ΑΠΟΨΗ: Άδικος ο κόπος σου Αναστασιάδη. Η ΔΔΟ έχει πεθάνει. 

Μα όταν κτίζεις μια λύση και αρχίζεις με προαποκλεισμούς το 2019, που θα σε οδηγήσει αυτό; … μιλάμε για προσπάθεια επίτευξης λύσης, με μια ΔΔΟ, της οποίας ο πυρήνας της είναι ο εθνοτικός διαχωρισμός!!! Αν είσαι Έλληνας θα δικαιούσαι να ψηφίσεις τον τάδε, αν είσαι Τούρκος τον τάδε. Αστεία πράματα. Η ΔΔΟ, αυτή η ΔΔΟ, έχει πεθάνει. Πάρτε το χαμπάρι. 


ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ
@tsangarisp

Για άλλη μια φορά ο Νίκος Αναστασιάδης θα αφιερώσει μερικές ώρες (26/2) με τον Μουσταφά Ακκιντζί σε μια συνάντηση για «άτυπη» συζήτηση (αλήθεια, τι σημαίνει «άτυπη» και τι «τυπική» συζήτηση;) για το κυπριακό. Με στόχο όμως τι; Ποιο θα είναι το αντικείμενο συζήτησης; Το Κυπριακό; Μα αυτό συζητείται εδώ και μερικές δεκαετίες με βάση λύσης την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία και πάντοτε σκοντάφτει και κάπου. Την μια είναι στο Εδαφικό, την άλλη είναι στις Εγγυήσεις και την μεθάλλη είναι στην «θετική ψήφο».

Άδικος ο κόπος του Νίκου Αναστασιάδη. Διότι ο Μουσταφά Ακκιντζί πρώτα και κύρια δεν είναι ο αρμόδιος για να συζητήσει τα «καυτά θέματα» που εκκρεμούν. Δεν είναι ο αρμόδιος και δεν μπορεί, παρά το ότι ο ίδιος ενδεχομένως να θέλει, να συζητήσει ούτε για την Μόρφου, ούτε για τις Εγγυήσεις, ούτε για τον κατοχικό στρατό, ούτε για το μονομερές δικαίωμα. Για το μόνο που είναι εξουσιοδοτημένος -αν είναι- να συζητά είναι για την εκ περιτροπής προεδρία και για την «θετική ψήφο». Συνεπώς, να συζητήσουν, να πουν τι; Για το θεαθήναι; 

>>> Άρθρα, Απόψεις Brief <<<

Ο Πρόεδρος οφείλει βεβαίως να συναντήσει τον Τουρκοκύπριο ηγέτη. Οφείλει να προσπαθεί. Οφείλει να συνομιλεί. Άλλωστε ο διάλογος δεν έβλαψε κανένα. Όμως το να γίνεται διάλογος με αναρμόδιους και κατ’ επέκταση χωρίς αποτέλεσμα εγκυμονεί σοβαρότερους κινδύνους. Διότι ο χρόνος κυλά και την ίδια ώρα παγιώνονται τα τετελεσμένα που οδηγούν σε δρόμο χωρίς επιστροφή. 

Στην ουσία βρισκόμαστε στο τέλος αυτού του δρόμου. Ο δρόμος, που ονομάζεται ΔΔΟ, φτάνει στο τέλος του. Φτάσαμε στο τέλος του. Λύση με βάση την ΔΔΟ δεν μπορεί να επιτευχθεί. Αυτό το είχαμε γράψει αρκετές φορές με την πλέον πρόσφατη προ δυο βδομάδων (ΑΠΟΨΗ: Και μετά την ΔΔΟ, τι;). 

Η ΔΔΟ δεν μπορεί να εφαρμοστεί ως ένα μοντέλο λύσης που θα οδηγήσει την ενωμένη Κύπρο στην επόμενη 20ετία. Η ΔΔΟ είναι ένα πλαίσιο σαράβαλο. Εκπονήθηκε προ 40ετίας (42χρόνια πριν για την ακρίβεια) και θεωρήθηκε τότε από την Ελληνοκυπριακή πλευρά ως το «ύστατο» «ανάχωμα» μπροστά στον φόβο για κατάληψη ολόκληρης της Κύπρου από την Τουρκία.  

Πρόκειται για ένα πλαίσιο, το οποίο ίσως το 1977 να θεωρείτο ως «καλό υπό τις περιστάσεις». Αλλά όχι το 2019. Μπορεί να θεωρείτο το 1977 ως «ύστατη προσπάθεια» αλλά όχι το 2019. Το 1977 ο κόσμος ήταν αλλιώς. Το 2019 είναι αλλιώς και το 2040 θα είναι αλλιώς. Το 1977 η ΔΔΟ μπορεί να φάνταζε (και μπορεί όντως να ήταν) το μοντέλο λύσης που θα οδηγούσε την Ενωμένη Κύπρο στο 2000. Αλλά σήμερα, το 2019, δεν νοείται να θεωρείται ότι θα είναι το μοντέλο που θα επανενώσει την Κύπρο και θα την οδηγήσει στο 2040. Μπορεί να την οδηγήσει πίσω, στο 1977 αλλά σίγουρα δεν μπορεί να την οδηγήσει στο 2040. 

Γιατί; Το κυριότερο; Μα όταν κτίζεις μια λύση και αρχίζεις με προαποκλεισμούς το 2019, που θα σε οδηγήσει αυτό; Ας αρχίσουμε με το πλέον απλό και να το αντιστρέψουμε: 

Ό,τι ισχύει σε μια ευρωπαϊκή χώρα, ό,τι ισχύει στην ΕΕ να ισχύσει και στην ενωμένη Κύπρο. Και ας ονομάζεται ΔΔΟ. Θα σου πουν όχι οι Τουρκοκύπριοι και η Άγκυρα. Ξεκάθαρα. Μας το είπαν 1000 φορές και θα μας το πουν άλλες 1000 αν χρειαστεί

Εδώ μιλάμε για ειδικές πλειοψηφίες, για εσαεί διασφάλιση πλειοψηφιών, για κατηγοριοποίηση του δικαιώματος απόκτησης περιουσίας και χίλιους άλλους δυο περιορισμούς και προαποκλεισμούς που μόνο σε εφιάλτη θα μπορούσε να τους δει η ΕΕ.  Μα μιλάμε για προσπάθεια επίτευξης λύσης, με μια ΔΔΟ, της οποίας ο πυρήνας της είναι ο εθνοτικός διαχωρισμός!!! Αν είσαι Έλληνας δικαιούσαι να ψηφίσεις τον τάδε, αν είσαι Τούρκος τον τάδε.

Είναι αυτή μια σύγχρονη λύση που να συνάδει με τις αρχές και αξίες της ΕΕ; Ή του Δυτικού κόσμου; Αστείο έτσι; 

Και από πάνω, να θέλει και η Τουρκία να «μας προσέχει». Να μας «εγγυάται». Να μας πατρονάρει ως κράτος. Αλλά κατά τα άλλα να θεωρείται εφικτή η ΔΔΟ. Αυτή η ΔΔΟ. Με αυτές τις ρήτρες.  

Η ΔΔΟ, αυτή η ΔΔΟ, έχει πεθάνει. Πάρτε το χαμπάρι.  

Παναγιώτης Τσαγγάρης
 
131
Thumbnail

Η Κύπρος δεν μπορεί να συνεχίσει τον ρόλο του «επιτήδειου ουδέτερου». Δεν μπορεί να είναι μια με την Μόσχα και μια με την Ουάσιγκτον. Θα πρέπει να επιλέξει… ο Νίκος Χριστοδουλίδης ως ο Υπουργός Εξωτερικών της χώρας έχει υποχρέωση να προωθήσει και να αναπτύξει αυτό τον διάλογο αλλά να ληφθούν και αποφάσεις…

ad1mobile



ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ 
Twitter: @tsangarisp

Παλαιότερα η Στήλη είχε τοποθετηθεί επί του θέματος «Πρότασης Μενέντεζ». Και είχε επισημάνει ότι η άρση του εμπάργκο όπλων προς την Κύπρο δεν ήταν το σημαντικότερο σημείο της Πρότασης. Γιατί; Προφανές. Διότι η Κύπρος είτε με εμπάργκο είτε χωρίς δεν πρόκειται να παραγγείλει είτε Apache είτε F-35. Η ουσία της Πρότασης Μενέντεζ δεν ήταν/είναι η άρση του εμπάργκο αλλά ότι η Κύπρος μεταφέρεται εντός του κυκεώνα αντιπαράθεσης μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Και ότι η «Νήσος μας» θα πρέπει λίαν συντόμως να επιλέξει μεταξύ των στρατοπέδων: ΗΠΑ ή Ρωσία; 

Πριν λίγες μέρες είχα την ευκαιρία να έχω μια συνέντευξη με τον ΓΓ του ΑΚΕΛ (δημοσιεύεται σήμερα. Διαβάστε την εδώ). Τον οποίο και ρώτησα, ποιες είναι οι ενστάσεις του ΑΚΕΛ στην Πρόταση Μενέντεζ. 

Ομολογουμένως ο Άντρος Κυπριανού είπε κάποια επιχειρήματα και έθεσε κάποια ερωτήματα, τα οποία δύσκολα απαντώνται. Όπως: Ποιο το αντάλλαγμα που θα λάβει η Κυπριακή Δημοκρατία να δεθεί στο άρμα των ΗΠΑ; Το εμπάργκο;

Και έχει δίκαιο. Όπως είπαμε πιο πάνω το θέμα του εμπάργκο είναι μια άνευ ουσίας. Δεν έχει καμία ουσιαστική σημασία, πέραν της πολιτικής σημειολογίας. 

>>> Όλες οι ειδήσεις χρονολογημένες - επιλεγμένο περιεχόμενο <<< 

Είπε ο ΓΓ του ΑΚΕΛ: «Το εμπάργκο δεν έπρεπε καν να μας είχε επιβληθεί. Εισέβαλε η Τουρκία στην Κύπρο, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούσαν όλα αυτά τα χρόνια να πουλούν εξοπλισμό στην Τουρκία, αλλά στο θύμα που είμαστε εμείς, έβαλαν εμπάργκο. Αστεία πράγματα. Δεν έπρεπε να υπάρχει και θα έπρεπε να καταργηθεί. Το ερώτημα είναι με πιο αντίτιμο θα δεχτούμε να καταργηθεί αυτό το εμπάργκο. Θα προσδεθούμε στο άρμα των Ηνωμένων Πολιτειών; Θα επιτρέψουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες την αντιπαράθεση που έχουν με την Ρωσία, να την μεταφέρουν στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, διότι περί τούτου πρόκειται».

Παράλληλα ο Άντρος Κυπριανού προειδοποιεί ότι η Ρωσία θα αντιδράσει «και μάλιστα έντονα». 

Είναι λογικό. Δεν είναι; Προσέξετε ποια είναι η κατάσταση τώρα: Μια χώρα, η Κύπρος, δεν ανήκει ούτε στο ΝΑΤΟ ούτε στον Συνεταιρισμό αλλά ούτε και σε κάποιο συνασπισμό Ρωσικών συμφερόντων. Η ίδια, η Κύπρος, επιχειρηματολογεί ότι έχει καλές σχέσεις και με τις ΗΠΑ και με την Ρωσία. 

Αλλά, το κύριο ερώτημα παραμένει. Που ανήκουμε τελικά; Που ανήκει η Κύπρος; Στην Δύση ή στην Ανατολή; Διότι η «μέση» (οι Αδέσμευτοι) έχει καταργηθεί. Ήταν όντως μια εύκολη λύση το «ούτε απ’ εκεί ούτε απ’ εδώ αλλά πότε απ’ εκεί πότε απ’ εδώ». Ο «επιτήδειος ουδέτερος», ήταν στις πλείστες των περιπτώσεων ο προνομιούχος, ασχέτως αν ούτε και αυτός ο ρόλος «μας βγήκε» ως Κύπρος. Τουναντίον ίσως να πληρώνουμε το τίμημα από το 1974 για αυτό τον ρόλο που επιλέξαμε. 

Αλλά βρισκόμαστε στο 2019. Από το 2004 βρισκόμαστε στην ΕΕ. Και μάλλον έως το 2020 θα πρέπει να επιλέξουμε και κάτι άλλο: 

Θα βρεθούμε στο ΝΑΤΟ; Ή θα βρεθούμε απέναντι; Μαζί με τη Ρωσία; Η μέση λύση πλέον δεν υπάρχει. Και σε αυτό διαφωνούμε με τον ΓΓ του ΑΚΕΛ αλλά διαφωνούμε και με την Κυβέρνηση, η οποία ούτε και αυτή λαμβάνει ξεκάθαρες αποφάσεις ως προς τούτο. Η Κύπρος δεν μπορεί να συνεχίσει τον ρόλο του «επιτήδειου ουδέτερου». Δεν μπορεί να είναι μια με την Μόσχα και μια με την Ουάσιγκτον. Θα πρέπει να επιλέξει. 

>>> Αρθρογραφία Brief <<<

Αλλά ο Άντρος Κυπριανού έχει δίκαιο και στο εξής: «Με ποιο αντάλλαγμα;» 

Η Στήλη έχει τοποθετηθεί και επί τούτου: Όντως. Θα πρέπει το δίλημμα να μεταφερθεί και στην ίδια την  Ουάσιγκτον. Διότι και αυτή θα πρέπει να απαντήσει τι θα πράξει η ίδια για την Κύπρο. Δηλαδή, η Κύπρος θα επιλέξει το ΝΑΤΟ αλλά την ώρα της κρίσης (είδε πχ λύση στο Κυπριακό), η Ουάσιγκτον θα παίζει αυτή τον επιτήδειο ουδέτερο; 

Όλα αυτά θα πρέπει λίαν συντόμως να ξεκαθαριστούν. 

ad2mobile

Και ο Νίκος Χριστοδουλίδης ως ο Υπουργός Εξωτερικών της χώρας έχει υποχρέωση να προωθήσει και να αναπτύξει αυτό τον διάλογο αλλά να ληφθούν και αποφάσεις: 

Είτε Ουάσιγκτον, είτε Μόσχα. Πρέπει να αποφασίσουμε. 

article 1