Οι αλήθειες πρέπει να λέγονται με το όνομά τους…

  • Τα πολιτικά εκτεθειμένα πρόσωπα και τα πόθεν έσχες τους
  • Τα μαθήματα της κατάρρευσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος, δεν έγιναν μαθήματα

Γράφει Χρύσω Αντωνιάδου

Τουλάχιστον εδώ και μια δεκαετία, το χρηματοπιστωτικό σύστημα «χτυπιέται» αλύπητα. Οι τράπεζες της Κύπρου, με το πρόσχημα ότι ήταν πολύ μεγάλες, υπερβολικά μεγάλες για το μέγεθος του νησιού, έπρεπε να σμικρυνθούν, να εξοντωθούν, να καταρρεύσουν και μετά βλέπουμε… Να αναγεννηθούν από τα ερείπια τους. Με νύχια και με δόντια το παλεύουν. Με «εγχειρήσεις» που αφήνουν πληγές, καταβάλλονται προσπάθειες για να κερδίσουν την επιβίωσή τους.

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

Υπήρξαν λάθη ιστορικά, λάθη παιδαριώδη, λάθη εποπτικά, λάθη πολιτικά και λάθη τραπεζικά. Υπήρξαν όμως και στοχευμένες επιθέσεις κατά του συστήματος με βίαιο τρόπο. Γιατί ουδείς, ακόμη και τώρα, δεν έχει αντιληφθεί τρία απλά θέματα, που έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα. Ότι χωρίς εύρωστο τραπεζικό σύστημα δεν υπάρχει οικονομία, δεν υπάρχουν επιχειρήσεις, δεν υπάρχουν νοικοκυριά. Χωρίς υγιείς τράπεζες, δεν υπάρχει κράτος, δεν υπάρχει κρατική οντότητα.

Είτε είμαστε θερμοί υποστηρικτές της ελεύθερης οικονομίας, είτε όχι, υπάρχει μια αυστηρή θεώρηση περί τούτου. Παρόλο που οι τράπεζες έχουν περάσει από χίλια μύρια κύματα στην ιστορία τους, παρόλο που το μοντέλο λειτουργίας τους έχει μετασχηματιστεί, η κύρια δουλειά τους είναι να διασφαλίζουν τις καταθέσεις και να χορηγούν δάνεια. Ακόμη κι αν εξαφανιστεί η γειτονική τράπεζα και μετατραπεί σε online κατάστημα, ο τραπεζικός τομέας θα συνεχίσει να υφίσταται, καθώς είναι πλήρως συνυφασμένος, εναρμονισμένος και αλληλένδετος, με την ίδια την ανάγκη του ανθρώπου για επιβίωση και ευημερία.

Διασφάλιση του συστήματος 
Τα λάθη του παρελθόντος δεν μας έχουν δώσει μαθήματα. Αν τα λάθη τα περνούσαμε από «κόσκινο», θα καθόμαστε όλοι σε ένα τραπέζι, αλήθεια πότε το κάναμε, για να βρούμε μια  κοινή πολιτική για διαφύλαξη και διασφάλιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, χωρίς fake news και υπόνοιες που διαρρέουν ατεκμηρίωτα για να καταστρέψουν την εικόνα του δήθεν εχθρού…

Θεωρώ και εξακολουθώ να επιμένω ότι ένα από τα μεγαλύτερα μερίδια ευθύνης για όλα όσα συνέβησαν και συμβαίνουν στο τραπεζικό σύστημα, τη φέρει ακέραια η Βουλή, τα πλείστα κόμματα, οι πλείστοι βουλευτές. Αν κάποιος διαβάσει, όχι μελετήσει λεπτομερώς, και όλοι οφείλαμε να το κάνουμε για να ξέρουμε ποιον και τι ψηφίζουμε και εάν θέλουμε να ψηφίσουμε την επόμενη φορά, τα πόθεν έσχες των πολιτικών, των αρχηγών κομμάτων, των βουλευτών, των υπουργών και κάθε πολιτικά εκτεθειμένου προσώπου, σίγουρα θα λύνονταν πολλές από τις απορίες μας. Γιατί οι βουλευτές λαμβάνουν τις θέσεις που λαμβάνουν και γιατί οι βουλευτές προσδοκούν και ευελπιστούν να διαλύσουν, εάν ήταν δυνατόν σε μια νύκτα, το χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Υπάρχουν διάφορες σχολές σκέψης, που όλο και συχνότερα βρίσκουν έδαφος ανάμεσα σε αδαείς και ευκολόπιστους πολίτες, με την κυριότερη να προβάλλει το επιχείρημα ότι:
Οι τράπεζες θέλουν να καταστρέψουν οικογένειες, νοικοκυριά, τον φτωχό και ταλαιπωρημένο πολίτη που έχασε τη δουλειά του και δεν έχει πού την κεφαλήν κλίνη.
Όμως, παραλείπουν να τονίσουν ότι υπάρχει μια μεγάλη πλειοψηφία κόσμου που είναι συνεπείς, που είναι συνεργάσιμοι που καταβάλλουν στην ώρα τους τη δόση του δανείου τους, γιατί θεωρούν καθήκον και υποχρέωσή τους ότι, από τη στιγμή που δανείστηκαν, ίσως και να έκαναν λανθασμένες επιλογές, έχουν όμως υποχρέωση να πληρώσουν το χρέος τους.

Οι αξιόχρεοι πολίτες
Παραλείπουν να υπερτονίσουν ότι υπάρχουν γενεές γενεών που ήταν και παραμένουν σταθεροί καταθέτες, επειδή έμαθαν στη ζωή τους να επενδύουν στο μέλλον τους, να αφήσουν κάτι για τα ύστερα τους χρόνια, ακόμη κι αν αναγκάζονται να ζουν πιο λιτά, και πιο απλοϊκά, πιο συνεσταλμένα από τους άλλους. Ακόμη κι αν πολλοί έχουν «κουρευτεί» και ίσως είναι οι μόνοι που δικαιούνται να φωνάζουν.

Βεβαίως, είναι για τους περισσότερους ψιλά γράμματα το γεγονός ότι, κάποιοι ξένοι επενδυτές χρηματοδότησαν με τα κεφάλαιά τους τη σωτηρία των κυπριακών τραπεζών και παραμένουν ακόμη εκεί, ακόμη κι αν βλέπουν πως το χρήμα τους εξανεμίστηκε.
Γενικά και ειδικά, υπάρχει, έχει καλλιεργηθεί, μια εικόνα παραπλάνησης, μια ψεύτικη επίπλαστη εικόνα για το χρηματοπιστωτικό σύστημα του νησιού. Όλοι βράζουν σε ένα καζάνι, σαν το ζεματισμένο νερό που όταν βράσει, καίει και καταστρέφει…

Υπάρχει όμως και μέλλον
Όμως, υπάρχει και μέλλον. Εάν βέβαια προσδοκούμε και επιθυμούμε να δώσουμε μέλλον στο τραπεζικό σύστημα. Εάν επιθυμούμε την ανάπτυξή του, όχι γιατί θα κερδίσουν οι μέτοχοι, αυτοί αποδεδειγμένα χάνουν, αλλά γιατί θέλουμε να σπουδάσουμε τα παιδιά μας, να χτίσουμε ένα σπίτι, να αγοράσουμε ένα αυτοκίνητο. Να δημιουργήσουμε μια επιχείρηση, και να έχουμε μια αξιοπρεπή ζωή. Με σύνεση. Γιατί σίγουρα και αμετάκλητα, και είναι εφιαλτικό να το θυμόμαστε όλο εκείνο το «φούσκωμα» και τα μπαμ με τις ανοικτές κάνουλες και «μπάτε όλοι οι σκύλοι, αλέστε», που συνέβη στην Κύπρο την περασμένη εικοσαετία, μόνο ζημιές, και πληγές και κατάρρευση έφερε. 

Υπάρχει άσπρο, υπάρχει και μαύρο. Όμως, υπάρχει και γκρίζο…

Και έτσι πρέπει να το βλέπουμε, εάν θέλουμε να πάμε μπροστά, εάν δεν θέλουμε να είμαστε κολλημένοι σε ταμπέλες, όπως σε τόσα άλλα ζητήματα.

Υποσημείωση: Ίσως να ήλθε η ώρα να ανοίξουν οι φάκελοι με τα ονόματα των Πολιτικά Εκτεθειμένων Προσώπων και τα δάνειά τους, τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Για να αποκαλυφθεί επιτέλους, ποιοι και πότε και γιατί έχουν συμφέροντα και εξυπηρετούν συμφέροντα.
 

Χρύσω Αντωνιάδου
 
175
Thumbnail

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ*

ad1mobile

Δεν ξέρω αν φταίνε οι διακοπές, γιατί όλοι λείπετε και εγώ προσέχω τα καμένα δάση και τις τσιμεντουπόλεις σας που ψήνονται, άρα είμαι μόνος με μπόλικο ελεύθερο χρόνο και με πιάνουν ως συνήθως τα υπαρξιακά μου.

Δεν ξέρω αν φταίει η πανσέληνος (που μπαίνει από παντού) και οι Περσίδες (που πέφτουν από παντού) για τα όσα σκέφτομαι και όσα θα γράψω.

Σίγουρα όμως φταίει η ματιά στον κόσμο γύρω μου. Γιατί, φαντάζομαι όπως και όλες και όλοι εσείς, τον κόσμο μου τον αγαπώ, και τον ονειρεύτηκα κάποτε να αλλάζει και να γίνεται καλύτερος. Και το δοκίμασα στο μικρό τετραγωνάκι που μου αναλογεί. Και έσπασα τα μούτρα μου. Και παραιτήθηκα. Και ξαναδοκίμασα. Και ξαναέσπασα τα μούτρα μου. Αλλά πεισματάρης όντας, όπως ελπίζω και εσείς, επιμένω να τον κοιτάζω κατάματα και να δοκιμάζω ξανά και ξανά. Ένα τετραγωνάκι μου δόθηκε μικρό από την ανθρωπότητα, δεν θα τα καταφέρω να το αλλάξω; Να το σκουπίσω; Να το στολίσω; Να το καθαρίσω. Να βάλω και ένα βαζάκι με φρέσκα λουλουδάκια να τα βλέπεις και να ανοίγει η ψυχή σου; Και μετά να κρεμάσω ένα ήλιο και ένα φεγγάρι και ένα κατακόκκινο φιλί;

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

Έτσι πίστευα στα νιάτα μου. Τώρα που μπήκα στο δεύτερο μισό της ζωής μου άρχισα να απογοητεύομαι και να αναζητώ το λάθος. Και αυτές τις μέρες το βρήκα κρυμμένο στους στίχους του αγαπημένου Ελύτη. Νομίζω πως γενικά οι ποιητές έχουν δίκαιο. Και ναι, ίσως παρά λίγη αγάπη ο κόσμος να ήταν άλλος.

Δεν μπορεί, πρέπει να έχει δίκαιο, παρά λίγη αγάπη θα ήταν αλλιώτικα τα πράγματα, γιατί αν αγαπούσαμε ακόμη λίγο, δεν θα κλείναμε τις πόρτες στους 150 μετανάστες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, δεν θα τους μετατρέπαμε σε μπαλάκι ανάμεσα στις χώρες της Ε.Ε., τις χώρες της αλληλεγγύης, στην εποχή της Δημοκρατίας (γιατί δημοκρατικά εκλέγονται και οι φασιστικές κυβερνήσεις πλέον). Και σίγουρα δεν θα αρνούμαστε τη πιθανότητα στη ζωή σε ανθρώπους που βρίσκονται στα όρια της επιβίωσης. Δεν θα χρειάζονταν εκκλήσεις και  όλοι εμείς οι ευαισθητοποιημένοι και προβληματισμένοι θα αναλαμβάναμε δράση ως ενεργοί, λέμε τώρα, και κριτικά σκεπτόμενοι ευαίσθητοι πολίτες… παρά λίγη αγάπη…

Παρά λίγη αγάπη θα το φτιάχναμε επιτέλους το ΓΕΣΥ. Πόσο δύσκολο είναι τελικά; Θα κάναμε όλοι ένα βήμα πίσω στις διεκδικήσεις μας, θα βρίσκαμε όχι τι μας βολεύει, όχι τι μας συμφέρει, όχι τι δεμευτήκαμε, όχι τι υποσχεθήκαμε, όχι τι θέλουμε, αλλά εκείνο που ΠΡΕΠΕΙ. Πέρα από τα όποια συμφέροντα του οποιουδήποτε και θα στοιχηματίζαμε πως μπορούμε να δώσουμε όλοι μαζί αυτό το υπέροχο δώρο της ΥΓΕΙΑΣ, σε όσους δεν μπορούν, σε όσους το χρειάζονται, στην τρίτη ηλικία μας που δεν παίρνει διπλές και τριπλές συντάξεις, στους χρόνιους ασθενείς, στους λιγότερο προνομιούχους. Κρίμα! Είμαστε τόσο κοντά… παρά λίγη αγάπη.

Παρά λίγη αγάπη δεν θα ήταν οι κοινωνίες μας γεμάτες έγκλημα, δεν θα σκοτώναμε εν βρασμώ ψυχής, δεν θα σκοτώναμε από ζήλια, δεν θα καταλήγαμε σε εξαρτησιογόνες ουσίες, δεν θα  ζούσαμε στο περιθώριο της ζωής αλλά στο κέντρο της, δεν θα ξεπλέναμε βρώμικο χρήμα, δεν θα υπήρχαν φτωχοί και πλούσιοι, δεν θα πέθαιναν άστεγοι, δεν θα χρειαζόταν να συζητούμε για εκποιήσεις. Ούτε καν θα βρίζαμε στον δρόμο. Δεν θα περνούσαμε με κόκκινο. Δεν θα είχαμε άγχος. Δεν θα νιώθαμε πίεση. Δεν θα θέλαμε να αποδείξουμε πως είμαστε καλύτεροι από τον διπλανό μας. Και μπορώ να αναφερθώ και σε άλλα πολλά, αλλά θεωρώ πως πιάσατε τη σκέψη μου. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Υπεραπλούστευση; Ίσως. Δώστε μου ακόμη λίγο να εξηγήσω. Για να αγαπήσεις εκείνο το λίγο παραπάνω που θα άλλαζε τον κόσμο χρειάζονται 2 πράγματα. (Νομίζω. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάτε πως είμαι ένας απλός Ρομπέν). Αυτογνωσία και Ενσυναίσθηση. Να ξέρουμε ποιοι είμαστε και να μας αγαπήσουμε. Με τις φωτεινές και τις σκοτεινές στιγμές μας. Και μετά; Να μπούμε στη θέση του άλλου. Να τον καταλάβουμε αλλά κυρίως να τον νιώσουμε και να τον αγαπήσουμε. Λίγο παρά πάνω. 

Πώς; Επενδύοντας συστηματικά και σκόπιμα στην ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης στα σπίτια, στα σχολεία, στις κοινωνίες μας. Ναι, να δίνουμε στους άλλους όσες ευκαιρίες χρειάζεται ο καθένας, όσα μέσα πρέπει, όσο χρόνο απαιτείται για να βγάλει τον καλύτερο του εαυτό. Θα είναι μακροπρόθεσμα απόλυτα κερδοφόρα η επένδυση και οι δείκτες θα απογειωθούν. (Νομίζω. Θυμίζω ποιος είμαι).

Τελειώνω λέγοντας πως με αυτό τον τρόπο θα καταλήξουμε να έχουμε γύρω μας ηγέτες με ψηλό δείκτη συναισθηματικής νοημοσύνης (πέρα από κομματικούς μηχανισμούς, χρήμα, συμφέροντα, συγκυρίες; Νομίζω ναι. Πέρα από αγκυλώσεις στη σκέψη, δεσμεύσεις, συμφέροντα; Ξανά, νομίζω ναι.). 

Και τέτοιοι ηγέτες θα έχουν όραμα. Και θα αλλάξουν τον κόσμο. Και θα τον κάνουν καλύτερο, γιατί θα έχουν εκείνο το…  παρά λίγη αγάπη… που μας λείπει.

ad2mobile

Υπογραφή: Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων.

Υ.Γ. Έτσι τα Θαύματα θα σταματήσουν να είναι εξαφανισμένα από τον κόσμο γύρω μας και θα γίνουν κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Θα ζούμε κάθε μέρα θαύματα!

article 1