Ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν κατηγόρησε την Τουρκία ότι «έχει ιστορική και εγκληματική ευθύνη στη Λιβύη»

Για «ιστορική και εγκληματική ευθύνη» της Τουρκίας, η οποία «διατείνεται ότι είναι μέλος του ΝΑΤΟ», έκανε λόγο ο Πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, αναφερόμενος στον ρόλο της 'Αγκυρας στην εμφύλια διαμάχη της Λιβύης, τον οποίο καταδίκασε «με τον πλέον έντονο τρόπο».

Κατά την κοινή συνέντευξη τύπου που παραχώρησε από το Μέζεμπεργκ της Γερμανίας με την Καγκελάριο 'Αγγελα Μέρκελ, στην πρώτη δια ζώσης συνάντησή τους από την αρχή της πανδημίας του κορονοϊού, ο γάλλος Πρόεδρος χαρακτήρισε την Τουρκία ως «τον πρώτο εξωτερικό παίχτη» στην υπόθεση της Λιβύης, επισημαίνοντας ότι η 'Αγκυρα «δεν σέβεται καμία από τις δεσμεύσεις της Διάσκεψης του Βερολίνου» και εισάγει τζιχαντιστές από την Συρία.

Σε ερώτηση δημοσιογράφων σχετικά με το αν οι Τούρκοι στέλνουν μισθοφόρους από τη Συρία οι οποίοι φέρονται να ανήκουν στον ΙSIS, προκειμένου να συνδράμουν  τις κυβερνητικές στρατιωτικές δυνάμεις του Σάρατζ εναντίων των αντικυβερνητικών δυνάμεων του αντάρτη στρατηγού Χαφτάρ, ο κ. Μαρκόν απάντησε ότι «είναι απαράδεκτο και αποτελεί απειλή για τις γύρω χώρες αλλά και για την Ευρώπη» .

Πρόσθεσε ότι καταδικάζει εντονότατα την στάση της Τουρκίας, συγκρίνοντας τη  πολιτική που ακολουθεί η Ρωσία, η οποία φέρεται να επανδρώνει τον αντικυβερνητικό στρατό του Χαφτάρ, με Ρώσους μισθοφόρους.

«Είμαι της άποψης ότι η ευθύνη της Ρωσίας και της Τουρκίας είναι μεγάλη. Η Ρωσία δεν μιλάει για επέμβαση στην Λιβύη. Μίλησα για αυτό πριν από λίγες ημέρες με τον Πρόεδρο Πούτιν, του είπα ότι καταδικάζω τις ενέργειες που γίνονται εκεί από τους μισθοφόρους. Εκείνος είπε ότι πρόκειται για ιδιωτικούς στρατούς. Παίζει με αυτή την ασάφεια, αλλά καταδικάζω κατηγορηματικά αυτά που κάνουν εκεί αυτοί οι ρωσικοί ιδιωτικοί σχηματισμοί», δήλωσε ο Εμανουέλ Μακρόν, ενώ θέλησε και να αποκαταστήσει, όπως είπε, μια λανθασμένη εντύπωση σχετικά με την στάση της Γαλλίας στο θέμα.

>>> Ροή Ειδήσεων Brief – Επιλεγμένο περιεχόμενο <<<

«Η Γαλλία δεν στηρίζει τον στρατηγό Χάφταρ. Ο ρόλος μας έχει ως στόχο να βρεθεί μια βιώσιμη πολιτική λύση. Αυτό κάναμε πάντα. Είδαμε ότι πριν από σχεδόν δέκα χρόνια έγινε προσπάθεια να απαλλαγούμε από τον δικτάτορα Καντάφι, αλλά η σταθερότητα της χώρας είναι κάθε άλλο παρά εγγυημένη», είπε χαρακτηριστικά.

Ο Γάλλος πρόεδρος δεν παρέλειψε ν΄ αναφερθεί στις γαλλικές διαμεσολαβητικές πρωτοβουλίες, πρώτα το 2017, με την συνάντηση Χάφταρ και Σαράτζ στο Παρίσι και κατόπιν στην Σύνοδο Κορυφής της G7 το 2018 στο Μπιαρίτς, με την υπογραφή κειμένου που αναφερόταν στην προοπτική εκλογών, προκειμένου να δοθεί τέλος στην πολυετή εμφύλια αιματοχυσία.

Η προοπτική μιας συμβιβαστικής λύσης που θα οδηγούσε κατ΄ αρχήν σε εκεχυρία και κατόπιν στη διεξαγωγή εκλογών για την ανάδειξη νέας Κυβέρνησης στη Λιβύη, είναι μια θέση που η «Γαλλία πάντα τη στήριζε», πρόσθεσε ο Γάλλος πρόεδρος.

Καταδίκασε δε την απόφαση του στρατηγού Χαφτάρ, τον Απρίλιο του 2019, να ξεκινήσει μια γενικευμένη επίθεση του στρατού του με σκοπό την κατάληψη  της Τρίπολης, πρωτεύουσας της Λιβύης, που ελέγχεται από την Κυβέρνηση Σάρατζ

«Εάν τον Απρίλιο του 2019 ο στρατηγός Χάφταρ αποφάσισε μια στρατιωτική δράση, το έκανε χωρίς καμία συμφωνία με την Γαλλία», τόνισε ο Πρόεδρος Μακρόν και σημείωσε ότι στην Λιβύη διεξάγεται πλέον «πόλεμος δια αντιπροσώπων» και πολλές περιφερειακές και διεθνείς δυνάμεις οργανώνουν στρατιωτική στήριξη για το ένα ή το άλλο στρατόπεδο προκειμένου να προωθήσουν τα συμφέροντά τους.

«Εμείς οι δύο δεν το κάνουμε», είπε εμφατικά, αναφερόμενος στην Γαλλία και στην Γερμανία. «Εμείς ενδιαφερόμαστε για την σταθερότητα στην Λιβύη, λόγω της συνολικής αποσταθεροποίησης της περιοχής και κυρίως λόγω των μεταναστευτικών ροών, οι οποίες αφορούν ιδιαίτερα την Ιταλία, αλλά και την υπόλοιπη Ευρώπη. Στόχος μας είναι σήμερα να πετύχουμε ειρήνη και σταθερότητα», κατέληξε.

Πηγή: naftemporiki
 

 
8713
Thumbnail

Με το Ηνωμένο Βασίλειο να ανοίγει τις πόρτες του σε τρία εκατομμύρια κατοίκους του Χονγκ Κονγκ και από την άλλη πλευρά την Κίνα να απειλεί με σοβαρά αντίποινα για όλα όσα αντιλαμβάνεται ως εισβολή στις εσωτερικές της υποθέσεις, η κρίση του Χονγκ Κονγκ μετατρέπεται σε ένα τεστ διπλωματίας που διαδραματίζεται σε ζωντανό χρόνο, στο πλαίσιο ενός κόσμου που το μυαλό του αποσπάται από τα της πανδημίας.

ad1mobile

Τι καταδεικνύει, λοιπόν αυτό το δράμα για την αναδυόμενη θέση της Κίνας στη νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων;

>>> Ροή Ειδήσεων Brief – Επιλεγμένο περιεχόμενο <<<

Πρώτα απ 'όλα, πρόκειται για  μια κρίση που ήταν αναπόφευκτη; Θα μπορούσαν τα πράγματα να ήταν εντελώς διαφορετικά;

Για πάνω από δύο δεκαετίες, οι περισσότεροι υπεύθυνοι για τη χάραξη πολιτικής γραμμής στη Δύση ήλπιζαν ότι η άνοδος της Κίνας θα άρχιζε να ξετυλίγεται με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Λέγεται ότι η Κίνα θα γινόταν ο κύριος «ενδιαφερόμενος» στη διεθνή κοινότητα. Με άλλα λόγια, θα τηρούσε τις διεθνείς συμφωνίες και κανόνες διότι ως μέρος του συστήματος, επωφελήθηκε από την επίδρασή τους όσο και οποιοσδήποτε άλλος.

Ίσως στο πλαίσιο ενός τέτοιου είδους κόσμου πιθανώς να είχε επιβιώσει η συμφωνία που συνήφθη μεταξύ των βρετανικών και κινεζικών κυβερνήσεων για το μέλλον του Χονγκ Κονγκ. Αλλά τα πράγματα δεν αποδείχθηκαν έτσι. Η άνοδος της Κίνας ήταν γρήγορη και μονόπλευρη. Έγινε μια στρατιωτική υπερδύναμη, που έκανε μέχρι και τις ισχυρές Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής σε αρκετές περιπτώσεις να παλεύουν για να την αντιμετωπίσουν.

Γιατί φοβούνται οι άνθρωποι τον νέο νόμο του Χονγκ Κονγκ

Η άνοδος της Κίνας έγινε σε μια εποχή που η Δύση γενικά και οι Ηνωμένες Πολιτείες ειδικότερα είχαν την προσοχή τους στραμμένη σε άλλα καίρια ζητήματα. Υπήρξε ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας και η κρίση στη Συρία, ενώ η Ευρώπη υφίστατο «κραδασμούς» λόγω του Brexit.

Και φυσικά την ίδια στιγμή υπήρχε και η κυβέρνηση Τραμπ στις ΗΠΑ, που ήταν μάλλον ασυνεπής στην αποκωδικοποίηση της εξωτερικής πολιτικής της Κίνας. Η άνοδος της Κίνας τα τελευταία πέντε χρόνια συνέπεσε όχι μόνο με μια σχετική πτώση της στάσης της Ουάσιγκτον στο εξωτερικό, αλλά και με μια καθολική πτώση, βυθίζοντας τα συστήματα συμμαχίας της Ουάσιγκτον στην Ασία, την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή.

Ενώ τα προβλήματα μεταξύ της Δύσης και της Κίνας αυξήθηκαν σε αριθμό, δεν υπήρχε κάποια γενικευμένη απάντηση που τα είδε ως μέρος ενός μεγαλύτερου «προβλήματος της Κίνας» που απαιτούσε συντονισμένη απάντηση. Αυτή ήταν η χρονική στιγμή που ολόκληρος ο πλανήτης βρισκόταν στα πρόθυρα της κρίσης του Covid-19.

Πράγματι, η κρίση της πανδημίας έδωσε στο Πεκίνο την ευκαιρία να οδηγήσει την κρίση στο Χονγκ Κονγκ στο προσκήνιο. Ένα πάντως είναι σίγουρο: ότι όσο καιρό θα διαρκεί η εν λόγω πανδημία, μια συνέπεια είναι κάτι παραπάνω από απλά ξεκάθαρη.

Η πορεία της πιο δυναμικής πολιτικής του Πεκίνου είναι απίθανο να αλλάξει, εκτός κι αν ασκηθεί πραγματική και συντονισμένη πίεση. Λαμβάνοντας, όμως υπόψη όλο αυτό το κλίμα που επικρατεί αυτή τη στιγμή σχετικά με τη στάση της Κίνας απέναντι στις ελευθερίες του λαού του Χονγκ Κονγκ, είναι δύσκολο να το δούμε να συμβαίνει.

ΟΗΕ: Αόριστες διατάξεις του νέου νόμου περί εθνικής ασφάλειας για το Χονγκ Κονγκ

Η Ύπατη Αρμοστεία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα εξέφρασε την ανησυχία ότι «οι αόριστες και υπερβολικά ευρείες» διατάξεις του νέου νόμου περί εθνικής ασφάλειας για το Χονγκ Κονγκ που θέσπισε το Πεκίνο μπορεί να οδηγήσουν σε αυθαίρετη ερμηνεία και τη δίωξη ακτιβιστών σε παραβίαση των ελευθεριών της συνάθροισης και της έκφρασης.

>>> Ροή Ειδήσεων Brief – Επιλεγμένο περιεχόμενο <<<

»Ο νόμος περί εθνικής ασφάλειας που τέθηκε ήδη σε ισχύ θα τιμωρεί τα εγκλήματα της «ανατρεπτικής, αποσχιστικής και τρομοκρατικής δράσης», καθώς και της «συνωμοσίας με ξένες δυνάμεις» με ποινές έως και ισόβιας κάθειρξης, προμηνύοντας μια περίοδο μεγαλύτερου αυταρχισμού για το Χονγκ Κονγκ.

»Μας έχει θορυβήσει το γεγονός ότι συλλήψεις γίνονται ήδη βάσει του νόμου αυτού με άμεση ισχύ, ενώ δεν υπάρχει πλήρης πληροφόρηση και κατανόηση όσον αφορά το εύρος των εγκλημάτων», δήλωσε ο εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Ρούπερτ Κόλβιλ.

Με άλλα λόγια: ο ασκός του Αιόλου άνοιξε και η κατάσταση απαιτεί λύση εδώ και τώρα.

Άραγε πόσο ακόμη θα χρειαστεί για να έρθει..; Αν έρθει.

ad2mobile

Ας ελπίσουμε πως κάπως, κάπου, κάποτε η απάντηση θα είναι «ναι»…

Πηγή: Naftemporiki.gr

article 2