Τα τρία βασικά ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν στο Βερολίνο 

Μακάρι να απαντηθούν και να ξεκαθαρίσουν όμως οι περισσότερες πιθανότητες είναι πως θα τους μείνει άλλο ένα δείπνο. Αυτή τη φορά στο Βερολίνο! 


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Φτάσαμε λοιπόν και στο περιβόητο «δείπνο του Βερολίνου». Αύριο (25/11) οι δυο ηγέτες θα παρακαθίσουν σε δείπνο με τον ΓΓ του ΟΗΕ για να συζητήσουν «τα επόμενα βήματα στο κυπριακό»

Ευκαιρία λοιπόν να ξεκαθαριστούν τα επόμενα βήματα μέσα από τις απαντήσεις σε τρία βασικά ερωτήματα ως προς το κυπριακό, εκεί στο Βερολίνο, μεταξύ των τριών, Νίκου Αναστασιάδη, Μουσταφά Ακκιντζί και Αντόνιο Γκουτέρες.  

Και μπορεί να ξεκαθαριστούν τα πράγματα, αν ο ΟΗΕ εμφανιστεί αποφασισμένος (μπα). Αν όντως συμβεί αυτό, τότε κάποιος θα μπορεί να ισχυριστεί πως η Τριμερής ήταν όντως παραγωγική. 

Ποια θέματα όμως θα πρέπει να ξεκαθαριστούν; 

Πρώτον. Τι απέγιναν οι Όροι Αναφοράς; Δεν θα έπρεπε να είχαν ήδη συμφωνηθεί; Γνωρίζουμε ότι κατά την τηλεδιάσκεψη με τους Αντρέα Μαυρογιάννη και Ερχάν Ερτσίν η Τζέιν Χολ Λουτ απέφυγε όπως ο «διάολος το λιβάνι» το θέμα των Όρων Αναφοράς. Συνεπώς η συμφωνία των Όρων έπαψε να αποτελεί το «επόμενο βήμα» ή όχι; Να ένα ερώτημα που αιωρείται εδώ και μήνες, το οποίο πρέπει να είναι το Νr1 θέμα συζήτησης στο Βερολίνο. Αλλά για να υπάρχει νόημα, η απάντηση σε αυτό πρέπει να είναι ξεκάθαρη χωρίς ασάφειες και παρατάσεις χρόνου. Ας βάλει ο ΓΓ του ΟΗΕ τους δυο να συμφωνήσουν, εκεί στο Τραπέζι τους Όρους Αναφοράς, και με το πέρας του Δείπνου να ανακοινωθούν. 

Ωστόσο αυτό είναι αβέβαιο αν θα επισυμβεί αφού στο θέμα των Όρων Αναφοράς περιέχεται και θέμα Εγγυήσεων και Ασφάλειας και ως γνωστό η Τουρκοκυπριακή πλευρά δεν έχει τέτοια δικαιοδοσία από την Άγκυρα να διαπραγματεύεται τέτοια ζητήματα. Εκτός και αν βρεθεί το κεφάλαιο αυτό εκτός των Όρων Αναφοράς, κάτι που σίγουρα θα είναι αρνητικό για την ε/κ πλευρά και η οποία -αν συμβεί κάτι τέτοιο- θα πρέπει να δώσει εξηγήσεις στους πολίτες.  

>>> Αρθρογραφία Brief <<< 

Δεύτερον. Η Τουρκική πλευρά ξεκαθάρισε πως «δεν είναι ώρα για συζήτηση του Κυπριακού τώρα» και πως οι όποιες εξελίξεις θα πρέπει να αναμένονται μετά τις εκλογές στα κατεχόμενα, δηλαδή μετά τον Απρίλιο 2021. Αυτό θέλει και η Τουρκοκυπριακή πλευρά. Η μεν Άγκυρα ελπίζοντας να «φύγει» ο Ακκιντζί, ο μεν Ακκιντζί ελπίζοντας «να πάρει ανανέωση της εντολής» μέσω των εκλογών. 

Δεν είναι και αυτό ένα δεύτερο ερώτημα που θα ήταν καλό να ξεκαθαριστεί ενώπιος ενωπίω; Και με το πέρας του Δείπνου να ανακοινωθεί και τούτο. Τι γίνεται δηλαδή απ’ εδώ και μπρος; Περιμένουμε για μετά τις εκλογές στα κατεχόμενα ή προχωρούμε; Ξεκάθαρα πράματα. Κάτι βεβαίως που και πάλι δεν είναι και τόσο πιθανό (όπως και το πρώτο ερώτημα) να συμβεί. 

>>> Ροή Ειδήσεων Brief - Επιλεγμένο περιεχόμενο <<<

Τρίτον. Τι γίνεται με το θέμα των Υδρογονανθράκων και των ερευνών; Αποδέχεται η Τουρκοκυπριακή πλευρά την εισήγηση της Κυπριακής Δημοκρατίας; Ναι ή όχι; Και ο Γενικός Γραμματέας δεν θα πρέπει να καταστήσει σαφές, εκεί στο τραπέζι, ότι οι όποιες ενέργειες από πλευράς Άγκυρας σε συνεργασία με την Τουρκοκυπριακή κοινότητα γίνονται στην κυπριακή ΑΟΖ είναι εκτός δικαίου; 

Αλλά ούτε και αυτό αναμένεται να γίνει. 

Τρία λοιπόν βασικά ερωτήματα που θα κρίνουν και το κατά πόσο θα υπάρξει δυναμική εξέλιξη στις διαπραγματεύσεις αμέσως μετά την «Τριμερή του Βερολίνου»

Αν όντως απαντηθούν και ξεκαθαρίσουν, τότε, ναι, θα μπορούμε να μιλάμε για μια θετική κατάληξη της Τριμερούς και θετικές προοπτικές. Αν όχι, τότε απλώς θα τους μείνει άλλο ένα γεύμα. 

Αυτή τη φορά στο Βερολίνο...  

Υγ. Η DigitalTree (Brief & Offsite) συμμετέχει στη δημοσιογραφική αποστολή στο Βερολίνο. Ο Πολιτικός μας Συντάκτης Στέλιος Στυλιανού θα μας μεταφέρει όλες τις εξελίξεις λεπτό προς λεπτό.

Παναγιώτης Τσαγγάρης
 
412
Thumbnail
  • Ποιες οι μεγάλες προκλήσεις

    ad1mobile
  • Οι ευθύνες και η συλλογική αντιμετώπισή τους

    ad2mobile
  • Η επιστροφή στη νέα κανονικότητα και η επιβίωση όσων προσαρμόζονται σε αλλαγή

Γράφει
Χρύσω Αντωνιάδου


H κρίση του COVID - 19 είναι μια πολυδιάσταση κρίση. Μια οικονομική, υγειονομική, κοινωνική κρίση, ακόμη κρίση αξιών και θεσμών. Ίσως παρόμοιές της να μην έχει ζήσει ξανά η ανθρωπότητα, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια, και πανομοιότυπες κρίσεις του παρελθόντος είχαν άλλη διάσταση, άλλες, παρόμοιες μεν, αλλά διαφορετικές προεκτάσεις.

Η κρίση του κορωνοϊού εκδηλώθηκε σε μια περίοδο που η ευρωπαϊκή, η παγκόσμια και η ντόπια οικονομία μετρούσε ακόμη ανοικτές πληγές από τη χρηματοοικονομική κρίση του 2008. Μια κρίση που ξανάγραψε τον χρηματοοικονομικό χάρτη, διαφοροποίησε τα οικονομικά μοντέλα, επέβαλε νέες πρακτικές και νέο τρόπο σκέψης. 

Στην κρίση του κορωνοϊού η πίεση είναι διαφορετική, πολύ μεγαλύτερη, σε άλλη διάσταση. Η πίεση είναι διπλή: για τις κυβερνήσεις και τους ιδιωτικούς οργανισμούς. Και είναι περίπλοκη γιατί δεν ξέρει κανείς πότε και πώς θα τελειώσει και ποια ανοικτά μέτωπα θα αφήσει.

Διακόπτεται η αλυσίδα εφοδιασμού, επηρεάζεται η αγορά εργασίας και το εργατικό δυναμικό, οι επιχειρήσεις και οι καταναλωτές δεν είναι σε θέση να προδιαγράψουν το μέλλον τους, οι κυβερνήσεις υποχρεώνονται να λάβουν νέες σημαντικές αποφάσεις που αφορούν όλο το πλέγμα της οικονομικής ζωής, οι κεντρικές τράπεζες καλούνται να διαχειριστούν τον τραπεζικό τομέα και να στηρίξουν νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Διάφοροι κλάδοι υποχρεώθηκαν να διακόψουν τις δραστηριότητές τους και επανέρχονται σταδιακά, με μεγάλες απώλειες, στη νέα κανονικότητα.

Οι προκλήσεις συνεχίζονται και θα συνεχιστούν με αλυσιδωτές παρενέργειες για τα νοικοκυριά, τις επιχειρήσεις και τις ίδιες τις κυβερνήσεις.
Οι όποιες αποφάσεις λαμβάνονται, σε κυβερνητικό και ιδιωτικό επίπεδο, πρέπει να στηρίζονται στην αμοιβαία συνεργασία για το γενικό συμφέρον και στην υπόθεση ότι υπάρχει μια μεγάλη πιθανότητα ο ιός να επιστρέψει ξανά. 

>>> Όλες οι απόψεις που φιλοξενεί η Brief <<<

Μετεξέλιξη
Γι’ αυτό και η κρίση θα πρέπει να αντιμετωπιστεί μέσα από ένα διαφορετικό φακό, με επίκεντρο τη μετεξέλιξη. Τον ψηφιακό μετασχηματισμό, τη λιγότερη εξάρτηση από τον τουρισμό, νέα οικονομικά μοντέλα, με περισσότερη κοινωνική αλληλεγγύη.

Αυτή η περίοδος δεν πρέπει να πάει χαμένη. Είναι μια περίοδος που οφείλουμε όλοι, κράτος, επιχειρήσεις, εργαζόμενοι, να δράσουμε προληπτικά και να αναλάβουμε ο καθένας την ευθύνη για την ομαλή και πλήρη επιστροφή στη νέα κανονικότητα. Με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Ίσως με λιγότερη φυσική παρουσία στους χώρους εργασίας μας, με μειωμένη παρουσία στις τράπεζες, στη δημόσια υπηρεσία, σε υπηρεσίες του ημιδημόσιου τομέα. Με περισσότερα και επαρκή μέτρα ασφάλειας για την υγεία μας, με περισσότερη υπευθυνότητα και σεβασμό προς τον καθένα και την καθεμιά. 

Υπάρχουν στιγμές στην πορεία της ανθρωπότητας, στην ιστορία της ανθρώπινης ύπαρξης, που ο κάθε άνθρωπος θα πρέπει να ξεφύγει από αυτά που έχει μάθει, που έχει συνηθίσει, από τα γνωστά και ασφαλή. Να εγκαταλείψει τη «comfort zone» του, να κοιτάξει μπροστά, να δοκιμάσει νέα, ακόμη κι αν του φαίνονται δύσκολα και πολύπλοκα. Η νέα κανονικότητα αυτό επιβάλλει! Να εγκαταλείψουμε τις παλιές συνήθειες, τα παλιά και δοκιμασμένα, που μέχρι πριν λίγους μήνες τα εκτελούσαμε με ευκολία και να δούμε τι άλλο μπορούμε να δοκιμάσουμε. Οικονομικά μοντέλα, νέους τρόπους εργασίας, επιλογές που μέχρι τώρα τις φοβόμασταν, ήμασταν καχύποπτοι και διστακτικοί. Ίσως κάποιες στιγμές στη ζωή μας, στη χώρα μας, στην οικονομία μας, στη δουλειά μας, πρέπει να επιχειρήσουμε τις ανατροπές, τις μεγάλες ανατροπές, για να επιβιώσουμε. 

Να κάνουμε πράξη και νέο τρόπο ζωής τη ρήση του Δαρβίνου ότι «Δεν είναι τα πιο δυνατά είδη που επιβιώνουν ή τα πιο έξυπνα, αλλά αυτά που ανταποκρίνονται καλύτερα στις αλλαγές».

article 1