Μέχρι τον Οκτώβριο ίσως μετανιώσει και η Τουρκία για την ΑΟΖ… 

Το κυπριακό εδώ και δεκαετίες βρίσκεται σε ένα κύκλο χωρίς τέλος, πότε με εικονική προοπτική και πότε με εικονική στασιμότητα… 


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Δεν είναι η πρώτη φορά που σημειώνουμε τον παραλογισμό επί του κυπριακού προβλήματος. Ένας παραλογισμός που συνεχίζεται για δεκαετίες αλλά ουδείς θέλει να τον αντικρίσει και να τον αντιμετωπίσει. Το κυπριακό μοιάζει ωσάν να βρίσκεται σε τροχιά ενός κύκλου και επαναλαμβάνεται. Και ενώ εμείς θεωρούμε, έχουμε την ψευδαίσθηση ότι βρίσκεται σε ευθεία και κάποτε θα φτάσουμε στην άκρη / τέλος της -μέσω λύσης- κάθε φορά επιβεβαιώνεται ότι τελικά το κυπριακό τέθηκε σε κυκλική τροχιά, η οποία δεν έχει ούτε άκρη, ούτε τέλος, ούτε έξοδο

Το αστείο ή καλύτερα γελοίο της όλης υπόθεσης είναι πως κάθε φορά -η εκάστοτε αντιπολίτευση συνήθως- βρίσκει ότι το λάθος για την μη κατάληξη σε λύση είναι στην ελληνοκυπριακή πλευρά. Και ενώ για παράδειγμα στήθηκε ένα σκηνικό κατά του Νίκου Αναστασιάδη ότι εξ υπαιτιότητας δικής του ναυάγησε το ενδεχόμενο λύσης στο Κραν Μοντανά, όλοι αυτοί που κατηγορούσαν τον Νίκο Αναστασιάδη έχει δυο χρονιά που κάθε φορά σιωπούν όταν η επανέναρξη του διαλόγου δεν αρχίζει ξεκάθαρα εξ υπαιτιότητας της  Άγκυρας ή/και της Τουρκοκυπριακής πλευράς. Η στήλη σημείωνε από τα τέλη του 2018 και αρχές του 2019 ότι η Άγκυρα δεν επιθυμούσε επανέναρξη του διαλόγου τουλάχιστον πριν τις ευρωεκλογές του Μαΐου 2019 και μετέπειτα πριν τον Οκτώβριο του 2019 και μετέπειτα μετά τις εκλογές των κατεχομένων που αρχικώς ήταν προγραμματισμένες για τον Απρίλιο του 2020. Οι εκλογές των κατεχομένων μεταφέρθηκαν -λόγω Covid19- για τον Οκτώβριο 2020. 

Την ίδια ώρα η Άγκυρα οξύνει το κλίμα στην Ανατολική Μεσόγειο με διεκδικήσεις και μέσω της συμφωνίας για ΑΟΖ με Λιβύη θέλει να «διεμβολίσει» και την ελληνική ΑΟΖ ενώ οι προσπάθειές της για γκρίζες ζώνες στην κυπριακή ΑΟΖ συνεχίζονται. 

«Τον Οκτώβριο, οι Τουρκοκύπριοι θα πάνε στις κάλπες και, εάν ο Μουσταφά Ακιντζί  επανεκλεγεί ηγέτης, οι συνομιλίες μπορούν σίγουρα να επαναληφθούν», δήλωσε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης την 6η Ιουνίου 2020 σε συνέντευξή του στο Politico. 

Δεν ξέρω γιατί ο Πρόεδρος Αναστασιάδης εμφανίζεται τόσο βέβαιος ότι «οι συνομιλίες σίγουρα μπορούν να επαναληφθούν» εάν εκλεγεί ο Μουσταφά Ακκιντζί. Δηλαδή, έστω και να εκλεγεί ξανά ο Μουσταφά Ακκιντζί, η Άγκυρα μέχρι τον Οκτώβριο του 2020 θα αλλάξει πρόθεση για τις διεκδικήσεις της στην κυπριακή αλλά και ελληνική ΑΟΖ; Ή μήπως θα εντείνει τις επιθετικές της βλέψεις; Ή μήπως η Άγκυρα εάν επαναρχίσουν οι διαπραγματεύσεις στο κυπριακό θα αναιρέσει τους χάρτες που σχεδίασε με την Τουρκική ΑΟΖ αλλά και με την ΑΟΖ της «ΤΔΒΚ», οι οποίοι χάρτες -ΚΑΙ οι δυο- παραβιάζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας; Ή μήπως πάλι η Άγκυρα θα σταματήσει τις διεκδικήσεις της στην Κυπριακή ΑΟΖ αλλά θα συνεχίσει τις διεκδικήσεις της στην Ελληνική ΑΟΖ; 

Και υπό όλα αυτά θα επαναρχίσουν οι συνομιλίες; Και με ποια προοπτική; Ακόμη και αν η Άγκυρα «φριζάρει» τις επιθετικές της κινήσεις στην Μεσόγειο, θα υπάρξει προοπτική κατάληξης σε λύση; Θα αποδεχτεί η Άγκυρα λύση χωρίς Τουρκικές Εγγυήσεις και στρατό στην ενωμένη Κύπρο; Ή θα αποδεχτεί η δική μας πλευρά την αξίωση των Τουρκοκυπρίων για να έχουν μια θετική ψήφο σε όλες τις αποφάσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας ακόμη και σε αυτές που δεν θα αφορούν το τ/κ κρατίδιο;  

Και επανερχόμαστε στην αρχική μας σημείωση. Το κυπριακό δεν βρίσκεται σε ευθεία γραμμή. Βρίσκεται σε ένα κύκλο και η πορεία του επαναλαμβάνεται κάποτε με εικονική προοπτική και κάποτε με εικονική στασιμότητα

Αν θεωρήσουμε ότι η πορεία του κυπριακού είναι ουσιαστικά η επιδιωκόμενη μορφή λύσης, τότε συμπερασματικά για να μπορέσουμε να εξέλθουμε του κύκλου και να φτάσουμε σε κατάληξη, λύση έχουμε δυο επιλογές:
 
Είτε «να σπάσουμε τον κύκλο», επανεξετάζοντας τα «θέλω» μας και τις «κόκκινες γραμμές» μας με κίνδυνο κατάληξης σε μια λύση τουρκικών προδιαγραφών, 

Είτε να αλλάξουμε την επιδιωκόμενη μορφή λύσης και να θέσουμε το κυπριακό σε μια άλλη πορεία, όχι κυκλική αυτή τη φορά αλλά σε ευθεία, ώστε να έχει ένα τέλος. 

Ωστόσο και τα δυο, και οι δυο επιλογές αυτές, προϋποθέτουν ένα βασικό στοιχείο: Να ξέρουμε τι θέλουμε και να τολμούμε. Ξέρουμε; Τολμούμε; Τα τελευταία 46 χρόνια έδειξαν πως ούτε το ένα διαθέτουμε ούτε το άλλο. 

Προτιμούμε να συνεχίσουμε να ζούμε την αδρεναλίνη της πορείας του κύκλου και ας μην καταλήγουμε πουθενά… Άλλωστε σε αυτό συνηθίσαμε… 

Παναγιώτης Τσαγγάρης
 
412
Thumbnail
  • Ποιες οι μεγάλες προκλήσεις

    ad1mobile
  • Οι ευθύνες και η συλλογική αντιμετώπισή τους

    ad2mobile
  • Η επιστροφή στη νέα κανονικότητα και η επιβίωση όσων προσαρμόζονται σε αλλαγή

Γράφει
Χρύσω Αντωνιάδου


H κρίση του COVID - 19 είναι μια πολυδιάσταση κρίση. Μια οικονομική, υγειονομική, κοινωνική κρίση, ακόμη κρίση αξιών και θεσμών. Ίσως παρόμοιές της να μην έχει ζήσει ξανά η ανθρωπότητα, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια, και πανομοιότυπες κρίσεις του παρελθόντος είχαν άλλη διάσταση, άλλες, παρόμοιες μεν, αλλά διαφορετικές προεκτάσεις.

Η κρίση του κορωνοϊού εκδηλώθηκε σε μια περίοδο που η ευρωπαϊκή, η παγκόσμια και η ντόπια οικονομία μετρούσε ακόμη ανοικτές πληγές από τη χρηματοοικονομική κρίση του 2008. Μια κρίση που ξανάγραψε τον χρηματοοικονομικό χάρτη, διαφοροποίησε τα οικονομικά μοντέλα, επέβαλε νέες πρακτικές και νέο τρόπο σκέψης. 

Στην κρίση του κορωνοϊού η πίεση είναι διαφορετική, πολύ μεγαλύτερη, σε άλλη διάσταση. Η πίεση είναι διπλή: για τις κυβερνήσεις και τους ιδιωτικούς οργανισμούς. Και είναι περίπλοκη γιατί δεν ξέρει κανείς πότε και πώς θα τελειώσει και ποια ανοικτά μέτωπα θα αφήσει.

Διακόπτεται η αλυσίδα εφοδιασμού, επηρεάζεται η αγορά εργασίας και το εργατικό δυναμικό, οι επιχειρήσεις και οι καταναλωτές δεν είναι σε θέση να προδιαγράψουν το μέλλον τους, οι κυβερνήσεις υποχρεώνονται να λάβουν νέες σημαντικές αποφάσεις που αφορούν όλο το πλέγμα της οικονομικής ζωής, οι κεντρικές τράπεζες καλούνται να διαχειριστούν τον τραπεζικό τομέα και να στηρίξουν νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Διάφοροι κλάδοι υποχρεώθηκαν να διακόψουν τις δραστηριότητές τους και επανέρχονται σταδιακά, με μεγάλες απώλειες, στη νέα κανονικότητα.

Οι προκλήσεις συνεχίζονται και θα συνεχιστούν με αλυσιδωτές παρενέργειες για τα νοικοκυριά, τις επιχειρήσεις και τις ίδιες τις κυβερνήσεις.
Οι όποιες αποφάσεις λαμβάνονται, σε κυβερνητικό και ιδιωτικό επίπεδο, πρέπει να στηρίζονται στην αμοιβαία συνεργασία για το γενικό συμφέρον και στην υπόθεση ότι υπάρχει μια μεγάλη πιθανότητα ο ιός να επιστρέψει ξανά. 

>>> Όλες οι απόψεις που φιλοξενεί η Brief <<<

Μετεξέλιξη
Γι’ αυτό και η κρίση θα πρέπει να αντιμετωπιστεί μέσα από ένα διαφορετικό φακό, με επίκεντρο τη μετεξέλιξη. Τον ψηφιακό μετασχηματισμό, τη λιγότερη εξάρτηση από τον τουρισμό, νέα οικονομικά μοντέλα, με περισσότερη κοινωνική αλληλεγγύη.

Αυτή η περίοδος δεν πρέπει να πάει χαμένη. Είναι μια περίοδος που οφείλουμε όλοι, κράτος, επιχειρήσεις, εργαζόμενοι, να δράσουμε προληπτικά και να αναλάβουμε ο καθένας την ευθύνη για την ομαλή και πλήρη επιστροφή στη νέα κανονικότητα. Με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Ίσως με λιγότερη φυσική παρουσία στους χώρους εργασίας μας, με μειωμένη παρουσία στις τράπεζες, στη δημόσια υπηρεσία, σε υπηρεσίες του ημιδημόσιου τομέα. Με περισσότερα και επαρκή μέτρα ασφάλειας για την υγεία μας, με περισσότερη υπευθυνότητα και σεβασμό προς τον καθένα και την καθεμιά. 

Υπάρχουν στιγμές στην πορεία της ανθρωπότητας, στην ιστορία της ανθρώπινης ύπαρξης, που ο κάθε άνθρωπος θα πρέπει να ξεφύγει από αυτά που έχει μάθει, που έχει συνηθίσει, από τα γνωστά και ασφαλή. Να εγκαταλείψει τη «comfort zone» του, να κοιτάξει μπροστά, να δοκιμάσει νέα, ακόμη κι αν του φαίνονται δύσκολα και πολύπλοκα. Η νέα κανονικότητα αυτό επιβάλλει! Να εγκαταλείψουμε τις παλιές συνήθειες, τα παλιά και δοκιμασμένα, που μέχρι πριν λίγους μήνες τα εκτελούσαμε με ευκολία και να δούμε τι άλλο μπορούμε να δοκιμάσουμε. Οικονομικά μοντέλα, νέους τρόπους εργασίας, επιλογές που μέχρι τώρα τις φοβόμασταν, ήμασταν καχύποπτοι και διστακτικοί. Ίσως κάποιες στιγμές στη ζωή μας, στη χώρα μας, στην οικονομία μας, στη δουλειά μας, πρέπει να επιχειρήσουμε τις ανατροπές, τις μεγάλες ανατροπές, για να επιβιώσουμε. 

Να κάνουμε πράξη και νέο τρόπο ζωής τη ρήση του Δαρβίνου ότι «Δεν είναι τα πιο δυνατά είδη που επιβιώνουν ή τα πιο έξυπνα, αλλά αυτά που ανταποκρίνονται καλύτερα στις αλλαγές».

article 1