Να πει «ναι» ο Αναστασιάδης στην πρόταση Ακκιντζί… υπό ένα όρο

Ο Ακκιντζί και η Άγκυρα έμειναν ένα βήμα πίσω στο κυπριακό – Ας πούμε όμως «ναι» στην «πρόταση - αλχημεία» για «κοινή επιτροπή» για το Φυσικό Αέριο, υπό ένα όρο: Οι δυο ηγέτες στην τετ-α-τετ συνάντηση να βγουν με Κοινή Δήλωση ότι ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ την παραμονή εγγυήσεων. 


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Όταν το 2012 ο τότε Τούρκος ΥΠΕΞ, Αχμέτ Νταβούτογλου, παρουσίαζε στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση το θέμα «Η εξωτερική πολιτική μας για το 2013», αναφορικά με το Κυπριακό είπε: «η Τουρκία, ως μητέρα-πατρίδα και εγγυήτρια χώρα, συνεχίζει να διατηρεί τη φιλοσοφία της να βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά στο Κυπριακό». 

Το μότο αυτό, «η Τουρκία θα βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά στο κυπριακό», ανήκει στον Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος το εισήγαγε στην πολιτική ορολογία της Τουρκίας όταν γινόταν αναφορά στο κυπριακό από το 2004 και μετά. Όταν δηλαδή οι συγκυρίες τότε ευνοούσαν αλλά και ενίσχυαν ένα τέτοιο μότο, αφού όλος ο κόσμος, και η διεθνής κοινότητα, είδαν τους Ελληνοκύπριους να ψηφίζουν «ΟΧΙ για να τσιμεντώσουν το ΝΑΙ» σε ένα σχέδιο επίλυσης του κυπριακού. Ένα σχέδιο, το οποίο ήταν το δεύτερο πιο ολοκληρωμένο σχέδιο επίλυσης του κυπριακού μετά από το Σχέδιο του 1978 που και πάλι η Ελληνοκυπριακή πλευρά απέρριψε. 

Η Άγκυρα λοιπόν όντως, στα μάτια τρίτων, βρισκόταν ένα βήμα πιο μπροστά στο κυπριακό απ’ ότι η Ελληνική και Ελληνοκυπριακή πλευρά αφού αυτή εμφανιζόταν ως η χώρα που είπε «ναι» σε ένα σχέδιο λύσης σε αντίθεση με την ελληνοκυπριακή πλευρά, η οποία απαντούσε «όχι». Για τη διεθνή κοινότητα αυτό ήταν το αποτέλεσμα, αυτό έβλεπε, αυτό καταλάβαινε. 

Τα πράγματα ωστόσο άλλαξαν και το μότο αυτό άρχισε δειλά δειλά να χάνεται και να εξαφανίζεται πλήρως όταν στο τραπέζι των συνομιλιών μπήκε για τα καλά το θέμα των Εγγυήσεων. Ένα θέμα, για το οποίο η Άγκυρα δεν ήθελε προηγουμένως -αλλά ούτε και τώρα- ποτέ να συζητήσει αλλά ούτε καν να ακούσει. 

>>> Αρθρογραφία Brief <<<

Η συνεννόηση του Νίκου Αναστασιάδη με το Λονδίνο για το θέμα των Εγγυήσεων άνοιξε την πόρτα για να ενταχθεί στο διάλογο το μείζον κεφάλαιο αυτό. Το οποίο θα επέτρεπε στην Κύπρο να μετατραπεί με τη λύση «σε ένα φυσιολογικό κράτος» -όπως είπε και ο ΓΓ του ΟΗΕ- δηλαδή χωρίς εξαρτήσεις από τρίτα κράτη και χωρίς εγγυήσεις τρίτων κρατών

Το «ένα βήμα μπροστά» της Άγκυρας διαλύθηκε. Τόσο η τουρκοκυπριακή πλευρά όσο και η Άγκυρα μέχρι σήμερα δεν κατάφεραν να απαντήσουν στο αυτονόητο: Σε περίπτωση λύσης, πρέπει να παραμείνουν οι Εγγυήσεις Ελλάδας, Τουρκίας και Αγγλίας; Αντίθετα τόσο η Ελληνοκυπριακή πλευρά όσο και η Αθήνα απάντησαν σε αυτό το ερώτημα ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές. Πως όχι δεν χρειάζονται οι Εγγυήσεις. Η ΚΔ ανήκει πλέον στην ΕΕ και η καλύτερη εγγύηση παρέχεται από την ίδια την ΕΕ ενώ το ενδεχόμενο ένταξης της ενωμένης Κύπρου στο ΝΑΤΟ λύνει επιπρόσθετα ζητήματα ως προς το που ανήκει η Κύπρος στρατιωτικά. Απάντηση ως προς τις Εγγυήσεις έδωσε και η Μεγάλη Βρετανία με το Λονδίνο να τονίζει πως το ίδιο δεν ενδιαφέρεται να παραμείνει εγγυήτρια δύναμη και πως είναι έτοιμο να συμφωνήσει σε αυτό που οι δυο πλευρές αποφασίσουν

Το «ένα βήμα μπροστά» χάθηκε. Μπροστά στο καίριο ερώτημα των Εγγυήσεων, Άγκυρα και τουρκοκυπριακή πλευρά έμειναν χωρίς απάντηση προσφεύγοντας σε φτωχή επιχειρηματολογία της δεκαετίας του ’80. Επιχειρηματολογία του φόβου, των συνθημάτων και χωρίς σοβαρό αντίκρισμα. 

>>> Όλες οι ειδήσεις χρονολογημένες - επιλεγμένο περιεχόμενο <<< 

Αν κάποιος όμως έστω δικαιολογήσει την Άγκυρα ότι δεν θα ήθελε να χάσει τον ρόλο της στην Κύπρο, πώς κάποιος μπορεί να δικαιολογήσει την στάση του Μουσταφά Ακκιντζί και της Τουρκοκυπριακής πλευράς; Ο οποίος ουδέποτε προέβη στην παραμικρή δήλωση ότι η ενωμένη Κύπρος δεν χρειάζεται τις εγγυήσεις Αθηνών και Άγκυρας; 

Αντί λοιπόν οι δυο (Άγκυρα και Ακκιντζί) να τοποθετηθούν επί του συγκεκριμένου, η μεν Άγκυρα άρχισε εκ νέου την πολιτική των εντάσεων και των απειλών και ο δε Ακκιντζί ήλθε με μια πρόταση – αλχημεία για το Φυσικό Αέριο, μέσω της οποίας ζητά σύσταση κοινής επιτροπής ε/κ και τ/κ υπό την εποπτεία του ΟΗΕ και με την συμμετοχή ως παρατηρητή της ΕΕ. 

Ο Πρόεδρος ας αποδεχτεί την πρόταση Ακκιντζί. Υπό ένα όρο: Ότι κατά την κοινή συνάντησή τους (στην οποία ο Ακκιντζί θέλει να συζητηθεί η πρότασή του) θα τοποθετηθούν και οι δυο με Κοινή Δήλωση ότι και οι δυο κοινότητες δεν επιθυμούν εγγυήσεις Ελλάδας και Τουρκίας με τη λύση. 

Δέχεται ο κ. Ακκιντζί; Ο οποίος κατά τα άλλα δήθεν κόπτεται για την λύση;   

Αν αποδεχτεί ο κ. Ακκιντζί συνεπάγεται ότι το Κυπριακό θα λυθεί προτού καν χρειαστεί να συσταθεί η Κοινή Επιτροπή για το ΦΑ αφού οι Τ/κ θα συμμετέχουν στην Κεντρική Κυβέρνηση και θα λαμβάνουν μαζί με τους Ε/κ αποφάσεις για τα θέματα του Φ.Α. Προς όφελος της Ενωμένης Κύπρου. 

Είπαμε όμως αγαπητέ Ακκιντζί. Μείνατε ένα βήμα πίσω. Και μαζί σας δυστυχώς πίσω έμεινε και η λύση και το μέλλον της Κύπρου ως ένα επανενωμένο κράτος… 

Παναγιώτης Τσαγγάρης
 
175
Thumbnail

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ*

ad1mobile

Δεν ξέρω αν φταίνε οι διακοπές, γιατί όλοι λείπετε και εγώ προσέχω τα καμένα δάση και τις τσιμεντουπόλεις σας που ψήνονται, άρα είμαι μόνος με μπόλικο ελεύθερο χρόνο και με πιάνουν ως συνήθως τα υπαρξιακά μου.

Δεν ξέρω αν φταίει η πανσέληνος (που μπαίνει από παντού) και οι Περσίδες (που πέφτουν από παντού) για τα όσα σκέφτομαι και όσα θα γράψω.

Σίγουρα όμως φταίει η ματιά στον κόσμο γύρω μου. Γιατί, φαντάζομαι όπως και όλες και όλοι εσείς, τον κόσμο μου τον αγαπώ, και τον ονειρεύτηκα κάποτε να αλλάζει και να γίνεται καλύτερος. Και το δοκίμασα στο μικρό τετραγωνάκι που μου αναλογεί. Και έσπασα τα μούτρα μου. Και παραιτήθηκα. Και ξαναδοκίμασα. Και ξαναέσπασα τα μούτρα μου. Αλλά πεισματάρης όντας, όπως ελπίζω και εσείς, επιμένω να τον κοιτάζω κατάματα και να δοκιμάζω ξανά και ξανά. Ένα τετραγωνάκι μου δόθηκε μικρό από την ανθρωπότητα, δεν θα τα καταφέρω να το αλλάξω; Να το σκουπίσω; Να το στολίσω; Να το καθαρίσω. Να βάλω και ένα βαζάκι με φρέσκα λουλουδάκια να τα βλέπεις και να ανοίγει η ψυχή σου; Και μετά να κρεμάσω ένα ήλιο και ένα φεγγάρι και ένα κατακόκκινο φιλί;

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

Έτσι πίστευα στα νιάτα μου. Τώρα που μπήκα στο δεύτερο μισό της ζωής μου άρχισα να απογοητεύομαι και να αναζητώ το λάθος. Και αυτές τις μέρες το βρήκα κρυμμένο στους στίχους του αγαπημένου Ελύτη. Νομίζω πως γενικά οι ποιητές έχουν δίκαιο. Και ναι, ίσως παρά λίγη αγάπη ο κόσμος να ήταν άλλος.

Δεν μπορεί, πρέπει να έχει δίκαιο, παρά λίγη αγάπη θα ήταν αλλιώτικα τα πράγματα, γιατί αν αγαπούσαμε ακόμη λίγο, δεν θα κλείναμε τις πόρτες στους 150 μετανάστες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, δεν θα τους μετατρέπαμε σε μπαλάκι ανάμεσα στις χώρες της Ε.Ε., τις χώρες της αλληλεγγύης, στην εποχή της Δημοκρατίας (γιατί δημοκρατικά εκλέγονται και οι φασιστικές κυβερνήσεις πλέον). Και σίγουρα δεν θα αρνούμαστε τη πιθανότητα στη ζωή σε ανθρώπους που βρίσκονται στα όρια της επιβίωσης. Δεν θα χρειάζονταν εκκλήσεις και  όλοι εμείς οι ευαισθητοποιημένοι και προβληματισμένοι θα αναλαμβάναμε δράση ως ενεργοί, λέμε τώρα, και κριτικά σκεπτόμενοι ευαίσθητοι πολίτες… παρά λίγη αγάπη…

Παρά λίγη αγάπη θα το φτιάχναμε επιτέλους το ΓΕΣΥ. Πόσο δύσκολο είναι τελικά; Θα κάναμε όλοι ένα βήμα πίσω στις διεκδικήσεις μας, θα βρίσκαμε όχι τι μας βολεύει, όχι τι μας συμφέρει, όχι τι δεμευτήκαμε, όχι τι υποσχεθήκαμε, όχι τι θέλουμε, αλλά εκείνο που ΠΡΕΠΕΙ. Πέρα από τα όποια συμφέροντα του οποιουδήποτε και θα στοιχηματίζαμε πως μπορούμε να δώσουμε όλοι μαζί αυτό το υπέροχο δώρο της ΥΓΕΙΑΣ, σε όσους δεν μπορούν, σε όσους το χρειάζονται, στην τρίτη ηλικία μας που δεν παίρνει διπλές και τριπλές συντάξεις, στους χρόνιους ασθενείς, στους λιγότερο προνομιούχους. Κρίμα! Είμαστε τόσο κοντά… παρά λίγη αγάπη.

Παρά λίγη αγάπη δεν θα ήταν οι κοινωνίες μας γεμάτες έγκλημα, δεν θα σκοτώναμε εν βρασμώ ψυχής, δεν θα σκοτώναμε από ζήλια, δεν θα καταλήγαμε σε εξαρτησιογόνες ουσίες, δεν θα  ζούσαμε στο περιθώριο της ζωής αλλά στο κέντρο της, δεν θα ξεπλέναμε βρώμικο χρήμα, δεν θα υπήρχαν φτωχοί και πλούσιοι, δεν θα πέθαιναν άστεγοι, δεν θα χρειαζόταν να συζητούμε για εκποιήσεις. Ούτε καν θα βρίζαμε στον δρόμο. Δεν θα περνούσαμε με κόκκινο. Δεν θα είχαμε άγχος. Δεν θα νιώθαμε πίεση. Δεν θα θέλαμε να αποδείξουμε πως είμαστε καλύτεροι από τον διπλανό μας. Και μπορώ να αναφερθώ και σε άλλα πολλά, αλλά θεωρώ πως πιάσατε τη σκέψη μου. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Υπεραπλούστευση; Ίσως. Δώστε μου ακόμη λίγο να εξηγήσω. Για να αγαπήσεις εκείνο το λίγο παραπάνω που θα άλλαζε τον κόσμο χρειάζονται 2 πράγματα. (Νομίζω. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάτε πως είμαι ένας απλός Ρομπέν). Αυτογνωσία και Ενσυναίσθηση. Να ξέρουμε ποιοι είμαστε και να μας αγαπήσουμε. Με τις φωτεινές και τις σκοτεινές στιγμές μας. Και μετά; Να μπούμε στη θέση του άλλου. Να τον καταλάβουμε αλλά κυρίως να τον νιώσουμε και να τον αγαπήσουμε. Λίγο παρά πάνω. 

Πώς; Επενδύοντας συστηματικά και σκόπιμα στην ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης στα σπίτια, στα σχολεία, στις κοινωνίες μας. Ναι, να δίνουμε στους άλλους όσες ευκαιρίες χρειάζεται ο καθένας, όσα μέσα πρέπει, όσο χρόνο απαιτείται για να βγάλει τον καλύτερο του εαυτό. Θα είναι μακροπρόθεσμα απόλυτα κερδοφόρα η επένδυση και οι δείκτες θα απογειωθούν. (Νομίζω. Θυμίζω ποιος είμαι).

Τελειώνω λέγοντας πως με αυτό τον τρόπο θα καταλήξουμε να έχουμε γύρω μας ηγέτες με ψηλό δείκτη συναισθηματικής νοημοσύνης (πέρα από κομματικούς μηχανισμούς, χρήμα, συμφέροντα, συγκυρίες; Νομίζω ναι. Πέρα από αγκυλώσεις στη σκέψη, δεσμεύσεις, συμφέροντα; Ξανά, νομίζω ναι.). 

Και τέτοιοι ηγέτες θα έχουν όραμα. Και θα αλλάξουν τον κόσμο. Και θα τον κάνουν καλύτερο, γιατί θα έχουν εκείνο το…  παρά λίγη αγάπη… που μας λείπει.

ad2mobile

Υπογραφή: Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων.

Υ.Γ. Έτσι τα Θαύματα θα σταματήσουν να είναι εξαφανισμένα από τον κόσμο γύρω μας και θα γίνουν κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Θα ζούμε κάθε μέρα θαύματα!

article 1