ο Νίκος Χριστοδουλίδης ως ο Υπουργός Εξωτερικών της χώρας έχει υποχρέωση να προωθήσει και να αναπτύξει αυτό τον διάλογο αλλά να ληφθούν και αποφάσεις…

ad1mobile



ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Παλαιότερα η Στήλη είχε τοποθετηθεί επί του θέματος «Πρότασης Μενέντεζ». Και είχε επισημάνει ότι η άρση του εμπάργκο όπλων προς την Κύπρο δεν ήταν το σημαντικότερο σημείο της Πρότασης. Γιατί; Προφανές. Διότι η Κύπρος είτε με εμπάργκο είτε χωρίς δεν πρόκειται να παραγγείλει είτε Apache είτε F-35. Η ουσία της Πρότασης Μενέντεζ δεν ήταν/είναι η άρση του εμπάργκο αλλά ότι η Κύπρος μεταφέρεται εντός του κυκεώνα αντιπαράθεσης μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Και ότι η «Νήσος μας» θα πρέπει λίαν συντόμως να επιλέξει μεταξύ των στρατοπέδων: ΗΠΑ ή Ρωσία; 

Πριν λίγες μέρες είχα την ευκαιρία να έχω μια συνέντευξη με τον ΓΓ του ΑΚΕΛ (δημοσιεύεται σήμερα. Διαβάστε την εδώ). Τον οποίο και ρώτησα, ποιες είναι οι ενστάσεις του ΑΚΕΛ στην Πρόταση Μενέντεζ. 

Ομολογουμένως ο Άντρος Κυπριανού είπε κάποια επιχειρήματα και έθεσε κάποια ερωτήματα, τα οποία δύσκολα απαντώνται. Όπως: Ποιο το αντάλλαγμα που θα λάβει η Κυπριακή Δημοκρατία να δεθεί στο άρμα των ΗΠΑ; Το εμπάργκο;

Και έχει δίκαιο. Όπως είπαμε πιο πάνω το θέμα του εμπάργκο είναι μια άνευ ουσίας. Δεν έχει καμία ουσιαστική σημασία, πέραν της πολιτικής σημειολογίας. 

>>> Όλες οι ειδήσεις χρονολογημένες - επιλεγμένο περιεχόμενο <<< 

Είπε ο ΓΓ του ΑΚΕΛ: «Το εμπάργκο δεν έπρεπε καν να μας είχε επιβληθεί. Εισέβαλε η Τουρκία στην Κύπρο, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούσαν όλα αυτά τα χρόνια να πουλούν εξοπλισμό στην Τουρκία, αλλά στο θύμα που είμαστε εμείς, έβαλαν εμπάργκο. Αστεία πράγματα. Δεν έπρεπε να υπάρχει και θα έπρεπε να καταργηθεί. Το ερώτημα είναι με πιο αντίτιμο θα δεχτούμε να καταργηθεί αυτό το εμπάργκο. Θα προσδεθούμε στο άρμα των Ηνωμένων Πολιτειών; Θα επιτρέψουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες την αντιπαράθεση που έχουν με την Ρωσία, να την μεταφέρουν στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, διότι περί τούτου πρόκειται».

Παράλληλα ο Άντρος Κυπριανού προειδοποιεί ότι η Ρωσία θα αντιδράσει «και μάλιστα έντονα». 

Είναι λογικό. Δεν είναι; Προσέξετε ποια είναι η κατάσταση τώρα: Μια χώρα, η Κύπρος, δεν ανήκει ούτε στο ΝΑΤΟ ούτε στον Συνεταιρισμό αλλά ούτε και σε κάποιο συνασπισμό Ρωσικών συμφερόντων. Η ίδια, η Κύπρος, επιχειρηματολογεί ότι έχει καλές σχέσεις και με τις ΗΠΑ και με την Ρωσία. 

Αλλά, το κύριο ερώτημα παραμένει. Που ανήκουμε τελικά; Που ανήκει η Κύπρος; Στην Δύση ή στην Ανατολή; Διότι η «μέση» (οι Αδέσμευτοι) έχει καταργηθεί. Ήταν όντως μια εύκολη λύση το «ούτε απ’ εκεί ούτε απ’ εδώ αλλά πότε απ’ εκεί πότε απ’ εδώ». Ο «επιτήδειος ουδέτερος», ήταν στις πλείστες των περιπτώσεων ο προνομιούχος, ασχέτως αν ούτε και αυτός ο ρόλος «μας βγήκε» ως Κύπρος. Τουναντίον ίσως να πληρώνουμε το τίμημα από το 1974 για αυτό τον ρόλο που επιλέξαμε. 

Αλλά βρισκόμαστε στο 2019. Από το 2004 βρισκόμαστε στην ΕΕ. Και μάλλον έως το 2020 θα πρέπει να επιλέξουμε και κάτι άλλο: 

Θα βρεθούμε στο ΝΑΤΟ; Ή θα βρεθούμε απέναντι; Μαζί με τη Ρωσία; Η μέση λύση πλέον δεν υπάρχει. Και σε αυτό διαφωνούμε με τον ΓΓ του ΑΚΕΛ αλλά διαφωνούμε και με την Κυβέρνηση, η οποία ούτε και αυτή λαμβάνει ξεκάθαρες αποφάσεις ως προς τούτο. Η Κύπρος δεν μπορεί να συνεχίσει τον ρόλο του «επιτήδειου ουδέτερου». Δεν μπορεί να είναι μια με την Μόσχα και μια με την Ουάσιγκτον. Θα πρέπει να επιλέξει. 

>>> Αρθρογραφία Brief <<<

Αλλά ο Άντρος Κυπριανού έχει δίκαιο και στο εξής: «Με ποιο αντάλλαγμα;» 

Η Στήλη έχει τοποθετηθεί και επί τούτου: Όντως. Θα πρέπει το δίλημμα να μεταφερθεί και στην ίδια την  Ουάσιγκτον. Διότι και αυτή θα πρέπει να απαντήσει τι θα πράξει η ίδια για την Κύπρο. Δηλαδή, η Κύπρος θα επιλέξει το ΝΑΤΟ αλλά την ώρα της κρίσης (είδε πχ λύση στο Κυπριακό), η Ουάσιγκτον θα παίζει αυτή τον επιτήδειο ουδέτερο; 

Όλα αυτά θα πρέπει λίαν συντόμως να ξεκαθαριστούν. 

ad2mobile

Και ο Νίκος Χριστοδουλίδης ως ο Υπουργός Εξωτερικών της χώρας έχει υποχρέωση να προωθήσει και να αναπτύξει αυτό τον διάλογο αλλά να ληφθούν και αποφάσεις: 

Είτε Ουάσιγκτον, είτε Μόσχα. Πρέπει να αποφασίσουμε. 

article 1