Να πει «ναι» ο Αναστασιάδης στην πρόταση Ακκιντζί… υπό ένα όρο

Ο Ακκιντζί και η Άγκυρα έμειναν ένα βήμα πίσω στο κυπριακό – Ας πούμε όμως «ναι» στην «πρόταση - αλχημεία» για «κοινή επιτροπή» για το Φυσικό Αέριο, υπό ένα όρο: Οι δυο ηγέτες στην τετ-α-τετ συνάντηση να βγουν με Κοινή Δήλωση ότι ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ την παραμονή εγγυήσεων. 


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Όταν το 2012 ο τότε Τούρκος ΥΠΕΞ, Αχμέτ Νταβούτογλου, παρουσίαζε στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση το θέμα «Η εξωτερική πολιτική μας για το 2013», αναφορικά με το Κυπριακό είπε: «η Τουρκία, ως μητέρα-πατρίδα και εγγυήτρια χώρα, συνεχίζει να διατηρεί τη φιλοσοφία της να βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά στο Κυπριακό». 

Το μότο αυτό, «η Τουρκία θα βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά στο κυπριακό», ανήκει στον Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος το εισήγαγε στην πολιτική ορολογία της Τουρκίας όταν γινόταν αναφορά στο κυπριακό από το 2004 και μετά. Όταν δηλαδή οι συγκυρίες τότε ευνοούσαν αλλά και ενίσχυαν ένα τέτοιο μότο, αφού όλος ο κόσμος, και η διεθνής κοινότητα, είδαν τους Ελληνοκύπριους να ψηφίζουν «ΟΧΙ για να τσιμεντώσουν το ΝΑΙ» σε ένα σχέδιο επίλυσης του κυπριακού. Ένα σχέδιο, το οποίο ήταν το δεύτερο πιο ολοκληρωμένο σχέδιο επίλυσης του κυπριακού μετά από το Σχέδιο του 1978 που και πάλι η Ελληνοκυπριακή πλευρά απέρριψε. 

Η Άγκυρα λοιπόν όντως, στα μάτια τρίτων, βρισκόταν ένα βήμα πιο μπροστά στο κυπριακό απ’ ότι η Ελληνική και Ελληνοκυπριακή πλευρά αφού αυτή εμφανιζόταν ως η χώρα που είπε «ναι» σε ένα σχέδιο λύσης σε αντίθεση με την ελληνοκυπριακή πλευρά, η οποία απαντούσε «όχι». Για τη διεθνή κοινότητα αυτό ήταν το αποτέλεσμα, αυτό έβλεπε, αυτό καταλάβαινε. 

Τα πράγματα ωστόσο άλλαξαν και το μότο αυτό άρχισε δειλά δειλά να χάνεται και να εξαφανίζεται πλήρως όταν στο τραπέζι των συνομιλιών μπήκε για τα καλά το θέμα των Εγγυήσεων. Ένα θέμα, για το οποίο η Άγκυρα δεν ήθελε προηγουμένως -αλλά ούτε και τώρα- ποτέ να συζητήσει αλλά ούτε καν να ακούσει. 

>>> Αρθρογραφία Brief <<<

Η συνεννόηση του Νίκου Αναστασιάδη με το Λονδίνο για το θέμα των Εγγυήσεων άνοιξε την πόρτα για να ενταχθεί στο διάλογο το μείζον κεφάλαιο αυτό. Το οποίο θα επέτρεπε στην Κύπρο να μετατραπεί με τη λύση «σε ένα φυσιολογικό κράτος» -όπως είπε και ο ΓΓ του ΟΗΕ- δηλαδή χωρίς εξαρτήσεις από τρίτα κράτη και χωρίς εγγυήσεις τρίτων κρατών

Το «ένα βήμα μπροστά» της Άγκυρας διαλύθηκε. Τόσο η τουρκοκυπριακή πλευρά όσο και η Άγκυρα μέχρι σήμερα δεν κατάφεραν να απαντήσουν στο αυτονόητο: Σε περίπτωση λύσης, πρέπει να παραμείνουν οι Εγγυήσεις Ελλάδας, Τουρκίας και Αγγλίας; Αντίθετα τόσο η Ελληνοκυπριακή πλευρά όσο και η Αθήνα απάντησαν σε αυτό το ερώτημα ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές. Πως όχι δεν χρειάζονται οι Εγγυήσεις. Η ΚΔ ανήκει πλέον στην ΕΕ και η καλύτερη εγγύηση παρέχεται από την ίδια την ΕΕ ενώ το ενδεχόμενο ένταξης της ενωμένης Κύπρου στο ΝΑΤΟ λύνει επιπρόσθετα ζητήματα ως προς το που ανήκει η Κύπρος στρατιωτικά. Απάντηση ως προς τις Εγγυήσεις έδωσε και η Μεγάλη Βρετανία με το Λονδίνο να τονίζει πως το ίδιο δεν ενδιαφέρεται να παραμείνει εγγυήτρια δύναμη και πως είναι έτοιμο να συμφωνήσει σε αυτό που οι δυο πλευρές αποφασίσουν

Το «ένα βήμα μπροστά» χάθηκε. Μπροστά στο καίριο ερώτημα των Εγγυήσεων, Άγκυρα και τουρκοκυπριακή πλευρά έμειναν χωρίς απάντηση προσφεύγοντας σε φτωχή επιχειρηματολογία της δεκαετίας του ’80. Επιχειρηματολογία του φόβου, των συνθημάτων και χωρίς σοβαρό αντίκρισμα. 

>>> Όλες οι ειδήσεις χρονολογημένες - επιλεγμένο περιεχόμενο <<< 

Αν κάποιος όμως έστω δικαιολογήσει την Άγκυρα ότι δεν θα ήθελε να χάσει τον ρόλο της στην Κύπρο, πώς κάποιος μπορεί να δικαιολογήσει την στάση του Μουσταφά Ακκιντζί και της Τουρκοκυπριακής πλευράς; Ο οποίος ουδέποτε προέβη στην παραμικρή δήλωση ότι η ενωμένη Κύπρος δεν χρειάζεται τις εγγυήσεις Αθηνών και Άγκυρας; 

Αντί λοιπόν οι δυο (Άγκυρα και Ακκιντζί) να τοποθετηθούν επί του συγκεκριμένου, η μεν Άγκυρα άρχισε εκ νέου την πολιτική των εντάσεων και των απειλών και ο δε Ακκιντζί ήλθε με μια πρόταση – αλχημεία για το Φυσικό Αέριο, μέσω της οποίας ζητά σύσταση κοινής επιτροπής ε/κ και τ/κ υπό την εποπτεία του ΟΗΕ και με την συμμετοχή ως παρατηρητή της ΕΕ. 

Ο Πρόεδρος ας αποδεχτεί την πρόταση Ακκιντζί. Υπό ένα όρο: Ότι κατά την κοινή συνάντησή τους (στην οποία ο Ακκιντζί θέλει να συζητηθεί η πρότασή του) θα τοποθετηθούν και οι δυο με Κοινή Δήλωση ότι και οι δυο κοινότητες δεν επιθυμούν εγγυήσεις Ελλάδας και Τουρκίας με τη λύση. 

Δέχεται ο κ. Ακκιντζί; Ο οποίος κατά τα άλλα δήθεν κόπτεται για την λύση;   

Αν αποδεχτεί ο κ. Ακκιντζί συνεπάγεται ότι το Κυπριακό θα λυθεί προτού καν χρειαστεί να συσταθεί η Κοινή Επιτροπή για το ΦΑ αφού οι Τ/κ θα συμμετέχουν στην Κεντρική Κυβέρνηση και θα λαμβάνουν μαζί με τους Ε/κ αποφάσεις για τα θέματα του Φ.Α. Προς όφελος της Ενωμένης Κύπρου. 

Είπαμε όμως αγαπητέ Ακκιντζί. Μείνατε ένα βήμα πίσω. Και μαζί σας δυστυχώς πίσω έμεινε και η λύση και το μέλλον της Κύπρου ως ένα επανενωμένο κράτος… 

Παναγιώτης Τσαγγάρης
 
255
Thumbnail

ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΩΣΤΟΥΡΗΣ

ad1mobile

Ίσως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα, αν όχι το κυριότερο πέραν των κοινωνικών συνθηκών και του οικονομικού αντικτύπου, που προκάλεσε η παγκόσμια οικονομική κρίση να είναι τα νέα δεδομένα που έφερε στο πολιτικό προσκήνιο. Οι καλά εδραιωμένες πολιτικές ελίτ έχουν αμφισβητηθεί σε τεράστιο βαθμό, εκτρέφοντας παράλληλα τον λαϊκισμό ο οποίος βρίσκει πρόσφορο έδαφος κυρίως στα άκρα, δηλαδή σε ξεπερασμένες ακραίες εκφάνσεις αριστερών προτάσεων για ταξική μάχη και σε επίσης παρωχημένες ακροδεξιές πεποιθήσεις ανωτερότητας φυλών, μισαλλοδοξίας, ξενοφοβικών συνδρόμων και επαναφοράς στρατοκρατικών σκέψεων, αστυνομοκρατούμενων πολιτειών και μαξιμαλιστικών πολιτικών θέσεων επί εθνικών-κρατικών θεμάτων. 

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<< 

Το οικονομικό κόστος μπορεί έστω και κατά προσέγγιση να μετρηθεί, το κοινωνικό δύσκολα μπορεί να υπολογιστεί, ενώ ο λαϊκισμός και οι πολιτικές των άκρων παίρνουν πίσω μια πολιτεία -όπως και την κυπριακή- με ανυπολόγιστη ζημιά σε διάφορα επίπεδα. 

Διάβαζα πρόσφατα στον Economist για την πιο πάνω εικόνα, σε ένα άρθρο το οποίο αναφερόταν σε διάφορες χώρες του πλανήτη = (Ουγγαρία, Πολωνία, Ιταλία, ΗΠΑ και Βρετανία) και παρόλο δεν υπήρχε κάποια ειδική αναφορά στην Κύπρο, οι αντιστοιχίες καταστάσεων και συμπεριφορών ήταν εξαιρετικά όμοιες με όσα συμβαίνουν και στη χώρα μας. 

Διαβάζοντας το άρθρο και ανταλλάζοντας -έστω κάποιες σύντομες απόψεις με άτομα στα social media- έκανα παράλληλα τη σκέψη για το πως αυτή η κατάσταση στην Κύπρο μπορεί να αλλάξει. Μπορεί να αλλάξει; Διερωτήθηκα ξανά και ξανά. 

Είναι δεδομένο ότι στη χώρα μας το κατεστημένο, δηλαδή τα παραδοσιακά κόμματα με τους μηχανισμούς τους σε συνδυασμό με μια οικονομική ελίτ που λειτουργεί πέριξ αυτών υπερισχύουν των λαϊκίστικων τάσεων, κάτι που θα μπορούσε να αξιολογηθεί -εν μέρει- και ως κάτι θετικό. Ο λόγος που το κομματικό και οικονομικό κατεστημένο είναι τόσο συμπαγές και ισχυρό στην Κύπρο είναι διότι βρίσκει ακροατήριο το οποίο καταναλώνει με ιδιαίτερη ευκολία λόγια χωρίς περιεχόμενο, ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, σκάνδαλα, διαφθορά και πρόσκαιρες παροχές. Αυτά τα συστατικά αποτελούν το καύσιμο της μηχανής που τρέφει τους ψηφοφόρους και εις αντάλλαγμα διευρύνει ολοένα και περισσότερο την επιρροή της. 

Είτε ως συμμετέχοντες, είτε ως παρατηρητές που δήθεν κρατούν απόσταση από αυτά που τους απωθούν από την πολιτική, είτε με λανθασμένο πολιτικό κριτήριο το οποίο επαναλαμβανόμενα στηρίζει τις δυνάμεις που κατ’ επανάληψη ζήμιωσαν τον τόπο, το αποτέλεσμα είναι ένα και το ζούμε καθημερινά σε κάθε έκφανση της κυπριακής κοινωνίας, της πολιτικής ζωής και της οικονομικής δραστηριότητας. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

ad2mobile

Και μπορεί οι λαϊκίστικες να μην έχουν πάρει την εξουσία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα κόμματα του ισχυρού κατεστημένου δεν εκφράζονται λαϊκίστικα ή δεν έχουν λαϊκιστές στις τάξεις τους, ωστόσο με την ημιμάθεια, την παραπληροφόρηση και τις εμμονές τους προσθέτουν επιπλέον συστατικά στο τοξικό μείγμα που οι πολίτες με το κατεστημένο έχουν από δεκαετίες δημιουργήσει και «καταναλώνουν», με ενδιάμεσους σταθμούς κρίσεων, τραγωδιών και μεγάλων σκανδάλων.  

Αλήθεια, πόσο θέλουμε να αλλάξει η σημερινή κατάσταση; Από ποιους θα γίνει αυτό και πότε; Θέλουμε; 

article 1