Συνήθισε να σιωπά, δουλοπρεπώς, και να μεμψιμοιρεί στις συνάξεις χωρίς να προτείνει εναλλακτική

• Αναγάγει την κάθε μπαρούφα σε θέμα της ημέρας, χωρίς να σκέφτεται τη ζημιά στον τόπο και την οικονομία

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΧΡΥΣΩ ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ


Ο Ρωμαίος σατιρικός ποιητής Γιουβενάλης μιλούσε για «Panem et circenses», δηλαδή «Άρτον και θεάματα»

Συνήθισε, λοιπόν, ο κυπριακός λαός, και ίσως το αναμένει και ίσως οι πολιτικοί και διάφοροι άλλοι παράγοντες που προσδοκούν στην εξουσία και την πολιτική, να το εκμεταλλεύονται, να ακούει ατάκες, βαρύγδουπες εξαγγελίες, μεγάλα λόγια. Να ακούει πολιτικάντηδες να προβάλλουν το… ανάστημά τους, να φωνάζουν, να απειλούν, να καρατομούν και να δείχνουν την… πυγμή τους. Ο λαός περιμένει την ατάκα του πολιτικού ή την … εξειδικευμένη ατάκα ενός οικονομολόγου που προσδοκά να κατακτήσει την εξουσία, για να την αναγάγουν σε κύριο ζήτημα στις συνάξεις, να την επικαλεστεί και να την τραβήξει μέχρι εκεί που δεν φτάνει. 

 

>>>Διαβάστε ακόμη: Πέντε αγωγές και πέντε εξελίξεις ίσως τινάξουν τα κρατικά ταμεία<<<

Το πλήθος ή καλύτερα ο όχλος, θέλει θεάματα από δυνατούς παίκτες, τραγουδοποιούς, θεατρίνους, ηθοποιούς της πολιτικής. Τίποτε λιγότερο δεν τους ικανοποιεί, τίποτε λιγότερο το θεωρούν ψεύτικο.

Η λησμονιά…

Όμως, ο λαός ξεχνά τέσσερα βασικά ζητήματα:
•    Η Κύπρος οδηγήθηκε στις αιματηρές μέρες του 2013, επειδή τα προηγούμενα χρόνια κάποιοι χάιδευαν τα αυτιά της εξουσίας και επειδή η εξουσία δεν ήθελε να ακούσει για να μην χάσει το έρεισμα, τη δύναμή της ανάμεσα στον λαό.

•    Η Κύπρος εισήλθε σε μνημόνιο και οι δανειστές επέβαλαν μέτρα, επειδή δεν λήφθηκαν στην ώρα τους οι ενδεδειγμένες αποφάσεις και όταν έπρεπε να ληφθούν, μεταξύ πρώτου και δεύτερου eurogroup, λήφθηκαν αποφάσεις που θεωρούνταν τότε, ότι θα είχαν τις λιγότερες επιπτώσεις. 

•    Η Κύπρος … διέσωσε το χρηματοπιστωτικό της σύστημα επειδή εισήλθαν σε αυτό ξένοι επενδυτές, τοποθέτησαν χρήματα και επέδειξαν εμπιστοσύνη στην Κυπριακή Δημοκρατία.

•    Η Κύπρος βρίσκεται σήμερα σε μια θέση, που θα μπορούσε να ήταν και χειρότερη, ομιλούντες οικονομικά, επειδή παρά τις παραλείψεις, τα λάθη, τις επιπόλαιες ενέργειες και αποφάσεις και την εμπιστοσύνη στους συμμαθητές, έγινε πάρα πολλή δουλειά.
Όμως, αυτός ο λαός έμαθε να φωνάζει, να μουρμουρά, να μεμψιμοιρεί και να δέχεται αποφάσεις, χωρίς να εισηγείται εναλλακτικές. Δεν κατάφερε να εκλέξει στη Βουλή ανθρώπους που έχουν το ανάστημα και την πυγμή να παρουσιάσουν τεκμηριωμένες εναλλακτικές, όχι λαϊκίστικες προσεγγίσεις, για να «γράψουν» στις κάμερες, όχι να πωλήσουν φύκια και μεταξωτές κορδέλες, προσδοκώντας στην επόμενη ημέρα των εκλογών.

>>> ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΥΠΡΟΣ - ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΗ ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF <<< 

Σιωπά δουλοπρεπώς
Ο λαός συνήθισε να σιωπά, δουλοπρεπώς, να μεμψιμοιρεί στις συνάξεις, στα καφέ, στις εκκλησίες και στα γραφεία, χωρίς να προτείνει εναλλακτική. Και κυρίως να αναγάγει σε θέμα της ημέρας, μέχρι να έλθει στην επιφάνεια το επόμενο, την κάθε μπαρούφα που εκστομίζει κάποιος είτε για να επιδείξει … γνώσεις είτε για να κάμει ζημιά, ηθελημένα ή από άγνοια σε ένα θεσμό, σε έναν οργανισμό ή σε ένα άτομο.

Επιτέλους! Ποιος θα σκεφτεί σοβαρά σε αυτόν τον τόπο που παραπαίει καθημερινά; Ποιος θα σκεφτεί λογικά, με σύνεση, σοβαρότητα, υπεύθυνα, με γνώμονα το συμφέρον του συνόλου και της οικονομίας.

Η ώρα της προσωπικής ευθύνης του καθενός έχει φτάσει. Δεν μπορεί να ανεχόμαστε να είμαστε οι παράπλευρες απώλειες ενός πολέμου που γίνεται μόνο και μόνο για λόγους εντυπωσιασμού, για να βγουν κάποιοι κερδισμένοι. Είναι η ώρα της ευθύνης! Ίσως, για μένα, είναι καλύτερα η ώρα της Τρόικας. Για να μας συνετίσει, να μας ξυπνήσει από τον λήθαργο, να μας βάλει σε τάξη… Προτού αρχίσουν και πάλι τα δύσκολα, που ήδη τα βλέπουμε μπροστά μας και γυρίζουμε από την άλλη, φοβούμενοι μήπως μας αγγίξουν σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο. Όπως, βέβαια, μάθαμε τόσα χρόνια!  

Χρύσω Αντωνιάδου
 
255
Thumbnail

ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΩΣΤΟΥΡΗΣ

ad1mobile

Ίσως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα, αν όχι το κυριότερο πέραν των κοινωνικών συνθηκών και του οικονομικού αντικτύπου, που προκάλεσε η παγκόσμια οικονομική κρίση να είναι τα νέα δεδομένα που έφερε στο πολιτικό προσκήνιο. Οι καλά εδραιωμένες πολιτικές ελίτ έχουν αμφισβητηθεί σε τεράστιο βαθμό, εκτρέφοντας παράλληλα τον λαϊκισμό ο οποίος βρίσκει πρόσφορο έδαφος κυρίως στα άκρα, δηλαδή σε ξεπερασμένες ακραίες εκφάνσεις αριστερών προτάσεων για ταξική μάχη και σε επίσης παρωχημένες ακροδεξιές πεποιθήσεις ανωτερότητας φυλών, μισαλλοδοξίας, ξενοφοβικών συνδρόμων και επαναφοράς στρατοκρατικών σκέψεων, αστυνομοκρατούμενων πολιτειών και μαξιμαλιστικών πολιτικών θέσεων επί εθνικών-κρατικών θεμάτων. 

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<< 

Το οικονομικό κόστος μπορεί έστω και κατά προσέγγιση να μετρηθεί, το κοινωνικό δύσκολα μπορεί να υπολογιστεί, ενώ ο λαϊκισμός και οι πολιτικές των άκρων παίρνουν πίσω μια πολιτεία -όπως και την κυπριακή- με ανυπολόγιστη ζημιά σε διάφορα επίπεδα. 

Διάβαζα πρόσφατα στον Economist για την πιο πάνω εικόνα, σε ένα άρθρο το οποίο αναφερόταν σε διάφορες χώρες του πλανήτη = (Ουγγαρία, Πολωνία, Ιταλία, ΗΠΑ και Βρετανία) και παρόλο δεν υπήρχε κάποια ειδική αναφορά στην Κύπρο, οι αντιστοιχίες καταστάσεων και συμπεριφορών ήταν εξαιρετικά όμοιες με όσα συμβαίνουν και στη χώρα μας. 

Διαβάζοντας το άρθρο και ανταλλάζοντας -έστω κάποιες σύντομες απόψεις με άτομα στα social media- έκανα παράλληλα τη σκέψη για το πως αυτή η κατάσταση στην Κύπρο μπορεί να αλλάξει. Μπορεί να αλλάξει; Διερωτήθηκα ξανά και ξανά. 

Είναι δεδομένο ότι στη χώρα μας το κατεστημένο, δηλαδή τα παραδοσιακά κόμματα με τους μηχανισμούς τους σε συνδυασμό με μια οικονομική ελίτ που λειτουργεί πέριξ αυτών υπερισχύουν των λαϊκίστικων τάσεων, κάτι που θα μπορούσε να αξιολογηθεί -εν μέρει- και ως κάτι θετικό. Ο λόγος που το κομματικό και οικονομικό κατεστημένο είναι τόσο συμπαγές και ισχυρό στην Κύπρο είναι διότι βρίσκει ακροατήριο το οποίο καταναλώνει με ιδιαίτερη ευκολία λόγια χωρίς περιεχόμενο, ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, σκάνδαλα, διαφθορά και πρόσκαιρες παροχές. Αυτά τα συστατικά αποτελούν το καύσιμο της μηχανής που τρέφει τους ψηφοφόρους και εις αντάλλαγμα διευρύνει ολοένα και περισσότερο την επιρροή της. 

Είτε ως συμμετέχοντες, είτε ως παρατηρητές που δήθεν κρατούν απόσταση από αυτά που τους απωθούν από την πολιτική, είτε με λανθασμένο πολιτικό κριτήριο το οποίο επαναλαμβανόμενα στηρίζει τις δυνάμεις που κατ’ επανάληψη ζήμιωσαν τον τόπο, το αποτέλεσμα είναι ένα και το ζούμε καθημερινά σε κάθε έκφανση της κυπριακής κοινωνίας, της πολιτικής ζωής και της οικονομικής δραστηριότητας. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

ad2mobile

Και μπορεί οι λαϊκίστικες να μην έχουν πάρει την εξουσία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα κόμματα του ισχυρού κατεστημένου δεν εκφράζονται λαϊκίστικα ή δεν έχουν λαϊκιστές στις τάξεις τους, ωστόσο με την ημιμάθεια, την παραπληροφόρηση και τις εμμονές τους προσθέτουν επιπλέον συστατικά στο τοξικό μείγμα που οι πολίτες με το κατεστημένο έχουν από δεκαετίες δημιουργήσει και «καταναλώνουν», με ενδιάμεσους σταθμούς κρίσεων, τραγωδιών και μεγάλων σκανδάλων.  

Αλήθεια, πόσο θέλουμε να αλλάξει η σημερινή κατάσταση; Από ποιους θα γίνει αυτό και πότε; Θέλουμε; 

article 1