ΑΠΟΨΗ: Ανεξεταστέος; Και εσύ;

Ανοικτή επιστολή - Προς διαχρονικά προβληματισμένους, επιστολής εικοστής, το ανάγνωσμα…

ΓΡΑΦΕΙ Η
ΕΛΕΝΑ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ*

Με αφορμή τα διάφορα που είδαν το φως της δημοσιότητας, σε σχέση με τους ανεξεταστέους και τις ιδιαίτερες τους ανάγκες, τις τελευταίες μέρες,  προβληματίστηκα, αν και ως Ρομπέν των χαμένων θαυμάτων η ειδικότητα μου είναι τα θαύματα και όχι η εκπαίδευση. 

Στην αρχή, είπα να μην μιλήσω για ένα θέμα για το οποίο δεν γνωρίζω πολλά αλλά όταν το σκέφτηκα καλύτερα άλλαξα γνώμη. Και εξηγώ. Είμαι σίγουρος πως συμφωνείτε μαζί μου πως η εκπαίδευση δεν είναι τίποτα άλλο από ένα θαύμα. Κάποτε επιτελείται και σε αλλάζει, σε μεταμορφώνει, σε ωθεί στα μεγάλα και στα υψηλά και ενίοτε σε καταβαραθρώνει, σε απογυμνώνει, σε ισοπεδώνει, σε εξευτελίζει και άλλα τέτοια «όμορφα» πολλά.

Βγαίνουν τα αποτελέσματα λοιπόν μετά τον δύσκολο δρόμο των εξετάσεων. Με μια ύλη βουνό και ένα βαθμό δυσκολίας ο οποίος ολοένα και αυξάνεται, σε ζητήματα τα οποία αποτύχαμε να νοηματοδοτήσουμε, άρα κανένα κίνητρο μάθησης δεν δημιουργούν. Εκπαίδευση, θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος, δεν είναι μόνο η επιτυχία στις εξετάσεις και ας διδάσκουμε εν τέλει με επικέντρωση στο εξεταστικό δοκίμιο- αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία. 

>>> ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ BRIEF ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ <<<

Ας επικεντρωθούμε όμως στο θαύμα που λέγαμε. Κάθε παιδί μπαίνοντας στον κύκλο της εκπαίδευσης πιστεύει στο θαύμα. Πιστεύει πως μέσα από τη φοίτησή του, 14+ χρόνια στο εκπαιδευτικό σύστημα, θα μπορέσει να γίνει άξιος, ικανός, κριτικά σκεπτόμενος, παραγωγικός, δημιουργικός, ευτυχισμένος και πετυχημένος πολίτης. Στο ίδιο θαύμα πιστεύουν και οι γονείς του, αλλά και όσοι ασχολούνται, σχεδιάζουν, αναμορφώνουν, εμβολιάζουν, εμπλουτίζουν το εκπαιδευτικό σύστημα. Στο ίδιο θαύμα επενδύουν όλες οι χώρες, όλοι όσοι οραματίζονται το μέλλον, όλοι όσοι σχεδιάζουν την οικονομία.

Αγνοούν (σκόπιμα) όμως όλοι αυτοί πως η αποτυχία σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα δεν αφορά σε εκείνον που αποτυγχάνει αλλά στο ίδιο το σύστημα. Αγνοούν ακόμη πως το κόστος της αποτυχίας στο ίδιο το σύστημα επιστρέφει και αυξάνει τις δαπάνες του κράτους μακροπρόθεσμα. Αν κάποιος αποτύχει στο σχολείο και βρεθεί εκτοπισμένος από την ενεργό ζωή, πόσο μάλλον να καταλήξει σε εγκλεισμό, το κόστος μακροπρόθεσμα, φτάνει το εκατομμύριο. Έτσι λένε οι διεθνείς έρευνες τις οποίες συχνά-πυκνά επικαλούμαστε! 

Η στήριξη των ειδικών αναγκών και η διαχείριση της σχολικής αποτυχίας που εννοείται πως οδηγεί και στην παραβατικότητα,  είναι λοιπόν και ζητούμενο και απαίτηση στα πλαίσια την δικαιοσύνης στην πρόσβαση στην εκπαίδευση και του δικαιώματος στη μάθηση. Για να μην τους χάσουμε πρέπει να τους φροντίσουμε, να τους αγκαλιάσουμε, να τους στηρίξουμε να φροντίσουμε να αυξήσουμε την ψυχική ανθεκτικότητά τους, να καλύψουμε περιβαλλοντικά κενά ή και ζητήματα μαθησιακών και άλλων δυσλειτουργιών.

Την ίδια ώρα θα πρέπει η εκπαίδευση να επενδύει και στους άριστους. Γιατί οι άριστοι είναι η κινητήριος δύναμη και της αλλαγής και της καινοτομίας και της δημιουργικότητας. Είναι τα μυαλά που θα ωθήσουν την χώρα μας μπροστά. Citius, Altius, Fortius (Πιο Γρήγορα, Πιο Ψηλά, Πιο Δυνατά).

Ταυτόχρονα θα πρέπει να ασχοληθούμε σοβαρά και με τη μεγάλη μάζα του πληθυσμού η οποία κρύβει ταλέντα και ειδικές ικανότητες και θα πρέπει να τους βγάλουμε τον καλύτερο τους εαυτό και να τους σπρώξουμε να φτάσουν στα όριά τους για να ανακαλύψουν ποιοι είναι και ποιοι θέλουν να γίνουν. Να τους δημιουργήσουμε το κίνητρο της προσφοράς και της συμμετοχής στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Απλά πραγματάκια! Σωστά; Με ένα εκπαιδευτικό σύστημα εξετασιοκεντρικό και επικεντρωμένο στην ύλη. Με ένα αναλυτικό πρόγραμμα που αφήνει τη δυνατότητα και την ευθύνη της διαφοροποίησης στον εκπαιδευτικό της τάξης ή του μαθήματος. Με ένα μόνο τύπο απολυτηρίου- στον οποίο αλήθεια πώς να χωρέσει το παιδί με σύνδρομα, το παιδί με διαγνωσμένες ειδικές μαθησιακές ή και άλλες δυσκολίες; Χωρίς βιώσιμες πολυθεματικές ομάδες στήριξης στα σχολεία – γιατί ναι μεν ο θεσμός υπάρχει πόσο βάρος όμως μπορεί να αντέξει χωρίς να καταρρεύσει;

>>> ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ & ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΤΗΣ BRIEF <<<

Ευκολάκι! Και κάθε φορά που συμβαίνει κάτι αγωνιούμε και διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά μας και… 

…απλώς θυμίζω πως έρχονται και τα αποτελέσματα της Timss και της PISA και τότε η εκπαίδευση θα πάρει κυριολεκτικά για ακόμη μια φορά φωτιά

Υπογραφή: Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων

Υ.Γ. Να πιστέψουμε ξανά στο χαμένο θαύμα της Εκπαίδευσης. Να χαλάσουμε. Για να μπορέσουμε να ξανακτίσουμε.

*Η Έλενα Περικλέους είναι Εκπαιδευτικός-συγγραφέας

Tags
Έλενα Περικλέους
 
131
Thumbnail

Η Κύπρος δεν μπορεί να συνεχίσει τον ρόλο του «επιτήδειου ουδέτερου». Δεν μπορεί να είναι μια με την Μόσχα και μια με την Ουάσιγκτον. Θα πρέπει να επιλέξει… ο Νίκος Χριστοδουλίδης ως ο Υπουργός Εξωτερικών της χώρας έχει υποχρέωση να προωθήσει και να αναπτύξει αυτό τον διάλογο αλλά να ληφθούν και αποφάσεις…

ad1mobile



ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Παλαιότερα η Στήλη είχε τοποθετηθεί επί του θέματος «Πρότασης Μενέντεζ». Και είχε επισημάνει ότι η άρση του εμπάργκο όπλων προς την Κύπρο δεν ήταν το σημαντικότερο σημείο της Πρότασης. Γιατί; Προφανές. Διότι η Κύπρος είτε με εμπάργκο είτε χωρίς δεν πρόκειται να παραγγείλει είτε Apache είτε F-35. Η ουσία της Πρότασης Μενέντεζ δεν ήταν/είναι η άρση του εμπάργκο αλλά ότι η Κύπρος μεταφέρεται εντός του κυκεώνα αντιπαράθεσης μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Και ότι η «Νήσος μας» θα πρέπει λίαν συντόμως να επιλέξει μεταξύ των στρατοπέδων: ΗΠΑ ή Ρωσία; 

Πριν λίγες μέρες είχα την ευκαιρία να έχω μια συνέντευξη με τον ΓΓ του ΑΚΕΛ (δημοσιεύεται σήμερα. Διαβάστε την εδώ). Τον οποίο και ρώτησα, ποιες είναι οι ενστάσεις του ΑΚΕΛ στην Πρόταση Μενέντεζ. 

Ομολογουμένως ο Άντρος Κυπριανού είπε κάποια επιχειρήματα και έθεσε κάποια ερωτήματα, τα οποία δύσκολα απαντώνται. Όπως: Ποιο το αντάλλαγμα που θα λάβει η Κυπριακή Δημοκρατία να δεθεί στο άρμα των ΗΠΑ; Το εμπάργκο;

Και έχει δίκαιο. Όπως είπαμε πιο πάνω το θέμα του εμπάργκο είναι μια άνευ ουσίας. Δεν έχει καμία ουσιαστική σημασία, πέραν της πολιτικής σημειολογίας. 

>>> Όλες οι ειδήσεις χρονολογημένες - επιλεγμένο περιεχόμενο <<< 

Είπε ο ΓΓ του ΑΚΕΛ: «Το εμπάργκο δεν έπρεπε καν να μας είχε επιβληθεί. Εισέβαλε η Τουρκία στην Κύπρο, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούσαν όλα αυτά τα χρόνια να πουλούν εξοπλισμό στην Τουρκία, αλλά στο θύμα που είμαστε εμείς, έβαλαν εμπάργκο. Αστεία πράγματα. Δεν έπρεπε να υπάρχει και θα έπρεπε να καταργηθεί. Το ερώτημα είναι με πιο αντίτιμο θα δεχτούμε να καταργηθεί αυτό το εμπάργκο. Θα προσδεθούμε στο άρμα των Ηνωμένων Πολιτειών; Θα επιτρέψουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες την αντιπαράθεση που έχουν με την Ρωσία, να την μεταφέρουν στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, διότι περί τούτου πρόκειται».

Παράλληλα ο Άντρος Κυπριανού προειδοποιεί ότι η Ρωσία θα αντιδράσει «και μάλιστα έντονα». 

Είναι λογικό. Δεν είναι; Προσέξετε ποια είναι η κατάσταση τώρα: Μια χώρα, η Κύπρος, δεν ανήκει ούτε στο ΝΑΤΟ ούτε στον Συνεταιρισμό αλλά ούτε και σε κάποιο συνασπισμό Ρωσικών συμφερόντων. Η ίδια, η Κύπρος, επιχειρηματολογεί ότι έχει καλές σχέσεις και με τις ΗΠΑ και με την Ρωσία. 

Αλλά, το κύριο ερώτημα παραμένει. Που ανήκουμε τελικά; Που ανήκει η Κύπρος; Στην Δύση ή στην Ανατολή; Διότι η «μέση» (οι Αδέσμευτοι) έχει καταργηθεί. Ήταν όντως μια εύκολη λύση το «ούτε απ’ εκεί ούτε απ’ εδώ αλλά πότε απ’ εκεί πότε απ’ εδώ». Ο «επιτήδειος ουδέτερος», ήταν στις πλείστες των περιπτώσεων ο προνομιούχος, ασχέτως αν ούτε και αυτός ο ρόλος «μας βγήκε» ως Κύπρος. Τουναντίον ίσως να πληρώνουμε το τίμημα από το 1974 για αυτό τον ρόλο που επιλέξαμε. 

Αλλά βρισκόμαστε στο 2019. Από το 2004 βρισκόμαστε στην ΕΕ. Και μάλλον έως το 2020 θα πρέπει να επιλέξουμε και κάτι άλλο: 

Θα βρεθούμε στο ΝΑΤΟ; Ή θα βρεθούμε απέναντι; Μαζί με τη Ρωσία; Η μέση λύση πλέον δεν υπάρχει. Και σε αυτό διαφωνούμε με τον ΓΓ του ΑΚΕΛ αλλά διαφωνούμε και με την Κυβέρνηση, η οποία ούτε και αυτή λαμβάνει ξεκάθαρες αποφάσεις ως προς τούτο. Η Κύπρος δεν μπορεί να συνεχίσει τον ρόλο του «επιτήδειου ουδέτερου». Δεν μπορεί να είναι μια με την Μόσχα και μια με την Ουάσιγκτον. Θα πρέπει να επιλέξει. 

>>> Αρθρογραφία Brief <<<

Αλλά ο Άντρος Κυπριανού έχει δίκαιο και στο εξής: «Με ποιο αντάλλαγμα;» 

Η Στήλη έχει τοποθετηθεί και επί τούτου: Όντως. Θα πρέπει το δίλημμα να μεταφερθεί και στην ίδια την  Ουάσιγκτον. Διότι και αυτή θα πρέπει να απαντήσει τι θα πράξει η ίδια για την Κύπρο. Δηλαδή, η Κύπρος θα επιλέξει το ΝΑΤΟ αλλά την ώρα της κρίσης (είδε πχ λύση στο Κυπριακό), η Ουάσιγκτον θα παίζει αυτή τον επιτήδειο ουδέτερο; 

Όλα αυτά θα πρέπει λίαν συντόμως να ξεκαθαριστούν. 

ad2mobile

Και ο Νίκος Χριστοδουλίδης ως ο Υπουργός Εξωτερικών της χώρας έχει υποχρέωση να προωθήσει και να αναπτύξει αυτό τον διάλογο αλλά να ληφθούν και αποφάσεις: 

Είτε Ουάσιγκτον, είτε Μόσχα. Πρέπει να αποφασίσουμε. 

article 1