Βηρυτό, Γενεύη, Νέα Υόρκη, Μοντρέ, Κοπεγχάγη, Μπούργκενστοκ, Κρανς Μοντανά πήγαμε. Αν πάμε και στο Βερολίνο πειράζει; 


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

25 Νοεμβρίου 2019 λοιπόν η νέα Τριμερής μεταξύ Νίκου Αναστασιάδη, Μουσταφά Ακκιντζί και Γενικού Γραμματέα ΟΗΕ. Αυτή τη φορά στο Βερολίνο. Συμβολική ή όχι η τοποθεσία, αφού το Βερολίνο ήταν η προτελευταία διαιρεμένη πρωτεύουσα της Ευρώπης, δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει για το τι θα πάνε να κάνουν οι δυο ηγέτες στο Βερολίνο και τι θα συζητήσουν εκεί. 

Ούτως ή άλλως χωρίς συμφωνία στους Όρους Αναφοράς δεν μπορεί να υπάρξει έναρξη συνομιλιών. Η δε Άγκυρα έθεσε επιπλέον όρους. 

Ενδεχομένως να προσέξατε και τη δήλωση από πλευράς Κυβέρνησης: «Ο ΓΓ των ΗΕ κάλεσε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον Τουρκοκύπριο ηγέτη στις 25 Νοεμβρίου στο Βερολίνο σε άτυπη συνάντηση, με σκοπό να συζητηθούν τα επόμενα βήματα στο Κυπριακό. Η ανταπόκριση του Προέδρου της Δημοκατίας ήταν θετική», ήταν η λιτή γραπτή δήλωση του Πρόδρομου Προδρόμου το απόγευμα της Παρασκευής (25 Οκτωβρίου). Αντιληφθήκατε το περιεχόμενο; «Τα επόμενα βήματα». Μας είπε δηλαδή η Κυβέρνηση τι θα πάνε να κάνουν στο Βερολίνο την 25η Νοεμβρίου: «…άτυπη συνάντηση, με σκοπό να συζητηθούν τα επόμενα βήματα στο Κυπριακό». 

Την επομένη, χθες δηλαδή (26/10), ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος επανήλθε με -ας πούμε- περισσότερες διευκρινίσεις: «Όπως ανακοινώθηκε χθες βράδυ, ο ΓΓ των ΗΕ κάλεσε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον ηγέτη της τουρκοκυπριακής κοινότητας σε μια κοινή συνάντηση στο Βερολίνο, στις 25 Νοεμβρίου. Στόχος είναι να συζητηθούν τα επόμενα βήματα στην προσπάθεια για το Κυπριακό. Αυτή την ώρα δεν είμαστε σε θέση να πούμε κάτι πιο συγκεκριμένο. Οπωσδήποτε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανταποκρίθηκε θετικά και θέλω να υπογραμμίσω ότι είναι σημαντικό το ότι ο ΓΓ συνεχίζει την πρωτοβουλία του. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, και η ελληνοκυπριακή πλευρά, είναι γνωστό ότι επιζητεί την επανέναρξη των ουσιαστικών διαπραγματεύσεων μέσα στο κατάλληλο κλίμα», είπε ο κ. Προδρόμου. 

Ο Εκπρόσωπος ερωτάται όμως εκ νέου για την ατζέντα της συνάντησης της 25ης Νοεμβρίου, και λέει: «ο σκοπός είναι, όπως έχει λεχθεί, να εξεταστούν τα επόμενα βήματα στο Κυπριακό».

Ο κ. Προδρόμου ρωτήθηκε όμως και για τους Όρους Αναφοράς, αν αυτοί είναι πιθανόν να συνομολογηθούν σε μια άτυπη πενταμερή, ο Εκπρόσωπος είπε «δεν γνωρίζω κάτι τέτοιο». Γνωρίζουμε, πρόσθεσε, «ό,τι αναφέρεται στις εκθέσεις του ΓΓ, στα έγγραφα του Συμβουλίου Ασφαλείας και γνωρίζουμε ότι ο ΓΓ θεωρεί ότι πρέπει να υπάρξει καλή προετοιμασία για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, πράγμα που ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει χαιρετίσει και θεωρεί και ο ίδιος πολύ σημαντικό, διότι δεν θέλουμε να επαναληφθεί η εμπειρία της τελευταίας διάσκεψης για την Κύπρο με τα όσα έγιναν ή δεν έγιναν εκεί. Άρα, λοιπόν, εναπόκειται στον ΓΓ πώς θα κρίνει και θα σχεδιάσει τα επόμενα βήματα. Για αυτό, στις 25 Νοεμβρίου θα συζητήσει ο ΓΓ και με τις δύο πλευρές τα επόμενα βήματα. Αυτό που είναι βέβαιο και δεδομένο είναι η πολιτική βούληση του Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά εκείνο που αναμένουμε είναι να αλλάξει η στάση της τουρκικής πλευράς η οποία τα δύο τελευταία χρόνια έχει αποτρέψει την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων».

Με λίγα λόγια, η Τριμερής στο Βερολίνο θα γίνει κατά κύριο λόγο για να διασωθεί τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως το «προφίλ» πρωτίστως του Γενικού Γραμματέα και παράλληλα και των δυο πλευρών, οι οποίες εδώ και δυο χρόνια απλώς προχωρούν σε ευχολόγια. 

Πολύ πιθανότατα να οριστεί και άτυπης Πενταμερής. Τίποτα δεν αποκλείεται. Ωστόσο, όπως μπορεί να καταλάβει όποιος ασχολείται έστω και κατ’ ελάχιστο με το κυπριακό, οι πιθανότητες πραγματικής προόδου σε σημείο που να φτάσουμε στη λύση είναι ελάχιστες

Εδώ δεν μπόρεσαν να φτάσουν σε σύγκλιση στους Όρους Αναφοράς και θα φτάσουμε σε λύση; Εδώ η μια πλευρά (η τ/κ) δεν τολμά καν να αρθρώσει πως στη μετά – λύση εποχή οι «μητέρες πατρίδες» δεν πρέπει να έχουν ούτε λόγο ούτε ρόλο ούτε εγγυήσεις ούτε στρατό ούτε δικαιώματα στην Ενωμένη Κύπρο και θα φτάσουμε σε λύση; 

Η Στήλη τοποθετήθηκε ξανά επί του προκειμένου. Με μισή δήλωση της Άγκυρας, ότι δεν επιθυμεί καμία ανάμειξη κανένα ρόλο και κανένα λόγο στα της Κύπρου μετά τη λύση είτε δια εγγυήσεων είτε δια στρατού είτε δια άλλων δικαιωμάτων, το κυπριακό μπορεί να λυθεί σε 30 ημέρες

Υπάρχουν και κάποιοι καημένοι αφελείς (καλόπιστα μεν) που θεωρούν ότι τάχα η Τουρκία δεν το λέει διότι θα «κάψει» το χαρτί της. Εδώ η Άγκυρα δεν φοβάται ότι θα «κάψει» τα χαρτιά της σε θέματα που έχουν να κάνουν με τις ΗΠΑ και θα φοβηθεί ότι θα «κάψει το χαρτί της» στους Ελληνοκύπριους; Ή μήπως είναι κάποιοι με την εντύπωση πως αν δηλώσει κάτι τέτοιο η Άγκυρα δημοσίως, θα μπορεί είτε ο Νίκος Αναστασιάδης είτε ο οποιοσδήποτε Πρόεδρος να κάνει πίσω στο θέμα της συμμετοχής των Τουρκοκυπρίων ή στο θέμα της εκ περιτροπής Προεδρίας και να ξηλώσει λύση χωρίς τουρκικές εγγυήσεις, χωρίς τουρκικό στρατό και χωρίς τουρκικά μονομερή δικαιώματα; Αυτά είναι παραμύθια. Η Άγκυρα μας είπε την πραγματικότητα δυο φορές, δημόσια: «Ονειρεύεστε» ότι θα υπάρξει λύση χωρίς Τουρκικές Εγγυήσεις και Στρατό και μονομερή δικαιώματα. 

Όπως και να έχει, ας πάμε και στο Βερολίνο. Ούτως ή άλλως οι μέχρι σήμερα εκάστοτε Ηγέτες / εκπρόσωποί τους συναντήθηκαν για συνομιλίες για τη διακοινοτική διαφορά και μετέπειτα για το κυπριακό πρόβλημα μεταξύ άλλων σε Βηρυτό, Γενεύη, Νέα Υόρκη, Μοντρέ, Κοπεγχάγη, Μπούργκενστοκ, Κρανς Μοντανά. 

Αν συναντηθούν και στο Βερολίνο πειράζει; 

Σπάζει και η μονοτονία… 
 

Παναγιώτης Τσαγγάρης
 
417
Thumbnail

ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΩΣΤΟΥΡΗΣ

ad1mobile

>>> Αν έχετε πρόβλημα και δεν βλέπετε φωτογραφίες, έγγραφα, πίνακες στο θέμα μπορείτε να πατήσετε εδώ <<<

Μη Εξυπηρετούμενα Δάνεια, στρατηγικοί κακοπληρωτές, προστασία της πρώτης κατοικίας, προτάσεις Νόμου για το τάδε και το τούδε θέμα, συζητήσεις με αρμόδιες εποπτικές αρχές και άλλους ανεξάρτητους αξιωματούχους. Εάν στη «συνταγή» προστεθεί και η πολιτική -κόμματα και πρόσωπα- διάφοροι σύνδεσμοι ή κινήματα, τότε καταλήγουμε στον επικίνδυνο συνδυασμό, που το μόνο που πετυχαίνει είναι να παίρνει πίσω τον τόπο και όχι στην οδό της προόδου, της δικαιοσύνης και της διαφάνειας. 

Η χρονική εγγύτητα της κρίσης του 2013 με την τρέχουσα, είναι τέτοια που κάποιος θα περίμενε ότι τόσο η κοινωνία ως σύνολο, όσο και μεμονωμένα τα κόμματα, οι διάφοροι τεχνοκράτες, τα οργανωμένα σύνολα και κάθε άλλος εμπλεκόμενος με την κρίση θα ήταν σοφότεροι και σαφώς με αυξημένο το αίσθημα της σύνεσης και συνεπώς με νηφαλιότητα αλλά και σοβαρότητα θα προσέγγιζαν τα διάφορα θέματα που άπτονται της οικονομίας. 

>>> Ροή Ειδήσεων Brief – Επιλεγμένο περιεχόμενο <<<

Οι λαϊκίστικες θέσεις, που έχουν γεννηθεί από την προηγούμενη κρίση και ανατροφοδοτούνται κατά καιρούς, αναλόγως της ατζέντας στην επικαιρότητα, οι οικονομικές αποτυχίες ατόμων, νοικοκυριών ή επιχειρήσεων που αποτελούν «στίγμα» παρά μάθημα για κάποιους και η επιμονή της πολιτείας να στηρίζει ή να επιδιώκει πολιτική επιδοτήσεων για αυτούς που δεν πήραν ορθές, λογικές και συνετές αποφάσεις, αποτελεί αφενός πρόκληση για όσους έχουν χειριστεί καλά τα οικονομικά και αφετέρου εμπαιγμό προς τους συνεπείς, τους συνετούς και τους προνοητικούς. Για παράδειγμα εάν για μια επιχείρηση είναι ζωτικής σημασίας οι 2-3 χιλιάδες ευρώ που θα λάβει ως στήριξη από το κράτος, τότε μάλλον δεν έχει σοβαρή προοπτική επιβίωσης στο μέλλον. 

ad2mobile

Κάπως έτσι λειτουργεί η μηχανή παραγωγής παρανοήσεων, λανθασμένων εντυπώσεων ή κακής κουλτούρας εξυπηρέτησης υποχρεώσεων, μια μηχανή της οποίας η κατασκευή και η λειτουργία -κατά κύριο λόγο- αρχίζει από στα έδρανα της Βουλής, τα Υπουργικά γραφεία καταλήγοντας στα αυτιά «άτυχων» και «αδικημένων» συμπολιτών μας. Η μηχανή παραγωγής παρανοήσεων έχει φτιάξει μια κουλτούρα που καθορίζει την κυπριακή κοινωνία, η οποία πλέον θεωρεί -περίπου- ως δεδομένη την αρωγή του κράτους όταν κάτι δεν θα πάει καλά. Βεβαίως, όταν τα δεδομένα είναι ευνοϊκά ούτε λόγος για κάποια αντισταθμιστική συνεισφορά, κάποια κίνηση θωράκισης ή τη δημιουργία κομποδέματος για τις δύσκολες εποχές. 

Η αλήθεια, ο ρεαλισμός, η αυτογνωσία και η αυτοκριτική, ποιος ευθύνεται και για τι σε κάθε κρίση, από που προκύπτει η ανάγκη για κρατικές παρεμβάσεις ή όχι διαχρονικά δίνουν τη θέση τους στη λήθη, η οποία επίσης αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της κυπριακής πραγματικότητας και κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που αρνείται να μάθει, ξεχνά εύκολα, ψηφίζει ξανά και ξανά αυτόν που θα τον εξυπηρετήσει και όχι αυτόν που θα είναι ωφέλιμος για τον τόπο. Η μηχανή παραγωγής παρανοήσεων βρίσκει ξανά και ξανά το «καύσιμο» που την κινεί και αυτή με τη σειρά της «ανταμείβει» τους χορηγούς της.

article 1