Νίκος, Γιώργος, Ηλίας, Κώστας… Όλοι θέλουν να γίνουν Πρόεδροι…

Η ουσία είναι πως η αποδυνάμωση των κομμάτων και ο μεγάλος βαθμός ανυποληψίας που αντιμετωπίζουν δημιουργούν ένα πιο «ατίθασο» και πιο «άνετο» περιβάλλον για όποιο/α θέλει να βγει μπροστά, εκτός κομμάτων μιας και η τάση («εικονική» μέχρι στιγμής – εξηγώ πιο κάτω) είναι να επευφημείται ως ο «άνθρωπος που πάει εκτός κατεστημένου», «εκτός συστήματος» και είναι «έτοιμος να κατασπαράξει» την κομματική κλίκα» του ΑΚΕΛ, του ΔΗΣΥ, του ΔΗΚΟ κτλ.   


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Δανείζομαι ως αφορμή μια φράση του Νίκου Κατσουρίδη, ο οποίος τις προάλλες (8/12) ήταν φιλοξενούμενος στην εκπομπή ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ της Digital

Με τον Νίκο Κατσουρίδη συζητήσαμε για Κυπριακό, τα πολιτικά συμπεράσματα των πρόσφατων Βουλευτικών εκλογών καθώς και τις επερχόμενες Προεδρικές εκλογές. 

Μεταξύ άλλων σημείωσε πως οι προεδρικές εκλογές του 2023 θα είναι οι πλέον σύνθετες και περίπλοκες εκλογές που υπήρξαν ποτέ. 

Αυτό το εξήγησε βάσει κάποιων παραμέτρων και τις οποίες παραθέτω σε ελεύθερη γραφή με προσθήκες δικές μου ως προς στοιχεία (ποσοστά, νούμερα κτλ): 

Ένα. Τα αποτελέσματα των Βουλευτικών Εκλογών φανέρωσαν ότι συνασπισμός ενός μεγάλου κόμματος και του ΔΗΚΟ δεν σημαίνει και αυτόματα σίγουρη εκλογή ενός κοινού υποψηφίου. Ουδέποτε αυτό ήταν «βέβαιο» αλλά τώρα, και αριθμητικά, φαίνεται πως είναι πολύ πιο κάτω από το 50%. 

Δύο. Κάθε εκλογική διαδικασία φανερώνει και μεγαλύτερη τάση μερίδας ψηφοφόρων είτε να μην ακολουθούν τις επιλογές του κόμματός τους είτε να μην πηγαίνουν να ψηφίσουν. 

Τρία. Η μεγάλη αποχή (34,28%) μαζί με όσους επέλεξαν να μην εγγραφούν καν στους εκλογικούς καταλόγους, δείχνει πως σχεδόν το 50% των πολιτών είτε αδιαφορούν παντελώς είτε δεν προσέρχονται να ψηφίσουν. Άρα το Σώμα από το οποίο θα πρέπει να εξασφαλιστεί το 50% για την Προεδρία της Δημοκρατίας ολοένα και σμικρύνεται. 

Τέσσερα. Για πρώτη φορά στην ιστορία ένα πολύ υψηλό ποσοστό (14,58%) μένει εκτός Βουλής. Δηλαδή, αυτοί οι ψηφοφόροι, σηκώθηκαν, πήγαν να ψηφίσουν αλλά αυτούς που επέλεξαν έμειναν εκτός Βουλής. Πρόκειται αριθμητικά για 50,000 περίπου ψηφοφόρους. 
  
Πέντε. Πολλοί υποψήφιοι. Αν για παράδειγμα διαχρονικά στις Προεδρικές εκλογές είχαμε ένα υποψήφιο από ΔΗΣΥ, ένα από ΑΚΕΛ και από 2 έως 3 υποψηφίους από τα υπόλοιπα εν τη Βουλή κόμματα, αυτή τη φορά ενδεχομένως να έχουμε πολύ περισσότερους υποψηφίους τόσο από τα εντός της Βουλής κόμματα όσο και από σχηματισμούς εκτός Βουλής αλλά και από ανεξάρτητους υποψηφίους. 

Ο Νίκος Κατσουρίδης έχει μια ορθολογιστική προσέγγιση πραγμάτων και ενδεχομένως να είναι ορθή η ανάλυση του, ότι δηλαδή οι Προεδρικές του 2023 ίσως να είναι οι πλέον σύνθετες και περίπλοκες εκλογές που έγιναν ποτέ για το ύπατο αξίωμα του τόπου. 

Θα σταθώ όμως στο πρώτο σημείο, το οποίο κατά την άποψή μου είναι και αυτό που «εξέθρεψε» και «άνοιξε» την όρεξη σε πολλούς για την Προεδρία της Δημοκρατίας, θεωρώντας ότι μπορούν να διεκδικήσουν επάξια την θέση του Προέδρου είτε με στήριξη είτε χωρίς την στήριξη ενός πολιτικού κόμματος. 

Τα χαμηλά ποσοστά των κομμάτων και η συνεχής πτώση των παραδοσιακών τεσσάρων κομμάτων είναι ουσιαστικά το στοιχείο, το οποίο έδωσε μια άλλη διάσταση πραγμάτων και «αφήνει» πεδίο σε κάποιους να προχωρήσουν στους πιο πάνω συλλογισμούς. Ότι δηλαδή ως Ανεξάρτητοι Υποψήφιοι μπορούν να διεκδικήσουν επάξια τον θώκο. 

Αυτό ωστόσο, είναι αρκετά απομακρυσμένο, ιδιαίτερα χωρίς στήριξη κάποιου κόμματος. Αυτό που δεν είναι απομακρυσμένο και μαθηματικά σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις συμβαίνει είναι άλλο: Αυτοί οι υποψήφιοι μπορούν να επηρεάσουν το τελικό αποτέλεσμα. Προφανές. Το γιατί το πράττουν δεν είναι θέμα συζήτησης και ούτε της ώρας. Κάποιος μπορεί να το κατέρχεται ως υποψήφιος επειδή πιστεύει ότι πρέπει να δοκιμάσει, κάποιος άλλος για να ανταλλάξει τα ποσοστά του πρώτου γύρου με κάποιο αξίωμα, κάποιος άλλος απλώς και μόνο εκδικητικά, μόνο και μόνο «να κόψει» ψήφους του άλλου. Όπως και να έχει σημασία ότι έχουν κάθε δικαίωμα να διεκδικήσουν όπως και ο κάθε κύπριος πολίτης. 

Η ουσία είναι πως η αποδυνάμωση των κομμάτων και ο μεγάλος βαθμός ανυποληψίας που αντιμετωπίζουν δημιουργούν ένα πιο «ατίθασο» και πιο «άνετο» περιβάλλον για όποιο/α θέλει να βγει μπροστά, εκτός κομμάτων μιας και η τάση («εικονική» μέχρι στιγμής – εξηγώ πιο κάτω) είναι να επευφημείται ως ο «άνθρωπος που πάει εκτός κατεστημένου», «εκτός συστήματος» και είναι «έτοιμος να κατασπαράξει» την κομματική κλίκα» του ΑΚΕΛ, του ΔΗΣΥ, του ΔΗΚΟ κτλ.   

Αυτή η τάση μέχρι σήμερα δεν επιβεβαιώθηκε στην κάλπη. Μέχρι σήμερα αυτή η τάση φάνηκε να υπάρχει μόνο «εικονικά» και μόνο στο περιβάλλον που δημιουργείται στα διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτό έδειξαν άλλωστε και οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές, όπου ενώ ομάδες αξιόλογων ανθρώπων συνασπίστηκαν και δοκίμασαν να εισέλθουν στην Βουλή τελικά δεν τα κατάφεραν ανεξαρτήτως αν είχαν ρεκόρ likes και views είτε ως συνασπισμοί είτε ακόμη ως άτομα από μόνα τους. Αντιθέτως, εκεί που όλοι ανέμεναν μια πολυκομματική Βουλή με ρεκόρ κομμάτων, αυτή τη φορά εισήλθαν λιγότερα κόμματα απ’ ότι το 2016! 

Αν μπορεί να καταγραφεί κάτι μετά βεβαιότητας ως συμπέρασμα από τα αποτελέσματα των Βουλευτικών εκλογών είναι πως τα τελικά αποτελέσματα απείχαν απείρως από την εικονική τάση που διαμορφωνόταν προεκλογικά στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. 

Την ίδια ώρα θα πρέπει να σημειωθεί και η ειδοποιός διαφορά μεταξύ των δυο εκλογικών αναμετρήσεων. Στις προεδρικές οι ψηφοφόροι επιλέγουν κατά κύριο λόγο πρόσωπο ενώ στις Βουλευτικές εκλογές οι ψηφοφόροι επιλέγουν κατά κύριο λόγο κόμμα. 

Αυτό θα επηρεάσει; Και πόσο; Το μείζον λοιπόν είναι άλλο: Αυτή τη φορά, στις Προεδρικές του 2023, πώς θα λειτουργήσουν οι πολίτες; Θα είναι άλλη μια επιβεβαίωση των Βουλευτικών του 2021 ή θα δούμε ανεξάρτητους υποψήφιους χωρίς κομματική στήριξη να μπορούν να διεκδικήσουν με πραγματικές πιθανότητες την Προεδρία της Βουλής;   

Κλείνω παραφράζοντας την φράση του Νίκου Κατσουρίδη: Οι Προεδρικές του 2023 ίσως να είναι οι πλέον σύνθετες και περίπλοκες που υπήρξαν ποτέ, αλλά σίγουρα θα είναι πολύ μα πολύ ενδιαφέρουσες… 

Παναγιώτης Τσαγγάρης
 
1051