Οι καθρέφτες και τα παράθυρα…

Προς διαχρονικά προβληματισμένους, επιστολής τριακοστής τρίτης, το ανάγνωσμα…

Αναρωτιέμαι τι θα απαντούσαμε στην ερώτηση: « Τι θα θέλατε να έχετε μπροστά σας έναν καθρέφτη ή ένα παράθυρο;»

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<< 

Αντιλαμβάνομαι πως εκτός από τους διαγνωσμένους παθολογικά ναρκισσιστές θα απαντούσαμε: « Παράθυρο φυσικά! Και μάλιστα με θέα!»

«Και αν το παράθυρο βλέπει σε ένα αδιέξοδο με ένα τσιμεντένιο τοίχο απέναντι;»

«Και αν το παράθυρο είναι λεκιασμένο και δεν επιτρέπει καν μια καθαρή ματιά στο αδιέξοδο και στον τσιμεντένιο τοίχο;»

Και εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν. Τώρα τι απαντούμε; Ένα αδιέξοδο με ένα τσιμεντένιο τοίχο να σου κλείνει τον δρόμο; Ή μήπως να επιστρέψουμε στον καθρέφτη με την χρυσοποίκιλτη κορνίζα που αντανακλά τον ωραιότατο εαυτό μας; 

Ιδού λοιπόν η απορία. Καθρέφτης ή παράθυρο;

Επίκαιρη; Νομίζω. Ξεκινούν τα σχολεία. Τι σχέση έχουν με τους καθρέφτες και τα παράθυρα; Αν το σχολείο επιτελούσε το έργο του ως οφείλει, τότε κανένας από εμάς δεν θα έπρεπε να απορεί με τον συγκεκριμένο προβληματισμό.

Δεν μπορώ πλέον να δίνω δικαιολογητικό σε κανένα. Δεν μπορώ πλέον να αναγνωρίζω καλές προθέσεις σε όλους και να λέω πως φταίει το σύστημα. Δεν μπορώ πλέον να νίπτω τας χείρας μου. Φτάνουν οι ποντιοπιλατισμοί! Φταίμε και εμείς. Φταίτε και εσείς. Φταίνε και οι άλλοι!

Μα κανένα φως; Τόσες μεταρρυθμίσεις και πάντα να καταλήγουμε μπροστά από καθρέφτες; Να βλέπουμε και να θαυμάζουμε τους εαυτούς μας; Και όταν βλέπουμε ρυτίδες να προχωρούμε είτε σε προσωρινές είτε σε μόνιμες λύσεις βελτίωσης; Ναι, στα botox  και στις πλαστικές διορθωτικές αναφέρομαι. 

Όσο επιμένουμε να κρατάμε μπροστά μας τον καθρέφτη ποτέ δεν θα μπορέσουμε να κάνουμε την αλλαγή. Μόνο αν τους σπάσουμε όλοι μαζί θα μπορέσουμε να αντικρίσουμε το παράθυρο που κρύβεται πίσω τους.
Μα αφού τα παράθυρα σε αδιέξοδο ατενίζουν. Και ο τσιμεντένιος τοίχος μοιάζει απροσπέλαστος. Και να σπάσουμε τους καθρέφτες τι θα αντικρίσουμε;

Έτσι, απλώς ενημερωτικά, τα αδιέξοδα και οι τσιμεντένιοι τοίχοι ήταν πάντα εκεί και ανέμεναν εκείνον που θα άνοιγε δρόμους στα αδιέξοδα και θα έριχνε τους τσιμεντένιους τοίχους. Και φυσικά επειδή τα αδιέξοδα δεν είναι τυχαία που στήνονται, ούτε οι τσιμεντένιοι τοίχοι τυχαία κτίζονται  εκπαιδευόμαστε με μαεστρία στα 16 και βάλε, χρόνια στο εκπαιδευτικό- και όχι μόνο –σύστημα να τα δεχόμαστε ως δεδομένα και μάλιστα πολλές φορές να θεωρούμε πως μας προστατεύουν από επικίνδυνα μονοπάτια/διαδρομές και θεάματα που μπορεί να μας βλάψουν. Μια χαρά εξυπηρετούν οι καθρέφτες λοιπόν. Να κοιταζόμαστε και να αυτοθαυμαζόμαστε για τα φτιασίδια μας. 

Τα ισοπεδώσαμε τα σχολεία μας λοιπόν γεμίζοντας τα με άχρηστες γνώσεις που αποδυναμώνουν τη δυνατότητά τους να δημιουργούν και να ανατρέπουν. Τσακίσαμε και τους εκπαιδευτικούς για να μην βλέπουν καθαρά τον στόχο και να προσανατολίζονται στην όσο το δυνατό πιο περίτεχνη προσφορά της πολύπλοκης- «άχρηστης»- αφού δεν νοηματοδοτείται- γνώσης. Καταστρέψαμε τις σχέσεις μέσα στο σχολείο. Μέσα στην τάξη. Έξω στην αυλή. Μπλοκάραμε τους διαύλους επικοινωνίας και επικεντρωνόμαστε στα μαλλιά, στα σκουλαρίκια, στις ψεύτικες βλεφαρίδες και στα νύχια. Βομβαρδίζουμε με εγκυκλίους και οδηγίες. Με  νομοθεσίες και κανονισμούς. Τόσο πολύπλοκους που δεν απομένει χρόνος να αγαπήσεις τους μαθητές σου και να απολαύσεις το ταξίδι της μάθησης. Εγκλωβίσαμε τα παιδιά μας σε διαδρομές ατέλειωτες, σε φροντιστήρια, σε εξετάσεις που μετρούν το τι αποστήθισαν.

Επαναλαμβάνω πως δηλώνω ενοχή. 

Φταίμε όλοι. Ο κάθε μαθητής που δεν επαναστατεί διεκδικώντας το δικαίωμά του στη μάθηση και δεν διαμαρτύρεται που του κλέβουν το δικό του αύριο. Ο κάθε εκπαιδευτικός που ακολουθεί πιστά τις οδηγίες και το βιβλίο χωρίς να προσθέτει αγάπη, φαντασία, όραμα, ένα κομμάτι από τον εαυτό του στο μάθημα.  Ο κάθε διευθυντής σχολείου που παγιδεύεται σε πολυσέλιδες εγκυκλίους και κανονισμούς. Ο κάθε διοικητικός, εποπτικός, ή άλλος λειτουργός που συμβάλλει στο να μεγαλώνει ο όγκος των υπηρεσιακών φακέλων που μας πλακώνουν και τη ψυχή και το μυαλό. Ο κάθε ακαδημαϊκός που στον σχεδιασμό των αναλυτικών δεν τοποθέτησε ως πυξίδα το παιδί και το αύριο. Ο κάθε υπουργός που επέτρεψε στο σύστημα να τον ποδοπατήσει και δεν τροχοδρόμησε τις αλλαγές που κάποτε ονειρευόταν. Ο κάθε βουλευτής που με τη ψήφο του ή την αποχή του επιτρέπει να ψηφίζονται νομοσχέδια απαράδεκτα και κανονισμοί χωρίς νόημα και ουσία.

Ο κάθε  πρόεδρος της δημοκρατίας που δεν συνειδητοποιεί πως χωρίς παιδεία, ποιοτική και απελευθερωτική- σε όλα τα επίπεδα- καμία χώρα δεν έχει αύριο, ακόμη και αν ευημερούν οι δείκτες της οικονομίας. 

Να τσακίσουμε τους καθρέφτες. Να κοιτάξουμε έξω από τα λεκιασμένα παράθυρα. Να ρίξουμε τους τσιμεντένιους τοίχους. Να μετατρέψουμε σε λεωφόρους τα αδιέξοδα. Αυτό. Μόνο.
Καλή σχολική χρονιά!

Υπογραφή: Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων.

Υ.Γ. «Ο τελικός σκοπός της εκπαίδευσης είναι να μετατρέψει τους καθρέφτες σε παράθυρα». – Sydney J. Harris

*Η Έλενα Περικλέους είναι Συγγραφέας-Εκπαιδευτικός

Tags
Έλενα Περικλέους
 
288
Thumbnail

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ*

ad1mobile

Σε αναμονή του καπνού που αναμένεται να βγει, όχι από την καμινάδα  της Καπέλα Σιξτίνα αλλά από τη Διάσκεψη του Βερολίνου… όχι για τη  εκλογή του νέου Ποντίφικα αλλά για το τι μέλλει γενέσθαι με  τη Λιβυή… κρατάμε την ανάσα μας και στεκόμαστε στις λεπτομέρειες που στη διπλωματική/ πολιτική και όχι μόνο σκηνή,  αποτελούν ενδείξεις για την ουσία. 
Δεν θα παραστεί η Ελλάδα. Όχι, δεν την απέκλεισε η Τουρκία. Ναι, οι καλεσμένοι συναποφασίστηκαν από Γερμανία και Ηνωμένα Έθνη, με κριτήριο συμμετοχής,  τα κράτη και οι οργανισμοί που προσκλήθηκαν να ασκούν άμεσα επιρροή στα δρώμενα στη Λιβύη και να μπορούν να συμβάλλουν, ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι της εκεχειρίας της παύση της ανάμειξης ξένων παραγόντων στα εσωτερικά της Λιβύης και της  έναρξη της διαδικασίας ενός πολιτικού διαλόγου των αντιμαχόμενων δυνάμεων προκειμένου να βρεθεί λύση. Εννοείται πως αφού τίποτα από τα πιο πάνω δεν μπορεί να κάνει η Ελλάδα μας η αγαπημένη ενώ οι άλλοι μπορούν,  γι΄αυτό και δεν προσκλήθηκε. 

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

 Αλλά, επειδή πίσω έχει η αχλάδα την ουρά, τους της έφερε με την επίσκεψη, kinder surprise, στην Αθήνα του στρατάρχη Χάφταρ. Ναι,  πιθανότατα θα είναι στη διάσκεψη. Αν και από την άλλη κανείς δεν ξέρει αφού οι παρευρισκόμενοι δεν έχουν ακόμη ανακοινωθεί επίσημα και θα τους μάθουμε- και, ναι,  η αγωνία κορυφώνεται- λίγο πριν από την έναρξη της διάσκεψης! 
Ναι, η Τουρκία παραβιάζει το εμπάργκο όπλων στη Λιβύη. Σίγουρα η οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης ανάμεσα στην Τουρκία και στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας της Λιβύης είναι ένα θέμα (για κάποιους μεγαλύτερο για κάποιους μικρότερο, αλλά ότι δυναμιτίζει δυναμιτίζει, αφού σε αυτή τη συμφωνία είναι που προβλέπεται και η παροχή τουρκικής στρατιωτικής βοήθειας). Αυτά εν ολίγοις.

Και σίγουρα τώρα καθόμαστε όλοι, κρατώντας την ανάσα μας και περιμένοντας τον άσπρο καπνό. Και καθότι Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων και επειδή εννοείται πως το Χαμένο Θαύμα κρύβεται στο παραμύθι…
«Μια φορά και έναν καιρό, λιγάκι παρακάτω από εδώ. Στο πιο ψηλό μαγευτικό βουνό. Εκεί που λαμβάνονταν όλες οι αποφάσεις για το μέλλον του ενός και του άλλου, ο μέγας, μαύρος στην καρδιά, μάγος της φυλής, είχε ανάψει ήδη τη φωτιά και σιγόβραζε το καζάνι. Τα πρώτα υλικά είχαν μπει εδώ και αιώνες πολλούς. Είχαν προστεθεί προστριβές, διαμάχες, εμπλεκόμενα συμφέροντα και φυσικός πλούτος μπόλικος. Τα είχαν πασπαλίσει όλα αυτά και συμμαχίες αιώνιες μαζί με  έχθρες προαιώνιες  που ήρθαν να δέσουν τη συνταγή. Ο μάγος είχε πολλάκις αμφισβητηθεί. Αλλά αυτός εκεί. Συνέχιζε τα μαγειρέματα του με την παλιά, τη δοκιμασμένη και απόλυτα πετυχημένη συνταγή: «Συμφέροντα. Κέρδη. Εξουσία. Τυραννία. Σκευωρίες. Τρέλα. Απόδοση μηδενικής αξίας στις «αξίες». Αμφισβήτηση αρχών, συμφωνιών, οργάνων και σωμάτων διεθνών».

Τους είχε φέρει όλους ανεξαιρέτως,  στο σημείο ακριβώς που ήθελε, στα πόδια του να τον εκλιπαρούν να μην ρίξει την τελευταία σπίθα στη φωτιά που υποδαύλιζε στο καζάνι. Γιατί; Μα, γιατί απλούστατα δεν μπορούσαν να προβλέψουν που θα οδηγούσε η κατάσταση αυτή. Συνέπειες απροσμέτρητες. Ανθρώπινες ζωές στο βωμό της τρέλας για τον πλούτο για ακόμη μια φορά. Δικά τους συμφέροντα υπό αμφισβήτηση. Ο κόσμος όπως τον ήξερα μπορεί και να χανόταν διαπαντός. 
Τον κάλεσαν λοιπόν να καθίσει σε τραπέζι. Στρογγυλό. Να μην υπάρχει θέμα ανώτερου στην εξουσία. Δεν είχαν επιλογή γιατί αλλιώτικα θα διεκδικούσε την κορυφή του τραπεζιού. Τον καλόπιασαν καλά. Τον πότισαν γλυκόπιοτο κρασί. Ήθελαν να τον αποκοιμίσουν και μετά; Μετά να κάνουν ό,τι έκανε και ο Πολυμήχανος , ο μέγας και τρανός, ο Οδυσσέας, ναι,  αυτός! Να του βγάλουν τα μάτια. Δεν ήτανε μονόφθαλμος και έπρεπε να του τα βγάλουν και τα δυο. Εκείνο που δεν ήξεραν ήταν πως ο μάγος είχε μάτια και στο πίσω μέρος της κεφαλής! Και πως… με τίποτα δεν τον έπιανε το γλυκόπιοτο κρασί. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Και εκείνοι; Κάποιοι δεν είχαν το θάρρος να του κόψουν μια και έξω το λαιμό που κρατούσε το κεφάλι το τρελό. Και κάποιοι άλλοι του έκαναν και πλάτες και είχαν και συμφέρον φοβερό. Αδιέξοδο; Έτσι φαινόταν. Είτε θα έπεφτε η σπίθα η τελική και της έκρηξης της τρομερής κανείς  δεν θα μπορούσε τις συνέπειες να προβλέψει. Είτε, για άλλη μια φορά,θα σβήναν τη φωτιά δίνοντας στο μάγο ανταλλάγματα πολλά. 
Έξω πλήθη πολλά είχαν μαζευτεί και περίμεναν να βγει καπνός. Μαύρος καπνός αν όλα πήγαιναν κατά του διαόλου  τη μεριά. Άσπρος καπνός αν θα αφόπλιζαν /αποκεφάλιζαν τον μάγο τον κακό.
Θυμίζει λίγο η ιστορία τη Βουλή των Ποντικών; Ποιος θα τολμούσε να κρεμάσει την κουδούνα στου γάτου την ουρά; Μπα! Ιδέα σας!

Γιατί ο μάγος, πέρα από την κατάμαυρη ψυχή, τα μάτια στο πίσω μέρος της κεφαλης, την δοκιμασμένη αιώνες τώρα συνταγή, ήταν σαφέστατα και «γάτα». Και οι υπόλοιποι; Ποντίκια σίγουρα αυτοί!
Πώς τελειώνει η ιστορία; Μα βάλαν αγγελία τελικά και γυρεύουν εκείνο το ποντίκι, με λέοντα καρδιά, που θα την κρεμάσει τελικά, την κουδούνα στου γάτου την ουρά.
Ζήσανε αυτοί καλά; Δεν είμαι σίγουρος. Για όλους εμάς όμως σίγουρα ανησυχώ

Υπογραφή 
Ο Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων

ad2mobile

Υ.Γ.: Και από τότε έχουν περάσει χίλια χρόνια
κι ακόμα ο γάτος τα ποντίκια κυνηγά
που πάει να πει ότι δε βρέθηκε κανένας
να του κρεμάσει την κουδούνα στην ουρά
 
Όλες οι λύσεις είναι φίνες και ωραίες
τότε και μόνο όταν είναι εφικτές
άμα δεν έχεις κότσια να τις εφαρμόσεις
άστες καλύτερα καθόλου μην τις λες

*Η Έλενα Περικλέους είναι Εκπαιδευτικός-Συγγραφέας

article 1