ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ Κυβερνητικού Εκπροσώπου στην Brief 

Η επανέναρξη της διαπραγμάτευσης και οι συστηματικές μεθοδεύσεις της Τουρκίας
  • …γίνονται και προσπάθειες να εμφανιστεί κάποια «εκδοχή» του Πλαισίου του Γενικού Γραμματέα η οποία δεν κάνει λόγο για εγγυήσεις


ΓΡΑΦΕΙ Ο 
ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

Από την επαύριο του αδιεξόδου που με τη στάση της προκάλεσε στη Διάσκεψη του Κραν Μοντανά η Τουρκία συστηματικά προσπαθεί να εξουδετερώσει το πλαίσιο και τις παραμέτρους που είχε θέσει εκεί ο Γενικός Γραμματέας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο κ.Αντόνιο Γκουτέρες είχε θέσει επιτακτικά ζήτημα κατάργησης των εγγυήσεων (και αποχώρησης βέβαια του κατοχικού στρατού) και είναι γι’αυτό το λόγο που επιγραμματικά έθετε ως στόχο η λύση να καθιστά την Κύπρο ένα «κανονικό κράτος»

Ωστόσο, με το τέλος της διάσκεψης η επίσημη Τουρκία κατ’επανάληψη διακηρύσσει ότι δεν νοείται συμφωνία χωρίς εγγυήσεις και τουρκική στρατιωτική παρουσία. Αυτή η επωδός αναπαράγεται καθημερινά από τουρκικά επίσημα χείλη. 

Έκτοτε γίνονται και προσπάθειες να εμφανιστεί κάποια «εκδοχή» του Πλαισίου του Γενικού Γραμματέα η οποία δεν κάνει λόγο για εγγυήσεις και θέτει σε αμφισβήτηση ακόμα και την ανάγκη για αποχώρηση του κατοχικού στρατού, ενώ αλλοιώνει και άλλα ουσιώδη στοιχεία. 

Η σαφής αναφορά στα ζητήματα της ασφάλειας ήταν η μεγάλη τομή της διάσκεψης εκείνης στην οποία ξεχώρισαν τρία στοιχεία: 
η απευθείας διαπραγμάτευση της ελληνοκυπριακής ηγεσίας με την Τουρκία, 
η συμμετοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και 
η αντιμετώπιση του «σκληρού πυρήνα» του κυπριακού προβλήματος, δηλαδή των θεμάτων ασφάλειας . 

Το Κυπριακό είναι ζήτημα εισβολής και κατοχής. Γι’αυτό και πήγε στα Ηνωμένα Έθνη όπου υπάρχουν ψηφίσματα και αποφάσεις για την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων, για τον παράνομο χαρακτήρα του κατοχικού καθεστώτος, για την απόδοση της πόλης της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους της κ.ο.κ. Ενώ το πλαίσιο λύσης που υιοθετούν τα Ηνωμένα Έθνη, δηλαδή η ανάγκη να μετατραπεί η Κύπρος σε ομοσπονδιακή πολιτεία με δυο εθνικές ζώνες, προέκυψε για ένα και μόνο λόγο: για να τερματιστεί η ανώμαλη κατάσταση της ξένης κατοχής. Επομένως, το ζήτημα της κατάργησης των εγγυήσεων και της αποχώρησης του τουρκικού κατοχικού στρατού είναι εκ των ων ουκ άνευ για μια λύση του Κυπριακού. Γι’αυτό και έχει απόλυτο δίκαιο η ελληνοκυπριακή ηγεσία να επιμένει στο πλαίσιο Γκουτέρες με τις έξι παραμέτρους-ερωτήματα. 

>>> Αναλύσεις / Έρευνες Brief <<<

Ενώ εξελίσσεται η πρωτοβουλία του Γενικού Γραμματέα για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, πρέπει να επισημανθούν οι ακόλουθες συστηματικές μεθοδεύσεις της τουρκικής πλευράς

1. Συστηματικά προβάλλεται ότι θα πρέπει να αναζητηθεί άλλο σχήμα συμφωνίας πέραν από τα όσα προνοούν τα Η.Ε. Από τις μέρες κιόλας της διάσκεψης στο Κραν Μοντανά ο κ.Μεβλούτ Τσαβούσογλου συστηματικά προβάλλει την ιδέα «είτε συνομοσπονδίας είτε δυο κρατών». Τελευταία μάλιστα βρέθηκε εδώ στην Κύπρο προκειμένου να κάμψει αντιδράσεις και να εξασφαλίσει ενιαίο πολιτικό λόγο (αφού επέκρινε όσους «αντί να αντιμετωπίζουν το Κυπριακό ως εθνικό θέμα κινούνται στη βάση προσωπικών φιλοδοξιών ή ιδεολογίας» οδήγησε και τον κ.Μ.Ακκιντζί να δηλώνει ότι δεν αντιτίθεται σε λύση συνομοσπονδίας ή δυο κρατών, αλλά προτιμά την ομοσπονδία...). 

1.1. Κομμάτι μιας αδίστακτης προπαγανδιστικής τακτικής είναι και η προσπάθεια να αποδώσουν στον δικό μας πρόεδρο αυτές τις ιδέες τους, με σκοπό και να «ενοχοποιήσουν» τη δική μας πλευρά, αλλά και να υποδαυλίζουν ένα σκηνικό διχασμού, πράγμα που δυστυχώς δεν αντιλαμβάνεται η αντιπολίτευση, η οποία συχνά συμπλέει με αυτές τις μεθοδεύσεις. Μέρος αυτής της αδίστακτης προσπάθειας αντιμετάθεσης της ευθύνης είναι και η διαστροφή σκέψεων που προσπάθησε εποικοδομητικά να καταθέσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας για μια λογική αποκέντρωσης. Δυστυχώς σε αυτή την απόπειρα φαίνεται να προσχωρούν και κάποιοι από την ελληνοκυπριακή πλευρά...

1.2. Επιβεβαίωση αυτής της τουρκικής μεθόδευσης έρχεται και με την υιοθέτηση και την κοινή χρήση ενός νεολογισμού που δεν μπορεί να είναι τυχαίος. Τόσο ο κ. Μ.Τσαβούσογλου, όσο και Τουρκοκύπριοι πολιτικοί (π.χ. ο κ.Κ.Οζερσάϊ), αλλά και ο ίδιος ο κ.Τ.Ερντογάν υποδεχόμενος τον Πρωθυπουργό Α.Τσίπρα, μιλούν για την «ανάγκη να διαμορφώσουμε ένα κοινό όραμα» για την Κύπρο. Η φράση αυτή δεν είναι βέβαια τυχαία. Για τη λύση του Κυπριακού υποτίθεται ότι υπάρχουν ψηφίσματα και αποφάσεις των Η.Ε., για να γίνεται αναφορά σε κάποιο (άλλο) «κοινό όραμα», υπονοούν ξεκάθαρα εκείνο που εξάλλου λένε σαφώς: ότι έχει εξαντληθεί η προσπάθεια για λύση ομοσπονδίας

1.3. Χαρακτηριστικότατη επιβεβαίωση του ότι κινούνται εκτός των παραμέτρων του ΟΗΕ ήταν η δήλωση του κ.Τ.Ερντογάν ότι εκείνο που τον απασχολεί είναι «η ισοτιμία των Τουρκοκυπρίων, όποιο και αν είναι το μοντέλο της λύσης». Αυτή η διατύπωση, που κατά τα άλλα είναι εξ ορισμού αντιφατική, σκοπό είχε μόνο και μόνο δυο στοιχεία: την επίφαση της «ισοτιμίας» και την εξυπακουόμενη νομιμοποίηση «άλλων μοντέλων». Είναι βέβαια αντιφατική διότι αξίωση για «ισοτιμία» έχει νόημα μόνο στην ομοσπονδία- δεν λέει κάτι στα άλλα που διεκδικούν, δηλαδή στην περίπτωση συνομοσπονδίας ή δυο κρατών. 

2. Προσπαθώντας να ακυρώσει εντελώς τη συστηματοποίηση που επιχείρησε μέσα από έξι συνοπτικές παραμέτρους ο Γενικός Γραμματέας, η τουρκική πλευρά εμφανίζει το Κυπριακό ως ζήτημα «αποδοχής της πολιτικής ισότητας». Το αφήγημα τους είναι ότι οι μέχρι τώρα προσπάθειες για λύση, απέτυχαν εξαιτίας του ότι η ελληνική πλευρά δεν δέχεται και δεν αναγνωρίζει την πολιτική ισότητα και τα «δικαιώματα» των Τουρκοκυπρίων. Είναι χαρακτηριστικό ότι τελευταία από τη μια ο κ.Μ.Ακκιντζί διαμηνύει στον Πρόεδρο Αναστασιάδη ότι αρκεί να δεχτεί την «πολιτική ισότητα» για να προχωρήσουμε κι από την άλλη ο κ.Τ.Ερντογάν λέει ακριβώς το ίδιο πράγμα στον Πρωθυπουργό της Ελλάδας. 

>>> Απόψεις στην Brief <<<

2.1. Την ίδια ώρα που προβάλλει ως δόγμα την «πολιτική ισότητα» -που ήδη αγγίζει τα όρια και της αριθμητικής ισότητας και της «εξίσου μοιρασιάς»- η τουρκοκυπριακή πλευρά αρνείται κάθε συζήτηση για συγκλίσεις που υπήρξαν και άλλες που αναιρέθηκαν, θέλοντας προφανώς να αποκρύψει το ότι ποτέ δεν υπήρξε κάποια συμφωνία για την περίφημη «θετική ψήφο παντού» -αλλά ήταν μια αυτοσχέδια όσο και αυθαίρετη παρέκκλιση που παρουσίασαν στη διάσκεψη της Γενεύης. 

3. Στην όλη προσέγγιση της τουρκικής πλευράς υπάρχει και μια καταφανής αντίφαση που μπορεί να μην είναι πρώτιστης σημασίας, αλλά είναι ενδεικτική της βαθύτερης προσέγγισης. Από τη μια ισχυρίζονται ότι «παρατράβηξε η διαπραγμάτευση εδώ και δεκαετίες, δεν υπάρχει κάτι άλλο να πούμε, πρέπει να τελειώνουμε το συντομότερο». Έτσι ζητούν πιεστικό χρονοδιάγραμμα. Μόλις όμως πάνε τα Η.Ε. να ξεκινήσουν τη διαδικασία, εφευρίσκουν προσχηματικά αίτια (μέχρι και το...  Brexit) και σπρώχνουν την έναρξη των διαπραγματεύσεων τουλάχιστον ένα εξάμηνο αργότερα! 

3.1. Ταυτόχρονα συνεχίζουν με επιθετικές ενέργειες, απειλές και εκβιασμούς στην κυπριακή Α.Ο.Ζ. και τον περιβάλλοντα θαλάσσιο χώρο, πράγμα που από μόνο του αντιστρατεύεται ή και αποκλείει την έναρξη διαπραγματεύσεων. 

Αυτές οι επισημάνσεις όπως και μερικές ίσως άλλες που θα μπορούσε να γίνουν δείχνουν ότι πιθανώς ο πρώτος τουρκικός στόχος είναι 
- είτε να αποτρέψει την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων 
- είτε να τις εξωθήσει σε μια τέτοια βάση που θα οδηγούσε την ελληνική πλευρά να μην μπορεί να προχωρήσει. 

Ενώ ο αμέσως επόμενος (και κύριος) στόχος είναι είτε μετά την αδυναμία επανέναρξης είτε μετά από νέο αδιέξοδο, να προωθήσει τις «εναλλακτικές» επιλογές της.  

>>> Ειδήσεις, Ρεπορτάζ, Απόψεις από Bloomberg <<<

Απέναντι σε τέτοιες επιδιώξεις το πρώτο που επιβάλλεται είναι ακριβώς αυτό που κάνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επιμένοντας σε επανέναρξη της διαπραγμάτευσης από εκεί που είχε διακοπεί και διεκδικώντας το «πλαίσιο Γκουτέρες». Ταυτόχρονα, βέβαια, θα πρέπει να προβληματιστούμε σοβαρά μπροστά στο ενδεχόμενο να αποτρέπει η Τουρκία διαρκώς την ουσιαστική διαπραγμάτευση και μια λύση στη βάση των παραδοχών των Η.Ε., διότι γνώμονας πρέπει να παραμένει μια στρατηγική προστασίας του  κυπριακού ελληνισμού και διατήρησης των ιστορικών ερεισμάτων του. 

 
95
Thumbnail

...Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό όμως από την πολιτική ηγεσία είναι άλλο: ότι σιγά, σιγά φτάνουμε σε ένα πολύ κομβικό σημείο, όπου η Λευκωσία θα πρέπει να επιλέξει, όχι μόνο στα λόγια αλλά και στην πράξη, μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας.

ad1mobile


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Δεν ξέρω αν είδατε ή αν διαβάσετε το σχέδιο νόμου για αναδιαμόρφωση της στρατηγικής των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο. Αν δεν το ακούσατε με αυτή τη μορφή, σίγουρα το ακούσατε ως «άρση του εμπάργκου των ΗΠΑ για πώληση όπλων στην Κύπρο». (Και λογικό. Διότι έτσι «διαφημίστηκε» ή έτσι «πλασαρίστηκε» από τα πλείστα ΜΜΕ. «Όπλα», «Εμπάργκο», «ΗΠΑ», «Κύπρος», «Τουρκία», «Πόλεμος» κτλ είναι λέξεις κλειδιά, ξέρετε, για τα κλικς).

Όπως και να έχει, αυτό το περιβόητο θέμα, σωστά έγινε περιβόητο και κακώς δεν προβλήθηκε ακόμη περισσότερο. Όχι όμως για την άρση του εμπάργκο πώλησης όπλων προς Κύπρο. Αλλά για τα άλλα που περιέχει το Σχέδιο Νόμου, τα οποία είναι πολύ πιο σημαντικά από αυτή την μπούρδα με το εμπάργκο όπλων (ωσάν και τώρα η Κύπρος θα παραγγείλει ελικόπτερα Apache ή μαχητικά F35). 

Το σχέδιο νόμου (Eastern Mediterranean Security and Energy Act of 2019) πέραν της άρσης του εμπάργκο προνοεί: 

  • πρόταση για ίδρυση ενός Ενεργειακού Κέντρου ΗΠΑ – Ανατολικής Μεσογείου προς διευκόλυνση της ενεργειακής συνεργασίας Ελλάδος – Κύπρου – Ισραήλ,
     
  • πρόταση για στρατιωτική βοήθεια (FMF) ύψους 3.000.000 δολαρίων προς την Ελλάδα,
     
  • πρόταση για χορήγηση βοήθειας υπό τη μορφή στρατιωτικής εκπαίδευσης ύψους 2.000.000 δολαρίων προς Ελλάδα και Κύπρο,
     
  • παρεμπόδιση της παράδοσης των αεροσκαφών F-35 στην Τουρκία εφόσον αυτή προχωρήσει στην αγορά του ρωσικού συστήματος S-400,
     
  • το αίτημα προς την κυβέρνηση Τραμπ να καταθέσει στο Κογκρέσο μία στρατηγική για την ενίσχυση της συνεργασίας στους τομείς της ασφάλειας και της ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς και έκθεση για τις κακόβουλες δραστηριότητες της Ρωσίας και άλλων κρατών στην περιοχή.

Μια απλή ανάγνωση των πιο πάνω τεσσάρων σημείων φανερώνει γιατί αυτή η Πρόταση Νόμου είναι άκρως σημαντική, ενώ θα πρέπει να σημειωθούν άλλοι δυο πολύ σημαντικοί παράγοντες στο όλο ζήτημα: 

Πρώτον. Το Σχέδιο Νόμου το εισήγαγαν στην αμερικανική Γερουσία οι Μπομπ Μενέντεζ και Μάρκο Ρούμπιο. Πρόκειται δηλαδή για προϊόν διακομματικής συναίνεσης, μεταξύ Δημοκρατών και Ρεπουμπλικάνων αφού ο κ. Μενέντεζ (Νιου Τζέρζι) προέρχεται από το Δημοκρατικό Κόμμα (και γνωστός φίλος της Κύπρου και Ελλάδος) και ο κ. Ρούμπιο (Φλόριντα) από τους Ρεπουμπλικανούς. Συνεπώς, πρόκειται για ένα Σχέδιο Νόμου, για το οποίο συναινούν και τα δυο κόμματα. Αντιπολίτευσης και συμπολίτευσης.  

Δεύτερον. Την ικανοποίησή τους για το νομοσχέδιο εξέφρασαν το Συμβούλιο Ελληνοαμερικανικής Συνεργασίας (HALC) και η Αμερικανοεβραϊκή Επιτροπή (AJC), τα οποία θεωρούνται ως δυο από τα πλέον ισχυρά λόμπι στις ΗΠΑ, ιδιαίτερα το AJC. 

Γίνεται κατανοητό ότι όλο αυτό το πλέγμα που δημιουργείται μόνο ένα βασικό στόχο έχει: 

Να αλλάξει τα δεδομένα στην Ανατολική Μεσόγειο και να ενταχθούν για τα καλά Κύπρος και Ελλάδα (κυρίως η Κύπρος) στην αμερικανική σφαίρα επιρροής. Με ανταλλάγματα, όπως φανερώνει το σχετικό Σχέδιο Νόμου. 

>>> Αναλύσεις / Έρευνες Brief <<<

Την ίδια ώρα όμως στόχος του Σχεδίου Νόμου δεν είναι μόνο η ενεργή εμπλοκή των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και η «εκδίωξη» της όποιας ρωσικής παρουσίας από την περιοχή. Αν όχι η καθολική «εκδίωξη» της, να επιτευχθεί τουλάχιστον μια πολύ στενή παρακολούθηση και έλεγχος των όποιων ρωσικών κινήσεων και σχεδιασμών στην ευρύτερη περιοχή της Κύπρου. 

Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό όμως από την πολιτική ηγεσία είναι άλλο: ότι σιγά, σιγά φτάνουμε σε ένα πολύ κομβικό σημείο, όπου η Λευκωσία θα πρέπει να επιλέξει, όχι μόνο στα λόγια αλλά και στην πράξη, μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας

Όχι μόνο θεωρητικά, δηλώνοντας πως «ο προσανατολισμός μας είναι δυτικός» αλλά από την άλλη να γίνονται deals και να δίδεται πρόσβαση στην Μόσχα. 

ad2mobile

Ανεξαρτήτως κατάληξης του Σχεδίου Νόμου, το μήνυμα είναι πως η προοπτική των σχέσεων Κύπρου – ΗΠΑ υπάρχει. Και είναι η πρώτη φορά που διανοίγονται τέτοιες προοπτικές για τόσο στενή συνεργασία με τις ΗΠΑ.

Εναπόκειται στην δική μας πολιτική ηγεσία να αποφασίσει τι θέλει και με ποιον εταίρο θέλει να οδεύσει… 

article 1