Το πολιτικό πλιάτσικο και η πολιτική μας «Κανονικότητα»…  

Εδώ και 60 χρόνια, από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ζούμε μια μεταλλαγμένη πολιτική κανονικότητα, που στην πραγματικότητα δεν θα μπορούσε καν να ονομαστεί «κανονικότητα». Θα μπορούσε να ονομαστεί «πολιτικό πλιάτσικο», θα μπορούσε να ονομαστεί «πολιτική κομπίνα», θα μπορούσε να ονομαστεί «πολιτική συμμορία», θα μπορούσε να ονομαστεί «πολιτική λαφυραγωγία», θα μπορούσε να ονομαστεί «πολιτική ασσυμετρία» αλλά σίγουρα και με τίποτα δεν θα μπορούσε να ονομαστεί «πολιτική κανονικότητα»


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Όλοι ευτυχισμένοι για την επιστροφή στην κανονικότητα. Τώρα ποια τελικά είναι η κανονικότητα, είναι θέμα των κοινωνιολόγων να μας το αναλύσουν, αν δηλαδή η κανονικότητα της συμπεριφοράς μας ήταν αυτή που ζήσαμε στις 58 μέρες καραντίνας ή είναι αυτή στην οποία επιστρέφουμε. 

Ωστόσο δεν είναι αυτό το θέμα της Στήλης. Το θέμα μας είναι άλλο. Είναι η «Πολιτική Κανονικότητα». Αλλά πρόκειται για ένα εξαιρετικά δύσκολο κεφάλαιο και ιδιαίτερα όταν θέλουμε να μιλήσουμε για την «Πολιτική Κανονικότητα» στην Κύπρο. Διότι ουσιαστικά δεν έχουμε περίοδο «φυσιολογικής πολιτικής κανονικότητας» για να συγκρίνουμε αν αυτό που ζούμε μπορεί έστω καθ’ υπερβολή να ονομαστεί και να χαρακτηριστεί ως «κανονικότητα». 

Εδώ και 60 χρόνια, από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ζούμε μια μεταλλαγμένη πολιτική κανονικότητα, που στην πραγματικότητα δεν θα μπορούσε καν να ονομαστεί «κανονικότητα». Θα μπορούσε να ονομαστεί «πολιτικό πλιάτσικο», θα μπορούσε να ονομαστεί «πολιτική κομπίνα», θα μπορούσε να ονομαστεί «πολιτική συμμορία», θα μπορούσε να ονομαστεί «πολιτική λαφυραγωγία», θα μπορούσε να ονομαστεί «πολιτική ασσυμετρία» αλλά σίγουρα και με τίποτα δεν θα μπορούσε να ονομαστεί «πολιτική κανονικότητα». 

Φιλολογικά, κοινωνιολογικά και φιλοσοφικά βεβαίως, θα μπορούσε κάποιος να απαντήσει πως η «κανονικότητα» δεν συνεπάγεται και οπωσδήποτε «φυσιολογικότητα». Άλλωστε η «κανονικότητα» είναι η επαναλαμβανόμενη συνήθεια, η οποία δεν είναι και απαραίτητα «φυσιολογική» ή/και «ηθική». Αλλά δεν θα υπεισέλθουμε στην φιλοσοφική προσέγγιση της «κανονικότητας» αλλά θα παραμείνουμε στο θέμα μας. Στην Κυπριακή «πολιτική κανονικότητα». 

Όπως είπαμε όμως και πιο πάνω, είναι αρκετά δύσκολη η προσέγγιση της Κυπριακής «πολιτικής κανονικότητας» διότι εδώ και 60 χρόνια ζούμε το ίδιο πολιτικό μοτίβο και την ίδια πολιτική συμπεριφορά και ως εκ τούτου θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί πως «αυτή είναι η φυσιολογική πολιτική κανονικότητα». Και όμως. Δεν είναι! 

Ας δούμε τρία παραδείγματα, πώς θα έπρεπε να ήταν υπό κανονικές συνθήκες η πολιτική Κανονικότητα και πώς είναι στην πράξη: 

Παράδειγμα Πρώτο: Κυβέρνηση χωρίς Κοινοβουλευτική πλειοψηφία. 
Το πολίτευμα της Κύπρου «επιτρέπει» να έχουμε Κυβέρνηση, η οποία να μην διαθέτει Κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Όποτε τύχει αυτό (που τυχαίνει συχνά), τι γίνεται; 
- Στην Κυπριακή Πολιτική Κανονικότητα: Η Κυβέρνηση κατηγορεί τα κόμματα της Αντιπολίτευσης αν το όποιο «Χ» Νομοσχέδιο ή το όποιο «Χ» πλάνο της δεν εγκριθεί από την Βουλή. Συνεπώς η Κυβέρνηση κατηγορεί την αντιπολίτευση και η αντιπολίτευση την Κυβέρνηση. Δηλαδή στην Κυπριακή Πολιτική Κανονικότητα «φταίνε όλοι». 
- Στην φυσιολογική Πολιτική Κανονικότητα: Η Κυβέρνηση οφείλει να βρει τους τρόπους, να δημιουργήσει συμμαχίες για να εγκριθούν τα «Χ» Νομοσχέδια της, τα «Χ» πλάνα της. Είναι μέρος της δουλειάς της, των υποχρεώσεών της διότι άλλωστε γι’ αυτό εξελέγη. Είδατε κανένα υποψήφιο Πρόεδρο να λέει «θα εφαρμόσω αυτό το πρόγραμμα αν με αφήσει η Βουλή»; 

Παράδειγμα Δεύτερο: Τροπολογίες σε Νομοσχέδια, με τα οποία διαφωνούν.
- Στην Κυπριακή Πολιτική Κανονικότητα: Τυχαίνει αρκετές φορές κόμματα να διαφωνούν με ένα Νομοσχέδιο επί του όλου, αλλά την ίδια ώρα καταθέτουν τροπολογίες σε αυτό το Νομοσχέδιο, με το οποίο διαφωνούν και θα καταψηφίσουν ακόμη και εάν οι τροπολογίες που κατέθεσαν εγκριθούν. 
- Στην φυσιολογική Πολιτική Κανονικότητα: Η πολιτική ηθική, η πολιτική λογική, ο πολιτικός ορθολογισμός και ο πολιτικός ρασιοναλισμός δεν επιτρέπουν αυτή την τακτική. Είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς. Πώς είναι δυνατόν να θέλεις να τροποποιήσεις μια Νομοθεσία, με την οποία ούτως ή άλλως διαφωνείς και θα την καταψηφίσεις ανεξαρτήτως εάν οι Τροπολογίες που εισηγήθηκες εγκρίθηκαν. Υπάρχει ίχνος πολιτικής λογικής σε αυτή την πολιτική πράξη; 

Παράδειγμα Τρίτο: Κυπριακό. 
Ακόμη και στο κυπριακό, έχουμε προσαρμόσει την δική μας, το κυπριακό μοντέλο, «πολιτικής κανονικότητας», το οποίο συνοψίζεται ως εξής: 
Προ εκλογών, όλοι οι ανθυποψήφιοι του εν ενεργεία Προέδρου τον κατηγορούν ότι δεν κατάφερε να λύσει το κυπριακό ή ότι πήρε το εθνικό ζήτημα 2 βήματα πίσω. Από την άλλη, ο εκάστοτε εν ενεργεία Πρόεδρος και το εκάστοτε κυβερνών κόμμα καταλογίζει την ευθύνη στην Τουρκία, ότι η «Άγκυρα φταίει» τόσο για τη μη λύση όσο και για την όποια αρνητική εξέλιξη συνέβη.

Το οξύμωρο σε αυτή την περίπτωση είναι το εξής: Ενώ Προεκλογικά όλοι (και εννοώ όλοι: Αυτό συνέβη με Βασιλείου Vs Κυπριανού, με Κληρίδη Vs Βασιλείου, με Τάσσο Vs Κληρίδη, με Χριστόφια Vs Τάσσο, με Αναστασιάδη Vs Χριστόφια) κατηγορούν τον εν ενεργεία Πρόεδρο για λάθους χειρισμούς όταν βρεθούν οι ίδιοι στον θώκο καταλογίζουν και αυτοί την ευθύνη στην Τουρκία. 

Το δεύτερο οξύμωρο είναι πως ακριβώς επειδή η ευθύνη της Τουρκίας είναι δεδομένη, η εκλογή Προέδρου θα έπρεπε λογικά να γίνεται βάσει του ποιος έχει την ορθότερη στρατηγική για να κάμψει και να αναχαιτίσει την πολιτική της Άγκυρας και όχι να εκλέγεται αλλά μετέπειτα να επιρρίπτει την ευθύνη στην Άγκυρα. Αφού η ευθύνη της Άγκυρας είναι δεδομένη. Εκλέγουμε Πρόεδρο για να μας πει κάτι που ήδη γνωρίζουμε; Ότι φταίει η Τουρκία; 

Όπως και να έχει, τα παραδείγματα είναι πολλά. Και το ερώτημα είναι, κατά πόσο θα πρέπει επιτέλους και η Πολιτική ζωή του τόπου να γυρίσει σελίδα. Να αρχίσει μια φυσιολογική και ορθόδοξη πολιτική κανονικότητα, διότι αυτό που ζούμε εδώ και 60 χρόνια είναι μεν «κανονικότητα» αλλά πρόκειται για μια μαγειρεμένη, ανορθόδοξη και αμοραλιστική πολιτική κανονικότητα…

Παναγιώτης Τσαγγάρης
 
417
Thumbnail

ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΩΣΤΟΥΡΗΣ

ad1mobile

>>> Αν έχετε πρόβλημα και δεν βλέπετε φωτογραφίες, έγγραφα, πίνακες στο θέμα μπορείτε να πατήσετε εδώ <<<

Μη Εξυπηρετούμενα Δάνεια, στρατηγικοί κακοπληρωτές, προστασία της πρώτης κατοικίας, προτάσεις Νόμου για το τάδε και το τούδε θέμα, συζητήσεις με αρμόδιες εποπτικές αρχές και άλλους ανεξάρτητους αξιωματούχους. Εάν στη «συνταγή» προστεθεί και η πολιτική -κόμματα και πρόσωπα- διάφοροι σύνδεσμοι ή κινήματα, τότε καταλήγουμε στον επικίνδυνο συνδυασμό, που το μόνο που πετυχαίνει είναι να παίρνει πίσω τον τόπο και όχι στην οδό της προόδου, της δικαιοσύνης και της διαφάνειας. 

Η χρονική εγγύτητα της κρίσης του 2013 με την τρέχουσα, είναι τέτοια που κάποιος θα περίμενε ότι τόσο η κοινωνία ως σύνολο, όσο και μεμονωμένα τα κόμματα, οι διάφοροι τεχνοκράτες, τα οργανωμένα σύνολα και κάθε άλλος εμπλεκόμενος με την κρίση θα ήταν σοφότεροι και σαφώς με αυξημένο το αίσθημα της σύνεσης και συνεπώς με νηφαλιότητα αλλά και σοβαρότητα θα προσέγγιζαν τα διάφορα θέματα που άπτονται της οικονομίας. 

>>> Ροή Ειδήσεων Brief – Επιλεγμένο περιεχόμενο <<<

Οι λαϊκίστικες θέσεις, που έχουν γεννηθεί από την προηγούμενη κρίση και ανατροφοδοτούνται κατά καιρούς, αναλόγως της ατζέντας στην επικαιρότητα, οι οικονομικές αποτυχίες ατόμων, νοικοκυριών ή επιχειρήσεων που αποτελούν «στίγμα» παρά μάθημα για κάποιους και η επιμονή της πολιτείας να στηρίζει ή να επιδιώκει πολιτική επιδοτήσεων για αυτούς που δεν πήραν ορθές, λογικές και συνετές αποφάσεις, αποτελεί αφενός πρόκληση για όσους έχουν χειριστεί καλά τα οικονομικά και αφετέρου εμπαιγμό προς τους συνεπείς, τους συνετούς και τους προνοητικούς. Για παράδειγμα εάν για μια επιχείρηση είναι ζωτικής σημασίας οι 2-3 χιλιάδες ευρώ που θα λάβει ως στήριξη από το κράτος, τότε μάλλον δεν έχει σοβαρή προοπτική επιβίωσης στο μέλλον. 

ad2mobile

Κάπως έτσι λειτουργεί η μηχανή παραγωγής παρανοήσεων, λανθασμένων εντυπώσεων ή κακής κουλτούρας εξυπηρέτησης υποχρεώσεων, μια μηχανή της οποίας η κατασκευή και η λειτουργία -κατά κύριο λόγο- αρχίζει από στα έδρανα της Βουλής, τα Υπουργικά γραφεία καταλήγοντας στα αυτιά «άτυχων» και «αδικημένων» συμπολιτών μας. Η μηχανή παραγωγής παρανοήσεων έχει φτιάξει μια κουλτούρα που καθορίζει την κυπριακή κοινωνία, η οποία πλέον θεωρεί -περίπου- ως δεδομένη την αρωγή του κράτους όταν κάτι δεν θα πάει καλά. Βεβαίως, όταν τα δεδομένα είναι ευνοϊκά ούτε λόγος για κάποια αντισταθμιστική συνεισφορά, κάποια κίνηση θωράκισης ή τη δημιουργία κομποδέματος για τις δύσκολες εποχές. 

Η αλήθεια, ο ρεαλισμός, η αυτογνωσία και η αυτοκριτική, ποιος ευθύνεται και για τι σε κάθε κρίση, από που προκύπτει η ανάγκη για κρατικές παρεμβάσεις ή όχι διαχρονικά δίνουν τη θέση τους στη λήθη, η οποία επίσης αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της κυπριακής πραγματικότητας και κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που αρνείται να μάθει, ξεχνά εύκολα, ψηφίζει ξανά και ξανά αυτόν που θα τον εξυπηρετήσει και όχι αυτόν που θα είναι ωφέλιμος για τον τόπο. Η μηχανή παραγωγής παρανοήσεων βρίσκει ξανά και ξανά το «καύσιμο» που την κινεί και αυτή με τη σειρά της «ανταμείβει» τους χορηγούς της.

article 1