Σε λύση με ρόλο & λόγο Τουρκίας, η Άγκυρα θα μας κάνει χειρότερα

Αυτή η υπόθεση έφτασε στο τέλος της. Το ενδεχόμενο να διατηρεί λόγο και ρόλο η Άγκυρα στην Κύπρο μετά και τη λύση δεν υπάρχει. Δεν υφίσταται. Δεν πρέπει να τίθεται καν προς συζήτηση. Και αυτό το μήνυμα θα πρέπει να το λάβουν οι συμπατριώτες μας οι Τουρκοκύπριοι.


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Ορθώς η Κυβέρνηση κυνηγά να πετύχει συντεταγμένη και συγκεκριμένη αντίδραση της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά της Τουρκίας για τις προκλητικές ενέργειες της εντός της κυπριακής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. 

Δεν ξέρω αν θα πετύχει αυτό που έχει υπόψη ως πλάνο αντίδρασης, τύπου «πακέτου Κριμαίας» (το οποίο πλάνο όπως αντιλαμβάνομαι δεν ξύπνησαν στο Προεδρικό μια καλή πρωία και το σκέφτηκαν αλλά προέκυψε μετά από διαβουλεύσεις και επαφές με άλλες πρωτεύουσες όπως το Παρίσι) αλλά είναι μια σωστή προσέγγιση, όχι μόνο για την ίδια την Κύπρο αλλά και για την ίδια την ΕΕ, η οποία ήδη έχει γελοιοποιηθεί αρκετές φορές σε θέματα «εξωτερικής πολιτικής και αντίδρασης», δείχνοντας ότι στις πλείστες των περιπτώσεων καταντά να είναι ένας απλός θεατής και θεωρητικολόγος διακηρύξεων άνευ ουσίας. 

Δεν είναι δυνατόν ένα υποψήφιο μάλιστα κράτος μέλος της ΕΕ να παραβιάζει κατά το δοκούν το διεθνές δίκαιο, να προβαίνει σε προκλητικές παράνομες ενέργειες εις βάρος ενός άλλου κράτους μέλους της ΕΕ -και άρα κατ’ επέκταση και κατά των συμφερόντων και της ίδιας της ΕΕ- και η Ευρωπαϊκή Οικογένεια να κοιτάζει και να σφυρίζει αδιάφορα περιορίζοντας την αντίδραση της σε «κοινές δηλώσεις» και ασπόνδυλες θεωρητικές  «διακηρύξεις» συμπαράστασης. 

Όπως και να έχει όμως, αυτό θα φανεί την 28η Μαΐου ή και πιο μέτα ή ποτέ. Τι δηλαδή τελικώς θα πράξει η ΕΕ. Διότι η Στήλη το έχει γράψει πλειστάκις ότι η ΕΕ με τον τρόπο που συμπεριφέρεται, όχι μόνο στο θέμα της Κύπρου αλλά και σε άλλες περιπτώσεις, επιβεβαιώνει συνεχώς πως η Ένωση λειτουργεί περισσότερο σαν ένα «οικονομικό λόμπι» παρά ως μια ισχυρή Ένωση κρατών αλληλεγγύης και υποστήριξης. 

Όμως πέραν της πτυχής της ΕΕ, για το πώς και ΑΝ η ΕΕ θα αντιδράσει, υπάρχει και μια άλλη πτυχή. Η αμιγώς πολιτική πτυχή του θέματος που αφορά το κυπριακό και την επιδιωκόμενη λύση

Διότι… τι έγινε; Να δούμε τι έγινε: Την ώρα που υποτίθεται τα δυο μέρη προσπαθούν να εξεύρουν τρόπους επανέναρξης των συνομιλιών, την ώρα που εκκρεμεί η πρόταση Λουτ για διάσκεψη για το κυπριακό (στην οποία η Ε/κ πλευρά απάντησε θετικά), την ώρα που υποτίθεται όλοι αναμένουν τις ευρωεκλογές ώστε να ανοίξει ο δρόμος για εξελίξεις στο κυπριακό, την ώρα που εκκρεμούσε η πρόταση Αναστασιάδη για συνάντηση των δυο ηγετών με τον ΓΓ του ΟΗΕ, η Άγκυρα τι κάνει; Αντί να απαντήσει θετικά στην Διάσκεψη και στις άλλες προτάσεις που δημιουργούν έστω και τυπικά αισιοδοξία, μας έστειλε πλοία, παραβίασε το Διεθνές Δίκαιο και προχώρησε σε προκλητικές ενέργειες. Δηλαδή, η Άγκυρα αντί να τείνει και αυτή χέρι φιλίας, έκοψε το δικό μας. Για άλλη μια φορά. 

Και είναι για να διερωτάται κανείς: Μετά από αυτές τις ενέργειες και την στάση της Άγκυρας, υπό αυτές τις περιστάσεις και συνθήκες όπου δηλαδή τα πράγματα -υποτίθεται- οδηγούνταν προς επανέναρξη του διαλόγου- υπάρχει ο οποιοσδήποτε που θα θεωρούσε ότι θα μπορούσε να γίνει λύση επανένωσης της Κύπρου με την Τουρκία να συνεχίσει να έχει ρόλο και λόγο στην μετά-λύση εποχή; Υπάρχει αυτό το ενδεχόμενο; Ακόμη και ο πλέον «μετριοπαθής» ή ο πιο καλόπιστος θα μπορούσε πλέον να υποστηρίξει ότι «ας γίνει λύση, και δεν πειράζει και ας είναι η λύση υπό την εγγύηση της Τουρκίας»; 

Αυτή η υπόθεση έφτασε στο τέλος της. Το ενδεχόμενο να διατηρεί λόγο και ρόλο η Άγκυρα στην Κύπρο μετά και τη λύση δεν υπάρχει. Δεν υφίσταται. 

Δεν νοείται άλλωστε υποτίθεται να συμφωνηθεί μια λύση επανένωσης προς την ευημερία όλων των πολιτών και η λύση και το νέο status της Κυπριακής Δημοκρατίας να υπόκειται σε Τουρκικές εγγυήσεις και να υπόκειται υπό την επίβλεψη και επιθεώρηση της Τουρκίας είτε μέσω στρατού είτε μέσω άλλων τρόπων. 

Και αυτό το μήνυμα θα πρέπει να το λάβουν οι συμπατριώτες μας οι Τουρκοκύπριοι.

Οι μόνοι «εγγυητές» της λύσης πρέπει να είναι η ΕΕ, ο ΟΗΕ και ενδεχομένως το ΝΑΤΟ. Κανένας άλλος. Ούτε η Ελλάδα, ούτε η Τουρκία. Όσο νωρίτερα το αντιληφθούν, τόσο το καλύτερο για όλους μας. Αλλιώς, η κατάσταση αυτή θα διαιωνίζεται και δεν θα είναι προς όφελος κανενός από τους δυο… 
 

Παναγιώτης Τσαγγάρης
 
175
Thumbnail

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ*

ad1mobile

Δεν ξέρω αν φταίνε οι διακοπές, γιατί όλοι λείπετε και εγώ προσέχω τα καμένα δάση και τις τσιμεντουπόλεις σας που ψήνονται, άρα είμαι μόνος με μπόλικο ελεύθερο χρόνο και με πιάνουν ως συνήθως τα υπαρξιακά μου.

Δεν ξέρω αν φταίει η πανσέληνος (που μπαίνει από παντού) και οι Περσίδες (που πέφτουν από παντού) για τα όσα σκέφτομαι και όσα θα γράψω.

Σίγουρα όμως φταίει η ματιά στον κόσμο γύρω μου. Γιατί, φαντάζομαι όπως και όλες και όλοι εσείς, τον κόσμο μου τον αγαπώ, και τον ονειρεύτηκα κάποτε να αλλάζει και να γίνεται καλύτερος. Και το δοκίμασα στο μικρό τετραγωνάκι που μου αναλογεί. Και έσπασα τα μούτρα μου. Και παραιτήθηκα. Και ξαναδοκίμασα. Και ξαναέσπασα τα μούτρα μου. Αλλά πεισματάρης όντας, όπως ελπίζω και εσείς, επιμένω να τον κοιτάζω κατάματα και να δοκιμάζω ξανά και ξανά. Ένα τετραγωνάκι μου δόθηκε μικρό από την ανθρωπότητα, δεν θα τα καταφέρω να το αλλάξω; Να το σκουπίσω; Να το στολίσω; Να το καθαρίσω. Να βάλω και ένα βαζάκι με φρέσκα λουλουδάκια να τα βλέπεις και να ανοίγει η ψυχή σου; Και μετά να κρεμάσω ένα ήλιο και ένα φεγγάρι και ένα κατακόκκινο φιλί;

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

Έτσι πίστευα στα νιάτα μου. Τώρα που μπήκα στο δεύτερο μισό της ζωής μου άρχισα να απογοητεύομαι και να αναζητώ το λάθος. Και αυτές τις μέρες το βρήκα κρυμμένο στους στίχους του αγαπημένου Ελύτη. Νομίζω πως γενικά οι ποιητές έχουν δίκαιο. Και ναι, ίσως παρά λίγη αγάπη ο κόσμος να ήταν άλλος.

Δεν μπορεί, πρέπει να έχει δίκαιο, παρά λίγη αγάπη θα ήταν αλλιώτικα τα πράγματα, γιατί αν αγαπούσαμε ακόμη λίγο, δεν θα κλείναμε τις πόρτες στους 150 μετανάστες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, δεν θα τους μετατρέπαμε σε μπαλάκι ανάμεσα στις χώρες της Ε.Ε., τις χώρες της αλληλεγγύης, στην εποχή της Δημοκρατίας (γιατί δημοκρατικά εκλέγονται και οι φασιστικές κυβερνήσεις πλέον). Και σίγουρα δεν θα αρνούμαστε τη πιθανότητα στη ζωή σε ανθρώπους που βρίσκονται στα όρια της επιβίωσης. Δεν θα χρειάζονταν εκκλήσεις και  όλοι εμείς οι ευαισθητοποιημένοι και προβληματισμένοι θα αναλαμβάναμε δράση ως ενεργοί, λέμε τώρα, και κριτικά σκεπτόμενοι ευαίσθητοι πολίτες… παρά λίγη αγάπη…

Παρά λίγη αγάπη θα το φτιάχναμε επιτέλους το ΓΕΣΥ. Πόσο δύσκολο είναι τελικά; Θα κάναμε όλοι ένα βήμα πίσω στις διεκδικήσεις μας, θα βρίσκαμε όχι τι μας βολεύει, όχι τι μας συμφέρει, όχι τι δεμευτήκαμε, όχι τι υποσχεθήκαμε, όχι τι θέλουμε, αλλά εκείνο που ΠΡΕΠΕΙ. Πέρα από τα όποια συμφέροντα του οποιουδήποτε και θα στοιχηματίζαμε πως μπορούμε να δώσουμε όλοι μαζί αυτό το υπέροχο δώρο της ΥΓΕΙΑΣ, σε όσους δεν μπορούν, σε όσους το χρειάζονται, στην τρίτη ηλικία μας που δεν παίρνει διπλές και τριπλές συντάξεις, στους χρόνιους ασθενείς, στους λιγότερο προνομιούχους. Κρίμα! Είμαστε τόσο κοντά… παρά λίγη αγάπη.

Παρά λίγη αγάπη δεν θα ήταν οι κοινωνίες μας γεμάτες έγκλημα, δεν θα σκοτώναμε εν βρασμώ ψυχής, δεν θα σκοτώναμε από ζήλια, δεν θα καταλήγαμε σε εξαρτησιογόνες ουσίες, δεν θα  ζούσαμε στο περιθώριο της ζωής αλλά στο κέντρο της, δεν θα ξεπλέναμε βρώμικο χρήμα, δεν θα υπήρχαν φτωχοί και πλούσιοι, δεν θα πέθαιναν άστεγοι, δεν θα χρειαζόταν να συζητούμε για εκποιήσεις. Ούτε καν θα βρίζαμε στον δρόμο. Δεν θα περνούσαμε με κόκκινο. Δεν θα είχαμε άγχος. Δεν θα νιώθαμε πίεση. Δεν θα θέλαμε να αποδείξουμε πως είμαστε καλύτεροι από τον διπλανό μας. Και μπορώ να αναφερθώ και σε άλλα πολλά, αλλά θεωρώ πως πιάσατε τη σκέψη μου. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Υπεραπλούστευση; Ίσως. Δώστε μου ακόμη λίγο να εξηγήσω. Για να αγαπήσεις εκείνο το λίγο παραπάνω που θα άλλαζε τον κόσμο χρειάζονται 2 πράγματα. (Νομίζω. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάτε πως είμαι ένας απλός Ρομπέν). Αυτογνωσία και Ενσυναίσθηση. Να ξέρουμε ποιοι είμαστε και να μας αγαπήσουμε. Με τις φωτεινές και τις σκοτεινές στιγμές μας. Και μετά; Να μπούμε στη θέση του άλλου. Να τον καταλάβουμε αλλά κυρίως να τον νιώσουμε και να τον αγαπήσουμε. Λίγο παρά πάνω. 

Πώς; Επενδύοντας συστηματικά και σκόπιμα στην ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης στα σπίτια, στα σχολεία, στις κοινωνίες μας. Ναι, να δίνουμε στους άλλους όσες ευκαιρίες χρειάζεται ο καθένας, όσα μέσα πρέπει, όσο χρόνο απαιτείται για να βγάλει τον καλύτερο του εαυτό. Θα είναι μακροπρόθεσμα απόλυτα κερδοφόρα η επένδυση και οι δείκτες θα απογειωθούν. (Νομίζω. Θυμίζω ποιος είμαι).

Τελειώνω λέγοντας πως με αυτό τον τρόπο θα καταλήξουμε να έχουμε γύρω μας ηγέτες με ψηλό δείκτη συναισθηματικής νοημοσύνης (πέρα από κομματικούς μηχανισμούς, χρήμα, συμφέροντα, συγκυρίες; Νομίζω ναι. Πέρα από αγκυλώσεις στη σκέψη, δεσμεύσεις, συμφέροντα; Ξανά, νομίζω ναι.). 

Και τέτοιοι ηγέτες θα έχουν όραμα. Και θα αλλάξουν τον κόσμο. Και θα τον κάνουν καλύτερο, γιατί θα έχουν εκείνο το…  παρά λίγη αγάπη… που μας λείπει.

ad2mobile

Υπογραφή: Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων.

Υ.Γ. Έτσι τα Θαύματα θα σταματήσουν να είναι εξαφανισμένα από τον κόσμο γύρω μας και θα γίνουν κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Θα ζούμε κάθε μέρα θαύματα!

article 1