Η μεταναστευτική πολιτική του Νουρή και οι μπαρούφες της ΕΕ

Πίσω από τις μπαρούφες, τις ατάκες, τις αφίσες, τα καλωσορίσματα, τον καθωσπρεπισμό, υπάρχει η ωμή και σκληρή πραγματικότητα. Η οποία είναι αυτή που είδαμε στον Έβρο. Όχι ο αριθμός των μεταναστών στον Έβρο, αλλά τα συγχαρητήρια της ΕΕ προς την Ελλάδα που έκλεισε την πόρτα στον Έβρο σε μετανάστες


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

(Για να αποφύγετε ανάγνωση 'amp' παρακαλώ πατήστε εδώ)
Φαντάζομαι πως πλέον είναι ξεκάθαρο στον καθένα ότι η Μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ έχει αποτύχει. Όχι μόνο απλώς απέτυχε, αλλά απέτυχε οικτρά, θλιβερά, εκκωφαντικά και παταγωδώς. Κάποτε, από το 2015, όποιος τολμούσε να προσεγγίσει το ζήτημα του μεταναστευτικού υπό την οπτική της λογικής κινδύνευε να χαρακτηριστεί ρατσιστής. Όποιος τολμούσε να μιλήσει για διαχωρισμό των προσφύγων και των παράνομων μεταναστών όχι μόνο κινδύνευε αλλά χαρακτηριζόταν ως ρατσιστής. 

Μετά από μια πενταετία τα πράγματα άλλαξαν. Άλλαξαν αφού κινδύνεψαν να καταρρεύσουν κυβερνήσεις λόγω ακριβώς της πολιτικής τους στο θέμα του Μεταναστευτικού. Άλλαξαν όταν πλέον καμιά Κυβέρνηση δεν ήθελε άλλους μετανάστες. Άλλαξαν όταν οι χώρες του Βορρά ένιωσαν να απειλούνται και να κινδυνεύουν ότι θα υποχρεωθούν να δεχτούν χιλιάδες μετανάστες. Ας μην ξεχνάμε ότι μόλις πρόσφατα έτρεξαν όλοι της ΕΕ να δώσουν συγχαρητήρια στην Ελλάδα που κρατούσε με νύχια και με δόντια τους μετανάστες (παράνομους και μη) έξω από τα σύνορά της. 

Τελικά οι καιροί αλλάζουν. Οι μπαρούφες μπορεί να έχουν πανηγυρικό χαρακτήρα και να καλωσορίζονται από όλους τους αργόσχολους «προστάτες» του τάχα «δικαίου» και του «καθωσπρεπισμού», αλλά είναι πρόσκαιρες. Πίσω από τις μπαρούφες, τις ατάκες, τις αφίσες, τα καλωσορίσματα, τα κάποια πληρωμένα και περίεργα NGOs (που λόγω αυτών υποχρεώθηκε η Βουλή των Ελλήνων να ψηφίσει Νομοθεσία για συγκρότηση ειδικού Μητρώου ΜΚΟ), υπάρχει η ωμή και σκληρή πραγματικότητα. Η οποία είναι αυτή που είδαμε στον Έβρο. Όχι ο αριθμός των μεταναστών στον Έβρο, αλλά τα συγχαρητήρια της ΕΕ προς την Ελλάδα που έκλεισε την πόρτα σε μετανάστες (Είδε παλαιότερη ΑΠΟΨΗ: Οι «Ανθρώπινες Αξίες και Αρχές» της ΕΕ και άλλες μπούρδες…)

Ο Υπουργός Εσωτερικών παρουσίασε τις προάλλες «ολοκληρωμένη» όπως την ονόμασε «μεταναστευτική πολιτική» της Κύπρου. Ο Νίκος Νουρής είπε μεταξύ άλλων πως «την πενταετία 2008 μέχρι και το 2013 ο αριθμός των αιτητών ασύλου στη χώρα μας, έφτασε σύμφωνα με την Eurostat, τις 14,440 αιτήσεις. Η ανθρωπιστική κρίση όμως προκάλεσε έκρηξη του μεταναστευτικού με αποτέλεσμα από το 2014 μέχρι και το πρώτο τρίμηνο του 2020 να αυξηθούν δραματικά οι νέες αφίξεις στην Κύπρο. Ο αριθμός τους έφτασε τις 34,000, σχεδόν όσος και ο πληθυσμός της Πάφου, καθιστώντας την χώρα μας, αναλογικά πρώτη μεταξύ όλων των χωρών μελών της ΕΕ σε αριθμό αιτητών ασύλου. Σήμερα οι αιτητές ασύλου στην Κύπρο αποτελούν το 3,8% του πληθυσμού της χώρας. Ενδεικτικά αναφέρεται πως εάν αυτό το ποσοστό ίσχυε για την Γερμανία ο αριθμός των αιτητών θα έφτανε το 1,120,000. Την ίδια ώρα στις υπόλοιπες χώρες πρώτης γραμμής, δηλαδή την Ελλάδα, τη Μάλτα, την Ιταλία και την Ισπανία τα ποσοστά σε αιτητές ασύλου είναι κάτω του 1%».

Παράλληλα σημείωσε ως δυο από τα μεγαλύτερα κενά τους Εικονικούς γάμους και τους Εικονικούς φοιτητές. Για το πρώτο είπε πως «υπολογίζεται ότι την τριετία 2017 – 2019 τελέστηκαν σχεδόν 4,000 εικονικοί γάμοι κατά κύριο λόγο από συγκεκριμένα Δημαρχεία». Για τους εικονικούς φοιτητές είπε πως «ένα από τα τεχνάσματα που χρησιμοποιούνται για υποβολή αίτησης ασύλου, είναι η εγγραφή σε κολλέγια τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Μέσω αυτής της διόδου την τριετία 2017 – 2019, 3,214 πρόσωπα αιτήθηκαν άσυλο και άλλοι 2,239 (σ.σ. που ήρθαν στην Κύπρο ως φοιτητές) τέλεσαν γάμο με ευρωπαίους πολίτες οι οποίοι, βάσιμα χαρακτηρίζονται σαν εικονικοί».

Ο Νίκος Νουρής είπε πως για τους φοιτητές πλέον θα τεθούν πέντε αυστηρότερες ασφαλιστικές δικλίδες οι οποίες είναι: 1/ υποβολή τραπεζικής βεβαίωσης για τη δυνατότητα αποπληρωμής των διδάκτρων του πρώτου έτους φοίτησης. 2/ Δήλωση ότι δεν ταξιδεύει στην Κύπρο γιατί διατρέχει κίνδυνο η ζωή του. 3/ Πιστοποίηση της καλής γνώσης της αγγλικής γλώσσας είτε με την προσκόμιση διεθνώς αναγνωρισμένων πιστοποιητικών είτε με τη διενέργεια προφορικής εξέτασης. 4/ Το δικαίωμα εργασίας θα περιορίζεται στο πλαίσιο της πρακτικής εξάσκησης εντός του προγράμματος σπουδών ή σε συναφή κλάδο και 5/ ο αριθμός των εγγραφών στην ίδια ακαδημαϊκή χρονιά συνολικά δεν θα ξεπερνά τον μέγιστο αριθμό των επιτρεπόμενων θέσεων που το Υπουργείο Παιδείας θα παραχωρεί.

Θεωρώ πως το 4/ είναι άκυρο. Δεν μπορείς να περιορίσεις ένα φοιτητή για το που θα εργάζεται. Μπορείς να τον περιορίσεις να μην μπορεί να εργοδοτηθεί σε πλήρη απασχόληση (full time) αλλά είναι αδιανόητο να τον περιορίζεις στο είδος εργασίας που μπορεί να ασκήσει με καθεστώς μερικής απασχόλησης. 

Επιπλέον, ο Υπουργός Εσωτερικών, ξέχασε μια πολύ σημαντική ασφαλιστική δικλίδα που θα πρέπει να ισχύει για όλους τους φοιτητές: Το συμβόλαιο ενοικίου, το οποίο θα πρέπει να υποβάλλει στις Αρχές ετησίως. Είναι άκρως σημαντική παράμετρος. Δεν νοείται να πηγαίνεις σε μια χώρα φοιτητής και ως προϋπόθεση να μην τίθεται ΚΑΙ το συμβόλαιο ενοικίου. 

Κατά τα άλλα, ο Ν. Νουρής, όντως έθεσε μια βάση, έκανε ένα πρώτο συγύρισμα με τα της Μεταναστευτικής Πολιτικής.

Ο χρόνος θα δείξει αν απαιτούνται και άλλα ή αν όλα αυτά που εξαγγέλθηκαν, εφαρμόζονται κιόλας και δεν παραμείνουν μόνο στο χαρτιά… 

Παναγιώτης Τσαγγάρης
 
412
Thumbnail
  • Ποιες οι μεγάλες προκλήσεις

    ad1mobile
  • Οι ευθύνες και η συλλογική αντιμετώπισή τους

    ad2mobile
  • Η επιστροφή στη νέα κανονικότητα και η επιβίωση όσων προσαρμόζονται σε αλλαγή

Γράφει
Χρύσω Αντωνιάδου


H κρίση του COVID - 19 είναι μια πολυδιάσταση κρίση. Μια οικονομική, υγειονομική, κοινωνική κρίση, ακόμη κρίση αξιών και θεσμών. Ίσως παρόμοιές της να μην έχει ζήσει ξανά η ανθρωπότητα, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια, και πανομοιότυπες κρίσεις του παρελθόντος είχαν άλλη διάσταση, άλλες, παρόμοιες μεν, αλλά διαφορετικές προεκτάσεις.

Η κρίση του κορωνοϊού εκδηλώθηκε σε μια περίοδο που η ευρωπαϊκή, η παγκόσμια και η ντόπια οικονομία μετρούσε ακόμη ανοικτές πληγές από τη χρηματοοικονομική κρίση του 2008. Μια κρίση που ξανάγραψε τον χρηματοοικονομικό χάρτη, διαφοροποίησε τα οικονομικά μοντέλα, επέβαλε νέες πρακτικές και νέο τρόπο σκέψης. 

Στην κρίση του κορωνοϊού η πίεση είναι διαφορετική, πολύ μεγαλύτερη, σε άλλη διάσταση. Η πίεση είναι διπλή: για τις κυβερνήσεις και τους ιδιωτικούς οργανισμούς. Και είναι περίπλοκη γιατί δεν ξέρει κανείς πότε και πώς θα τελειώσει και ποια ανοικτά μέτωπα θα αφήσει.

Διακόπτεται η αλυσίδα εφοδιασμού, επηρεάζεται η αγορά εργασίας και το εργατικό δυναμικό, οι επιχειρήσεις και οι καταναλωτές δεν είναι σε θέση να προδιαγράψουν το μέλλον τους, οι κυβερνήσεις υποχρεώνονται να λάβουν νέες σημαντικές αποφάσεις που αφορούν όλο το πλέγμα της οικονομικής ζωής, οι κεντρικές τράπεζες καλούνται να διαχειριστούν τον τραπεζικό τομέα και να στηρίξουν νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Διάφοροι κλάδοι υποχρεώθηκαν να διακόψουν τις δραστηριότητές τους και επανέρχονται σταδιακά, με μεγάλες απώλειες, στη νέα κανονικότητα.

Οι προκλήσεις συνεχίζονται και θα συνεχιστούν με αλυσιδωτές παρενέργειες για τα νοικοκυριά, τις επιχειρήσεις και τις ίδιες τις κυβερνήσεις.
Οι όποιες αποφάσεις λαμβάνονται, σε κυβερνητικό και ιδιωτικό επίπεδο, πρέπει να στηρίζονται στην αμοιβαία συνεργασία για το γενικό συμφέρον και στην υπόθεση ότι υπάρχει μια μεγάλη πιθανότητα ο ιός να επιστρέψει ξανά. 

>>> Όλες οι απόψεις που φιλοξενεί η Brief <<<

Μετεξέλιξη
Γι’ αυτό και η κρίση θα πρέπει να αντιμετωπιστεί μέσα από ένα διαφορετικό φακό, με επίκεντρο τη μετεξέλιξη. Τον ψηφιακό μετασχηματισμό, τη λιγότερη εξάρτηση από τον τουρισμό, νέα οικονομικά μοντέλα, με περισσότερη κοινωνική αλληλεγγύη.

Αυτή η περίοδος δεν πρέπει να πάει χαμένη. Είναι μια περίοδος που οφείλουμε όλοι, κράτος, επιχειρήσεις, εργαζόμενοι, να δράσουμε προληπτικά και να αναλάβουμε ο καθένας την ευθύνη για την ομαλή και πλήρη επιστροφή στη νέα κανονικότητα. Με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Ίσως με λιγότερη φυσική παρουσία στους χώρους εργασίας μας, με μειωμένη παρουσία στις τράπεζες, στη δημόσια υπηρεσία, σε υπηρεσίες του ημιδημόσιου τομέα. Με περισσότερα και επαρκή μέτρα ασφάλειας για την υγεία μας, με περισσότερη υπευθυνότητα και σεβασμό προς τον καθένα και την καθεμιά. 

Υπάρχουν στιγμές στην πορεία της ανθρωπότητας, στην ιστορία της ανθρώπινης ύπαρξης, που ο κάθε άνθρωπος θα πρέπει να ξεφύγει από αυτά που έχει μάθει, που έχει συνηθίσει, από τα γνωστά και ασφαλή. Να εγκαταλείψει τη «comfort zone» του, να κοιτάξει μπροστά, να δοκιμάσει νέα, ακόμη κι αν του φαίνονται δύσκολα και πολύπλοκα. Η νέα κανονικότητα αυτό επιβάλλει! Να εγκαταλείψουμε τις παλιές συνήθειες, τα παλιά και δοκιμασμένα, που μέχρι πριν λίγους μήνες τα εκτελούσαμε με ευκολία και να δούμε τι άλλο μπορούμε να δοκιμάσουμε. Οικονομικά μοντέλα, νέους τρόπους εργασίας, επιλογές που μέχρι τώρα τις φοβόμασταν, ήμασταν καχύποπτοι και διστακτικοί. Ίσως κάποιες στιγμές στη ζωή μας, στη χώρα μας, στην οικονομία μας, στη δουλειά μας, πρέπει να επιχειρήσουμε τις ανατροπές, τις μεγάλες ανατροπές, για να επιβιώσουμε. 

Να κάνουμε πράξη και νέο τρόπο ζωής τη ρήση του Δαρβίνου ότι «Δεν είναι τα πιο δυνατά είδη που επιβιώνουν ή τα πιο έξυπνα, αλλά αυτά που ανταποκρίνονται καλύτερα στις αλλαγές».

article 1