Οι αλήθειες πρέπει να λέγονται με το όνομά τους…

  • Τα πολιτικά εκτεθειμένα πρόσωπα και τα πόθεν έσχες τους
  • Τα μαθήματα της κατάρρευσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος, δεν έγιναν μαθήματα

Γράφει Χρύσω Αντωνιάδου

Τουλάχιστον εδώ και μια δεκαετία, το χρηματοπιστωτικό σύστημα «χτυπιέται» αλύπητα. Οι τράπεζες της Κύπρου, με το πρόσχημα ότι ήταν πολύ μεγάλες, υπερβολικά μεγάλες για το μέγεθος του νησιού, έπρεπε να σμικρυνθούν, να εξοντωθούν, να καταρρεύσουν και μετά βλέπουμε… Να αναγεννηθούν από τα ερείπια τους. Με νύχια και με δόντια το παλεύουν. Με «εγχειρήσεις» που αφήνουν πληγές, καταβάλλονται προσπάθειες για να κερδίσουν την επιβίωσή τους.

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

Υπήρξαν λάθη ιστορικά, λάθη παιδαριώδη, λάθη εποπτικά, λάθη πολιτικά και λάθη τραπεζικά. Υπήρξαν όμως και στοχευμένες επιθέσεις κατά του συστήματος με βίαιο τρόπο. Γιατί ουδείς, ακόμη και τώρα, δεν έχει αντιληφθεί τρία απλά θέματα, που έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα. Ότι χωρίς εύρωστο τραπεζικό σύστημα δεν υπάρχει οικονομία, δεν υπάρχουν επιχειρήσεις, δεν υπάρχουν νοικοκυριά. Χωρίς υγιείς τράπεζες, δεν υπάρχει κράτος, δεν υπάρχει κρατική οντότητα.

Είτε είμαστε θερμοί υποστηρικτές της ελεύθερης οικονομίας, είτε όχι, υπάρχει μια αυστηρή θεώρηση περί τούτου. Παρόλο που οι τράπεζες έχουν περάσει από χίλια μύρια κύματα στην ιστορία τους, παρόλο που το μοντέλο λειτουργίας τους έχει μετασχηματιστεί, η κύρια δουλειά τους είναι να διασφαλίζουν τις καταθέσεις και να χορηγούν δάνεια. Ακόμη κι αν εξαφανιστεί η γειτονική τράπεζα και μετατραπεί σε online κατάστημα, ο τραπεζικός τομέας θα συνεχίσει να υφίσταται, καθώς είναι πλήρως συνυφασμένος, εναρμονισμένος και αλληλένδετος, με την ίδια την ανάγκη του ανθρώπου για επιβίωση και ευημερία.

Διασφάλιση του συστήματος 
Τα λάθη του παρελθόντος δεν μας έχουν δώσει μαθήματα. Αν τα λάθη τα περνούσαμε από «κόσκινο», θα καθόμαστε όλοι σε ένα τραπέζι, αλήθεια πότε το κάναμε, για να βρούμε μια  κοινή πολιτική για διαφύλαξη και διασφάλιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, χωρίς fake news και υπόνοιες που διαρρέουν ατεκμηρίωτα για να καταστρέψουν την εικόνα του δήθεν εχθρού…

Θεωρώ και εξακολουθώ να επιμένω ότι ένα από τα μεγαλύτερα μερίδια ευθύνης για όλα όσα συνέβησαν και συμβαίνουν στο τραπεζικό σύστημα, τη φέρει ακέραια η Βουλή, τα πλείστα κόμματα, οι πλείστοι βουλευτές. Αν κάποιος διαβάσει, όχι μελετήσει λεπτομερώς, και όλοι οφείλαμε να το κάνουμε για να ξέρουμε ποιον και τι ψηφίζουμε και εάν θέλουμε να ψηφίσουμε την επόμενη φορά, τα πόθεν έσχες των πολιτικών, των αρχηγών κομμάτων, των βουλευτών, των υπουργών και κάθε πολιτικά εκτεθειμένου προσώπου, σίγουρα θα λύνονταν πολλές από τις απορίες μας. Γιατί οι βουλευτές λαμβάνουν τις θέσεις που λαμβάνουν και γιατί οι βουλευτές προσδοκούν και ευελπιστούν να διαλύσουν, εάν ήταν δυνατόν σε μια νύκτα, το χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Υπάρχουν διάφορες σχολές σκέψης, που όλο και συχνότερα βρίσκουν έδαφος ανάμεσα σε αδαείς και ευκολόπιστους πολίτες, με την κυριότερη να προβάλλει το επιχείρημα ότι:
Οι τράπεζες θέλουν να καταστρέψουν οικογένειες, νοικοκυριά, τον φτωχό και ταλαιπωρημένο πολίτη που έχασε τη δουλειά του και δεν έχει πού την κεφαλήν κλίνη.
Όμως, παραλείπουν να τονίσουν ότι υπάρχει μια μεγάλη πλειοψηφία κόσμου που είναι συνεπείς, που είναι συνεργάσιμοι που καταβάλλουν στην ώρα τους τη δόση του δανείου τους, γιατί θεωρούν καθήκον και υποχρέωσή τους ότι, από τη στιγμή που δανείστηκαν, ίσως και να έκαναν λανθασμένες επιλογές, έχουν όμως υποχρέωση να πληρώσουν το χρέος τους.

Οι αξιόχρεοι πολίτες
Παραλείπουν να υπερτονίσουν ότι υπάρχουν γενεές γενεών που ήταν και παραμένουν σταθεροί καταθέτες, επειδή έμαθαν στη ζωή τους να επενδύουν στο μέλλον τους, να αφήσουν κάτι για τα ύστερα τους χρόνια, ακόμη κι αν αναγκάζονται να ζουν πιο λιτά, και πιο απλοϊκά, πιο συνεσταλμένα από τους άλλους. Ακόμη κι αν πολλοί έχουν «κουρευτεί» και ίσως είναι οι μόνοι που δικαιούνται να φωνάζουν.

Βεβαίως, είναι για τους περισσότερους ψιλά γράμματα το γεγονός ότι, κάποιοι ξένοι επενδυτές χρηματοδότησαν με τα κεφάλαιά τους τη σωτηρία των κυπριακών τραπεζών και παραμένουν ακόμη εκεί, ακόμη κι αν βλέπουν πως το χρήμα τους εξανεμίστηκε.
Γενικά και ειδικά, υπάρχει, έχει καλλιεργηθεί, μια εικόνα παραπλάνησης, μια ψεύτικη επίπλαστη εικόνα για το χρηματοπιστωτικό σύστημα του νησιού. Όλοι βράζουν σε ένα καζάνι, σαν το ζεματισμένο νερό που όταν βράσει, καίει και καταστρέφει…

Υπάρχει όμως και μέλλον
Όμως, υπάρχει και μέλλον. Εάν βέβαια προσδοκούμε και επιθυμούμε να δώσουμε μέλλον στο τραπεζικό σύστημα. Εάν επιθυμούμε την ανάπτυξή του, όχι γιατί θα κερδίσουν οι μέτοχοι, αυτοί αποδεδειγμένα χάνουν, αλλά γιατί θέλουμε να σπουδάσουμε τα παιδιά μας, να χτίσουμε ένα σπίτι, να αγοράσουμε ένα αυτοκίνητο. Να δημιουργήσουμε μια επιχείρηση, και να έχουμε μια αξιοπρεπή ζωή. Με σύνεση. Γιατί σίγουρα και αμετάκλητα, και είναι εφιαλτικό να το θυμόμαστε όλο εκείνο το «φούσκωμα» και τα μπαμ με τις ανοικτές κάνουλες και «μπάτε όλοι οι σκύλοι, αλέστε», που συνέβη στην Κύπρο την περασμένη εικοσαετία, μόνο ζημιές, και πληγές και κατάρρευση έφερε. 

Υπάρχει άσπρο, υπάρχει και μαύρο. Όμως, υπάρχει και γκρίζο…

Και έτσι πρέπει να το βλέπουμε, εάν θέλουμε να πάμε μπροστά, εάν δεν θέλουμε να είμαστε κολλημένοι σε ταμπέλες, όπως σε τόσα άλλα ζητήματα.

Υποσημείωση: Ίσως να ήλθε η ώρα να ανοίξουν οι φάκελοι με τα ονόματα των Πολιτικά Εκτεθειμένων Προσώπων και τα δάνειά τους, τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Για να αποκαλυφθεί επιτέλους, ποιοι και πότε και γιατί έχουν συμφέροντα και εξυπηρετούν συμφέροντα.
 

Χρύσω Αντωνιάδου
 
255
Thumbnail

ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΩΣΤΟΥΡΗΣ

ad1mobile

Ίσως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα, αν όχι το κυριότερο πέραν των κοινωνικών συνθηκών και του οικονομικού αντικτύπου, που προκάλεσε η παγκόσμια οικονομική κρίση να είναι τα νέα δεδομένα που έφερε στο πολιτικό προσκήνιο. Οι καλά εδραιωμένες πολιτικές ελίτ έχουν αμφισβητηθεί σε τεράστιο βαθμό, εκτρέφοντας παράλληλα τον λαϊκισμό ο οποίος βρίσκει πρόσφορο έδαφος κυρίως στα άκρα, δηλαδή σε ξεπερασμένες ακραίες εκφάνσεις αριστερών προτάσεων για ταξική μάχη και σε επίσης παρωχημένες ακροδεξιές πεποιθήσεις ανωτερότητας φυλών, μισαλλοδοξίας, ξενοφοβικών συνδρόμων και επαναφοράς στρατοκρατικών σκέψεων, αστυνομοκρατούμενων πολιτειών και μαξιμαλιστικών πολιτικών θέσεων επί εθνικών-κρατικών θεμάτων. 

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<< 

Το οικονομικό κόστος μπορεί έστω και κατά προσέγγιση να μετρηθεί, το κοινωνικό δύσκολα μπορεί να υπολογιστεί, ενώ ο λαϊκισμός και οι πολιτικές των άκρων παίρνουν πίσω μια πολιτεία -όπως και την κυπριακή- με ανυπολόγιστη ζημιά σε διάφορα επίπεδα. 

Διάβαζα πρόσφατα στον Economist για την πιο πάνω εικόνα, σε ένα άρθρο το οποίο αναφερόταν σε διάφορες χώρες του πλανήτη = (Ουγγαρία, Πολωνία, Ιταλία, ΗΠΑ και Βρετανία) και παρόλο δεν υπήρχε κάποια ειδική αναφορά στην Κύπρο, οι αντιστοιχίες καταστάσεων και συμπεριφορών ήταν εξαιρετικά όμοιες με όσα συμβαίνουν και στη χώρα μας. 

Διαβάζοντας το άρθρο και ανταλλάζοντας -έστω κάποιες σύντομες απόψεις με άτομα στα social media- έκανα παράλληλα τη σκέψη για το πως αυτή η κατάσταση στην Κύπρο μπορεί να αλλάξει. Μπορεί να αλλάξει; Διερωτήθηκα ξανά και ξανά. 

Είναι δεδομένο ότι στη χώρα μας το κατεστημένο, δηλαδή τα παραδοσιακά κόμματα με τους μηχανισμούς τους σε συνδυασμό με μια οικονομική ελίτ που λειτουργεί πέριξ αυτών υπερισχύουν των λαϊκίστικων τάσεων, κάτι που θα μπορούσε να αξιολογηθεί -εν μέρει- και ως κάτι θετικό. Ο λόγος που το κομματικό και οικονομικό κατεστημένο είναι τόσο συμπαγές και ισχυρό στην Κύπρο είναι διότι βρίσκει ακροατήριο το οποίο καταναλώνει με ιδιαίτερη ευκολία λόγια χωρίς περιεχόμενο, ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, σκάνδαλα, διαφθορά και πρόσκαιρες παροχές. Αυτά τα συστατικά αποτελούν το καύσιμο της μηχανής που τρέφει τους ψηφοφόρους και εις αντάλλαγμα διευρύνει ολοένα και περισσότερο την επιρροή της. 

Είτε ως συμμετέχοντες, είτε ως παρατηρητές που δήθεν κρατούν απόσταση από αυτά που τους απωθούν από την πολιτική, είτε με λανθασμένο πολιτικό κριτήριο το οποίο επαναλαμβανόμενα στηρίζει τις δυνάμεις που κατ’ επανάληψη ζήμιωσαν τον τόπο, το αποτέλεσμα είναι ένα και το ζούμε καθημερινά σε κάθε έκφανση της κυπριακής κοινωνίας, της πολιτικής ζωής και της οικονομικής δραστηριότητας. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

ad2mobile

Και μπορεί οι λαϊκίστικες να μην έχουν πάρει την εξουσία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα κόμματα του ισχυρού κατεστημένου δεν εκφράζονται λαϊκίστικα ή δεν έχουν λαϊκιστές στις τάξεις τους, ωστόσο με την ημιμάθεια, την παραπληροφόρηση και τις εμμονές τους προσθέτουν επιπλέον συστατικά στο τοξικό μείγμα που οι πολίτες με το κατεστημένο έχουν από δεκαετίες δημιουργήσει και «καταναλώνουν», με ενδιάμεσους σταθμούς κρίσεων, τραγωδιών και μεγάλων σκανδάλων.  

Αλήθεια, πόσο θέλουμε να αλλάξει η σημερινή κατάσταση; Από ποιους θα γίνει αυτό και πότε; Θέλουμε; 

article 1