Τα τρία βασικά ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν στο Βερολίνο 

Μακάρι να απαντηθούν και να ξεκαθαρίσουν όμως οι περισσότερες πιθανότητες είναι πως θα τους μείνει άλλο ένα δείπνο. Αυτή τη φορά στο Βερολίνο! 


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Φτάσαμε λοιπόν και στο περιβόητο «δείπνο του Βερολίνου». Αύριο (25/11) οι δυο ηγέτες θα παρακαθίσουν σε δείπνο με τον ΓΓ του ΟΗΕ για να συζητήσουν «τα επόμενα βήματα στο κυπριακό»

Ευκαιρία λοιπόν να ξεκαθαριστούν τα επόμενα βήματα μέσα από τις απαντήσεις σε τρία βασικά ερωτήματα ως προς το κυπριακό, εκεί στο Βερολίνο, μεταξύ των τριών, Νίκου Αναστασιάδη, Μουσταφά Ακκιντζί και Αντόνιο Γκουτέρες.  

Και μπορεί να ξεκαθαριστούν τα πράγματα, αν ο ΟΗΕ εμφανιστεί αποφασισμένος (μπα). Αν όντως συμβεί αυτό, τότε κάποιος θα μπορεί να ισχυριστεί πως η Τριμερής ήταν όντως παραγωγική. 

Ποια θέματα όμως θα πρέπει να ξεκαθαριστούν; 

Πρώτον. Τι απέγιναν οι Όροι Αναφοράς; Δεν θα έπρεπε να είχαν ήδη συμφωνηθεί; Γνωρίζουμε ότι κατά την τηλεδιάσκεψη με τους Αντρέα Μαυρογιάννη και Ερχάν Ερτσίν η Τζέιν Χολ Λουτ απέφυγε όπως ο «διάολος το λιβάνι» το θέμα των Όρων Αναφοράς. Συνεπώς η συμφωνία των Όρων έπαψε να αποτελεί το «επόμενο βήμα» ή όχι; Να ένα ερώτημα που αιωρείται εδώ και μήνες, το οποίο πρέπει να είναι το Νr1 θέμα συζήτησης στο Βερολίνο. Αλλά για να υπάρχει νόημα, η απάντηση σε αυτό πρέπει να είναι ξεκάθαρη χωρίς ασάφειες και παρατάσεις χρόνου. Ας βάλει ο ΓΓ του ΟΗΕ τους δυο να συμφωνήσουν, εκεί στο Τραπέζι τους Όρους Αναφοράς, και με το πέρας του Δείπνου να ανακοινωθούν. 

Ωστόσο αυτό είναι αβέβαιο αν θα επισυμβεί αφού στο θέμα των Όρων Αναφοράς περιέχεται και θέμα Εγγυήσεων και Ασφάλειας και ως γνωστό η Τουρκοκυπριακή πλευρά δεν έχει τέτοια δικαιοδοσία από την Άγκυρα να διαπραγματεύεται τέτοια ζητήματα. Εκτός και αν βρεθεί το κεφάλαιο αυτό εκτός των Όρων Αναφοράς, κάτι που σίγουρα θα είναι αρνητικό για την ε/κ πλευρά και η οποία -αν συμβεί κάτι τέτοιο- θα πρέπει να δώσει εξηγήσεις στους πολίτες.  

>>> Αρθρογραφία Brief <<< 

Δεύτερον. Η Τουρκική πλευρά ξεκαθάρισε πως «δεν είναι ώρα για συζήτηση του Κυπριακού τώρα» και πως οι όποιες εξελίξεις θα πρέπει να αναμένονται μετά τις εκλογές στα κατεχόμενα, δηλαδή μετά τον Απρίλιο 2021. Αυτό θέλει και η Τουρκοκυπριακή πλευρά. Η μεν Άγκυρα ελπίζοντας να «φύγει» ο Ακκιντζί, ο μεν Ακκιντζί ελπίζοντας «να πάρει ανανέωση της εντολής» μέσω των εκλογών. 

Δεν είναι και αυτό ένα δεύτερο ερώτημα που θα ήταν καλό να ξεκαθαριστεί ενώπιος ενωπίω; Και με το πέρας του Δείπνου να ανακοινωθεί και τούτο. Τι γίνεται δηλαδή απ’ εδώ και μπρος; Περιμένουμε για μετά τις εκλογές στα κατεχόμενα ή προχωρούμε; Ξεκάθαρα πράματα. Κάτι βεβαίως που και πάλι δεν είναι και τόσο πιθανό (όπως και το πρώτο ερώτημα) να συμβεί. 

>>> Ροή Ειδήσεων Brief - Επιλεγμένο περιεχόμενο <<<

Τρίτον. Τι γίνεται με το θέμα των Υδρογονανθράκων και των ερευνών; Αποδέχεται η Τουρκοκυπριακή πλευρά την εισήγηση της Κυπριακής Δημοκρατίας; Ναι ή όχι; Και ο Γενικός Γραμματέας δεν θα πρέπει να καταστήσει σαφές, εκεί στο τραπέζι, ότι οι όποιες ενέργειες από πλευράς Άγκυρας σε συνεργασία με την Τουρκοκυπριακή κοινότητα γίνονται στην κυπριακή ΑΟΖ είναι εκτός δικαίου; 

Αλλά ούτε και αυτό αναμένεται να γίνει. 

Τρία λοιπόν βασικά ερωτήματα που θα κρίνουν και το κατά πόσο θα υπάρξει δυναμική εξέλιξη στις διαπραγματεύσεις αμέσως μετά την «Τριμερή του Βερολίνου»

Αν όντως απαντηθούν και ξεκαθαρίσουν, τότε, ναι, θα μπορούμε να μιλάμε για μια θετική κατάληξη της Τριμερούς και θετικές προοπτικές. Αν όχι, τότε απλώς θα τους μείνει άλλο ένα γεύμα. 

Αυτή τη φορά στο Βερολίνο...  

Υγ. Η DigitalTree (Brief & Offsite) συμμετέχει στη δημοσιογραφική αποστολή στο Βερολίνο. Ο Πολιτικός μας Συντάκτης Στέλιος Στυλιανού θα μας μεταφέρει όλες τις εξελίξεις λεπτό προς λεπτό.

Παναγιώτης Τσαγγάρης
 
255
Thumbnail

ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΩΣΤΟΥΡΗΣ

ad1mobile

Ίσως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα, αν όχι το κυριότερο πέραν των κοινωνικών συνθηκών και του οικονομικού αντικτύπου, που προκάλεσε η παγκόσμια οικονομική κρίση να είναι τα νέα δεδομένα που έφερε στο πολιτικό προσκήνιο. Οι καλά εδραιωμένες πολιτικές ελίτ έχουν αμφισβητηθεί σε τεράστιο βαθμό, εκτρέφοντας παράλληλα τον λαϊκισμό ο οποίος βρίσκει πρόσφορο έδαφος κυρίως στα άκρα, δηλαδή σε ξεπερασμένες ακραίες εκφάνσεις αριστερών προτάσεων για ταξική μάχη και σε επίσης παρωχημένες ακροδεξιές πεποιθήσεις ανωτερότητας φυλών, μισαλλοδοξίας, ξενοφοβικών συνδρόμων και επαναφοράς στρατοκρατικών σκέψεων, αστυνομοκρατούμενων πολιτειών και μαξιμαλιστικών πολιτικών θέσεων επί εθνικών-κρατικών θεμάτων. 

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<< 

Το οικονομικό κόστος μπορεί έστω και κατά προσέγγιση να μετρηθεί, το κοινωνικό δύσκολα μπορεί να υπολογιστεί, ενώ ο λαϊκισμός και οι πολιτικές των άκρων παίρνουν πίσω μια πολιτεία -όπως και την κυπριακή- με ανυπολόγιστη ζημιά σε διάφορα επίπεδα. 

Διάβαζα πρόσφατα στον Economist για την πιο πάνω εικόνα, σε ένα άρθρο το οποίο αναφερόταν σε διάφορες χώρες του πλανήτη = (Ουγγαρία, Πολωνία, Ιταλία, ΗΠΑ και Βρετανία) και παρόλο δεν υπήρχε κάποια ειδική αναφορά στην Κύπρο, οι αντιστοιχίες καταστάσεων και συμπεριφορών ήταν εξαιρετικά όμοιες με όσα συμβαίνουν και στη χώρα μας. 

Διαβάζοντας το άρθρο και ανταλλάζοντας -έστω κάποιες σύντομες απόψεις με άτομα στα social media- έκανα παράλληλα τη σκέψη για το πως αυτή η κατάσταση στην Κύπρο μπορεί να αλλάξει. Μπορεί να αλλάξει; Διερωτήθηκα ξανά και ξανά. 

Είναι δεδομένο ότι στη χώρα μας το κατεστημένο, δηλαδή τα παραδοσιακά κόμματα με τους μηχανισμούς τους σε συνδυασμό με μια οικονομική ελίτ που λειτουργεί πέριξ αυτών υπερισχύουν των λαϊκίστικων τάσεων, κάτι που θα μπορούσε να αξιολογηθεί -εν μέρει- και ως κάτι θετικό. Ο λόγος που το κομματικό και οικονομικό κατεστημένο είναι τόσο συμπαγές και ισχυρό στην Κύπρο είναι διότι βρίσκει ακροατήριο το οποίο καταναλώνει με ιδιαίτερη ευκολία λόγια χωρίς περιεχόμενο, ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, σκάνδαλα, διαφθορά και πρόσκαιρες παροχές. Αυτά τα συστατικά αποτελούν το καύσιμο της μηχανής που τρέφει τους ψηφοφόρους και εις αντάλλαγμα διευρύνει ολοένα και περισσότερο την επιρροή της. 

Είτε ως συμμετέχοντες, είτε ως παρατηρητές που δήθεν κρατούν απόσταση από αυτά που τους απωθούν από την πολιτική, είτε με λανθασμένο πολιτικό κριτήριο το οποίο επαναλαμβανόμενα στηρίζει τις δυνάμεις που κατ’ επανάληψη ζήμιωσαν τον τόπο, το αποτέλεσμα είναι ένα και το ζούμε καθημερινά σε κάθε έκφανση της κυπριακής κοινωνίας, της πολιτικής ζωής και της οικονομικής δραστηριότητας. 

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

ad2mobile

Και μπορεί οι λαϊκίστικες να μην έχουν πάρει την εξουσία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα κόμματα του ισχυρού κατεστημένου δεν εκφράζονται λαϊκίστικα ή δεν έχουν λαϊκιστές στις τάξεις τους, ωστόσο με την ημιμάθεια, την παραπληροφόρηση και τις εμμονές τους προσθέτουν επιπλέον συστατικά στο τοξικό μείγμα που οι πολίτες με το κατεστημένο έχουν από δεκαετίες δημιουργήσει και «καταναλώνουν», με ενδιάμεσους σταθμούς κρίσεων, τραγωδιών και μεγάλων σκανδάλων.  

Αλήθεια, πόσο θέλουμε να αλλάξει η σημερινή κατάσταση; Από ποιους θα γίνει αυτό και πότε; Θέλουμε; 

article 1